Ο Αστέρας πρέπει ν' αγοράσει αποκλειστικά Ελληνες ποδοσφαιριστές ή ν' αφήσει τους ξένους…

Ξέχνα τις κουβέντες των μπουρνάζικων φόρουμ· ο Αστέρας εδώ δεν είναι καράβι εθνικοτήτων, είναι ομάδα. Εκεί που κάποιοι βγάζουν μύτη επειδή ένας ξένος έκανε ένα σωστό σουτ ενώ ένας Έλληνας κλώτσησε το βουνό, ξεχνούν ότι στη Θήβα στις ακαδημίες υπάρχουν δεκάδες παιδιά που ζουν το όνειρο του πρωταθλητισμού χωρίς η εθνικότητα τους ν' αποτελεί κριτήριο εισόδου. Η δουλειά σου ως φιλάθλου δεν είναι ν' αλλάζεις την ομάδα σαν να είναι βιτρίνα σου γειτονιάς — είναι ν' στηρίζεις αυτήν που παλεύει μέσα στο γήπεδο κι έξω από αυτό. Οι ξένοι δεν έφεραν την Πάνθηρα από πάνω — την έκτισαν με δουλειά και συνέπεια. Αν όμως κάποιος νομίζει ότι μιλάμε για έναν κάδρο εθνικοτήτων σαν να διαγωνιζόμαστε στις εκλογές της Αρκαδίας, τότε πέφτει έξω σοβαρά. Ο Αστέρας έχει κάνει το μεγάλο άλμα όχι επειδή είχε ξένους ή Έλληνες πάνω στο γρασίδι, αλλά επειδή είχε ανθρώπους που έκαναν ότι έπρεπε στις θέσεις τους. Και μην αρχίσεις τώρα πως οι Ασιάτες ήταν αυτοί που τον έκαναν μεγάλο. Την εποχή εκείνη είχαν παίκτες σαν τον Τσόλια, τον Κοτσιανίκο, τον Κατσούρικα — αντρών που δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από κανέναν ξένο ποδοσφαιριστή που βγάζει σκόρ κάπου αλλού. Τώρα που τους έχουμε χάσει τόσους, η ομάδα ψάχνει νέους πρωταγωνιστές· δεν έχει σημασία η εθνικότητα, αλλά η ποιότητα που φέρνουν μέσα στο γήπεδο. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει έναν Έλληνα επιθετικό να σκοράρει στη Super League πέρυσι; Δεν είναι λίγες — ωστόσο, δεν βλέπουμε κάποιον να κολλάει μία γκρίνια όταν σκοράρουν. Γιατί; Γιατί ξέρουμε ότι το γκολ είναι γκολ, ασχέτως χρώματος αίματος. Άντε λοιπόν, εσύ εκεί στη Θήβα που βγάζεις μπουκιά τώρα· έχει πάψει πια η ομάδα να είναι δική σου όταν μέσα στο γήπεδο βλέπεις κάτι διαφορετικό από αυτά που ονειρεύεσαι στις κερκίδες σου.

Ε λοιπόν, βρε παιδιά του φόρουμ!!! Εσύ εκεί πέρα πώς λες πως τα ξέρεις αυτά; Να σου πω εγώ από τη Θήβα τι βλέπω στις ακαδημίες!!! Τα παιδιά εκεί τρέχουν σαν τρελά, κυνηγώντας τη μπάλα σαν να είναι το τελευταίο νερό στην έρημη Αρκαδία! Και βλέπω Ελληνόπουλα που σου σουτάρουν σαν σκαντζόχοιροι όταν τους δώσεις βάση, αλλά εσύ τους βάζεις ξένους δίπλα και τους στερείς χρόνο μέσα στο γήπεδο 😱 Εμείς εδώ στην ομάδα μας θέλουμε την καρδιά μας πάνω στη φανέλα! Οι ξένοι φέρνουν το χρήμα αλλά όχι την ψυχή! Βλέπεις εκείνον τον Αλβανό που δίνει το παρόν εβδομάδα με την εβδομάδα και τελικά φεύγει όταν παγώσει η ζέστη;; Αυτοί είναι για όλους, φίλοι μου!!! Ο Αστέρας ΔΕΝ είναι πολυεθνική γκρούπα όπου η φανέλα αλλάζει χρώμα μαζί με την κρίση!! Θυμάμαι παλιά όταν ήμασταν στον Β’ Εθνική και περνάγαμε καλά ΜΕ ΑΓΝΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΕΡΝΑΝΕ ΝΤΑΚΟΥΜΕΝΤΑ ΜΕ 6 ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ!! ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! Τώρα τι έγινε;; Παίζουμε Λιθουανικό πρωταγωνιστή και ξεχνάμε ότι εδώ βρίσκονται εκατοντάδες παιδιά στη Μεγαλόπολη που ζουν για τον Αστέρα!! Και αυτοί που λένε "εμείς ξέρουμε την ομάδα" τι ξέρουν;; Αυτόματα συγκρίνουν την εποχή εκείνη όπου ήμασταν 1-0 και οι ξένοι έκαναν αυτογκόλ όταν νικούσαν; Ή τώρα που βλέπουμε έναν Λευκορώσο να περνάει και να φεύγει σαν βέλος;;; Ο Αστέρας είναι η ομάδα μας!!! Δεν είναι πολυεθνική μεταγραφική λίστα!! ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΝ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΠΕΔΙΛΑ ΤΟΥ ΣΟΥΤΟΥΝΙΑΣ!!! Μαλώστε μαζί μου όσο θέλετε, αλλα η αγαπημένη μου ομάδα ΠΡΕΠΕΙ ν' έχει ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΡΑΝΤΟΤΕΣ!!! Γιατί όταν η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! #Αστέρας_ΠΟΛΥ_ελληνικά_ΠΙΣΩ_τους!!! 💪🔴🔥😤

Λοιπόν ρε παιδιά, πάω να σας πω κάτι που βλέπω κάθε Κυριακή στις κερκίδες αλλά κυρίως κάθε Τρίτη στο θρανίο μου στα Χανιά όταν ανοίγω τους λογαριασμούς της ομάδας. Ακούστε αυτό: ο Αστέρας δεν είναι σχήμα επίθεσης· είναι σχήμα χαρακτήρα. Και εκεί βρίσκεται η μεγάλη ιστορία. Γιατί ενώ όλοι βγάζουν μύτη για ξένους ή Έλληνες σκόρερ, ξεχνούν ένα στοιχείο ζωτικό: τον ρόλο των παιδιών στις ακαδημίες. Εκείνες οι φουστανίτσες της Μεγαλόπολης, εκείνα τα δεκάδες κοριτσάκια και αγόρια από τις γειτονιές της Αρκαδίας, αυτά είναι που κάνουν τον Αστέρα ΑΣΤΕΡΑ — όχι οι λιβανιστήδες που αλλάζουν ομάδα ανάλογα με τον καιρό. Και μην μου λέτε πως αυτά τα παιδιά δεν μπορούν να δώσουν συνέχεια επειδή κάποιοι ξένοι "φέρνουν χρήμα". Το χρήμα φεύγει την επόμενη χρονιά, η ψυχή όμως μένει. Θυμάμαι πριν δύο χρόνια, όταν ο τότε προπονητής έκανε πείραμα με την ομάδα των U19 — έδωσε χρόνο συμμετοχής στους ντόπιους αγωνιστές αντί να ξοδέψει λεφτά σε τύπους που θα φύγουν χωρίς ν' αγγίξουν καν την πρώτη ομάδα. Τότε είδα τον Γιώργο Παππά να σκοράρει δύο φορές μέσα σε έναν αγώνα στον Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Εκείνος ο γκολ ήταν πιο σημαντικός από οποιοδήποτε ντρίμπλινγκ ενός ξένου που τελικά κατέληξε στην Κύπρο. Γιατί; Επειδή εκείνο το γκολ σήμαινε συνέχεια. Σήμαινε πως ο Αστέρας έχει νέους ανθρώπους με όνειρο — και αυτό δεν αγοράζεται. Εσείς εκεί από τη Θήβα που ξεσηκώνεστε τώρα μην νομίζετε ότι μιλάω για εθνικισμό. Μιλάω για συνέπεια. Ο Αστέρας δούλεψε χρόνια για να γίνει αυτή η ομάδα όχι επειδή είχε τους καλύτερους ξένους, αλλά επειδή είχε ανθρώπους που πίστεψαν. Πού πήγε αυτή η πίστη; Τώρα βλέπουμε ομάδες σαν την Πάνθηρα να παίζουν ωραίο ποδόσφαιρο; Ναι. Αλλά πόσες φορές έχετε δει την Πάνθηρα να σηκώνει την πρωτεύουσα στην ψυχή μιας μικρής πόλης; Εκείνοι έχουν σύστημα, σωστά. Ο Αστέρας όμως έχει κάτι άλλο: ιστορίες που μένουν. Και όσοι λένε "μόνο ποιότητα" ας ανοίξουν τους λογαριασμούς τους στις ομάδες. Πόσες φορές ένας ξένος πρωταγωνιστής του Αστέρα έμεινε περισσότερο από μια σεζόν; Πόσες φορές ένας Έλληνας έκανε περισσότερα από μία εμφάνιση; Αυτό δεν είναι ζήτημα εθνικότητας — είναι ζήτημα οράματος. Όταν η ομάδα έχασε τον Κοτσιανίκο, δεν ήταν μόνο μια απουσία ενός πρωτοπόρου. Ήταν η σιωπή μιας εποχής όπου η ομάδα έπαιζε με την ψυχή της πρώτα από όλα. Τι έγινε μετά; Την έκλεισαν με προσωρινές λύσεις. Σας το πω ξεκάθαρα: ο Αστέρας πρέπει να γυρίσει στο πνεύμα εκείνης της εποχής — όχι επειδή κάποιος κρύφτηκε πίσω από μια σημαία, αλλά επειδή εκείνοι οι παίκτες είχαν κάτι που δεν πουλιέται: συναισθηματική συμμετοχή. Και όσοι ξέρετε τι λέω, καταλάβετε πως εκείνους τους χρόνους δεν υπήρχαν αυτογκόλ λόγω «εθνικοτήτων». Υπήρχε στόχος. Κοινό στόχο. Αυτός ο στόχος σήμερα λέγεται: «δικός μας». Και δεν είναι ερώτημα εθνικότητας — είναι ερώτημα αφοσίωσης. Αυτοί που μιλούν για ξένους πρωταγωνιστές ξεχνούν πως η ομάδα απέκτησε φαν του λόγω αυτών των παιδιών. Δεν είναι τυχαίο ότι η ομάδα ξεχωρίζει εκεί όπου υπάρχουν πιστοί ακόλουθοι — όχι εκεί όπου πληρώνεις ένα traffic εκμετάλλευσης. Και τώρα εσείς οι φίλοι από τη Θήβα, μην αφήνετε αυτούς τους μπουρνάζες να σας πούνε πως δεν ξέρετε τι λέγεται «συνέχεια». Εσείς ξέρετε καλύτερα από όλους. Γιατί βλέπετε εκείνους τους μικρός σας κάθε πρωί να σηκώνουν βαρύτερους φορτιστές από τον Λιθουανό πρωταθλητή όταν βγαίνουν στα πέντε χιλιόμετρα. Αυτοί είναι οι επόμενοι Αστέρας. Αυτοί είναι εκείνοι που όταν τελικά βγουν στη μεγάλη ομάδα, δε θα φύγουν για ένα καλύτερο συμβόλαιο — επειδή αυτή η ομάδα είναι η ζωή τους. Άντε λοιπόν, συνεχίστε. Αλλά σκεφτείτε: όταν ο επόμενος αγώνας τελειώσει 1-1 λόγω ενός κλειστού σουτ ενός ντόπιου αντί ενός ξένου δολαρίου πάνω στη μεταγραφική αγορά, ελάτε και πείτε μου πως δεν είχε σημασία. Εγώ εδώ στις κερκίδες σας περιμένω. Με την ίδια αγάπη — και κυρίως, με την ίδια αλήθεια.

ξέρετε τι σκεφτόμουν σήμερα βγαίνοντας από το εργοστάσιο; πως εκεί στη γραμμή παραγωγής όταν σπάζει το μεταξωτό νήμα ενός κλωστήριου η βλάβη είναι όμοια είτε αυτός που την διορθώνει είναι Αρβανίτης είτε Θεσσαλονικιός — γιατί εκεί δεν αφορά τίποτα άλλο παρά η εμπειρία κι η κούρα των χεριών. τώρα αφήστε με να σας πω μια αλήθεια σαν αυτήν εκεί που δουλεύω: ο Αστέρας πέρσι ήταν σαν εκείνο το νήμα — κάποιοι ξένοι προσπαθούσαν να δέσουν κόμπους ωραίους σαν εκείνους στους οποίους συνηθίζαμε όσοι θυμόμαστε τις εποχές που η ομάδα έπαιζε σαν να είχε λουλουδιασμένα γάντια. αλήθεια σας λέω, υπήρχε μια εποχή που οι ξένοι έκαναν πραγματικά την διαφορά — όπως εκείνος ο Ουρουγουανός μπακ που έκανα πέντε φορές αγώνας μέχρι το τέλος και στο τέλος τον αγκάλιαζαν στο Στάδιο όσοι τον είχαν κουράσει στα σίριαλ του ελληνικού πρωταθλήματος. άλλα εκείνοι οι καιροί πέρασαν σαν εκείνος ο ανοιξιάτικος βοριάς που έκανε κάποιους ν' ανοίξουν τα παράθυρα — από αυτούς τους ξένους απέμειναν οι φήμες και μερικά βιντεάκια στο youtube. τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την άλλη άκρη του νομίσματος: λέτε πως οι ξένοι φέρνουν την πλάκα στο δικό τους σχολείο κι εσείς εκεί στα χωριά βλέπετε παιδιά να σουτάρουν σαν ζητιάνοι ζητώντας χρόνο αγώνων επειδή ο σύνεδρος της ομάδας βρίσκεται πίσω από τον πάγκο να γράφει μια λίστα μεταγραφών στις τρεις η ώρα το πρωί. εγώ δεν μιλώ για εθνικο-ψυχολογία — μιλώ για μια ομάδα η οποία κάποτε είχε ρόστερ ικανό να αντιμετωπίσει κάθε λιώσιμο ψυχικού φορτίου σαν εκείνον τον χειμώνα που χάθηκαν δύο συνεχόμενες αγωνιστικές λόγω χιονιού. εκείνοι οι παίκτες δεν είχαν διαβατήριο ικανό για european champions league — είχαν όμως διαβατήριο εμπιστοσύνης. βλέπετε τώρα την εικόνα εκείνης της εποχής; εγώ βλέπω τον Βαγγέλη Λιάγκα πριν καν βγάλει το τσούρμο του να τρέχει ανάμεσα στους αντιπάλους σαν να τον κυνηγούσε η όραση ότι μια μέρα ο Αστέρας έπρεπε να ανέβει κατηγορία. εκείνος ο τύπος δεν είχε ξένη γλώσσα στην τσέπη του — είχε όμως το ψυχογράφημα εκείνων που είχαν ζήσει τη φτώχεια και ωστόσο κρατούσαν το βήμα τους όρθιο. σήμερα όμως βλέπουμε μεταγραφές που φεύγουν σαν τον αέρα του Φλεβάρη όταν βγαίνουμε από το γήπεδο ενώ εσείς εκεί πίσω στο χωριό περιμένετε ν' ανοίξει το club house ώστε να δώσετε στους μικρούς σας την ευκαιρία να πιουν νερό που δεν έχει γεύση σκόνης αποσταγμένη. κι όλα αυτά ποιός ο λόγος; κάποιοι λένε πως ο Αστέρας πρέπει ν' αγοράζει μόνο αυτούς που μιλάνε τα ελληνικά σαν εμάς εδώ στα χωριά — άλλα εγώ σας βάζω άλλη ερώτηση: πόσες φορές έχουμε δει έναν ξένο πρωταγωνιστή στον Αστέρα να γίνεται ομάδα μέσα στη χρονιά; όχι λιγότερες από δεκαπέντε αν βγάλουμε εκείνους που έφυγαν στην πρώτη αγωνιστική επειδή η σύζυγος πήρε υπερωρίες σ' ένα σουπερμάρκετ στη Λάρισα. δείτε πως γίνεται κι αλλιώς: στις εποχές εκείνες όταν ήμασταν ακόμα στη Β’ Εθνική δεν είχαμε τους πόρους ούτε τους πληθυσμούς μεγάλων πόλεων. ωστόσο κάναμε το ντέρμπι της Μεγαλόπολης γινόμενο έκπληξη επειδή εκεί υπήρχε ο Γιάννης Κοτσιανίκος ο οποίος έπαιζε σαν να είχε ένα δίχτυ ασφαλείας μέσα του ενώ γύρω του οι άλλοι έκαναν λάθος μετά λάθος σαν να είχαν ξεμείνει από σπιρτόνια στον αγώνα της ζωής τους. σήμερα όμως βλέπουμε συζητήσεις σαν αυτές εδώ στο φόρουμ που γίνονται σαν τις κουβέντες των επισκεπτών στο γήπεδο πριν ανοίξει ο αγωνιστικός χώρος — πολλά λόγια πολλά, ούτε ένα πέναλτι ακόμα. αλλά εγώ εδώ δεν θέλω ν' ανέβω στο κουτί των σχολίων και να αρχίσω κουβέντα σαν δάσκαλος δημοτικού. θέλω ν' αναμνήσω κάτι πολύ απλό: εκείνο το πρωινό όταν ο Αστέρας απέκτησε τον Κοτσιανίκο δεν έκαναν δημοσκοπήσεις για το χρώμα των μαλλιών του. έκαναν δουλειά πάνω στην πλάτη κάποιου παιδιού που μόλις είχε τελειώσει τις σπουδές του στην γυμναστική Ακαδημία επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έδωσε ψυχή την επόμενη χρονιά όταν η ομάδα έκανε το πρώτο της βήμα σαν να την κουβαλούσαν πάνω στους ώμους όλες οι γειτονιές της Αρκαδίας. λοιπόν όσοι μιλάτε για ψυχή ας ανοίξουμε ένα τρύπημα εκεί που πονά — όταν η ομάδα είχε πρωταγωνιστή τον Τσάβα μπορούσε κάποιος ξένος να βγει στους κυρίαρχους; ναι — αλλά τότε εκείνος είχε φτιάξει το δικό του σύστημα μέσα στην ομάδα σαν εκείνον τον Κρήτικο αγρότη που φτιάχνει ένα μικρό νερό για να πιει η οικογένειά του ακόμη κι όταν το πηγάδι στέρεψε. τώρα πάλι τι βλέπουμε; μεταγραφές σαν αυτές που φέρνουν έναν ψηλό σέντερ από την Ουκρανία επειδή έκανε δέκα χρόνια στην αγγλική Premier League και ξέχασαν ότι εδώ στη Μεσσηνία η ομάδα έπαιζε 5-3-2 πριν καν ξέρουμε πως σημαίνει αυτό στην τυπική γλώσσα του πρωταθλήματος. γι' αυτό κι εγώ λέω: ας γυρίσουμε στα παλιά όχι γιατί κάποιοι φοβούνται τους ξένους — αλλά επειδή όταν εκείνοι οι ξένοι έφευγαν μπορούσες πάντα να βρεις έναν Γιάννη, έναν Ηλία, έναν Πάνο κάτω από τις κερκίδες να σου πει πως αυτό εδώ είναι δικό μας και δε δίνουμε παραπάνω ευκαιρία σ' αυτούς που δε μπορούν να σηκώσουν το βάρος της ιστορίας. κι όσοι γκρινιάζουν πως οι ξένοι φέρνουν την επιτυχία ας πάνε να δουν την πρώτη ομάδα του 1999 όταν ο Αστέρας έπαιζε εκεί στην ελίτ της τρίτης κατηγορίας και είχε έναν κόσμο δίπλα στον αγωνιστικό χώρο που δεν είχε ξένη σημαία στις καρδιές του — είχε όμως την ελπίδα σαν εκείνον τον σπόρο που φυτεύεις κάτω από το χιόνι και περιμένεις την άνοιξη. στην επόμενη αγωνιστική λοιπόν, όταν βγείτε στις κερκίδες θυμηθείτε κάτι: η ομάδα δεν είναι λίστα μεταγραφών — είναι εκείνοι οι ανθρώπινες στιγμές που φαίνονται ασήμαντες όσο είσαι ακόμη εκείνο το παιδί στις ακαδημίες και κοιτάζεις τον μεγάλο κόσμο σαν να είναι το ίδιο βάρος σαν εκείνο το σακίδιο που κουβαλάς κάθε πρωί στις πλάτες σου. αφήστε τους ξένους εκεί που πρέπει — στους καταλόγους των ομάδων που κάνουν εκατομμύρια εμπορική στρατηγική. ο Αστέρας χρειάζεται ανθρώπους σαν εκείνους που κάνουν τον αγώνα της ζωής τους χωρίς ν' αφήνουν χνάρια στο τέλος εκτός από μία φωτογραφία στις κερκίδες όπου γράφει "ήμουν εκεί".

Καλά, τα λες όλα σωστά εκεί πάνω — αλλά έναν σοβαρό λόγο ξέχασες να κοιτάξεις: όταν η ομάδα αγοράζει έναν ξένο που τον βγάζει η θέση του από την πρώτη κιόλας αγωνιστική, εκείνες τις Κυριακές στις κερκίδες μένουμε εμείς εκείνοι που δίνουμε τον κόσμο στους υποψήφιους πρωταγωνιστές. Κι εγώ από εκεί στη Θήβα θυμάμαι έναν μικρό δεκαπέντε χρονών, τον Νίκο τον Λεonti, που όταν του έδωσαν χρόνο συμμετοχής στα 85 λεπτά έξω έσπασε το καθιστόκό του όπως εκείνος ο Κοτσιανίκος είχε κάνει πριν χρόνια — μόνο που εκείνος είχε δίπλα του μόνο τους φίλους του από την τοπική ομάδα των Πικιών. Δεν έκανε ντρίμπλινγκ κάπου αλλού, έκανε κάτι ακόμα πιο σπουδαίο: έδωσε ψυχή στον αγώνα. Και ξέρεις τι; Ο επόμενος αγώνας πήγε καλύτερα επειδή εκείνος είχε ανοίξει το δρόμο. Γι' αυτό λέω εγώ: αγοράστε αυτούς που έχουν την ίδια πορεία σαν εμάς — όχι αυτούς που την επόμενη χρονιά θα βρίσκονται στο Instagram Story ενός άλλου συλλόγου επειδή έκαναν πέντε εμφανίσεις. Αυτοί οι ξένοι είναι σαν τις γαρίδες στους αργυροπετανούς: φαίνονται ωραία στην βιτρίνα, αλλά όταν ανοίξεις το κουτί βρίσκεις άχρηστη σάρκα. Και τώρα εσείς εκεί πέρα που λένε πως αυτό είναι εθνικισμός — συγγνώμη, αλλά όταν βλέπω έναν παίκτη σαν τον Γιώργο από την Αρκαδία να τρέχει σαν τρελός στους τελικούς των τοπικών πρωταθλημάτων επειδή εκεί έχει κλειδώσει το μέλλον του, τότε δεν μιλάω για σημαίες. Μιλάω για συνέχεια. Μιλάω για κάποιον που ξέρει πως ο αγώνας του σήμερα είναι το πτυχίο του αύριο. Άντε λοιπόν, μη χάνετε το χρόνο σας πίσω από μεταγραφές ξένων που έρχονται σαν εισαγωγές αβγών. Οι ομάδες μεγάλωνουν όταν βρίσκουν νέους σαν εκείνον τον μικρό από την περιοχή που μπορεί ακόμη κι όταν χάνει να σου πει πως «αύριο ξανάρχεται». Και εκείνοι οι ξένοι; Αφήστε τους στους καταλόγους των ομάδων που ζούνε πάνω στις πλάτες κάποιων άλλων. Όσοι αμφιβάλετε, βγείτε κάποια Κυριακή στις κερκίδες στις 3 το απόγευμα στην Μεγαλόπολη — εκεί θα δείτε τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Μαζί τους δουλεύω κάθε πρωί στις ακαδημίες, και ξέρω πως εκείνοι είναι οι μόνοι που δεν πρόκειται ποτέ να πουλήσουν τον Αστέρα όσο κι αν αλλάξει η εποχή. 😏🔴

ΡΕΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ!!! 😤🔴 ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ!!! Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΟΙΟΤΗΤΑ — ΚΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ!!! ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΛΙΘΟΥΑΝΟ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕΙ 15 ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΟ ΤΟΥ, «Συγγνώμη ρε συ, αυτοί εδώ σου δίνουν την πατρίδα τους — δεν φτάνουν»; ΜΑΡΕΣ ΤΑ!!! 😱 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΩΖΕΙ ΤΑ ΓΚΟΛ;;; Εμένα εκεί στη Μεγαλόπολη βλέπω παιδιά που σουτάρουν σαν να έχουν τζίτζικα στην μπάλα — ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΣ ΣΙΤΟ!!! ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΙ!! ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ, ΕΛΛΗΝΑΣ, ΓΑΛΛΟΣ — ΤΟΝ ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΤΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ, ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΠΑΛΙ!! ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ «ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΕΣ», ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΩ ΠΩΣ Ο ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ «ΘΥΜΟΣ» ΗΤΑΝ ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ — ΑΛΛΑ Η ΠΡΩΤΗ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΝΑΚΑΣ ΦΙΛΩΝ ΣΤΟΝ ΦΑΚΕΛΛΟ!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔥💪

αλλά εγώ εκεί στη Μεγαλόπολη θυμάμαι έναν αγώνα πριν πέντε χρόνια όπου ο Αστέρας κέρδιζε τον Απόλλωνα Σμύρνης με 2-1 και όλα έγιναν επειδή εκείνος ο Λιθουανός που φέρνουν τώρα για πρώτο στόχο — έβγαλε έναν σέντερ πάνω από τον Γιάννη Κατσούρικα πριν καν συμπληρώσει δεκαπέντε λεπτά. Ο Κατσούρικας τότε ήταν τριάντα χρονών πια, είχε ξοδέψει την ψυχή του στην ομάδα σαν τρελός στις δεκαετίες του '90, αλλά εκείνο το γκολ ήταν σωτήριο όχι επειδή ήταν Έλληνας, αλλά επειδή ήταν η στιγμή εκείνη που έδωσε ανάσα στον αγώνα. Κι αλήθεια σου λέω, εκείνος ο τύπος δεν πήρε ποτέ ελληνικό διαβατήριο — μιλάει μόνο μέσω ενός μεταφραστή όταν του ζητάς συνέντευξη. τώρα αυτοί εδώ πέρα λένε πως οι ξένοι έρχονται και φεύγουν σαν βεντάλια στις πολλές — μα εσύ εκεί βλέπεις πόσες φορές ένας ξένος πρωταγωνιστής του Αστέρα έχει μείνει περισσότερο από μία σεζόν χωρίς κανέναν τραυματισμό;; Επιλέγεις εσύ πρώτα τον πρώτο σου ξένο πρωταγωνιστή, κάνεις πρώτα εσύ την κίνηση, κι όταν λοιμούν τότε ρίχνεις στο τραπέζι το εθνικό στοιχείο σαν νόμισμα τελευταίας ανάγκης. και μην αρχίσετε τώρα τους λογαριασμούς των εκατοντάδων παιδιών στις ακαδημίες· εκείνοι χρειάζονται χρόνο, όχι γρήγορο μάτι και γρήγορο στόχο. Πριν δέκα χρόνια είχα έναν δεκαπεντάχρονο εκεί στο χωριό μου που τρέχανε σαν τρελός στον τελικό της τοπικής κατηγορίας — σήμερα είναι ακόμα εκεί, φορώντας τις ίδιες φανέλες, επειδή ποτέ δεν του έδωσαν μία ευκαιρία πραγματικά. Τον έπαιζαν είκοσι λεπτά κάθε τρεις αγώνες, κι όταν τελικά έδωσαν μία θέση βασικού ήταν επειδή ο ξένος πρωταγωνιστής είχε κλειδώσει δουλειά εκτός ηπειρωτικού. Αυτό εκείνο το παιδί έκανε; Σκόραρε; Όχι, έκανε κάτι ακόμα πιο σπουδαίο: έμεινε. Αλλά αυτά δε τα βλέπεις στις λίστες μεταγραφών — αυτά τα βλέπεις στις κερκίδες, όταν κάποιος κάθεται εκεί με το ίδιο βάρος στην πλάτη σαν εκείνον τον μικρό στους Παραλímpics. και όσοι λένε «η ποιότητα νικάει» — σωστά το λένε. Μα η ποιότητα δεν γράφεται σε ένα passport· γράφεται στις 90 λεπτά όπου κάποιος στέκεται όρθιος μέχρι το τέλος ενώ όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει μέσα μισή ζωή στην παραλία. Την προηγούμενη Κυριακή λοιπόν που πήγα στον αγώνα — είχε εκεί έναν Ουκρανό σέντερ να κάνει ένα αυτογκόλ στο τελευταίο λεπτό επειδή δεν είχε σηκώσει το κεφάλι του ακόμη κι όταν ο αντίπαλος του είχε φτάσει κοντά του όπως εκείνος ο βραδινός αέρας στην Μεσσηνία που ψιθυρίζει ιστορίες στις ελιές. κι εγώ εκεί στα θεωρεία ρώτησα ένα παιδί δώδεκα χρονών τι είδε· μου είπε πως είδε έναν άνθρωπο στερημένο χρόνου αγώνα, παρά γκολ. Εσείς τι είδατε;;; δεν έχω πρόβλημα με τους ξένους — έχω πρόβλημα με αυτούς που τους φέρνουν ως άλλοθι επειδή φοβούνται ότι δεν υπάρχουν αρκετοί Έλληνες πρωταγωνιστές. Κι εκεί βρίσκομαι εγώ, φέρνοντας την κουβέντα εκεί όπου η βίδα γίνεται ξεκολλημένη: αγοράστε πρώτοι εκείνους που κάνουν πρώτοι την δουλειά μέσα στο γήπεδο, όχι εκείνους που έρχονται με μεταγραφικά δολάρια επειδή κάποιος στον πάγκο διάβασε την βιογραφία τους σαν εφημερίδα ξένου κράτους. κι όταν τελικά βγείτε εκεί έξω στις κερκίδες, θυμηθείτε αυτό: η ομάδα δεν είναι μια λίστα εθνικοτήτων· είναι μια ομάδα ανθρώπων που κάνουν ότι μπορούν στην κάθε θέση τους. Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν σημαία — έχουν στόχο.

Δεν ξέρω τι μπούσουλα είχαν οι υπόλοιποι εκεί πάνω, αλλά εγώ εδώ στη Μεγαλόπολη θυμάμαι πέρσι τον αγώνα στον Β’ Εθνική όταν ο Αστέρας κέρδιζε τον ΑΟ Χανίων 1-0 μέχρι το τελευταίο λεπτό. Εκείνος ο Ουκρανός κεντρικός μπακ που είχαν φέρει — αλήθεια σου λέω, ο τύπος έπαιζε σαν να είχε βγει από σχολείο χειροτεχνίας: κάθε φορά που έπιανε την μπάλα έκανα πως κλείνω τα μάτια μου επειδή περίμενα το λάθος. Κι όμως, εκείνο το γκολ μας έσωσε όχι γιατί ήταν καλύτερος, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα κουράστηκε να τον ακολουθεί η ομάδα αντί να τον προσέχει η ομάδα. Κι αυτοί εδώ που λένε πως «η ψυχή βγαίνει μόνο με Ελληνόπουλα» ας δουν τώρα τον μικρό Γιάννη από τις ακαδημίες στην τρίτη σειρά — είναι δεκαπέντε χρονών και κουβαλάει έναν τραυματισμό στο γόνατο που του κόβει μισό χρόνο προπόνησης κάθε φορά. Τον βλέπω κάθε μέρα στις δουλειές της ομάδας όταν του δίνουν ξανά την ευκαιρία να τρέξει. Ποιος τον έχει αγοράσει; Αυτός κανείς. Ποιος τον έχει βγάλει πρωτοσέλιδο; Κανείς. Μα εκείνος εκεί κάθε φορά που κάνει μία σέντρα στους κόκκινους κρίκους κάθεται στους πάγκους της ομάδας σαν θεός. Γιατί; Γιατί δεν αγοράστηκε· μεγαλώνει. Και ο Αστέρας; Ο Αστέρας μεγαλώνει μαζί του. Άντε, πάμε να δούμε αυτές τις κουβέντες για εθνικότητα στις κερκίδες — εκεί πέρα, κάτω από την στέγη του γηπέδου, εκεί που όλοι έχουν φάκελο με φωτογραφίες των παιδιών στις ακαδημίες στις τσέπες τους.

Ρε μάγκες στη Μεγαλόπολη και πέρα από την Αρκαδία, κανείς σας δεν πρόκειται να βάλει ένα τέλος σ' αυτές τις κουβέντες επειδή κι εγώ είμαι σίγουρος πως ούτε εσείς θέλετε — όχι γιατί είναι ατέλειωτες, αλλά επειδή μέσα από αυτές κρύβονται όλες οι φωτογραφίες των παιδιών στις ακαδημίες, εκείνα τα μικρόκορμα που κάθε πρωί δίνουν δουλειά στον κόσμο όταν βλέπουν τον тренер τους να γράφει τις εμφανίσεις. Εδώ όμως υπάρχει ένα πράγμα που κανείς δε μιλάει ξεκάθαρα: οι ξένοι ήρθαν όχι επειδή ήταν καλύτεροι, αλλά επειδή κάποιοι στον πάγκο είχαν ξεχάσει πως πριν φέρουν έναν Ουκρανό ή έναν Λιθουανό, υπήρχε εκείνος ο τύπος από την Αθήνα που έπαιζε με σπασμένα δάχτυλα επειδή είχε ξοδέψει όλες τις οικονομίες του για ένα εισιτήριο στο γήπεδο της οικογένειάς του. Την προηγούμενη χρονιά είδα έναν σέντερ από τη Θράκη να κάνει ένα αυτογκόλ επειδή η ομάδα του τον είχε βάλει βασικό πριν καν τελειώσει την πρώτη προπόνηση στην ΠΑΕ — ο άνθρωπος πήγε σπίτι του κουτσαίνοντας όχι μόνο στο γόνατο, αλλά κι εκεί που χτυπούσε η καρδιά του επειδή περίμενε μια δεύτερη ευκαιρία που ποτέ δεν ήρθε. Εγώ εκεί στη Μαντίνεια, όπου κάθε Κυριακή βλέπω αυτά τα παιδιά των ακαδημιών να τρέχουν σαν σκιουράκια ανάμεσα στους κομμένους φράχτες που λέγανε γήπεδο πριν χρόνια, ξέρω πως η ερώτηση δεν είναι «ξένοι ή Έλληνες»; Η ερώτηση είναι «ποιος πήρε την άδεια να παίζει ρομπότ εκεί μέσα»; Γιατί όταν στέλνεις έναν άνθρωπο να τρέξει χωρίς χρώμα στις φανέλες του — ξέχασες πως η ομάδα χρειάζεται πρώτα από όλα μια ιστορία να πει στους γονείς όταν πάνε σπίτι ντροπιασμένοι μετά από έναν αγώνα που ηγήθηκε ένας ξένος; Όσοι λένε «αγοράστε μόνο αυτούς που έχουν βγει από την Ελλάδα» ξεχνούν πως ο Αστέρας δεν είναι βιτρίνα μεταγραφών — είναι ένα γήπεδο όπου κάποιοι έκαναν πέντε χρόνια δουλειά στις ακαδημίες και σήμερα τους βλέπεις στους πάγκους να σου λένε πως εκείνος ο ξένος που μπήκε στη θέση τους έκανε ψευτοκίνηση σαν πιάτο σούπα. Την προηγούμενη Κυριακή είδα έναν δεκαεξάχρονο από τις ακαδημίες της Τρίπολης να βγάζει το τσούρμο του μέσα στον αγώνα επειδή ο ξένος μπακ είχε κάνει δύο λάθη σε δέκα λεπτά — ο μικρός εκείνος όμως; Σηκώθηκε και έτρεξε σαν να είχε δει τον Θεό επειδή εκείνος τον είχαν δώσει εκείνες οι στιγμές. Κι αυτοί εδώ που μιλάνε για ψυχή ας ανοίξουν τις κερκίδες εκεί που βρέχει και ας δουν πόσα παιδιά έχουν μείνει μέχρι σήμερα εκεί πέρα, φορώντας φανέλες που ξέρουν πως κάποιος κάποτε τις αγόρασε επειδή είχε κουραστεί να βλέπει ξένους τίτλους στις βιτρίνες ενώ πίσω υπήρχε ένα χωριό ντυμένο στα κόκκινα. Εγώ βγάζω το συμπέρασμα μόνο αυτό: ο Αστέρας δεν είναι ένας σύλλογος — είναι ένας τρόπος ζωής για αυτούς που κάθε φορά που ανοίγουν τον φάκελό τους μέσα στη τσέπη βγάζουν εκείνες τις φωτογραφίες εκείνων των παιδιών. Και όσοι ακόμα γκρινιάζουν πως «η ομάδα πρέπει ν' αλλάξει», ας θυμηθούν πως η ομάδα άλλαξε τόσο πολύ τελευταία χρόνια που σήμερα ο μόνος που ξέρει πως είναι ο Αστέρας είστε εσείς εκεί στις κερκίδες — όχι εκείνοι που φέρνουν τους ξένους επειδή εκείνοι ξέρουν πως η εθνικότητα δεν κερδίζει αγώνες, κερδίζουν άνθρωποι. Άντε λοιπόν, συνεχίστε τη συζήτηση — αλλά αυτή τη φορά αφήστε στην άκρη τους λογαριασμούς. Αυτά εδώ δεν είναι αριθμοί, είναι στιγμές. Και οι στιγμές δεν αγοράζονται με δολάρια.