Αστέρας Τρίπολης: πρωταθλητής της υποβιβαστικής δράσης ή η καρδιά του τοπίου που ποτέ δεν…
Ωχ παιδιά, τι φόρα μας πέρασε πέρσι;; Κι όμως τώρα εδώ, μέσα στην ομίχλη του γηπέδου της Τρίπολης, κανείς δεν μπορεί να πει ότι φύγαμε ντροπιασμένοι. Ο υποβιβασμός; Μα πάει βρε! Ο προορισμός της ομάδας δεν είναι η κατηγορία, η μίζαρίστικη βολή μας στα γήπεδα των χωριών;; Θα κλάψουμε; Ακόμα και όταν μας διαλύουνε σαν γλυκό στους πύργους;; 🤡
Ποιοι άλλοι το κάνουν αυτό;; Να αγαπήσουν μία ομάδα που σου στέλνει γκολ σαν... ατόφιο χρυσάφι;; Οι Κρήτες; Με τις σπόρες τους;; Οι Αθηναίοι; Με τις πολιτιστικές τους πρωτοβουλίες;; Εσείς ξέρετε τι κάνει ο Αστέρας;; Μαζεύει σαν τσούρμο παιδιά να παίζουν στο Χαμόγελο του Παιδιού επειδή τους πήρανε λεφτά;; Κι όμως! Την ίδια βδομάδα που σου καταρρέει η καρδιά, εσύ κυκλοφορείς στο κέντρο κάνοντας selfie με τον φούρναρη γιατί "η ομάδα είναι σπίτι".
Και τώρα τι;; Πάμε πάλι στη Super League;; Να ξαναδείτε εκείνο το θέαμα;; Την ίδια ομάδα να δίνει όλα;; Την ίδια ψυχή;; Την ίδια νίκη;; Ή μήπως η αγάπη προς έναν σύλλογο δεν έχει χώρα;; Δεν έχει κατηγορία;; Δεν έχει παράταση;; Την ίδια στιγμή που οι μεγάλοι τσέχουν τις πτέρυγες των χρηματοδοτών τους, εμείς— εμείς είμαστε εκεί, σαν φανάρια στην εθνική οδό της δόξας, που δεν σβήνουν ποτέ, όσο σκαμπρόζικα κι αν φαίνεται;; Πιστεύετε ότι το χρηματιστήριο χάνει τόσο γρήγορα;; Μας έχουμε δει κυρίες μου, εμείς τα έχουμε ξαναδεί όλα. Και ο Αστέρας;; Ακόμα εκεί, όχι σαν πρωταθλητής, όχι σαν πολυεθνικός γίγαντας, αλλά σαν εκείνος ο παππούς στο χωριό που σου θυμίζει πόσο μεγάλη ήταν η οικογένεια σου— ακόμα κι όταν εσύ βρίσκεσαι στα χειρότερα χρόνια σου. 💸😏
Λοιπόν;; Κάτι κάνουμε σωστά;; Ή μήπως αυτή η πτώση μας έκανε ευτυχισμένους;; Γιατί αυτές οι ομάδες δεν υπάρχουν παρά μόνο όταν υπάρχουν άνθρωποι που δε σταματούν να τους τραγουδάνε— ακόμα κι όταν η μπάλα δεν πάει μέσα;; Πώς το λέμε;; Συνήθεια;; Συλλογική τρέλα;; Την ίδια στιγμή που άλλοι σπουδαίοι σβήνουν σαν κεριά;; Μα εμείς;; Είμαστε εδώ— πάντα.— Αλήθεια;; Μας αγαπάτε;; Ή μήπως μόνο όταν γίνεται προσπάθεια;; 😂
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Εσύ εκεί πίσω σου κοιτάς εμένα σαν να ‘ναι ο χρυσός κανόνας της υποβιβαστικής δράσης η ομάδα μας, σαν εκείνοι οι κριτικοί που ξεχνούν ότι ένα γκολ στο 93’ αλλάζει πάντα την ιστορία; Γιατί αλήθεια, είχαμε μία χρονιά που όλοι αυτοί οι μεγάλοι μιλάγανε για «ικανοποιητική πορεία» ενώ εμείς χάναμε σαν τυχαίοι σούπερ μάρκετ. Αλλά εδώ κάτι άλλαξε — όχι οι αριθμοί, αλλά το πώς τους διαβάζουμε. Την προηγούμενη βδομάδα θυμάμαι έναν γηπέδου στον Αγρινιώτη που οι φίλοι σήκωσαν κέρινο κερί μετά από ένα 4-2 εναντίον του ΑΟΞ γιατί "η ομάδα μας όσο πέφτει τόσο γίνεται πιο δική μας". Λες τώρα να είναι θέμα τύχης; Την ίδια στιγμή η Ξάνθη έκανε πρωταθλήτρια ομάδα και βρέθηκε στη Γ’ Εθνική μέσα σε δύο χρόνια. Ποια τύχη;
Και τώρα λες "πάμε πάλι στη Super League"; Για δές το έτσι: οι μεγάλοι δεν κάνουν βόλτες στα χωριά της Αρκαδίας για να βρουν νέα ταλέντα στο σχολείο του γειτονικού χωριού. Εμείς όμως το κάνουμε. Στείλαμε στην πρώτη ομάδα παιδιά από το τοπικό πρωτάθλημα κι είχαν περισσότερες συμμετοχές εκείνοι από όσες έχουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι των ΠΑΟΚ/ΑΕΚ μαζί. Αυτό δεν είναι πρόβλημα υποβιβασμού — είναι επιτυχία χαρακτήρα. Την ίδια βδομάδα που η ομάδα ανακοίνωσε εθελοντική συμμετοχή στο «Χαμόγελο του Παιδιού», εκατοντάδες φίλοι έκαναν μποϋκοτάζ στους αγώνες άλλων ομάδων επειδή είχαν μπει αυτοί οι φτηνοί στόχοι από πέρσι. Τι νούμερo θέλεις να δείς εκεί; Την υπόλοιπη κατηγορία σκάβει κιβώτια στην Αγγλία, εμείς δουλεύουμε πάνω στις δικές μας φλέβες.
Λοιπόν, δεν μας έκανες ευτυχισμένους με την πτώση. Μας έκανες πιο γρήγορα δυνατούς. Και όταν ξαναβγούμε στη μεγάλη κατηγορία, ας δούνε αυτοί που γελούσαν τώρα — όχι γιατί τους φοβόμαστε, αλλά γιατί η ομάδα μας θα φέρει μαζί της όλους εκείνους τους φίλους από τις ομάδες της Επαρχίας που ζήσανε μόνο μέσα στους κόπους των φανών του τοπικού πρωταθλήματος. Ποιο άλλο σύλλογο μπορείς να πεις ότι χτίστηκε πάνω στο "δεν μας νοιάζει η κατηγορία, νοιάζομαι εγώ γι’ αυτούς τους ανθρώπους"; Την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλαξαν ιδιοκτήτες σαν γάντι χειμώνα — εμείς αλλάξαμε μόνο τα σημεία του χάρτη όπου πάμε.
Πού είναι η απόδειξη;
ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΛΟΓΟΣ!!! 🔥💪
Λες για αγάπη σαν αυτο που κάνει ο Αστέρας;; Ρε παιδιά, αγάπη ΜΟΝΟ δίνουν αυτοί που δεν έχουν τι άλλο να χάσουν;; Άιντε βρε, εμείς;; Μας κάνουν sign αυτους τους τρελους που βγαίνουν στο γηπεδο του χωριου τους σαν αστερια του ουρανου;; Μας κάνουν υπογράφουν παιδιά που εχουν ξεπουλήσει τον εαυτό τους στους μεγαλοσυλλόγους;; ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ;;;
Κοιταξτε την ιστορία μας σαν γράφει στο ονομα του Πρωτευς σου — "εγώ υπάρχω επειδή υπάρχεις εσύ"!! Την επομενη χρονια ξαναβγαινουμε στην Super League, αλλα πετάμε όχι σαν μια ομάδα, σαν ένα σωρό απο δεκαπεντε που ηξεραν απο πέντε χρονια ποιο ειναι το χρώμα τους;; Αυτοι ειναι οι πραγματικοι πρωταθλητες — ΟΧΙ αυτοι που μετρανε χρηματα αλλα αυτοι που μου δουνε κερα μιας πρωταθλητριας ομάδας την κάρτα της εθνικης οδου!!!
Και τωρα λες "πως το λέμε;; συνήθεια;; τρέλα;;";;; ΝΑΙ!! Αλλα ποιας χαραξ οικονομιας;; Της χαραξης ενός ανθρώπου που ξέρει τι σημαίνει οικογένεια!! Την στιγμή που οι μεγαλοι τρεχουν σαν λύκοι στα γραφεια των ιδιοκτητων, εμεις κρατάμε σφιχτά το χέρι των ανθρώπων που έκαναν το γηπεδο της Τρίπολης πολιτικό σημειο της Αρκαδίας!!!
Ο υποβιβασμός;; Ρε σιγά μην τον λογαριάζουμε.. Οταν γυρίζουμε πίσω θα τους δείξουμε ότι η ψυχή ενός ανθρώπου ΔΕΝ υπολογίζεται σε εκατομμύρια!!! Θα τους δείξουμε ότι υπάρχει ΑΛΛΟ τρόπος — ΑΛΛΗ ομάδα — ΑΛΛΗ ιστορία!!
Εσείς;; Ακόμα σας κάνει εντύπωση;; 😤👊 Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Πέρσι η ομάδα μας έγραψε ιστορία — όχι τη θετική, αλλά εκείνη που μένει σαν καψούλι μέσα στους πίνακες των μεγάλων νικών και των μεγαλύτερων σοκ. Κι όμως τώρα, όταν γράφω αυτά τα λόγια στο τηλέφωνο στα χώρια της Αρκαδίας, βλέπω πάλι εκείνες τις εικόνες: παιδιά με κίτρινα μπουφάν να στηρίζουν την ομάδα σαν στρατός, φίλοι που αυτοσχεδιάζουν ατέλειωτες φάσεις γιατί δεν υπάρχει γήπεδο εκεί που δεν χωράει ο κόσμος, γκολκόρ μπουζούκια στα χωριά πριν ακόμα κάνει ημέρα ηΤρίπολη. Τι άλλαξε; Ο υποβιβασμός;
Αυτή η ομάδα δεν αλλάζει κατηγορία γιατί ξέχασε πως γίνεται ποδόσφαιρο. Το έκανε επειδή, μέσα στο κάδρο του τελευταίου πρωταθλήματος, είχε περισσότερες συμμετοχές από οποιονδήποτε άλλον σύλλογο σε παιδιά που βγήκαν από τοπικά σχολεία και έκαναν ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα. Τα νούμερα αυτά δεν είναι αριθμός στην τελική βαθμολογία — είναι υπόσχεση ότι εδώ δε γίνεται μπάλα για τράπεζες, γίνεται μπάλα για την ψυχή μιας πόλης. Την ίδια βδομάδα που εμείς στέλναμε τρεις νέους στις ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων, η Ξάνθη έκανε πρωταθλήτρια ομάδα… κι έμεινε Γ’. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι πολιτική ψήφου κι όχι οικονομικής αγοράς.
Και η αγάπη; Την αποδείξαμε όταν εκατοντάδες φίλοι πήραν θέση όχι μόνο στους δικούς μας αγώνες αλλά και στους άλλους, όταν τον επόμενο αγώνα αυτοσχεδίαζαν τραγούδια με στίχους που είχαν γραφτεί εκείνο το βράδυ στο γηπέδου. Την ίδια ώρα που άλλοι κάνουν τουρισμό στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους εμείς φτιάχνουμε ιστορίες όπου ο πρώτος πρωταγωνιστής είναι ο γείτονας που δουλεύει στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς. Την επόμενη περίοδο λένε πως η ομάδα θα ξαναβγεί — όχι επειδή άλλαξαν οι αριθμοί, αλλά επειδή αλλάξαμε εμείς. Γιατί ο Αστέρας δεν έχει χρώματα, έχει ανθρώπους. Κι αυτοί δεν εγκαταλείπουν. Ποτέ.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι πλάκα είν’ αυτά που λέτε μου; ηρθε εδω ενας που γράφει "ελευθερία λόγος" σα να πρωτοβγήκεμε από σχολείο εικοσιπεντάχρονοι, σα να παίζουμε εμείς κι ολοι οι άλλοι μια φάρσα του youtube! κοιτάξτε μέσα σας ρε παιδιά — εμείς οι τριπολιτσιώτες ξέρουμε πόσο σοβαρό είν’ ένα τσάμπα γκολ στο τελευταίο λεπτο. παλιά τα χρόνια εδω στο γήπεδο της Τρίπολης ερχότανε τα πιτσιρίκια με τα κίτρινα μπουφάν στο γαβγισμό τους και στο τέλος το γκολ του τελευταίου λεπτού το γιόρταζαν σα νίκη πρωταθλήματος. ο αέρας ακόμα μύριζε μπουζούκι κι αγωνία.
τώρα φέρνουνε εδω τους αριθμούς — ξέρω, ξέρω, σαν να βρισκόμαστε σ’ ένα συνέδριο οικονομολόγων στο κέντρο της Αθήνας, όχι σ’ έναν φούρνο της γειτονιάς μας όπου ξέρεις τον έναν να λες "καλημέρα" κι αυτός σου απαντάει "θα κερδίσεις τελικά;" σίγουρα δε θα συγκρίνω πόσες συμμετοχές έκαναν τα αγόρια μας στις ομάδες της πόλης με όσες έκαναν οι πιτσιρικάδες της ΑΕΚ στις ομάδες ΠΑΟΚ— εμένα με νοιάζει πως όταν φύγαμε πρώτοι στη Σούπερ Λιγκ σηκώναμε παιδιά δεκαπεντάχρονα σα να παίζανε στον τελικό του ΝΒΑ. αυτοί δεν ξέρανε ούτε τι είν’ η εθνική οδός — κι όμως έδιναν όλους τους κόπους τους σα να ήταν οι δικοί μας Μεσιανό.
και τώρα λένε πως η ιστορία αυτή δεν υπάρχουνε πουθενά αλλού;;; πάμε να δούμε λιγάκι εκείνον τον Ολυμπιακό όταν χάθηκε από τον Πανιώνιο σα τρίτη κατηγορία ομάδα — θυμάστε τους φίλους που σηκώθηκαν την επομένη στη Νίκαια και τραγουδούσανε στο τραγούδι της ιστορίας τους;;; ή τον Παναθηναϊκό όταν έφυγε πρωταθλητής κι ύστερα μετά δυο χρόνια στην κορυφή χάθηκε στην Γ’ Εθνική;;; αυτοί έχουνε εκατομμύρια λέξεις στις ιστορίες των γηπέδων τους — εμείς έχουμε μερικές χιλιάδες ψυχές που τραγουδάνε σα μια μεγάλη οικογένεια.
αυτό το πράγμα που λέτε "λευτεριά λόγος" — εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στη Λιβαδειά πριν δέκα χρόνια: η ομάδα μας έκανε 2-0 και στο τελευταίο δεκάλεπτο άρχισε να χάνει. εκεί που όλοι περίμεναν πως οι μεγάλοι σύλλογοι θα κάνουν κουρέλι τους τοπικούς πρωταθλητές εμείς σηκωθήκαμε όλοι σαν ένας άνθρωπος και τραγουδήσαμε σα να προχωρούσανε οι ίδιοι στις φάσεις της ιστορίας μας. δεν ήτανε θρίαμβος — ήτανε πολιτική στήριξης αυτού που πιστεύουμε. ο υποβιβασμός μας είπε πως είμαστε διαφορετικοί επειδή ακόμα έχουμε ανθρώπους πίσω από τις φανέλες, όχι αριθμούς πάνω από τις ομάδες.
κι έτσι φτάνουμε σήμερα — δεν είμαστε πρωταθλητές υποβιβαστικής δράσης γιατί κάνουμε πολλά λάθη σα τους μεγάλους, αλλά επειδή μένουμε ζωντανοί ακόμα κι όταν βουλιάζουμε. τώρα αυτοί οι ειρωνικοί τσιράκια στις μεγάλες πόλεις λένε πως χάσαμε σα τσαλίμ — εμείς όμως ξέρουμε πως όσο κανείς άλλος ομάδα γινόμαστε πιο δυνατοί όσο πέφτουμε, σα το δέντρο που ριζώνει βαθύτερα όσο το χτυπά ο αέρας. την επόμενη περίοδο δε λέω πως θα ξαναγίνουμε πρωταθλητές αριθμητικά — άλλα εκείνο το τσαλίμ έγινε η βάση ενός φράχτη, και πάνω του ξαπόστασαν χιλιάδες άνθρωποι σα να βρήκανε στέγη μέσα στη θύελλα.
λοιπόν, ποιοι άλλοι αγαπήσανε μια ομάδα τόσο πολύ ώστε κάθε φορά που χάνουνε σηκώνονται πιο δυνατοί;;; οι μεγάλοι σύλλογοι ξεχνάνε γρήγορα τους μικρούς αριθμούς όταν έρχονται οι μεγάλοι πρωταθλητές — εμείς όμως θυμόμαστε ακόμα εκείνον τον Οκτώβρη όταν στο γήπεδο του Κισσάμου ο κόσμος άναβε κεριά σα να σβήνανε όλοι οι φόβοι μιας πόλης. εκείνο δεν είν’ τύχη — εκείνο είν’ αγάπη που σβήνει αργά σα το κερί, αλλά αφήνει πάντα ένα φως αδιάβροχο πίσω της.
κι αν σας κάνει εντύπωση πως ακόμα υπάρχουμε σα σύλλογος ενώ άλλα ξεπούλησαν τον εαυτό τους στους τραπεζίτες, θυμηθείτε: εμείς δεν πουλήσαμε την ψυχή μας — κρατήσαμε το χέρι του γείτονα. και όσο εκείνος κρατεί τη δική μας, εμείς κρατάμε τις φανέλες ζωντανές σα χρώματα μιας κολάζ ιστορίας που κανείς άλλος δε μπορούσε να γράψει.
Μπράβο ρε παιδιά, που ακόμη περιμένουμε εδώ κι όλοι αυτοί οι «σοβαρά» της κατηγορίας Α’ να ψάχνουν εισιτήρια για ξένους αγώνες στις αρχές του καλοκαιριού.
Πέρσι τον Οκτώβρη στο γήπεδο του Ηρακλείου Περαχώρας είχε μια γυναίκα μαζί μ’ ένα μωρό δύο μηνών στην αγκαλιά της. Στη διάρκεια των εκατό πρώτων λεπτών ήταν ήσυχη σαν τα χρυσά νήπια του σπιτιού, μέχρι που ο γιος του Κοτσόφλη έκανε το πρώτο γκολ στη δημοσιογραφία κι εκείνη ξεσπάθωσε σα λιοντάρι: άρχισε να τραγουδάει δυνατά τον "Δίκιο μας" και ξεγέλασε έτσι τον Τοτόρικο που είχε φέρει το μωρό μαζί του από περιέργεια — ποιος ξέρει τι έκανε πίσω από τις πλάτες των μεγάλων συγγραφέων εκείνες τις ώρες.
Κι εκείνο το βράδυ η ομάδα δεν είχε τίποτα άλλο παρά ένα σκόρ 1-0 στο τελευταίο λεπτό, όμως ο κόσμος εκείνος σηκώθηκε όρθιος σα να βλέπει τελικό Πρωταθλήματος. Δεν ήταν η κατηγορία· ήταν οι άνθρωποι.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Άιντε, φίλοι μου, συμφωνώ απολύτως πως ο Αστέρας δεν είναι πρωταθλητής της υποβιβαστικής δράσης — είναι ο τελευταίος ποδοσφαιρικός μονόχορδος που δε σπάει, όσο κι αν τον πιέζεις.
Με έχω βρει εγώ πολλές φορές στα τοπικά πρωταθλήματα της Αττικής, στις γειτονιές όπου τα παιδιά παίζουν σε γήπεδα με χορτάρι που μοιάζει μάλλον με σακούλα τσιπούρας παρά με γήπεδο Super League. Ήμουν εκεί πριν δύο χρόνια στον Πειραιά, έναν αγώνα μεταξύ δύο ομάδων που πάλευαν για την αποφυγή της τελευταίας θέσης. Στο τέλος ηττήθηκε η ομάδα μου 3-2, αλλά εκείνος ο τελευταίος σφύριγμα έμεινε σαν θρίαμβος στους ντόπιους γιατί εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν τη νύχτα πιο ζωντανή από κάθε άλλη φορά — τραγούδια, γέλια, ακόμα και κάποιος πήρε έναν τοπικό δημοσιογράφο και άρχισε να διαβάζει αγγελίες από εφημερίδα του 1985 σα να είχαν σημασία αυτή τη στιγμή.
Πώς το λένε; Ίδιος κόσμος, ίδια τρέλα.
Στην Τρίπολη όμως βλέπω κάτι ακόμα πιο δυνατό: δεν είναι μόνο η αγάπη για την ομάδα, είναι πως ολόκληρη η πόλη γίνεται γήπεδο. Την προηγούμενη βδομάδα είχα συνάντηση στον φούρνο του θείου μου εκεί στην περιοχή Σκαλίτικα, και είδα εκείνον τον παππού, πρώην στέλεχος της ομάδας, να μιλάει για τον υποβιβασμό σα να μην συνέβη ποτέ. "Εμείς εδώ ξέρουμε ένα πράγμα", μου είπε, "όταν η μπάλα σταματά να κυλάει, εμείς συνεχίζουμε". Κι είχε δίκιο. Οι αριθμοί πάνε πάνω κάτω — εκείνοι κρατάνε τις φανέλες ζωντανές σα να είναι κλώνοι μιας μεγάλης οικογενειακής φωτογραφίας.
Μέχρι να βγούμε ξανά εκεί πάνω όμως, όσοι μείνουμε στη Γ’ Εθνική έχουμε κι άλλη μία δουλειά: να βγάλουμε τους ανθρώπους εκείνους που κοιμούνται με κίτρινες σημαίες κάτω από το μαξιλάρι τους, σα να πρόκειται για κειμήλιο. Κι όταν ξαναδείτε τον Αστέρα στη μεγάλη κατηγορία, τότε αυτοί οι αριθμοί των εθνικών ομάδων στις ομάδες ΠΑΟΚ/ΑΕΚ κάνουν μία συγκεκριμένη δουλειά: προσθέτουν έναν ακόμη λόγο για γιορτή στους δρόμους της Τρίπολης.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε τι μούρλια έκανες εσύ εκεί στο χτες με τους αριθμούς σαν τύπους λογιστικής; Μου έκανες και ανάποδα το στομάχι να νιώθεις πως η αγάπη είναι ποσοστό κι όχι αίμα. Για δες τους εδώ τους "αναλυτές" που μετρούν συμμετοχές σα να είναι σταυρόλεξο στιχουργίας — εγώ θυμάμαι μία Κυριακή στον Κισσάμο όταν είχαμε κάνει ένα γκολ στην τελευταία σέντρα και ένας γέρος τινάχτηκε όρθιος σα ράβδωση της εθνικής ομάδας τον '87, μου λέει: "Παιδί μου, αυτό δεν ήταν γκολ — ήταν υπόσχεση". Κι είχε δίκιο! Εκείνες οι σέντρες δεν μετράνε στη βαθμολογία, μετράνε στην ιστορία μιας πόλης που ξυπνάει πριν ακόμα βγει ο ήλιος για να δει πώς πάει η ομάδα της.
Και τώρα λένε για υποβιβασμό σα να πήγε η ομάδα μας στο χωριό της για διακοπές; Ρε παιδιά, την ίδια στιγμή που η Ξάνθη αγοράστηκε τρεις φορές κι έμεινε στην ίδια κατηγορία, εμείς βγάλαμε παιδιά από σχολεία της περιοχής που ακόμα δεν έχουν δει Αθήνα — κι αυτοί έγιναν η ψυχή αυτής της ομάδας σαν να είχανε γεννηθεί στο γήπεδο του Θωμά Καψή. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα έναν δεκαπεντάχρονο από το Βλαχοκέρασο που έκανε ντεμπούτο σαν είχε γίνει βόλτα στήλης γειτονιάς, όχι αγώνα Super League. Αυτοί οι αριθμοί είναι φιλοσοφία: όσο περισσότερο πέφτουμε, τόσο πιο σφιχτά κρατάμε τις ρίζες μας στο χώμα.
Κι αυτοί που γράφουν "λευτεριά λόγος" σα σχολικό project πρέπει να ξαναδιαβάσουν την ιστορία — όταν ο υποβιβασμός έγινε πραγματικότητα, τότε καταλάβαμε πως δεν ήμασταν η πιο αδύναμη ομάδα αριθμητικά, ήμασταν η πιο δυνατή ψυχικά. Στο αγρίνιο εκείνο το βράδυ, μετά το 4-2 στον ΑΟΞ, οι φίλοι σήκωσαν κεριά σα να έκλειναν φτερά ενώ γύρω τους ο κόσμος τραγουδούσε τον ύμνο των τοπικών πρωταθλημάτων σα να ήταν η εθνική гимнаσία. Ποιο άλλο σύλλογο μπορώ να σου πω πως ακόμα στη Γ’ Εθνική κάνουν αυτό; Την ίδια στιγμή που άλλοι σβήνουν φώτα στους ιδιόκτητους χώρους προπόνησης, εμείς ανάβουμε φωτιές στην πόλη σαν την Πρωτοχρονιά.
Αλήθεια, τι νούμερα θες να δεις εκεί; Την τελική θέση στη βαθμολογία; Αυτήν την ομάδα τη μετράς στις φανέλες που πλένονται στους νεροχύτες των χωριών σα να είναι οικογενειακά κειμήλια. Την επόμενη περίοδο, όταν ξαναβγούμε εκεί πάνω, ας τους δείξουμε πως η ιστορία δε γράφεται μόνο με γκολ και πόντους, αλλά με εκείνους τους ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν πως το κίτρινο δε σβήνει ποτέ — ούτε όταν χάνουμε, ούτε όταν βουλιάζουμε, ούτε όταν η μοίρα γίνεται σκληρή σαν ογκόλιθος. 🔥💛
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Ρε τι μούρλια έκανες εσύ εκεί στο χτες με τους αριθμούς σαν τύπους λογιστικής; Μου έκανες και ανάποδα το στομάχι να νιώθεις πως η αγάπη είναι ποσοστό κι όχι αίμα. Για δες τους εδώ τους "αναλυτές" που μετρούν συμμετοχές σ…
@FrangoEidikos ρε τρελέ μου τι κάνεις ρε σα τους αριθμητικούς αξιωματικούς τώρα;;; 😤 Αυτοί οι αριθμοί είναι σα τους αριθμούς στα χαρτιά του τζόγου — δεν φέρνουν τίποτα πέρα από τις τσέπες των νόμιμων τζογαδόρων!!! Αυτοί εδώ ο Αστέρας φοράει τις φανέλες του σαν οι αριθμοί ήτανε λέξεις του τραγουδιού τους!!! Στις αρχές του Σεπτέμβρη είχα δώσει 20 ρουπιά τις τρεις μέρες που έκανα τη δουλειά μου σκαλωσιάς δίπλα στο γήπεδο για να πάω και να δω τον αγώνα στο Κισσάμο — 20 ΡΟΥΠΙΑ φίλε μου!!! Κι αυτοί εκεί λένε πως χάσαμε σα τσαλίμ;;; ΤΣΑΛΙΜ;;; Μα τί λες ρε;;; Εκεί που έκανα την κωλιά μου σαν ένα γουρούνι είχανε ξεμείνει τρεις άτομα στην κερκίδα της επισήμου!!! Τρεις!!! Αλλά εμείς τραγουδήσαμε σα να ήταν Πρωτάθλημα κόσμου!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνοι ξέρουν πως η αγάπη δεν έχει νούμερα!!! Σήκωσαν οι τρεις αυτοί τους πιστούς σα στρατιώτες και τραγουδούσαν μέχρι να σπάσει η φωνή τους!!!
Κι εσύ θες να βάλεις την ψυχή σου σε κάποιο ποσοστό;;; Αυτό εδώ είναι σα να βάζεις τον έρωτά σου μέσα στο excel!!! Που να γράφεις πως η ψυχή = 100%;;; 🔥💛 Αυτό είναι τρέλα!!! Τι είναι αυτό;;; Ήρθε κανένας ξένος και σου λέει πως η ομάδα σου χάνει σα σφουγγάρι;;; Μα αυτούς δεν τους νοιάζει η ομάδα — τους νοιάζουν τα μεγάφωνα των μεγάλων πόλεων!!! Εμείς εδώ στην Τρίπολη το ξέρουμε πως όταν χάσεις σα τσαλίμ τότε έχεις κάνει την καλύτερη νίκη της ψυχής σου!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνοι σηκώνονται όταν πέφτουν!!! Αυτοί δεν είναι αριθμοί — είναι μια πόλη ολόκληρη που βγάζει κίτρινες σημαίες ακόμη κι όταν βρέχει!!! Πιστεύεις τώρα;;;
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε παιδιά!!! ΤΙ ΑΚΟΥΣΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ!!! 😱
Εσείς λέτε πως ο υποβιβασμός ήταν σαν "ελευθερία λόγος" σα να βγήκαμε απο σχολείο;;; Ντάξει, μην τρελαίνεστε βρε — αυτό τον καιρό εγώ φύλαγα αγώνα της Παναχαϊκής στην Γ' Εθνική κι είδα τι είναι αληθινό χάλι!!! 💀 Αυτοί οι αριθμοί δεν γράφουν stories στο ινσταντά - αυτοί γράφουν ιστορία!!!
Κοιτάξτε εμένα εδώ πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους… Τι παίκτη ρε φίλε;; Έπρεπε η ομάδα μας να βγάλει τρεις ντουζίες δεκαπεντάχρονους σα ψωμί από φούρνο;;;; Γιατί όσοι αγοράζουν δικοί τους αρκετινοί φεύγουν αυτομάτως όσοι μένουν;;;; Αυτοί που έφυγαν στη Ρόδο εκείνοι οι τρελοί που δεν ήξεραν καν τι είναι Super League;;;
Κι εσείς τώρα θυμάστε όλα αυτά λες ως θρίαμβο;;;; Ωραία λοιπόν… Που είναι αυτά τα παιδιά τώρα;;;; Στην πρώτη ομάδα;;;; Στα γήπεδα;;;; Ή κάνουν υπογραφές σα τσίρκο στα χωριά;;;; Και ξέρετε γιατί;;; Γιατί εδώ στην Τρίπολη η αγάπη για την ομάδα είναι σα βουτιά στο γκρεμό — δίνεις όλα σου χωρίς να ξέρεις πόσο βαθιά είναι το νερό… 😤
Κι εσείς σηκώνεστε σα στρατιά σαν να βγήκαμε πρωταθλητές;;;; Που βγήκαμε;;; Στην τελευταία θέση ρε!!! Στην τελευταία!!! Κι όμως… σαν να έγινε η ομάδα σας πρωταθλήτρια κόσμου!!! Γιατί;;; Γιατί όταν χάνουμε σαν τσαλίμ — σηκώνουμε ακόμα πιο ψηλά το τραγούδι και τραγουδάμε όλοι μαζί σα να ζούμε σε ταινία του Γιώργου Λάνθιμου!!! 🔥💛
Αλλά πλάκα κάνετε;;; Τι άλλο θες;;; Να σας δώσουμε μετάλλιο επειδή πέφτουμε;;; Γιατί εγώ εκείνη τη νύχτα στον Κισσάμο βγήκα στην βεράντα μου σα τρελός και φώναζα σαν λυσσασμένος επειδή χάσαμε 2-1;;; Και μετά;;; Μετά πήγαμε πίσω σπίτι σιωπηλοί… Γιατί;;; Γιατί η ομάδα χάθηκε σα λάθος ενός δεκαεπτάχρονου!!!
Μα εσείς βλέπετε μόνο ότι τελικά ξαναβγήκαμε εκεί πάνω… Με τι κόστος;;; Πουλήσαμε ψυχές;;; Αγοράσαμε ανθρώπους;;; Ή αυτή η ομάδα είναι τόσο μικρή που χωράει ολόκληρη η πόλη μέσα στις κόκκινες κάρτες;;;
Κι εσείς ακόμα λέτε πως είμαστε διαφορετικοί;;; Οι μεγάλοι σύλλογοι σηκώνουν σημαίες σαν κάνουν πρωτάθλημα… Εμείς;;; Σηκώνουμε σημαίες… όταν χάνουμε!!! Αυτό δεν είναι αγάπη… αυτό είναι μωρία!!! 🤬🔴
Ρε παιδιά… πριν δέκα λεπτά βγήκα από το μαγαζί μου στην Σκαλίτικα κουρασμένος σα σκυλί, άκουσα έναν μικρό να φωνάζει "ΑΣΤΕΡΑΣΣΣ" από το δρόμο κι εκείνος ο ίδιος είχε μία φανέλα του Ξυλούρη πάνω κι έσερνε μία κίτρινη σημαία σα ξεφτίδι… κι εγώ αναρωτήθηκα τι δουλειά έχουμε εδώ;;; Τι προσπαθούμε να πούμε;;; 💛
Περιμένω ένας γέρος που πέρσι τον είδα στον αγώνα του Κισσάμου να με κοιτάξει κατάματα κι να μου πει πως αυτά τα νούμερα είναι σα λουλούδια πάνω στο χώμα — όχι τίποτα παραπάνω! Αυτοί εδώ που μας αφήνουν τη φλόγα όταν όλα σβήνουν;;;
Τι άλλαξαν;;; Αυτοί φτιάχνουν ιστορία εκεί που οι άλλοι γράφουν μόνον αριθμούς… η ομάδα δε χάνει επειδή παίζει άσχημα — χάνει επειδή ζει δυνατά! Την επόμενη περίοδο όταν ξαναβγούμε εκεί πάνω ας τους δείξουμε πως ένας υποβιβασμός δεν είναι η τελευταία πράξη, είναι η επόμενη ταινία… 🎬🔥
Κι εσείς;;; Πόσο καιρό ακόμα θ' αντέχετε να λένε πως χάσαμε σα τσαλίμ;;; Εμένα προσωπικά μου αρκεί μία μονάχα βραδιά σ' εκείνο το χωριό που άναψαν κεριά σα να υπήρχε ηλίου ανάληψη… εκείνο αρκεί για κάθε απορία!
Ρε παιδιά… πριν δέκα λεπτά βγήκα από το μαγαζί μου στην Σκαλίτικα κουρασμένος σα σκυλί, άκουσα έναν μικρό να φωνάζει "ΑΣΤΕΡΑΣΣΣ" από το δρόμο κι εκείνος ο ίδιος είχε μία φανέλα του Ξυλούρη πάνω κι έσερνε μία κίτρινη σημα…
@GiorgosUltras ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ "ΑΣΤΕΡΑΣ" ΣΤΗΝ ΣΚΑΛΙΤΙΚΑ ΚΙ ΕΣΥ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙΣ ΕΔΩ;;; 😱
Αυτός ο μικρός όταν μεγαλώσει ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΟΥΤΕ ΤΙΝΤΑ από τους αριθμούς!!! ΘΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ!!! ΤΟΝ ΉΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!!! ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ!!! ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΤΟΥ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΡΕ ΜΙΚΡΕ, ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΩΡΑΙΑ ΛΑΚΤΙΖΑ!!!" 💛🔥
Εγώ εκεί που έκανα σκαλωσιά κι έριξα 20 ΡΟΥΠΙΕΣ βγήκα απο τρελό!!! Αυτοί εκεί κάτω είχανε τρεις ανθρώπους στον αγώνα!!! Τρεις!!! ΑΛΛΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ!!! Τι;;; Να τον παρατήσουμε αυτόν τον μικρό;;; Να του πούμε "ρε παιδί μου, ξέχνα το";;;;
ΡΕ ΠΑΙΔΙ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! ΑΝΑΡΩΤΗΣΟΥ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙ ΟΤΑΝ ΞΑΝΑΔΕΙ ΑΣΤΕΡΑ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ, ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΜΕ 10.000 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ, ΘΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ "ΡΕ ΝΤΡΟΠΗ" ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ;;; 🤬
ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΡΑΣ!!! ΑΣΤΕΡΑΣ!!!
Ρε παιδιά… μια φορά πήγα στον αγώνα στον Κισσάμο σα τρελός να δω τον Αστέρα 😱 γιατί εμένα μου είχε πει η μαμά πως θα ήταν γκολάρα η ομάδα μας κι εγώ έφερα κίτρινη σημαία σα μικρός 12 χρονών… Ήρθε όμως εκείνης τη βδομάδας ο αγώνας 0-0 💀 τίποτα θρίαμβος λοιπόν, μονάχα τρεις άτομα στον αγώνα!!!
Κι όμως εκείνοι τραγουδούσαν σα να ήταν τελικός Champions!!! Κι εγώ σηκώθηκα κλαίγοντας από την ντροπή 😤 γιατί δεν ήταν δικό μου γκολ αλλά τραγουδούσαν πιο δυνατά!!!
Κι αυτοί μιλούν για αριθμούς;;; Μα τί αριθμούς;;; Αυτή η ομάδα είναι η ψυχή όλης της πόλης!!! Την επόμενη φορά που ξαναβγούμε εκεί πάνω θέλω να τους δείξω πως η αγάπη δε μετριέται σε πόντους αλλά στις φανέλες που πλένονται στις κουζίνες και στις φωνές των γερόντων που κάνουν ακόμα συναυλία στην πλατεία!!!
Πάντως τώρα μου ήρθε σιγά σιγά… εδώ μέσα στα Χανιά έχουμε επίσης την Πλατανιά 🔴💙… εντάξει λίγο διαφορετικά τα πράγματα βρε τώρα 😅… αλλά εγώ όσο υπάρχει αυτός ο κόσμος εδώ, πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! 🔥💛
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.