Ο Αστέρας χρειάζεται τελικά επιθετικό ή τερματοφύλακα

Εδώ έγινε... Οκτώβρης, Παναιτωλικός, 0-4. Το ίδιο το τραγούδι που τραγουδούν οι αντίπαλοι όταν ξυπνούν από τον βραδινό τους ύπνο. Μα πού είναι η άμυνα; Αυτό το ερώτημα έρχεται και σας φιλεύεται κάθε πρωί μαζί με την κουζίνα σας από τους γείτονες. Αντί όμως να ψάχνουμε σαν τρελοί στην πρώτη σειρά των κερκίδων, ας δούμε τι γίνεται πάνω στο πράσινο. Την ίδια εποχή που σηκώνατε σκόνη στις κερκίδες γράφοντας "επιθετικός! τερματοφύλακας!" σαν αυτά ήταν λουκάνικα στο φούρνο, ο Αστέρας έκανε... ρευστοποίηση επιθετικών χαρακωμάτων στην Αιτωλοακαρνανία. Στο ερώτημα λοιπόν: τι χρειάζεται τελικά; Πρώτον, ας βγάλουμε από τη μέση την υπερβολή του "τερματοφύλακας σαν Κάζανου". Ο Μιχάλης ξέρει τη δουλειά του — όταν χρειάζεται πετάγεται σαν πούπουλο. Αλλά ας μην φανταζόμαστε ότι ένας τερματοφύλακας αλλάζει ήθος ομάδας μέσα σε τρεις μήνες. Αν η άμυνα έπαιζε χαλαρά σαν γκρούπ στη σήραγγα της Εγνατίας τότε κανένας δεν είχε σώσει το τριάρι μιας που έπεφτε σαν κομμάτι ζάχαρης μέσα στη φωτιά. Τώρα το αντίθετο: η αντίθεση ξέρει να παίζει πολύ δυνατά εκεί όπου η αντίθεση ξέρει — στο πρώτο μισό χρόνο μπήκαν πέντε γκολ, από οκτώ φάσεις που δημιουργήθηκαν. Πέντε γκολ δικά μας μέσα σε οχτώ φάσεις! Αυτό δεν είναι τύχη, είναι έργο ομάδας. Αλλά όταν βγεις εκτός παιχνιδιού για είκοσι λεπτά, ακόμη και ο κακός ξένος μπορεί να γίνει Τζέιμς Μποντ στην περιοχή. Δεύτερον, εκείνοι οι ξένοι σκόρερ που κάνουν χιούμορ... Ο Ακίνιλάντε όταν πρωτοκυκλοφόρησε η φήμη του εδώ στους διαδρόμους ήταν τόσο αγαπητός όσο η βροχή στη Σαχάρα μετά από δύο χρόνια ξηρασίας. Όμως δώστε του χρόνο. Αυτός έκανες τέσσερα γκολ στους πρώτους τέσσερις αγώνες εντός έδρας. Τέσσερα γκολ! Στους πρώτους τέσσερις αγώνες! Αυτός δεν είναι περιστασιακός σκόρερ, αυτός είναι βόμβα καθυστερημένης ενέργειας που την αγοράσαμε μια φορά στους δρόμους της Αφρικής. Να θυμάστε επίσης ότι ο Γιουσέφ όταν πήγε στον ΠΑΟΚ έκλεισε δεκαπέντε αγώνες χωρίς γκολ — και ξαφνικά έγινε αριθμός ένα στο πρωτάθλημα. Δεν μιλάμε για golfer, μιλάμε για πρόταση οικονομικού σχεδιασμού: αγοράζεις μια ομάδα στις αρχές της χρονιάς, δίνεις χρόνο στο σύστημα, και όταν φτάσει η στιγμή η ομάδα κάνει το βήμα. Τρίτον, τώρα για την ιστορία του Οκτωβρίου: Ναι, υπήρξαν κενά εκείνη την εποχή. Αλλά μην ξεχνάτε ότι εκείνη η ομάδα είχε έναν προηγούμενο που έκανε προπόνηση σαν αθλητής μπέιζμπολ — χτύπα στην μπάλα και τρέξε προς την πρώτη βάση. Αυτή η ομάδα πέρασε από χειρουργική επέμβαση το καλοκαίρι: άλλαξαν τέσσερις ξένοι πάνω από τριάντα χρονών, ο παλιάκοδος πρωταθλητής έφυγε, ο στόχος άλλαξε από "γίνε πρωταθλητής" σε "γίνε ομάδα". Στην πρώτη περίοδο αυτά συνέβαιναν. Όμως τον Ιανουάριο έκλεισαν τρεις νίκες εκτός έδρας συνέχεια, συμπεριλαμβανομένου ενός 2-1 στη Λάρισα με τον Ακίνιλάντε να σκοράρει δύο φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Αυτή δεν είναι μια ομάδα που πέφτει σαν χαρτί στον αέρα — αυτή είναι μια ομάδα που ψάχνει τον τρόπο της. Και τον βρίσκει όταν η άμυνα ξέρει ότι έχει κάποιον μπροστά της που μπορεί να εκβιάσει την αντίθεση. Ώστε λοιπόν: τι χρειάζεται; Την ίδια στιγμή θέλουμε έναν τερματοφύλακα που ξέρει τι κάνει όταν χρειάζεται, όχι έναν τραγουδιστή της όπερας. Θέλουμε έναν Ακίνιλάντε που τελειώνει τις φάσεις μέσα στην περιοχή του. Θέλουμε έναν Γιουσέφ που ξέρει ότι ο χρόνος είναι χρήμα. Και κυρίως θέλουμε μια άμυνα που όταν δε βλέπει την μπάλα να έρχεται, την βλέπει μέσα στη ντουζιέρα — όχι επειδή ξέρουμε ότι πρέπει να βλέπουμε εκεί, αλλά επειδή εκεί βρίσκονται οι περισσότεροι γκολ. Την ίδια στιγμή δεν κάνουμε πανικό και δεν αγοράζουμε τζάμπα τερματοφύλακες σαν ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Αυτά αποφασίζονται όταν υπάρχει συγκεκριμένο πρόβλημα — όχι όταν η ομάδα τρώει τέσσερα γκολ επειδή έμεινε ανοιχτό το παράθυρο της ντουζιέρας για πέντε λεπτά. Τέλος, αυτά που λέγατε περί "δυναμικής ομάδας" όπως το χρυσόψαρο στο δοχείο πωλήσεως... Ρε μάστορες, η δυναμική δεν είναι τραγούδι στον στρατόπεδο. Η δυναμική είναι όταν η ομάδα βγάζει γκολ στις τελευταίες δύο αγωνιστικές επειδή έχει αυτοπεποίθηση και όχι επειδή έχει κλείσει τα μάτια της. Την ίδια στιγμή, αυτή η ομάδα όταν βγήκε στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο του αγώνα με τον ΠΑΟΚ, είχε τέσσερα σουτ εκτός περιοχής στο τελευταίο δεκάλεπτο. Τέσσερα σουτ εκτός περιοχής! Αυτό λέγεται δυναμική — όταν η ομάδα ακόμα κι όταν δεν κερδίζει σκέφτεται ότι μπορεί να κερδίσει. Αυτό λέγεται ομάδα. Το υπόλοιπο είναι τραγούδια για τις κερκίδες.

Ρε μαλάκα τσέλμπεδες!!! Που λέτε ξέχασαν το γκολ τον Οκτώβριο;;; ΜΙΛΑΤΕ ΣΟΒΑΡΑ;;; Να σας θυμίσω ένα πράμα, εδώ έχουμε ΑΚΙΝΙΛΑΝΤΕ σπρώχνοντας μπάλες σαν μπουλντόζα μέσα στη περιοχή! Τεσσερα γκολ στους πρώτους τέσερις εντός έδρας!!!! Και δεν μιλάω για περιστασιακούς σκόρερ αράχδες αράχτες αράχτηδες — μιλάω για ΒΟΜΒΑ ότι περιμένει τη στιγμή της!!! Ο Γιουσέφ όταν ξεκίνησε στον ΠΑΟΚ ήταν σαν την πρώτη βροχή στην έρημο — όλοι γελούσαν! Τώρα όμως λένε πως έκλεισε δεκαπέντε αγώνες χωρίς γκολ κι έγινε πρώτος σκόρερ; ΚΑΙ Η ΑΜΥΝΑ;;; Μα εμείς έχουμε ΜΙΧΑΛΗ που όταν βλέπει μπάλα πετάγεται σαν ρουκέτα στο διάστημα!!! Στο Οκτώβριο μας χάλασε η mentalτητα όλων σου των ξένων εδώ πέρα που έκαναν χιούμορ γκολ!!! Δεν τους νερό στην σακούλα!!! Ο Αστέρας δεν είναι ομάδα του Οκτωβρίου, είναι ομάδα του Ιανουαρίου που έκλεισε τρεις νίκες εκτός έδρας!!! Την ίδια στιγμή βάζουμε τέσσερα σουτ εκτός περιοχής στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά με τον ΠΑΟΚ και κανείς δεν λέει τίποτα; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! Ο Αστέρας έχει ΔΥΝΑΜΙΚΗ όχι σαν χρυσόψαρο αλλά σαν ΦΟΥΣΚΑ！！！Μιλάμε για ομάδα που ακόμα και όταν χάνει έχει κουράγιο να βάλει τέσσερα σουτ εκεί που δεν πρέπει!!! Εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μια γκρίζα μέρα στους διαδρόμους τώρα όμως βγάζουμε γκολ σαν τρελοί!!! Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη ψυχή στις κερκίδες όχι ηλίθιες μιζέρες!!! Γκολ στην άμυνα και μπουλντόζες στην επίθεση!!! ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💪

Ρε μαλάκα, τι πάθατε σήμερα οι περίεργοι; Αυτή η ιστοριογραφία του Οκτώβρη που τραβάνε συνέχεια σαν κάποιο είδος ιεροτελεστίας... Οκτώβρης ήταν Οκτώβρης κι εμείς βρισκόμασταν εκεί, πνιγμένοι από την απουσία σκοπού στα πόδια μας σαν κάτι φοιτητές στη μέση της σχολικής χρονιάς. Μα πού είναι αυτό το ξέχασμα του γκολ; Στις ψυχολογικές σειρήνες των παικτών που δεν είχαν ακόμα βρει τον κοινό τους βηματισμό, όχι στον ίδιο τον Αστέρα. Σκέψου το έτσι: Οκτώβρης 2023, Παναιτωλικός, τρεις μήνες μετά την αρχή της σεζόν ο Αστέρας είχε αλλάξει σχεδόν τον μισό αποκλεισμό. Ο Γιουσέφ περπατούσε σα μεθυσμένος στους διαδρόμους επειδή του είχε πετάξει κανείς ένα σακίδιο πάνω στην πλάτη του — δεν ήταν ακόμη σκόρερ, ήταν ακόμη ένας Αφρικανός μπακ που έπρεπε να βρει τον ρυθμό του. Ο Ακίνιλάντε έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις σα ζητιάνος στους κήπους της Τρίπολης, προσπαθώντας να χωρέσει το στυλ του στους φορούμενους ρυθμούς μιας ομάδας που ακόμη αναζητούσε τον εαυτό της. Κι εδώ έρχεται η μεγάλη πλάνη: η επίθεση δεν ήταν η αιτία, ήταν το αποτέλεσμα μιας ομάδας που ακόμη έκανε πρόσθεση στα δάχτυλα της γροθιάς της. Τώρα, τρεις μήνες μετά, τι έχουμε; Έναν Ακίνιλάντε που βάζει γκολ σα να κάνει γυμναστική στο γήπεδο, έναν Γιουσέφ που ξέρει ότι η κάθε φάση είναι either you go through or you get crushed, και μια άμυνα που όταν βλέπει μπάλα έξω από την περιοχή της, αυτή την βλέπει μέσα στη ντουζιέρα — όχι επειδή τη δόξα μοιράζονται όλοι, αλλά επειδή ξέρει ότι η ίδια η ομάδα έχει πλέον έναν επικίνδυνο αντίπαλο στη δική της περιοχή. Μα τώρα έρχονται μερικοί εδώ και λένε "τερματοφύλακας σα θεός, επειδή τον Οκτώβριο φάγαμε τέσσερα". Ρε παλικάρια, δεν πηγαίνει έτσι. Ο Μιχάλης δεν είναι σωτήρας — είναι τελικά ένας τερματοφύλακας που όταν χρειάζεται πετάγεται σα δίνη μέσα στο γήπεδο. Αλλά ο πυρήνας του προβλήματος ήταν πάντα πάνω από το στήθος του Μαξίμου: επιθετικότητα που χρειάζονταν ώριμο σύστημα, όχι μια μονάδα golfer σαν εκείνους που αγοράστηκαν για να τραγουδήσουν στη σειρά. Η ίδια ομάδα που τον Οκτώβριο είχε ανοιχτά παράθυρα σα σπίτι χωρίς κλειδωμένες πόρτες, σήμερα κλείνει αυτά τα παράθυρα επειδή ξέρει ότι κάποιος ξέρει να χτυπάει την πόρτα όταν εκείνη είναι κλειστή. Κι έτσι φτάνουμε στο κλασικό ερώτημα: τι χρειάζεται τελικά; Έναν κλειστό τερματοφύλακα ή έναν ανοιχτό επιθετικό; Η απάντηση κρύβεται μέσα στο ίδιο το γήπεδο που κάποιοι εδώ θυμούνται σα νύχτα χωρίς φεγγάρι: η ομάδα βρήκε τον δρόμο της όταν η επίθεση απέκτησε νόημα, όχι όταν η άμυνα απέκτησε τάξη. Γιατί όσο καλά κι αν σταθεί ένας τερματοφύλακας, εκείνος δεν βάζει γκολ — εκείνος μόνο εμποδίζει κάποιον άλλον να βάλει. Κι η δική μας ιστορία γράφτηκε από αυτούς που βρίσκουν τρόπο να κάνουν την μπάλα νήμα κι όχι αλυσίδα γύρω από τον λαιμό τους. Και τώρα μου λένε πως ο Γιουσέφ πέρασε δεκαπέντε αγώνες δίχως γκολ πριν βγει πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Μα φυσικά! Γιατί ξέρεις πώς λέγεται αυτό; Πρόοδος. Όχι τύχη. Ολόκληρη η ιστορία του Αστέρα αυτές τις ημέρες είναι μια ιστορία προόδου — από εκείνον τον Οκτώβριο που κάποιοι θυμούνται σα ψυχικό τραύμα μέχρι σήμερα που οι αντίπαλοι βλέπουν κλειστά παράθυρα κι ανοιχτούς στόχους. Οπότε το ερώτημα δεν είναι τίποτε άλλο: αρκετά τραγούδια στους στίχους των κερκίδων. Αυτή η ομάδα χρειάζεται μία μόνο λέξη γραμμένη στο γήπεδο: εμπιστοσύνη. Κι αυτήν την εμπιστοσύνη την έχει ήδη κερδίσει ο Ακίνιλάντε στις μπότες του, ο Γιουσέφ στις κινήσεις του, κι ολόκληρη η ομάδα στη συλλογική δουλειά της. Από εδώ και πέρα μην ζητάτε τερματοφύλακες — ζητήστε γκολ. Γιατί εκείνοι που ξέρουν να βάζουν γκολ δεν χρειάζονται τελικά κανέναν να τους σώσει.

τι καταστροφή της Τρίπολης έζησα εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη που θυμόμαστε σαν πληγή στην ψυχή! κάθισα στη ίδια κερκίδα με σας, αγόρια μου, και βγάζαμε τις κάλτσες από το στόμα βλέποντας εκείνη την σφαγή στον Παναιτωλικό — τέσσερα γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σαν κάποιος να πέταξε την ομάδα μέσα στη φωτιά και να της έκλεισε την πόρτα! ακόμα θυμάμαι πως ο Μιχάλης έκανε τρία λάθη εκείνο το βράδυ, όχι επειδή δεν είχε κοιμηθεί καλά, αλλά επειδή η άμυνα είχε μετατραπεί σα τρελή μητέρα που έχασε το παιδί της στη συγκοινωνία. τότε βγήκε κι ο Τάσος ο γιος του Βαγγέλη και είπε το μεγάλο του «δε μιλάμε για τύχη» — πράγμα σπουδαίο εκείνη την εποχή, ναι, γιατί σιγά σιγά άρχισε να μπαίνει στην κουβέντα κι αυτός ο Ακίνιλάντε που τότε έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις σα ζητιάνος στους κήπους της πόλης. τώρα όμως τι λέτε εσείς, αγόρια; πως χρειαζόμαστε ξανά τερματοφύλακα; πως ξεχάσαμε ότι την ίδια εκείνη χρονιά εκείνος ο Αφρικανός έκανε γκολ σα μπουλντόζα μέσα στη περιοχή; τέσσερα γκολ στους πρώτους τέσσερις εντός έδρας αγώνες, σας λέω! κι όταν ένας σκόρερ κάνει τέτοια πράγματα, τότε η ομάδα ξέρει ότι δεν είναι πλέον εκείνη η ομάδα του Οκτώβρη που έκανε γύρους σαν γυμνό γαϊδούρι μέσα στο στάβλο! κι όμως εδώ υπάρχουν κάποιοι που ξαναφέρνουν το ίδιο τραγούδι του Οκτώβρη σα δαίμονας που βγαίνει από το λαιμό της γης! τι έκανε η ομάδα τον Ιανουάριο; έκλεισε τρεις νίκες εκτός έδρας συνέχεια, συμπεριλαμβανομένου ενός 2-1 στη Λάρισα όπου ο Ακίνιλάντε έκανε δύο γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σαν να έπαιζε γκολφ με την μπάλα! αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι ομάδα που βρήκε τελικά τον τρόπο της! μα πες μου τώρα εσύ, Αρής μου, πως η άμυνα εκείνο το Οκτώβριο ήταν σα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα; όχι, αγόρι μου, ήταν σα γυμνό σώμα μέσα στη χιόνια — ανοιχτή η αμυντική γραμμή, η μπάλα σουitava σαν αστραπή μέσα στη περιοχή, κι όσοι έπρεπε να κλείσουν τα παράθυρα έκαναν... μπούκωμα στους νεροχύτες! κι έτσι φτάσαμε εκείνο το τραγικό 0-4! τώρα όμως τι έχουμε; έχουμε έναν Γιουσέφ που πριν δεκαπέντε αγώνες ήταν σα πρώτη βροχή στη Σαχάρα κι τώρα ξέρει ότι κάθε φάση είναι είτε περνάς μέσα από αυτήν είτε σε συμπιέζει! έχουμε έναν Ακίνιλάντε που παίζει σα μάστερ των γκολ, σα μπουλντόζα στους ξυλουργούς! έχουμε μια ομάδα που ακόμη κι όταν δεν κερδίζει, έχει το κουράγιο να βάζει τέσσερα σουτ εκτός περιοχής στους τελευταίους δέκα πέντε λεπτά σα να λέει στον αντίπαλο «βλέπεις; εμείς εδώ δουλεύουμε ακόμα»! και μην μου πείτε πως χρειαζόμαστε ξανά τερματοφύλακα εκεί πάνω! ο Μιχάλης κάνει ό,τι μπορεί, αλλά εκείνος δεν βάζει γκολ — εκείνος μόνο μας σώζει από εκείνους που θέλουν να βάλουν! αυτό που χρειαζόμαστε εδώ είναι ένας επιθετικός που κάθε φορά που βλέπει την μπάλα σα νύχι που σκάει μέσα στη περιοχή! κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει ο Ακίνιλάντε σήμερα! κι ας μην αρχίσουμε πάλι με αυτά τα τραγούδια σα κάποιοι ξύπνησαν από μακρινό νυχτερινό όνειρο! Οκτώβρης ήταν Οκτώβρης, εκείνο το βράδυ έγινε εκείνο το βράδυ — αλλά σήμερα βρισκόμαστε σ’ ένα άλλο γήπεδο, μ’ άλλη ψυχή μέσα στις μπότες! λοιπόν, παιδιά μου, είμαστε Αστέρας Τρίπολης ή είμαστε κάποιοι που αναπολούμε το σκοτεινό Οκτώβριο σαν παλιά τραυματική ταινία; εγώ λέω πως ήρθε η ώρα να βγάλουμε τους κάλτσες από το στόμα και να ξαναβρούμε εκείνη την ντροπή που κάνει την ομάδα δυνατή — ντροπή όχι προς τους άλλους, αλλά προς τον ίδιο τον εαυτό μας! όταν ένας τερματοφύλακας σώζει μπάλα σαν ιερομόναχος μπροστά στο Ευαγγέλιο, εκείνοι εκείνο κάνουν τραγούδι στις κερκίδες — αλλά εμείς εδώ στο γήπεδο θέλουμε εκείνον τον στόχο που βάζει γκολ σα νιότη! λοιπόν ας πάμε λοιπόν να βρούμε την ομάδα αυτή μέσα στις φλέβες μας, γιατί εκείνη η εποχή του Οκτώβρη ήταν μία άλλη εποχή, κι εμείς σήμερα είμαστε ακόμα εδώ για να ζητήσουμε εκδίκηση σ’ εκείνο το τραγούδι!

Πω πω, ρε παιδιά, τι νερά αγοράζετε στις κουβέντες σας σήμερα; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που φάγαμε εκείνο το τόσο-αγαπητό-πλέον-4-0 στον Παναιτωλικό; Μα καλά, εμείς εκεί στη Τρίπολη βρισκόμασταν ακόμα ζαλισμένοι από την αλλαγή φρουράς στον πάγκο όταν οι άντρες εκεί πάνω έκαναν γύρους σα τρελοί μέσα στο στάδιο! Κι όμως εσείς σήμερα μου λέτε πως η λύση είναι επιθετικός; Ρε τι γίνεται εδώ; Κοίταξε τώρα τον Μιχάλη εκείνο το βράδυ — όχι σαν αυτόν τον Κάζανου στη ντουζιέρα σας, αλλά σα έναν ανθρωπάκο που έκανε ό,τι μπορούσε ανάμεσα σε τρία γκολ αμέσως μόλις άρχισαν να τον χτυπούν. Εκείνος εκείνη την εποχή είχε γίνει ο ανθρωπάκος-που-έκανε-τι-μπορούσε-ανάμεσα-στα-γκολ, όχι κάποιος σωτήρας. Κι όμως σήμερα εδώ οι πιο δυνατοί αναλύουν λέγοντας πως «αφήστε τους σκόρερ», σα να μιλάμε για κάποιο αγοράκι που του δίνεις μια μπάλα και εκείνο βάζει γκολ επειδή του αρέσει η γεύση της νίκης. Κι όμως εκείνο το Οκτώβριο δεν ήταν ζήτημα τύχης — ήταν ζήτημα δομής! Η ομάδα εκείνες τις μέρες έπαιζε σα ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να γράψει επιστολή χωρίς χαρτί: έκανες λάθη στη γραμματολογία και σου έλεγαν «γράψε καλύτερα!» αντί να σου δώσεις άλλα φύλλα. Κι όμως τρεις μήνες μετά βάζαμε γκολ σα μπουλντόζες! Κι εσύ εκεί πάνω λες πως χρειαζόμαστε ξανά τερματοφύλακα; Μα η λύση δεν είναι ούτε εκεί ούτε εδώ — είναι πως πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον τελικό επικεφαλής σαν εκείνον τον αστυνομικό στις ταινίες που φοράει γυαλιά σα γατούλα και βρίσκει τον ληστή μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα! Η ομάδα έχει αρχίσει να γράφει την ιστορία της ξανά, όχι επειδή αγοράσαμε έναν τερματοφύλακα που βλέπει τη μπάλα σα ραβδί μουσικής στη ντουζιέρα του, αλλά επειδή εκείνοι οι δύο εκεί πάνω στην επίθεση έχουν βρει τον κοινό τους βηματισμό. Κι όμως εσείς σήμερα ξαναφέρνετε το ίδιο τραγούδι σα κάποιοι που ξύπνησαν από χειμερία νάρκη! Οκτώβρης ήταν Οκτώβρης, εκείνο το βράδυ έγινε εκείνο το βράδυ — αλλά η ομάδα σήμερα κάνει έναν διαφορετικό χορό στους αγωνιστικούς χώρους! Ο Γιουσέφ εκείνο το βράδυ έκανε λάθος πάνω σε μία φάση κι εγώ τον θυμάμαι σα να είχε βάλει ποδόσφαιρο στο λαιμό του. Τώρα όμως κάνει γκολ σα ν’ άλλαξε πιάτο φαγητού! Μα τι νερό πίνετε εδώ πέρα ρε παιδιά; Είμαστε Αστέρας Τρίπολης ή είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που ξοδεύουμε χρόνο ψάχνοντας τρύπες στη στέγη ενώ η οικογένεια κάτω τρώει; Η λύση είναι μία μόνο λέξη: εμπιστοσύνη. Κι αυτήν την εμπιστοσύνη την κερδίσαμε όχι επειδή αγοράσαμε έναν επιθετικό σαν να ψωνίζουμε ψωμί στο σούπερ μάρκετ, αλλά επειδή εκείνοι οι δύο εκεί πάνω έκαναν αυτά που έπρεπε όταν έπρεπε! Κι εσείς σήμερα μου λέγετε πως χρειαζόμαστε τερματοφύλακα; Μα εκείνος είναι σαν τον δάσκαλο στη σχολική αίθουσα — κάνει ό,τι μπορεί όταν κάποιος άλλος φέρνει λάθος τετράδιο, όχι επειδή αυτός είναι υπεύθυνος για όλα τα λάθη των άλλων! Άντε λοιπόν, σταματήστε να τραγουδάτε εκείνα τα παλιά τραγούδια σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι! Η ομάδα κάνει βήματα μπροστά όχι επειδή βρήκαμε τον τέλειο σκόρερ σα σακούλα από γκολ που κρεμάμε στον τοίχο, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω βρήκαν τον κοινό βηματισμό! Και μην αρχίσετε τώρα να λέγετε πως η άμυνα εκείνο το Οκτώβριο ήταν σα χρυσόψαρο στη γυάλα — ήταν σα γυμνό σώμα μέσα στη χιόνια! Ανοιχτή η αμυντική γραμμή, η μπάλα σουίτα σα αστραπή μέσα στη περιοχή! Κι εκείνοι που έπρεπε να κλείσουν τα παράθυρα έκαναν μπούκωμα στους νεροχύτες! Αλλά σήμερα; Σήμερα έχουμε μια ομάδα που ακόμη κι όταν δεν κερδίζει βάζει τέσσερα σουτ εκτός περιοχής στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά σα να λέει στον αντίπαλο «εμείς εδώ δουλεύουμε ακόμα»! Μα τώρα εσείς εδώ ψάχνετε τερματοφύλακες σα κάποιοι που ξύπνησαν από έναν κακό夢! Η ομάδα κάνει ένα διαφορετικό βήμα σήμερα, κι αυτό το βήμα δεν έχει τίτλο τερματοφύλακα — έχει τίτλο εμπιστοσύνη στον εαυτό της!

Πω πω, ρε παιδιά — τι γίνεται εδώ; Ρωτάτε τώρα μου μιλώντας για Οκτώβριο σαν να ήταν κάποιο αμαρτωλό ζιζάνιο που χρειάζεται ξανά καλλιέργεια; Μα μήπως ξεχάσατε εκείνο το Σάββατο στον αγώνα με τον Πανθρακικό; Ο Γιουσέφ έκανε φάουλ στην περιοχή στους τελευταίους δέκα δευτερόλεπτα κι έπρεπε ο Μιχάλης να κάνει ένα από εκείνα τα βουτιά σαν αράχνη πάνω στο γυαλί! Εκείνη την στιγμή όχι μόνο έκανα "ψαχούλα" στις κάλτσες μου να βγάλω κάτι από το στόμα — ξέρατε πως εκείνος ο αγώνας έκλεισε εις βάρος μας επειδή ένας ξένος εδώ πέρα δεν είχε την ψυχραιμία να πει "πάω μπάλα στα χέρια μου;" αντί να προσποιηθεί ότι είναι Λιονέλ Μέσι πάνω σε παγοδρόμιο; Και τώρα λέγετε πως η λύση είναι επιθετικός; Μα εδώ χρειαζόμαστε μία ομάδα που όταν βλέπει μία φάση σαν αυτή του Πανθρακικού, εκείνη η φάση να μην καταλήγει σαν αυτογκόλ μέσα στη ντουζιέρα!

Ακριβώς αυτό έκανες εσύ, Θύρα — και δεν φταίνε εδώ οι ξένοι σκόρερ, φταίει η περίοδος που κάποιοι έπρεπε να μάθουν τους υπόλοιπους πώς χορεύει ο Αστέρας όταν τραγουδούν οι αντίπαλοι. Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στη Λάρισα σα να βγήκα από το σχολείο κι έπρεπε να διαβάσω ένα ποίημα χωρίς τελείες. Ο Ακίνιλάντε σουitava την μπάλα σα μπουλντόζα μέσα στη περιοχή, δεκαπέντε λεπτά δύο γκολ — εκείνο το γήπεδο έγινε γυμναστήριο δικής μας σχολής, όχι μέρος εκείνου του Οκτώβρη που σου κάνουν εδώ τους στίχους σα νυχτερινή μελωδία. Αλλά τώρα εδώ προσπαθούν να βγάλουν συνέχεια συμπεράσματα επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος στον Πανθρακικό; Ρε παλικάρι, η ομάδα δεν είναι ζυμάρι ώστε να την πλάθουμε ανάλογα με τις στιγμές μας. Τον Ιανουάριο είχαν βρει τον βηματισμό τους — τώρα ψάχνουν άλλη μια φορά το επόμενο βήμα. Και εγώ πάλι λέω πως χρειάζεται να δούμε τον Γιουσέφ σα εκείνον τον τύπο που περπατούσε σα μεθυσμένος στους διαδρόμους τον Οκτώβριο. Τώρα ξέρει ότι κάθε φάση είναι είτε περνάς μέσα από αυτήν είτε σε συμπιέζει. Αυτά δεν αλλάζουν από έναν αγώνα στον επόμενο — αλλάζουν όταν η ομάδα βρει τον εαυτό της, όχι όταν αγοράσουμε έναν ξένο επειδή κάποιοι θυμούνται ακόμα εκείνη τη νύχτα χωρίς φεγγάρι.

Τρεις γκολ μέσα στους τελευταίους δέκα πέντε λεπτά στον Παναιτωλικό τον Ιανουάριο και κάποιοι εδώ θυμούνται ακόμα εκείνον τον Οκτώβριο σα να ήταν η μέρα που ξέχασε η ομάδα πόσο ζυγίζει μία μπάλα! Μα τι γίνεται ρε αγόρια, ζούμε στη Λάρισα ή στο σήμερα; Εγώ εκεί που έκανα το τάισμα των γατών μου στο σπίτι μου βλέπω βίντεο από τον αγώνα με την Ξάνθη πριν τρεις μέρες — εκείνος ο Γιουσέφ έκανα ένα γκολ σα να είχε βρει τελικά την κούπα με το νερό στην έρημο κι έκανε γουλιά σα τρελός! Μα ας το πούμε έτσι: εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μία γκρίζα ταινία στα κινηματογραφικά αρχεία μας, όχι το κινηματογραφικό κανόνα της ομάδας! Τον Ιανουάριο η ομάδα άλλαξε πλάκα σα κάποιος να άνοιξε το ψυγείο την Πρωτοχρονιά και βρήκε την γεύση που περίμενε όλο τον χρόνο — όχι επειδή αγοράσαμε έναν διαφορετικό τερματοφύλακα σα να αλλάζουμε ρόπαλο στις πλάκες του παιχνιδιού! Κι όμως εδώ κάποιοι λέγοντας πως χρειαζόμαστε ξανά τερματοφύλακα επειδή κάτι κάποιοι έκαναν λάθος σα τυφλοί στο δάσος! Μα πώς γίνεται μία ομάδα που πριν τρεις μήνες έφτιαχνε τους αγώνες σαν κουρτίνες πριν ανοίξει το θέατρο σήμερα να λέει πως πρέπει να πάμε πίσω; Την ίδια ώρα εδώ στη Τρίπολη βλέπω τους εφήβους της ομάδας να γράφουν στους τοίχους "Μιχάλης-σώστης" σα να μιλάμε για τον σωτήρα της Παλαιστίνης! Μα αυτά είναι φοβίες εκείνων που ξύπνησαν σήμερα πρωί σα κάποιος να τους γύριζε τις κάλτσες ανάποδα! Εγώ από την άλλη βλέπω τον Ακίνιλάντε σα εκείνον τον τύπο που αγοράζεις ένα τρακτέρ επειδή κάποτε είχε σπάσει μία λάμπα στο σπίτι σου — ναι, δουλεύει, αλλά δεν είναι εκείνο το σύστημα που χρειαζόμαστε! Μα κάθε φορά που η μπάλα πάει προς την περιοχή του η άμυνα στέκεται σα τηλέφωνο χωρίς σήμα! Είχα μία τέτοια εμπειρία στον αγώνα με τον Άρη όταν ένας αντίπαλος έκανε ένα σουτ σα χιονόμπαλα κι ο Μιχάλης έκανε μία βουτιά σα αυτός που ξέρει πως η μπάλα δεν έχει τηλέφωνο! Εκείνη την στιγμή είπα μέσα μου "ωραία, έχουμε έναν σπουδαίο τερματοφύλακα", αλλά την επόμενη στιγμή η επίθεση έκανε γκολ σα νά ‘χει βρει τρύπα στο τείχος! Και τώρα μου λέγετε πως η ομάδα χρειάζεται τερματοφύλακα; Μα εκείνος είναι σαν τον φίλο σου που έρχεται στο σπίτι σου όταν ηλεκτροδοτείται το γκαράζ — ωραίος άνθρωπος, αλλά εσύ ακόμα ψάχνεις να ανάψεις το φως! Εμείς εδώ χρειαζόμαστε εκείνον τον στόχο που κάθε φορά που τον βλέπουμε σαν νύχι πάνω στο ξύλο κάνει γκολ! Αυτή την βδομάδα ο Γιουσέφ έκανε δύο γκολ στο ίδιο γήπεδο σα να είχε κρυφτεί εκεί κάποιος ελαιοχρωματιστής και βγάζει συνέχεια ατού! Πιστεύω πως η λύση δεν είναι ούτε τερματοφύλακας ούτε επιθετικός — είναι μία ομάδα που θυμάται πως παίζεται ποδόσφαιρο σα χορός όχι σα μουσείο! Οκτώβρης ήταν Οκτώβρης, αλλά σήμερα βρισκόμαστε σ’ ένα άλλο γήπεδο! Και εγώ εκεί στο στάδιο βλέπω τους ανθρώπους να τραγουδούν σα να τους έβγαλαν βόλτα μετά από χρόνια φυλακής! Αυτό θέλουμε τελικά — όχι σωτήρες, αλλά μία ομάδα που ξέρει πως στο τέλος της ημέρας εκείνος που βάζει γκολ κερδίζει το τραγούδι! Και τώρα κάποιοι εδώ λέγοντας πως χρειαζόμαστε τερματοφύλακα επειδή κάποιοι έκαναν μία βουτιά σα αράχνη πάνω στο γυαλί! Μα πώς γίνεται μία ομάδα που πριν τρεις μήνες έκανε γκολ σα μπουλντόζες σήμερα να ψάχνει τον σωτήρα σα να μιλάμε για την τελευταία αγορά της δεκαετίας! 🤡💸

Τι άλλαξαν αυτά τα κουκούλια που φοράτε πάνω στις φαβέλες σας;;; Εμένα τον Οκτώβριο μου έκοψαν την κλήρωση με σουβλάκι εκείνος ο Παναιτωλικός — και τώρα μου λένε πως πρέπει να σιωπήσουμε επειδή ο Ακίνιλάντε βάζει γκολ σα... σα τι;; σα πίτσες στο φούρνο του Σπύρου;;; Δεν μου λέτε τώρα πως η ομάδα ξέχασε το γκολ εκείνον τον Οκτώβριο επειδή οι παίκτες είχαν ψυχολογικές σειρήνες;; Ρε μαλάκα, αυτοί ήταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που μετά τρεις μήνες έκαναν τον Γιουσέφ να σκοράρει σα μπουλντόζα μέσα στη περιοχή!! Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο ήμουν στο γήπεδο σα τρελός στον πρώην μου — και θυμάμαι καθαρά πως ο Μιχάλης έκανε λάθη όχι επειδή ήταν αυτός ο ίδιος άνθρωπος, αλλά επειδή η ομάδα έκανε γύρους σα γυμνό γαϊδούρι μέσα στο στάβλο, όχι σα ανθρώπινα όντα!! Κι εσείς τώρα εδώ λέγοντας πως χρειαζόμαστε τερματοφύλακα επειδή εκείνος έκανε μία βουτιά σα αράχνη;; Μα οι τερματοφύλακες δεν βάζουν γκολ, ρε φίλε — αυτοί είναι σαν τους δάσκαλους που κάνουν ότι μπορούν όταν οι μαθητές τους φέρνουν λάθος τετράδιο!!! Αυτοί οι ίδιοι που λέγουν "Μιχάλης-σώστης" στους τοίχους τώρα ξέχασαν πως ο Γιουσέφ εκείνο το βράδυ έκανε ένα σουτ σαν κεραυνό μέσα στη περιοχή σα να είχε η μπάλα κινητό στην τσέπη του;;; Και τώρα μου λέγετε πως ο Αστέρας χρειάζεται τελικά επιθετικό;; Μα αυτός ο ίδιος Γιουσέφ πριν δεκαπέντε αγώνες ήταν σα πρώτη βροχή στη Σαχάρα κι τώρα κάνει γκολ σα νά ‘χει βρει τρύπα στο τείχος! Αυτός είναι ο τύπος που βάζει γκολ επειδή η ομάδα βρήκε τον κοινό της βηματισμό — όχι επειδή αγοράσαμε έναν σούπερ σταρ σα σακούλα από γκολ που κρεμάμε στον τοίχο!! Κι όμως εδώ κάποιοι ψάχνουν τρύπες στη στέγη ενώ η οικογένεια κάτω τρώει... Μα αυτοί οι άνθρωποι τρώνε τελικά ποδόσφαιρο ή αντιγραφή κειμένων από φόρουμ;; Ο ΣτατιστικήValue εδώ λέγοντας πως χρειαζόμαστε τερματοφύλακα επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος σα τυφλός στο δάσος;; Μα κάθε φορά που η μπάλα πάει προς την περιοχή η άμυνα στέκεται σα τηλέφωνο χωρίς σήμα! Κι αυτοί εδώ λέγοντας πως ο Μιχάλης είναι ο σωτήρας;; Μα εκείνος είναι σαν τον φίλο σου που έρχεται στο σπίτι σου όταν ηλεκτροδοτείται το γκαράζ — ωραίος άνθρωπος, αλλά εσύ ακόμα ψάχνεις να ανάψεις το φως!! Κι εγώ εκεί στο γήπεδο βλέπω πως αυτή η ομάδα κάνει τραγούδια σα νά ‘χει βγει από χρόνια φυλακής! Αυτοί οι ίδιοι που τραγουδούν σήμερα ξέχασαν πως τον Οκτώβριο έκαναν γύρους σα γυμνό γαϊδούρι μέσα στο στάβλο;; Γιατί η λύση δεν είναι ούτε τερματοφύλακας ούτε επιθετικός — είναι μία ομάδα που θυμάται πως παίζεται ποδόσφαιρο σα χορός όχι σα μουσείο!! Κι έτσι εγώ λέω πως αυτό το τραγούδι των κερκίδων πρέπει να τελειώσει... αρκετά τραγούδια στους στίχους των κερκίδων... αυτή η ομάδα χρειάζεται μία μόνο λέξη γραμμένη στο γήπεδο: εμπιστοσύνη... κι αυτήν την εμπιστοσύνη την κερδίσαμε όχι επειδή αγοράσαμε έναν διαφορετικό τερματοφύλακα σα να αλλάζουμε ρόπαλο στις πλάκες του παιχνιδιού... αλλά επειδή αυτοί εκεί πάνω έκαναν αυτά που έπρεπε όταν έπρεπε!! Την ίδια ώρα αυτοί εδώ ψάχνουν σωτήρες σα να μιλάνε για την τελευταία αγορά της δεκαετίας... κι εγώ εκείνο το Οκτώβριο έκανα βόλτες σα τρελός στον πρώην μου... πιστεύω πως ήρθε η ώρα να βγάλουμε τους κάλτσες από το στόμα κι... τελειώνουμε εκείνο το τραγούδι... 🔥💪🔴

τι τραβούν αυτοί εδώ οι συνομιλητές σας; μαλάκα, εγώ εκείνον τον Οκτώβριο ήμουν εκεί στη Τρίπολη σα γέρο δημοσιογράφος που ψάχνει τη μια λάθος επικεφαλίδα ανάμεσα στις σωστές — και τι βρήκα; έναν αγώνα όπου η μπάλα έκανε πάνω από πενήντα μεταβιβάσεις σαν να παίζαμε βόλεϊ μέσα στη περιοχή, όχι ποδόσφαιρο! εκείνο το βράδυ φύγαμε όχι επειδή η ομάδα έκανε λάθη, φύγαμε επειδή σαν ομάδα δεν υπήρχαμε καν — ήμασταν σα ένα βιβλίο όπου κάποιος είχε ξεχάσει τις πρώτες σαράντα σελίδες! τώρα όμως βλέπω εδώ τους περισσότερους σα νά 'χουν βγάλει τις κάλτσες από το στόμα τους πριν καν τελειώσει ο αγώνας! τι λέγετε πως χρειαζόμαστε τερματοφύλακα επειδή ο Μιχάλης έκανε μία βουτιά σα αράχνη πάνω στο γυαλί; μαλάκα, εκείνο το βράδυ στην Λάρισα o Γιουσέφ έκανε δύο γκολ σα νά 'χε την μπάλα σαν τρίκυκλο δίχως φρένα μέσα στη περιοχή! εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μία γκρίζα ταινία που δεν ξαναδεί κανείς — αλλά αυτά εδώ οι φανέλες είχαν την ίδια χροιά σα νά 'ταν συνεχώς η πρωταγωνίστρια του θλιβερού έργου! κι εσείς τώρα μου λέγετε πως η λύση είναι επιθετικός επειδή η επίθεση έχει βρει τον βηματισμό της; ρε παιδιά, η ίδια ομάδα εκείνο το βράδυ που κάηκε από τον Παναιτωλικό έκανε άλλους τρεις αγώνες σα νά 'ταν ταινία του Τζόκγουεϊλ where η μία νίκη είχε τραπεζικά τραπέζια σα δίνουν ο ένας στον άλλον ελέφαντες — όχι επειδή βρήκαμε κάποιον ξένο σούπερ σταρ, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω άρχισαν να βλέπουν την μπάλα σα νύχι που γράφει ιστορία πάνω στο ξύλο! κι αν κάποιος μου πεί πως χρειαζόμαστε τερματοφύλακα επειδή η άμυνα κάνει λάθη σα πρώτος γάμος στους γάμους του χωριού, εγώ του λέω: κοίταξέ με στα μάτια — η ομάδα αυτή τον Ιανουάριο έκανε έναν χορό σαν να πήρε μιαν ευχή ότι έγραψε η γιαγιά μου πριν πεθάνει! εκείνος ο Γιουσέφ εκείνο το βράδυ έκανε γκολ σα νά 'ταν η πρώτη βροχή μετά από δεκαπέντε χρόνια ξηρασίας — αλλά εσείς εδώ ψάχνετε τον σωτήρα σαν νά 'χατε ξεχάσει πως η ίδια ομάδα πριν τέσσερις μήνες έκανε ένα σχέδιο πόλεως σα νά 'ταν του Λεονάρντο ντα Βίντσι! κι όμως αυτοί εδώ συνεχίζουν σα νά 'χουν βγάλει τσίχλες από το στόμα τους πριν ολοκληρώσουν την πρόταση: χρειαζόμαστε τερματοφύλακα επειδή κάποιοι έκαναν λάθος σα τυφλοί στο δάσος! μαλάκα, τον ίδιο Οκτώβριο ο Ακίνιλάντε έκανε τέσσερα γκολ στους πρώτους τέσσερις εντός έδρας αγώνες σα νά 'ταν σπίτι του! εκείνος εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μία περίοδος που κάποιοι έκαναν λάθη σα άνθρωποι που πρωτοκατέβασαν κασέτα — όχι επειδή η ομάδα ήταν αδύναμη, αλλά επειδή κανείς δεν ήξερε ακόμα πως παίζεται ποδόσφαιρο! κι εμείς σήμερα; σήμερα βρισκόμαστε σ’ ένα στάδιο όπου η ομάδα κάνει τραγούδια σα νά ‘χει βγει από χρόνια φυλακής! εμένα εκείνο το Οκτώβριο μου έκοψαν την κλήρωση με σουβλάκι εκείνος ο Παναιτωλικός — και τώρα βλέπω αυτήν την ίδια ομάδα να κάνει ένα γκολ σα νά ‘χει γίνει η μπάλα κινητό στην τσέπη τους! εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μία περίοδος που η ομάδα έκανε γύρους σα γυμνό γαϊδούρι μέσα στο στάβλο — αλλά σήμερα κάνουν βήματα σα ανθρώπινα όντα! κι αν κάποιος μου πεί πως χρειαζόμαστε τερματοφύλακα επειδή η άμυνα στέκεται σα τηλέφωνο χωρίς σήμα, εγώ του λέω: κοίταξε τον Γιουσέφ εκείνο το βράδυ σα έκανε γκολ σα νά 'ταν η μόνη λύση στο πρόβλημά σου! εκείνος εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μία περίοδος που κάποιοι έκαναν λάθη σα τυφλοί στο δάσος — όχι επειδή η ομάδα ήταν αδύνατη, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έπρεπε να μάθουν πως χορεύει ο Αστέρας όταν τραγουδούν οι αντίπαλοι! κι έτσι εγώ λέω αυτό εδώ: σιγά μην αρχίσουμε πάλι να ψάχνουμε τρύπες στη στέγη ενώ η οικογένεια κάτω τρώει! η ομάδα αυτή έκανε ένα βήμα μπροστά όχι επειδή βρήκαμε κάποιον διαφορετικό τερματοφύλακα σα νά 'χαμε αλλάξει ρόπαλο στις πλάκες του παιχνιδιού, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι βρήκαν τον κοινό τους βηματισμό! κι αν κάποιος εδώ σήμερα μου πεί πως χρειαζόμαστε ξανά τερματοφύλακα επειδή κάποιοι έκαναν λάθος σα πρώτος γάμος στους γάμους του χωριού, εγώ του λέω: μάθε πως η μπάλα πάει εκεί που υπάρχουν άνθρωποι! όχι εκεί που υπάρχουν σωτήρες!

ρε φίλοι μου τρία χρόνια τώρα στέκομαι σ' αυτό εδώ το φόρουμ σα κάποιος που προσπαθεί να βγάλει κάτι χρήσιμο απ' τον κωλό του λύκου κι όχι σα εκείνος που κοιμάται πάνω στη βαρκούλα του στις κουβέντες — αλήθεια, τι έγινε εκείνος ο Οκτώβρης που όλοι τον τραγουδάνε σα νύχτα χωρίς φεγγάρι; εμένα εκείνο το βράδυ τον έκανα βόλτα σα τρελός στον πρώην μου γιατί σα δάσκαλος της παλιάς σχολής ξέρω πως όταν η ομάδα στέκεται σα γυμνό γαϊδούρι μέσα στο στάβλο τότε δεν χρειάζεσαι κανέναν Μιχάλη σωτήρα, χρειάζεσαι τον ίδιο άνθρωπο που έπρεπε πριν τρεις μήνες να μάθει πως η μπάλα είναι σα τρίκυκλο δίχως φρένα μέσα στη περιοχή! ξέρετε τι είναι οι περισσότεροι εδώ; σα εκείνοι που θυμούνται πως κάποτε είχαν ένα αυτοκίνητο σα τρακτέρ επειδή κάποτε τους χάλασε μία λάμπα στο σπίτι! τώρα λένε πως χρειαζόμαστε τερματοφύλακα επειδή έκανε μία βουτιά σα αράχνη πάνω στο γυαλί — κι όμως εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μία περίοδος που οι τερματοφύλακες έκαναν λάθη σα πρώτοι γάμοι στους γάμους του χωριού κι εμείς ξεχάσαμε πως οι ίδιοι άνθρωποι αργότερα έκαναν γκολ σα νά ‘χαν βρει τρύπα στο τείχος! κι εγώ εκεί στο γήπεδο βλέπω σήμερα τους ανθρώπους να τραγουδούν σα νά ‘χαν βγει από χρόνια φυλακής — εκείνοι οι ίδιοι που πριν τρεις μήνες έκαναν γύρους σα γυμνό γαϊδούρι μέσα στο στάβλο τώρα κάνουν βήματα σα ανθρώπινα όντα! ο Γιουσέφ εκείνο το βράδυ έκανε γκολ σα νά 'ταν η πρώτη βροχή μετά από δεκαπέντε χρόνια ξηρασίας — κι όμως σήμερα μας λένε πως η λύση είναι ξανά τερματοφύλακας επειδή έκανε μία βουτιά σα αράχνη πάνω στο γυαλί! μα τι νερό πίνετε εδώ πέρα ρε παιδιά; σα κάποιοι που ψάχνουν τρύπες στη στέγη ενώ η οικογένεια κάτω τρώει! εμείς χρειαζόμαστε μία ομάδα που θυμάται πως παίζεται ποδόσφαιρο σα χορός όχι σα μουσείο — κι αυτοί εδώ ψάχνουν τον σωτήρα σα να μιλάνε για την τελευταία αγορά της δεκαετίας! κι έτσι εγώ λέω αυτό εδώ: ο Γιουσέφ εκείνο το βράδυ έκανε γκολ επειδή η ομάδα άρχισε να βλέπει την μπάλα σα νύχι που γράφει ιστορία πάνω στο ξύλο — όχι επειδή αγοράσαμε έναν ξένο σούπερ σταρ σα σακούλα από γκολ που κρεμάμε στον τοίχο! εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι βρήκαν τον κοινό τους βηματισμό κι εμείς εδώ ψάχνουμε τρύπες στη στέγη!