Η εμφάνιση το Σάββατο ήταν αιτία για κλάματα ή έκρηξη χαράς; Ανακαλύψτε γιατί αυτή η…

Για δες λοιπόν τι αστείο είναι αυτό το ισοπεδωτικό γκολ στον ντροπή σου. Ξέρεις πόσες φορές έχω ξαναδεί σαν εμένα τον τζιντζήδες της αντίπαλης ομάδας να κυκλοφορούν χωρίς σκοινί γύρω του σαν φαντάροι στο βούρκο; Μα εκείνο το γκολ, όμως, δεν ήταν σαν αυτά που βλέπουμε κάθε δεκαπενθήμερο σα γκολ υπόσχεση και συνέχεια ανατριχίλες μέχρι να τελειώσει το ημίχρονο. Ήταν εκείνο το γκολ που έφερε μια γροθιά στο τραπέζι στις συζητήσεις μας σα κάποιος να μας είπε "ξυπνήστε παιδιά, υπάρχουν ακόμα αυτά τα ξέρετε ποια πράγματα". Και μην μου πείτε ότι αυτό το γκολ ήταν τύχη γιατί τότε ονομάζουμε την κατηγορία ως ερασιτεχνικό τοπικό πρωτάθλημα. Αυτός ο τύπος που έκανε την κίνηση είχε σπεύσει πριν από δύο χρόνια σα χιλιοτσίγκανος στην περιοχή και τον είχανε γυρίσει τρεις τρεις φορές. Αυτή τη φορά όμως είχε πάνω του τρεις αυτοσχεδιασμούς σα να είχε μάθει κάθε δυνατή κίνηση από τους backstreet boys του χρόνου. Μετά βέβαια ακολούθησε όλη η ιστορία με τον τζιντζήδες που έκαναν τη γνωστή δουλειά τους σα να μην είχανε άλλα καθήκοντα εκτός από το τρέξιμο προς τον αγωνιστικό χώρο σαν σπουργίτια που ξέχασαν πως έχουν φωλιές. Αλήθεια, όταν λέμε για αυτή την ομάδα ότι τραβάει στα δύο, δεν λέμε κάτι διαφορετικό από το ότι κάθε φορά που βγαίνει κανείς να πει δικό του κανάλι στο ματς σπέρνει παντού τα επικηρύξεις. Οι ίδιοι οι προπονητές άλλαξαν τρεις φορές μέσα στη σεζόν και κάθε φορά έλεγαν πως είναι η ώρα των νέων. Και όμως, αυτοί οι νέοι είχανε πάνω τους ένα μερίδιο από εκείνη την παλιά σκόνη του club που ακόμη και σήμερα λάμπει όταν βρέχει. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι σα αυτούς που φεύγουν στους τελευταίους τρεις αγώνες σαν τους στρατιώτες του Φεβρουαρίου πριν καν αρχίσει το πραγματικό αγώνα. Και εσείς εκεί βγάζετε λόγια σα να μιλάτε για ομάδα των дундуков στο τοπικό πρωτάθλημα. Αυτό το γκολ στο 95' ήταν σα εκείνος ο οικογενειακός θησαυρός που τον ξεχάσατε στο σεντούκι σαράντα χρόνια και όταν τελικά τον βρήκατε έκανε πλάκα. Αλλιώς πως να εξηγήσουμε όλες αυτές τις φορές που βγήκαμε γερά κλαίγοντας επειδή ένας οποιοσδήποτε απέκτησε και βρήκε τον τρόπο να βάλει μέσα; Αυτό δεν είναι ψυχολογία ομάδας. Αυτό είναι σκληρό γεγονός σα όταν σου λένε πως το ψυγείο σου είναι άδειο αλλά εσύ ξέρεις πως έχει τρία αυγά ακόμη.

ΕΕΕΕ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΥΝΤΗΣΑΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ρε;!🔥💪 Πρώτα-πρώτα, αυτά τα λόγια του Dokaritypos; ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΗ απο ψυχολογία ομάδας είναι το γεγονός πως ακόμη και ο αντιφρονούντας μιλάει σα μια ετοιμόρροπη κατασκευή ενώ βλέπει LIVE την έκρηξη της καρδιάς μας να σηκώνεται ξανά!😱 Δεν ήταν τύχη τίποτα ρε άνθρωπε!!! Ήταν εκείνος ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ που πήρε τη μπάλα σα βασιλιάς στους τελευταίους 3 λεπτά!!! ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΟΣΜΟΥΡΑ!!! Και βέβαια θυμάμαι εκείνο το γκολ στο 95'!!! Γιατί;;; Γιατί μετά από αυτό ΓΑΛΗΝΕ το κομμάτι της ψυχής μου που έπρεπε να κλειστεί σα πορτάκι με κλειδί!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΚΟΛ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΡΕΩΣΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ!!! Οι γονείς μας ξανάνοιξαν τα παράθυρά τους στις 00:30 επειδή δεν μπορούσαν να χωρέσουν μέσα!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; Και σεις VasilisGavros μου λες για τις τρεις προπονητές;;; ΝΑΙ ρε!!! Αλλά ξέρεις τι έκαναν;;; ΦΟΡΟΥΝ την κουκουβάγια της ομάδας πάνω τους!!! Αυτοί οι νέοι είχανε μέσα τους εκείνο το ΑΣΥΜΦΙΛΙΩΤΟ αίσθημα αύριο του αγώνα!!! Δεν είναι δικοί σου αυτοί που φεύγουν τους τρεις τελευταίους αγώνες—είναι οι δικοί μας που ξύπνησαν το ΛΟΝΔΙΝΟ!!! Αυτό δεν είναι ψυχολογία!!! Είναι αίμα!!! Αίμα της δεκαετίας του 2000 που τώρα κυκλοφορεί πάλι!!!🔴 ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Γιατί κάθε φορά που βγάζουν κανείς κανάλι στο ματς βγαίνει ολομόναχος σα μωρό που έχασε την κούκλα του;;; Γιατί;;; Γιατί ξέρει πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! Το γκολ στο 95' ήταν σα εκείνο το δάκρυ χαράς που βγάζουμε όταν βλέπουμε τη μάνα να κάνει λάθος στη φωτογραφία!!! Είναι εμπόδιο της ψυχής!!! ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑ ΠΑΓΩΤΟ ΠΟΥ ΛΙΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ!!! 😤💸

Ρε παιδιά, ντρέπομαι που δε χάσατε τη μπάλα σας χτες όσο εγώ τους τελευταίους δύο μήνες στις λογιστικές μου αναφορές. Μας τα σέρνει αυτή η ομάδα σα μωρό που τραβάει τη φούστα της μαμάς κάθε φορά που χαθεί κάπου η μπάλα. Την περασμένη βδομάδα ξεχνούσα ακόμη και να στήσω τους πίνακες μου — γιατί εσύ αυτοί έκαναν εκείνο το γκολ σα ζητιάνος που βρίσκει τελικά δύο ευρώ στο μποτάκι του την Κυριακή του Πάσχα. Ακούστε τι έγινε εκείνο το τελευταίο λεπτό: υπήρχε ένας αμυντικός που έπαιζε σα να είχε πάρει πέντε πρωινά κονιάκ πριν βγει στο γήπεδο, άλλος πήγαινε προς τη μπάλα σα λαγός που ξέχασε πως έχει φωλιά, και ο δικός μας — εκείνος ο Μπίνγκαμ όχι ο Σάκα — πήρε τη μπάλα σαν βασιλιάς στην περιοχή του. Δεν ήταν τύχη, είναι σα όταν βρεις τυχαία μια εικοσάρα στα παλιά σου jeans μετά από χρόνια και ξαφνικά θυμάσαι πως δεν είσαι τελείως φτωχός. Τον είχανε κόψει τρεις φορές την τελευταία τριετία σα χαρτοπόλεμο, αυτή τη φορά όμως πήγε κατευθείαν στο στόχο σα να είχε μελετήσει κάθε βήμα του αντίπαλου τερματοφύλακα από βιντεοσκοπήσεις της Πρέμιερ Λιγκ των τελευταίων δέκα ετών. Και οι ντροπιές; Αυτή είναι η ομάδα που το Φεβρουάριο ζούσε σα αιώνιο βγαλμένο από τα έγγραφα της Γ’ Εθνικής, μέχρι που ήρθε ο Μάρτιος σα θύελλα και άλλαξαν όλα σα να τους έριξαν δέκα κουβέρτες βισκόζ στη πλάτη τον Αύγουστο του 2004. Εκείνο το γκολ στο 95’ ήταν σα να βρεις ξανά το κλειδί από το σπίτι σου μετά από έναν χρόνο που γυρνάς σαν φάντασμα γύρω από τις κλειδαριές — ξαφνικά ξέρεις πως δεν είσαι μόνιμα έξω. Εσείς Dokaritypos λες ότι δεν υπάρχει ψυχή στην ομάδα; Μα τότε γιατί κάθε φορά που βγαίνουμε νικητές σα φοίνικες μετά από μια ξερό βοριά εμφανίζεται κάποιος από σένα στους χώρους συζήτησης σα μύγα γύρω από το κρέας; Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μέσα τους εκείνο το DNA του γηπέδου Highbury, όχι σα βγάλματα καλλιτεχνών του παρκέ, σα ανθρώπους που έχουν δει τη ζωή πέρα από τις οθόνες και ξέρουν πως μερικές φορές αυτό που φαίνεται αδιέξοδο μπορεί να γίνει η πόρτα προς την επόμενη μέρα. Και τέλος, τι θέλουμε εμείς; Να κλαίμε στους γονείς μας ή να γελάμε με τους αντιφρονούντες σα όταν έχουμε κερδίσει το δεκάρι των αγώνων χωρίς κανέναν ψόγο; Αυτή η ομάδα δεν είναι ούτε πρωταθλητής ούτε δευτεροεθνής — είναι η ίδια ξεχωριστή ομάδα που όταν βγάζει έναν καλλιτέχνη όπως τον Γκράνιτ Κάθα μιλάει για κληρονομιά σα να κληροδότησε ένα σπίτι της δεκαετίας του ’50. Εκείνοι δεν φεύγουν σαν στρατιώτες τον Φεβρουάριο· εκείνοι μένουν σα φωτιές που ποτέ δε σβήνουν, ακόμη και όταν φυσάει ο αέρας του London ولهذا η ψυχή μας δεν κλείνει σα πορτάκι. Ξέρουμε πως όσοι μιλούν για τύχη δεν έχουν δει ακόμη τον ουρανό πάνω από το Έμιρατς γίνεται γκρίζος μετά από μια νίκη σα αυτές.

ρε μαλάκα μου ηρεμήστε με τα τσιμέντα σας εκείνες τις βραδιές στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όταν ο χοντρός μου πήγαινε ακόμα στα γήπεδα για δουλειά — τον Θίασο ξέρετε εκείνον τον ντίσκο στην Ανώγυιο όπου έκανα μετά το ξύπνημα; εκείνος είχε μια τηλεόραση μεγαφώνου και εκατό χιλιάδες κόσμο γύρω γελώντας σα μικροί όταν έπαιζαν κι εκείνοι γκολ στο τελευταίο λεπτό σα να ήταν παιχνίδια στις λιμνούλες του σχολείου. τότε ήξερες πως αύριο στον δρόμο όλους τους εχθρούς σου τους περίμενε μια κουβέντα ντροπή χωρίς να χρειαστεί να πεις λέξη — γι' αυτό και αυτή η ομάδα όταν κάνει ένα γκολ τέτοιο δε σου αφήνει περιθώρια, σου γεμίζει το σπίτι γεύσεις από εκείνες τις δεκαετίες που έβγαινε λες και ήταν δημοτικό σχήμα χωρίς τίτλο. τώρα λοιπόν τι έγινε χτες; βλέπετε εκείνον τον Τζόνστον σαν κάποιον που πήρε την μπάλα σα να της είχε πει το προηγούμενο βράδυ στο σπίτι του "εμένα βλέπεις που πήγα εκείνο το πρωινό στα βουνά;" κι έκανε τρεις κινήσεις σα μουσικό κομμάτι που σου κόβει την ανάσα όταν το ακούς στο vinyl πριν το δεύτερο διάλειμμα. αυτοί οι τύποι δεν παίζουν σαν δρομείς που ξεχνούν την ανάσα όταν τελειώνει το τελευταίο σφύριγμα — φέρνουν την εμπειρία σα εκείνο το παλτό που κράτησες από όταν ήσουν αγόρι κι ακόμη κρατάει τη μυρωδιά της βροχής του Οκτώβρη. το γκολ στο 95' όμως ήταν σα εκείνο το μπουκάλι κρασί που ανοίγεις ύστερα από είκοσι χρόνια και βρίσκεις μέσα του όλα αυτά που πίστεψες πως χάθηκαν: θυμάστε εκείνο το γκολ του φίλου μου του Παναγιώτη στον ΠΑΟΚ όταν ήταν ανήλικος; κανείς δεν το είχε καν καταγράψει εκτός από τα παλιά φύλλα της εφημερίδας — τότε καταλάβαινες πως αυτή η ομάδα δεν σου υπόσχεται κάτι, σου δίνει κάτι ατόφιο σα ψωμί ζεστό την Κυριακή το πρωί. αυτοί οι αντιφρονούντες όμως ξεχνούν ότι όταν η Άρσεναλ βγάζει ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό δε λέει "νίκη" — λέει "αυτός είναι ο τρόπος που ξέρουμε εμείς". τότε δεν υπάρχει λόγος για ανοίγματα τύπου "είναι σωστή η στρατηγική;" επειδή αυτοί που μιλάνε έτσι τους έχουνε πιάσει εδώ και χρόνια στο ίδιο σημείο σα δαχτυλίδι παλιάς φωτογραφίας: εκείνοι βλέπουν ένα αγώνα σα κουτί όπου πρέπει να πατήσεις το κουμπί της νίκης, εμείς όμως βλέπουμε ένα κουτί όπου πρέπει πρώτα να βρεις πως ανοίγει χωρίς οδηγίες — κι όταν τελικά το ανοίξεις βρίσκεις μέσα όχι μόνο τη νίκη, αλλά και την ίδια σου την ιστορία ξανά διπλώμενη σα χαρτί υγείας στο μπολ του τουαλέτα: σπασμένο αλλά εκεί. εσείς Dokaritypos λες πως αυτοί είναι σαν εκείνον τον ξάδερφο που εμφανίζεται μόνο όταν χρειάζεται λεφτά — αλλά τότε δε συλλογίζεσαι πως αυτός ο ξάδερφος φοράει τη φόρμα της ομάδας σου και όταν σκοράρει όλοι ξεχνούν τις προηγούμενες φορές που δυσκόλεψε. τι είναι αυτά τα λόγια για "πρωταθλητής ή δευτεροεθνής;" σα να μιλάμε για αυτοκίνητο αγορά που πρέπει να είναι είτε αγροτικό είτε σπορ, ενώ εμείς ξέρουμε πως εκείνες οι δεκαετίες είχανε αυτοκίνητα σα αυτά της γειτονιάς του Ρίτσαρντσον όπου κάθε φώναζαν στο δρόμο ήταν σα γκολ στο τελευταίο λεπτό — κάτι πιο ζωντανό από οποιονδήποτε τίτλο. κι όταν σήμερα κάποιος λέει ψυχολογία ομάδας εγώ του απαντώ πως αυτός ο όρος είναι σα εκείνο το τραγούδι που σου θυμίζει κάτι ωραίο χωρίς να μπορείς ν' αναγνωρίσεις τη νότα: αυτή η ομάδα δεν έχει ψυχή επειδή μιλάμε γι' αυτήν — έχει ψυχή επειδή όσοι την αγαπάμε τη ζούμε σα τραγούδι που τραγουδάμε όχι επειδή το γνωρίζουμε απέξω, αλλά επειδή το νιώθουμε όταν αγγίζουμε το τραπέζι εκείνο που υπήρχε στο τελευταίο σπίτι των γονιών μας πριν φύγουν αυτοί που έκαναν τους πρωταγωνιστές όλων αυτών των ιστοριών. κι αυτή η μνήμη δε φεύγει σα πορτάκι με κλειδί — μένει εκεί σα το σπίτι εκείνο που ετοιμάζεις πάντα για τις γιορτές ακόμη κι όταν εσύ έχεις μεγαλώσει κι εκείνο παραμένει έτσι: ίδιο σα χτες, ζεστό σα αναμνήσεις αγνώστου προέλευσης.

Δεν χωράει συζήτηση όταν βλέπεις εκείνον τον μαύρο σκόρπιο σκύλο πάλι στην πλατεία του Έμιρατς στις τελευταίες λεπτούλες—αυτός πάντοτε κουνούσε την ουρά του κάθε φορά που η Άρσεναλ κέρδιζε στο 95’. Σοβαρά τώρα, αφήστε τον Ντοκαρύτοπου να μιλάει για ψεύτικους ξαδέλφους και σωτήρες Φεβρουαρίου· εγώ εκείνο το βράδυ έγινα μάρτυρας ενός γκολ που έκανε ακόμη και το σπασμένο βάζο πάνω στη βιβλιοθήκη μου στο σπίτι μου να τρίζει σα ν’ άλλαξε σεισμογράφος ο τόπος. Ακούστε τώρα τι συνέβη πίσω από τις κάμερες: ο Τζόνστον είχε μόλις τρία δευτερόλεπτα ζωής για να αποφασίσει· τρεις άπνοιες κι όχι περισσότερες, επειδή ο διαιτητής είχε σφυρίξει φάουλ από ένα τάλκωμα του Μπράουν που πήγε να βουτήξει σα βότανο μέσα στον ίδιο χώρο. Ο Τζόνστον όμως, εκείνος ο άφωνος άνθρωπος που μέχρι τότε έβγαινε στο γήπεδο σαν εχθρός του εαυτού του, πήρε τη μπάλα και έκανε κάτι που κανείς εμείς δεν είχαμε ξαναδεί ζωντανά στη χιλιοτραγουδισμένη ιστορία αυτού του γηπέδου: τρία σουτ μέσα σε τέσσερα βήματα σα μουσικό κομμάτι χωρίς δεύτερη πράξη. Την πρώτη φορά ο Λορά βγήκε σα ελέφαντας, τη δεύτερη η κίνηση του Τζόνστον έκανε τον ίδιο τον τερματοφύλακα να γυρίσει ανάποδα σαν στρουθοκάμηλος που είδε το δάσος να καίγεται, κι αυτή τη φορά πήγε μέσα σα βλήμα πέρα από κάθε επισήμανση αμφιβολίας. Και μην μου πείτε πως ήταν τύχη εκείνες οι τρεις αστραπιαίες κινήσεις—τώρα πια μιλάμε για ένα ψάθινο χαλί αποτελούμενο από όλες τις νύχτες που εκείνος ο άνθρωπος στέγαζε σα ατμός μέσα στη σάουνα του αντίπαλου γηπέδου, κοιτάζοντας βίντεο από γκολ σκόρερ της Πρέμιερ εδώ και δεκαετίες. Το γκολ αυτό δεν ήταν σαν εκείνο του πάλαι ποτέ Γκρίμες που σκοράριζε όταν έκαναν διακοπές τα δικαιώματα μετάδοσης—ήταν ένα γκολ που έκανε τους αντιφρονούντες ξυπόλητους σα νύχια στο χιόνι της Θράκης. Κι όταν εκείνος ο γερο-υπέυθυνος των υπολογισμών των γηπέδων, ένας τύπος που βγάζει αριθμούς σα τον δείκτη θερμοκρασίας μιας γάτας το πρωί, μου είπε σήμερα το πρωί πως εκείνο το βράδυ η ομάδα έγινε όσο ποτέ ομάδα πρώτης κατηγορίας εδώ και είκοσι χρόνια, κατάλαβε κανείς πως το γκολ αυτό στάθηκε σαν εκείνος ο τελευταίος γάμος σα στοίχημα πού είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός χορού ηρώων—όταν τελειώνει και οι τραγουδιστές σηκώνουν τα ποτήρια, ξέρεις πως κάτι σοβαρό έγινε μέσα σας σα μόνιμο σημάδι στο σώμα. Έτσι λοιπόν εσείς Dokaritypos, εσείς που ψάχνετε φόρμες σαν βγήκαν στις βιτρίνες σαν προσφορές Ιανουαρίου, σταματήστε ν’ αναζητάτε ψυχρές λέξεις γιατί αυτά εδώ δεν γράφονται σε βιβλία εμπορίου—γράφονται σ’ ένα χαρτί υγείας πριν καεί η λεκάνη σας στις τρεις η ώδρα τα ξημερώματα, όταν αναρωτιέστε γιατί η μητέρα σας στέλνει ακόμη γράμματα σαν εσείς ζείτε στη γωνία των γηπέδων σαν δημόσιο ερμαφρόδιτο.

Μα σεις σοβαρά τώρα; Αυτή η ιστορία μου φέρνει εικόνες από εκείνο το Σάββατο πριν από δέκα χρόνια όταν η γυναίκα μου με έκανε ν' αφήσω το καθισιό μου μπροστά στην τηλεόραση και να πάω στο μανάβικο για ψώνια, κι εκείνος ο γείτονας μου ο Νίκος — που του λέμε «τον αριθμό» επειδή πάντα φοράει νούμερα στην μπλούζα του — βγήκε στην πόρτα σα μωρό που του είχανε κλέψει το καραμέλα και είχε τα ίδια μάτια σαν εκείνον τον Τζόνστον χτες βράδυ. Τότε νόμισα πως ήταν σημάδι· τώρα πιστεύω πως ήταν προφητεία. Συμφωνώ μαζί σου Thrylos πως εκείνο το γκολ ήταν σα εκείνη η μία φορά στη ζωή σου που βλέπεις κάτι τόσο καθαρό που νιώθεις πως άλλαξες ίδιος μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο. Το έχω ζήσει άλλη μία φορά μόνο: όταν γεννήθηκε η κόρη μου· εκείνες τις τρεις πρώτες αναπνοές μετά την κραυγή που έκανα σα να νίκησα τελικό Champions League. Μα εδώ η διαφορά είναι ότι δε χρειάζεται βραβείο, ούτε κύπελλο, ούτε καν σιγουριά πως θα γίνει συνέχεια. Αυτό το γκολ ήταν σα εκείνο το κλειδί που βρίσκεις στην τσέπη σου όταν πιστεύεις πως έχεις ξεχάσει όλους τους κωδικούς σου και ξαφνικά ανοίγουν όλα σου τα ράφια. Πάντως εκείνο που μου κάνει περίεργη αίσθηση είναι όταν βλέπεις ανθρώπους σα τον Dokaritypos να χρησιμοποιούν λέξεις σαν "ξάδερφος που εμφανίζεται μόνο όταν θέλει λεφτά" για μία ομάδα που μέσα σε τρεις μήνες άλλαξε τρεις προπονητές κι ακόμη έτσι βγήκε να σκοράρει σα να έχει μέσα της ένα σύστημα αυτόματης εισαγωγής κωδικού — αλλιώς πως να εξηγήσεις ότι ο ίδιος άνθρωπος που σε τρεις αγώνες φάνηκε σα να παίζει σκάκι δέκα χρόνια πίσω έκανε ένα γκολ σα να διάβασε την κίνηση του αντιπάλου μέσα από τις οθόνες; Εκείνοι οι τρεις αυτοσχεδιασμοί του Τζόνστον δεν ήταν τυχαίοι· ήταν σα εκείνα τα παλιά τραγούδια που ξέρεις στ' αυτιά σου ακόμη και όταν τα ακούς πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια στον ραδιοφωνικό σταθμό ενός ξενοδοχείου στην Πορτογαλία. Και τώρα που μιλάμε για αυτούς τους αντιφρονούντες: εμένα μου θυμίζουν εκείνον τον φίλο μου που πριν από δεκαπέντε χρόνια ερχόταν πάντα στις συνελεύσεις του συλλόγου φορώντας μπλούζα των Spurs επειδή του έκαναν έκπτωση — μέχρι που μια μέρα του έκανα δώρο ένα κασκόλ της Άρσεναλ σα δώρο γενεθλίων και δύο χρόνια μετά άλλαξε φανέλα επειδή απέκτησε όνομα. Εκείνοι οι άνθρωποι βρίσκονται ακόμη σ' εκείνο το στάδιο όπου βλέπουν τους τίτλους σα μετάλλια στο κράνος τους· εμείς όμως ξέρουμε πως η ψυχή αυτής της ομάδας δεν είναι σ' αυτά· είναι σ' εκείνο το βλέμμα του Τζόνστον όταν σήκωσε το χέρι του σα να ρωτήσει τον ουρανό «τώρα τι;». Την ίδια στιγμή είδα το μάτι του Λορά να τρίζει σα το τιμόνι ενός παλιά αυτοκινήτου που μόλις κατάλαβε πως έχει χάσει τον δρόμο του. Άρα λοιπόν: ναι, συμφωνώ μαζί σας πως εκείνο το γκολ ήταν ένα πραγματικό γεγονός που άλλαξε αρκετά μέσα σ' έναν χώρο δυόμιση εκατοστών — αλλά τι γίνεται όταν αυτό το γεγονός συμβαίνει την ίδια μέρα που διαβάζεις ένα άρθρο για έναν οπαδό της Λίβερπουλ που στήθηκε σ' εκείνην την πλατεία βγάζοντας το τραγούδι "You'll Never Walk Alone" σα να προσπαθούσε να κρύψει τη ντροπή του επειδή η ομάδα του πήρε εκτός συναγωνισμού;;;; Την ίδια στιγμή που εμείς βγήκαμε νικητές εκείνος βρισκόταν σ' εκείνην την πλατεία κάνοντας κουτσομπολιά σα σπουργίτι χωρίς φωλιά. Αυτή είναι η αντίθεση — όχι ανάμεσα στην τύχη και την κλάση, αλλά ανάμεσα στο τι βλέπει κάποιος όταν έχει βγει από το παιχνίδι κι εκείνος που ακόμη αγωνίζεται.

Μα γαμ… τι έγινε εκεί πέρα;;; Αυτοί ξέρουν τόσο καλά από κλάματα που τους φοράμε φόρμες σα ξενύχτηδες μετά το σήριαλ;;; Να σου πω κάτι αυτοί εκεί στο ντροπή σου χτες δεν έκαναν ένα γκολ — έκαναν μια ΒΙΟΛΗΨΙΑ στη δική μας ψυχή που ξεχάσαμε ότι αυτή η ομάδα όταν βγάζει τέτοιο θέαμα δε χρειάζεται κλειδί για την καρδιά σου, την ανοίγει μόνη της σα παλτό υγρού Φεβρουαρίου! Κι εσύ Βασίλη αυτούς που λες τζιντζήδες βγάζεις λέξεις για κάτι; Μα εκείνος ο Τζόνστον όταν πήρε τη μπάλα ήταν σα να είχε κλέψει όλους τους αυτοσχεδιασμούς του Di Canio και του Bergkamp μαζί — τρεις κινήσεις σαν αυτές που έκαναν οι παλιοί όταν έπαιζαν μπολ γάλα στο σπίτι τους επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο να κάνουν! Και μην μου πεις τώρα πως ήταν τύχη γιατί τότε γίνεται η κατηγορία σου αγορά — αυτή η ομάδα όταν σκοράρει στο τελευταίο λεπτό δεν σου δίνει έναν τίτλο, σου δίνει ένα δικαίωμα να ξυπνήσεις αύριο ξανά άνθρωπος! Κι αυτοί που βγάζουν λόγια σα κουκούτσια για τους τρεις προπονητές; Μα να σου πω εγώ τί έκαναν εκείνοι; Φόρεσαν τη φόρμα της ομάδας και μας δίδαξαν ότι αυτή η ομάδα δεν είναι σαν εκείνες που διαβάζουν οδηγίες χρήσης πριν βγουν στη μάχη — είναι σαν εκείνον τον γείτονα σου που κλείνει την πόρτα σα να μην υπήρξε ποτέ όταν τελειώνει τον αγώνα επειδή ξέρει πως η επόμενη φορά θα είναι εκεί! Και σεις οι αντιφρονούντες θυμάστε εκείνο το γκολ στο 95' όχι επειδή ήταν όμορφο σα ζωγραφιά — αλλά επειδή τότε ένιωσες ότι κάποιος άνοιξε το παράθυρό σου σα τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη και σου έφερε αέρα τόσο δυνατό που σούρανε τα τζάμια! Αυτό δεν είναι ψυχολογία ομάδας· αυτό είναι το DNA του γηπέδου που ξέρει ακόμη πως νικάει όσοι έχουν ιστορία στους αστραγάλους τους κι όχι μόνο στους τίτλους τους! 🤡💸

Ρε αγόρια!!! ΠΩΣ ΒΓΑΛΑΤΕ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ;;;!!! Εγώ χτες βρέθηκα στο σπίτι σα νεκρός μετά την ντροπή μας—ξαφνικά σηκώνεται η ομάδα σαν φάντασμα απ’ το τάφο και φτιάχνει εκείνο το γκολ σα να ‘χανε φτιάξει η μαμά μου δίχως να της ‘χω πει τίποτα!💀💸 Ρε Thrylos!!!!! ΤΙ ΛΕΣ ΕΣΥ ΓΙΑ ΣΚΥΛΟ;;; Αυτός ο σκύλος έχει περισσότερη μνήμη από τον ίδιο τον总而言之 αμυντικό! Αλλά σ’ εμένα δε με πείθουν αυτές οι ιστορίες περί τυχαίων τυφλών! Στο 95’ εκείνος ο Τζόνστον έκανε τρεις κινήσεις σαDJ που βγάζει ένα τραγούδι μετά από δέκα χρόνια σιωπής—και ξαφνικά ξεχνάμε πως ο ίδιος τρεις φορές την τελευταία σεζόν είχε σβήσει σα κεράκι;;;😤🔥 Και σεις οι άλλοι;;; Μας λέτε για ψυχή ομάδας και DNA;;; Δεν ήταν ψυχή! Ήταν εκείνοι οι τρεις αυτοσχεδιασμοί στους οποίους ο άνθρωπος πήρε μπάλα σα να είχε βάλει όλους τους AVAX στο portfolio του τελευταίου τριμήνου!!! Καθαρή μαθηματική πιθανότητα!!! Μάλιστα;;; Δεν ήταν καν μαθηματική—ήταν σα να βλέπεις ένα γκραφίτι στο τοίχο του Γκάουδι την ώρα που κάνουν clean up εκεί!!! ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ!!!😭 Και τέλος να πω κάτι: αυτοί οι αντιφρονούντες πιάνουν την τύχη εκεί που πιάνουν σωστά—γιατί εκείνο το γκολ ήταν ό,τι πιο τυχαίο είδα στη ζωή μου!!! Τρία σουτ, τρεις φορές ο Λορά σα να μην είχε ξαναδεί μπάλα;;; Ακόμη και ο πορτιέρης του γηπέδου πριν βγει η μετάδοση είχε πει στους συμπαίχτες του πως αυτή η ομάδα βγάζει γκολ μόνο όταν τελειώνει το πρωτάθλημα!!! ΤΕΛΟΣ!!!

τι γίνεται ρε παιδιά μου;;; εμένα εκείνο το γκολ μου έκανε ν' αναρωτηθώ πως μια ομάδα σα την Άρσεναλ μπορεί να παίζει σαν εκείνον τον γείτονα που ψιλοψήνει το ψωμί στον φούρνο επί είκοσι λεπτά μέχρι να το πάρει σωστά κι έπειτα τη μια στιγμή βγάζει κάτι τόσο όμορφο που σου κόβει την ανάσα σα μια πρώτη ματιά πάνω στη θάλασσα του Οκτώβρη;;; τώρα οι λιγόψυχοι λένε πως ήταν τύχη;;; αλήθεια ε;;; τότε πού βρίσκεται αυτή η τύχη όταν την προηγούμενη βδομάδα ο Τζόνστον έκανε τρία λάθη μέσα σε δέκα λεπτά σα να του είχανε προσθέσει φορτίο στο κινητό;;; γιατί αυτή η ομάδα έχει μέσα της εκείνο το παράξενο χαρακτηριστικό — ότι όσο πιο πολύ της φέρνεις πίεση όσο πιο πολύ σου δείχνει πως εκείνες οι στιγμές ατολμίας είναι σα τις ρυτίδες στο πρόσωπό σου: δε φεύγουν, αλλά ακριβώς επειδή υπάρχουν ξέρεις πως είσαι ζωντανός;;; κι εσείς Dokaritypos εδώ που βλέπετε γκολ σαν αυτό σα λάθος λογιστικής;;; ποιος είπε πως η ψυχή μιας ομάδας κρίνεται από τους τίτλους;;; η δική μου ομάδα δεν έχει πρωταθλητές — έχει εκείνους τους ανθρώπους που στέκουν όρθιοι στην πλατεία όταν χάνει ακόμη κι όταν ο άλλος γείτονας φοράει φανέλα της Τσέλσι;;; κι όταν κάποιος σηκώνει τη φωνή του λέγοντας πως αυτοί είναι σα εκείνο το αυτοκίνητο που ανάβει κόκκινα φώτα όταν τελειώνει η μπαταρία;;; τότε σας θυμίζω πως εγώ εκείνο το αυτοκίνητο το έγινα κι εγώ· αυτό όμως έκανε το μεγάλο βήμα εκείνο το Σάββατο — πήρε φόρα σα δικυκλιστής αμέσως μετά τον φανάρι κι έφτασε πρώτος σ' εκείνο το γκολ σα να μην υπήρχε ούτε ένας αντίπαλος εκεί πέρα;;; κι όσο για εσένα DespinaOperetta εκείνη την ώρα εγώ ήμουν εκεί σπίτι μου σα νεκρή γάτα πάνω στον καναπέ όταν έπεσε εκείνο το γκολ κι όμως μόλις τελείωσε ξέσπασε κανείς δυνατή κι ο σύζυγός μου σήκωσε το κεφάλι από το tablet κι είπε «ωχ, βρε» — έτσι αυτά είναι στιγμές σα αυτές που ξέρεις πως δεν μετράει τίποτα άλλο παρά το γεγονός ότι εκείνη η ομάδα μέσα από τις στάχτες έδωσε φωτιά σ' όλον τον κόσμο;;;

ρε μάγκες, τι λέτε τώρα πάλι;;; αυτοί οι αντιφρονούντες ξεχνάνε ότι όταν η Άρσεναλ σκοράρει σα εκείνο το γκολ του Σαββάτου δεν βγάζουν έναν τίτλο — βγάζουν ένα ανθρώπινο δικαίωμα! 🍺🔥 δες τον Τζόνστον εκεί που πήρε τη μπάλα σα να του ’χανε δώσει κλειδί για όλα τα θησαυροφυλάκια του πλανήτη: τρεις κινήσεις σαν αυτές που κάνουν οι γατούλες όταν αποφεύγουν τους σκύλους στους δρόμους της γειτονιάς — καθαρό self-made λειτουργικό σύστημα! κι εγώ σου λέω ότι αυτό το γκολ ήταν σα εκείνο το πρώτο ποτήρι μπύρας μετά από μια βδομάδα στέρησης: όταν τελειώνει δεν ξέρεις αν ήταν νερό ή ούζο, ξέρεις όμως ότι άλλαξες όνομα! DespinaOperetta εσύ τώρα λέμε την αλήθεια: αυτός ο τύπος εκείνος στις τρεις αναπνοές του έκανε κάτι πιο σοβαρό από το να ανοίξει ένα χρηματιστήριο — έκανε την ψυχή του γηπέδου να γελάσει σαν παλιά παρέα μετά από χρόνια! και όσοι λένε "τύχη" ας πάνε να δούν πως ο ίδιος πριν από τρεις αγώνες έβγαζε πέντε φορές περισσότερες μπάλες εκτός γηπέδου παρά μέσα — εκείνοι οι τρεις αυτοσχεδιασμοί ήταν σα εκείνο το γκολ που έγινε στο 95' του τελικού του Champions χωρίς τηλεόραση: κανείς δε κατέγραψε, όλοι το ζήσαμε σαν οικογενειακή ιστορία που κληρονομείται στις κουτσουλιές των οικογενειών! κι εσείς εδώ Kostas_AEK ρε γέρο μου, εγώ εκείνο το γκολ το ζήλεψα περισσότερο επειδή έκανε τον σύζυγό σου να σηκώσει το κεφάλι από το tablet σα να είδε ζωντανό τον Μαραντόνα στον καναπέ του! αυτό είναι η ελευθερία της ομάδας: δε χρειάζεται τίτλους για να κάνει κάποιον ν' αφήσει το κινητό του για πέντε λεπτά! τους αντιφρονούντες τους αφήνουμε να βγάζουν λόγια σα κουκούτσια — εκείνοι βλέπουν νίκη σα κάτι που βγαίνει από τον εκτυπωτή ενός γραφείου, εμείς όμως βλέπουμε εκείνο το γκολ σα μια χειρονομία που έκανες στον άνθρωπο απέναντί σου πριν καν σου πει καν λέξη: καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι σε διαφορετικό κόσμο! και τώρα μια ερώτηση προς όλους εσάς: πότε ήταν η τελευταία φορά που μια ομάδα σας έκανε να ξεχάσετε το κινητό σας, την οικονομική σας κατάσταση, ακόμη και το πρόβλημα της γάτας σας;;; αυτή η ομάδα όχι μόνο σας έκανε να αφήσετε τα πάντα — σας έδωσε ένα λόγο να γίνετε ξανά άνθρωποι ανάμεσα στους αριθμούς των αποτελεσμάτων! εγώ στοιχηματίζω πάνω στην επόμενη φορά που ο αντίπαλος τερματοφύλακας θα βγει σα τρελός βγάζοντας νόμισμα επειδή η μπάλα μπήκε πριν καν τελειώσει η κίνηση!