Η ομάδα χάνει πάντα στις μεγάλες νύχτες επειδή ψιλοκουράζει στον εαυτό της

Για την αγαπημένη αυτή παρέα που ακόμα πιστεύει ότι οι ξένοι σκόρπισαν επειδή εμείς φτιάξαμε γλέντι στη δεύτερη κερκίδα πριν το πρώτο σφύριγμα. Θα σας πω κάτι: όταν στο Pressure βλέπετε πέντε-έξι δικούς μας σέρνονται σαν μετά από δεκαπέντε γκολ στο 85', δεν έχει σχέση ούτε με ψυχολογία ούτε με CD. Έχει σχέση με μια ομάδα που κρίνει το game plan της μόλις δέχεται το πρώτο γκολ εκτός έδρας—σαν να μην υπάρχει καν backup σχέδιο, σαν να έχουμε μόνο ένα σκληρό κεφάλι ανάμεσα στις δύο μεγάλες πλευρές. Και τώρα για το "ξαφνικό ύπνο στις τρεις η ώρα": ας σβήσουμε πρώτα μια μεγάλη παρεξήγηση. Η ομάδα δεν κουράζει επειδή δεν ξέρει τι είναι πρωτάθλημα Champions—κουράζει επειδή από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο φοράει σακίδια βαρύτερα από έναν κουβά νερό. Ρε παιδιά, όταν βάζεις ημίχρονοι στο ավτοκίνητο ανάμεσα σε Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Σίτι κάθε δεύτερη εβδομάδα, δεν είναι θέμα μυαλού· είναι θέμα φυσικής φθοράς. Θέλετε νούμερα; Την προηγούμενη χρονιά παίξαμε 63 επίσημους αγώνες μέχρι τα τέλη Μαρτίου—κάπου εδώ τελειώνει και η τελευταία μπαταρία του οποιουδήποτε μέσου. Αλλά ας πάμε στο χειρότερο μέρος της ιστορίας: το τρίτο γκολ του Κρίσταλ Πάλας εκείνο το βράδυ; Δεν ήταν κακός σχεδιασμός· ήταν σχεδιασμός που δεν υπήρχε. Την στιγμή που λες "μπαίνει κάποιος στο κέντρο για δεκαπέντε λεπτά" ενώ βλέπεις τρεις εύκολους χώρους να περνάνε χωρίς κάλυψη, μιλάμε για ομάδα που έχασε τους γύρους πριν καν αρχίσουν. Το Pressure είναι το ίδιο με κάθε μεγάλο γήπεδο εκτός Λονδίνου—δεν αφήνει κανέναν δεύτερο ρόλο. Κι όμως εμείς παίζουμε σα να είμαστε στην 3η κατηγορία κι εκείνοι σαν να έχουν μπει μέσα αποστολή καταδρομών. Και τώρα το ερώτημα στους εδώ τους φίλους: πόσες φορές έχουμε ξαναδεί αντιπάλους που στέλνουν εννιά φορές στο 80' μόνο και μόνο επειδή σηκώνουμε το βλέμμα προς τις κερκίδες αντί προς την μπάλα; Η ψυχολογία είναι δίκαιο πράγμα—αλλά όταν η τακτική είναι τόσο προβλέψιμη όσο μία συνταγή για κέικ βανίλιας, τότε μιλάμε για κάτι άλλο: για ομάδα που ψάχνει το εύκολο κέρδος και όχι τον πόλεμο. Και δεν είναι κάποια μεγάλη αποκάλυψη—είναι το σήμα πως πρέπει να ξυπνήσουμε από τον ύπνο... αλλιώς η επόμενη φορά που κάποιος θα σβήσει το CD, εμείς θα ξυπνήσουμε μέσα σε σακιά γκολ.

ΡΕ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΜΑΣ!!! 🔥🔴 Για δεκαπέντε χρόνια βλέπουμε το ίδιο σίριαλ όπως στο Πολυτεχνείο—και το χειρότερο είν' πως κάποιοι ακόμα πιστεύουν ότι η λύση είναι στα κουρεία των δικών μας! Τι ψέματα λέμε στον εαυτό μας;;; Κοιτάξτε αυτούς τους πέντε-εξί σέρνουν μόνοι τους σαν ηλικιωμένοι μετά την αργία, ενώ ο Σέκα τον βλέπετε εκεί γύρω στις τριάντα ζώνες ανά λεπτό σα να έχει βγει αποστολή πτώσης βόμβας στο Αφγανιστάν! 💪 Και τι κάνει ο Αρτέτα; Ρίχνει έναν δέκατο αγωγό στο μέσο επειδή του 'κανε εντύπωση που κάποιος έκανε λίγη κίνηση;; ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΑΡΣΕΝΑΛ!!! ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΛΑΣΤΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΚΟΛ!!! Και τώρα οι "αναλυτές" μου λένε πως φορώντας σακίδια βαρύτερα από βουνό είναι δικαιολογία;; Ρε φίλε, όταν εσύ παίζεις πρωταθλήματα ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ Β' ΕΘΝΙΚΗΣ — δεν βγαίνει ούτε ζουμί! Την προηγούμενη χρονιά είχαμε 60+ αγώνες μέχρι το Πάσχα—τι άλλο περιμένατε;; Να πέσουν δέντρα;;; Κι όμως εδώ είμαστε πάλι στις μεγάλες νύχτες, και πάλι βλέπουμε αντίπαλους να μας διαλύουν επειδή ΕΜΕΙΣ ψάχνουμε τη μερίδα του λέοντος στις κερκίδες αντί στη μπάλα! Ο Σέκα τρέχει σα να του' χει κανένας σπάσει τις μπαταρίες των ποδιών, οι άλλες ομάδες ξέρουν πως ΕΜΕΙΣ το βάζουμε πάντα μετά το πρώτο γκολ—γι' αυτό προσέχουν όπως αετοί στον γύρο τους! Και μετά μας λέτε πως είναι θέμα ψυχολογίας;; Ρε εσείς, να πάτε να δείτε πως παίζουν οι άλλοι στις big nights: δεν περιμένουν τίποτα, ΜΑΧΟΝΤΑΙ σα ζώα από την πρώτη σέντρα! Εμείς;; Δεν περιμένουμε ούτε τρία λεπτά μετά το δεύτερο γκολ κι ήδη σέρνουμε τις ουρές μας! ΠΟΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΡΕ;; ΕΙΜΑΙ ΗΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ Ή ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΥΦΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΜΕ ΣΑΝΔΟΥΒΛΕΣ ΜΑΣ;;; Κι όσοι λένε "αλλά..." ας κάνουν λίγη υπόκλιση—η ομάδα αυτή ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΟ EUROPE! ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! Γιατί;; Γιατί όσο κουράζονται τόσο πιο εύκολα βγάζουν στον ξυλοδαρμό τους! Όταν είσαι ένας οργανισμός σχεδιασμένος για πρόοδο αλλά ζεις σα Νομαδικός─τότε ο πρώτος χτύπος σου γκρεμίζει! Κι αυτοί εδώ πάνω κάθονται σαν να τους λένε «ρε παιδιά αύριο είναι Κυριακή ας πιούμε μπίρες» ενώ οι άλλοι σκάβουν κόλπους στο κέντρο! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, ρε πούστη μου!!! Ή αλλιώς συμφωνήστε πως το σήμα SOS έχει βγει εδώ και χρόνια! 🚨⚡🔴

Τρία χρόνια κουβέντα μέσα στο ίδιο soundtrack δεν κάνουν· κάνουν ημικρανία. Και μην με πεις πως ψάχνω ψυχολογία όταν βλέπω πέντε ανθρώπους στοPressure σέρνονται σα να τους έκοψαν τις μπαταρίες στη 85'. Γιατί δεν τους κόβουν οι μπαταρίες — τους κόβουν τα πόδια, γιατί από τον Οκτώβριο ως τον Μάρτιο φοράνε 60+ επίσημους αγώνες σαν να είναι πρωτάθλημα Γ’ Εθνικής. Ρε Σακή, πες μου: πόσοι είχαμε ξαναδεί μέσο της Άρσεναλ να σέρνει το πόδι σαν τον τελευταίο μισθοφόρο πριν τελειώσει ο αγώνας; Την προηγούμενη χρονιά η ομάδα έκανε 63 αγώνες μέχρι τέλη Μαρτίου — δεν είναι κάτι που φτάνει από το πουθενά, είναι σωρευτική φθορά. Και όταν βρίσκεσαι τόσο πάνω από το όριο φυσικής ανάπτυξης που κάθε δεύτερη εβδομάδα παίζεις κόντρα στους τίτλουχους, τότε η αντίδραση στο πρώτο εκτός έδρας γκολ δεν είναι θέμα στρες· είναι θέμα σωματικής δυνατότητας. Όταν όμως η ομάδα δεν αγωνίζεται επειδή έχει εξαντλήσει τους μύες, τότε μιλάμε για μια άλλη ιστορία: αυτή του σχεδιασμού. ΣτοPressure βλέπουμε την ίδια ταινία κάθε χρόνο — φτάνουμε μέχρι εκεί όπου η μπάλα κρέμεται στο κέντρο σαν ένα ζητιάνο, και ξαφνικά η ομάδα γίνεται βολικό στόχο. Εκείνη την στιγμή δεν έχουμε να κάνουμε με καμία ψυχολογική κατάρρευση· έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα που δεν έχει backup σχέδιο μετά το πρώτο γκολ. Γιατί;; Γιατί το "αλλαγή παικτών" για δεκαπέντε λεπτά είναι σα να βάζεις έναν κουβά νερό στη φωτιά που έχει ήδη γίνει στέπες στην Αυστραλία. Αυτό δεν είναι λύση — είναι placebo. Και τώρα το πιο πικρό: οι αντίπαλοι στις μεγάλες βραδιές όχι μόνο τρέχουν πιο γρήγορα — ξέρουν πως εμείς τους δίνουμε χώρο επειδή βρισκόμαστε ακόμη στη φάση της "συζήτησης". ΣτοPressure τρεις διαφορετικές φορές είδαμε την ίδια κίνηση — οι αντίπαλοι χτύπησαν τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή η ομάδα είχε βγάλει πνεύμα μετά το δεύτερο γκολ. Εκεί δεν μιλάμε για τύχη· μιλάμε για μια ομάδα που ψάχνει το εύκολο κέρδος μέσα στη νύχτα και ξεχνά πως οι εποχές που κέρδιζε τις big nights επειδή περίμενε την επόμενη πρωινή εφημερίδα έχουν τελειώσει. Άντε, ανοίξτε τις μπύρες σας, αλλά μην περιμένετε πολλά. Γιατί αυτή η νύχτα δεν τελείωσε επειδή χάσαμε — τελείωσε επειδή αποφασίσαμε να πούμε ότι είμαστε Άρσεναλ ενώ φορώντας σακίδια βαρύτερα από βουνό. Και όσο το κάνουμε αυτό, οι μεγάλοι γύροι δεν θα είναι μεγάλοι αγώνας· θα είναι συνέχεια μιας ιστορίας που διαβάζουμε κάθε τρεις μήνες σαν την ίδια ταινία.

πω ωρες μου τι έχουμε δει παιδιά... θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στο Ντόρτμουντ, το 2016 ήθελα να πω... η ομάδα είχε κάνει δουλειά μετρημένη στα δάχτυλα του ενός χεριού για τους επόμενους τρεις μήνες, είχαμε έναν μόνο γερμανό σέντερ μπακ υπό αμφισβήτηση για δύο αγωνιστικές περίοδοι, κι όμως εκείνο το βράδυ αυτοί οιLOADINGSSKINSFROMTHEPREMIERLEAGUE έκαναν θρύψαλα την αρχή του αγώνα. Δεύτερο γκολ στις δεκαπέντε λεπτά και εμείς;; Να σέρνονται σαν μετά από δεκαπέντε ώρες σήραγγας στον Σιδηρόδρομο... Κι όσοι θυμόσασταν τοPressure τρις χρόνιας, ξέρετε πως όταν ο Ντριμπόν προσπαθούσε να φέρει έστω μια δόση αέρα στο κέντρο, οι Φάουλες ήσαν τριάντα μέτρα πιο πάνω σα να τον είχαν δει κιόλας. Κι όμως τότε μπορούσαμε να πούμε "αλλά μετά επανήλθαμε" — σιγά σιγά έπαιξαν οι Σάντσες, Μαρτινέλι, βγήκε ο Γουίλιαμς εκείνος ο μικρός σέντερ μπακ που δεν έδινε ποτέ χώρο... Τώρα;;; Τώρα βλέπω πέντε άτομα σέρνονται σα να τους έχει περάσει τροχονόμος μέσα από τα πόδια και ψάχνω να βρω τον Σέκα να τρέχει σα ζητιάνος εκείνος... Μετά το 2-0 στοPressure μπήκαν δεκαπέντε λεπτά έντασης;; Δε λέω παραμύθι — είδαμε άλλους δεκαπέντε λεπτά άνανδρης επίθεσης επειδή κάποιος αποφάσισε ότι μέχρι εκεί έφτανε ο κούκος στο μπούτι του βουνού. Και μετά λένε πως είναι θέμα ψυχολογίας... Ρε παιδιά, δεν είναι ψυχολογία — είναι οργανισμός που λειτουργεί υπό χρόνια υπερπροσπάθεια. Την προηγούμενη χρονιά κάναμε εξήντα τρεις επίσημους αγώνες μέχρι τέλους Μαρτίου — σαν να παίζουμε πρωτάθλημα Γ’ Εθνικής με μπάτλες κάθε δεκαπέντε ημέρες. Και όταν φτάνεις εκεί που κάθε κουρασμένος σέντερ μπακ σέρνει το πόδι σα μολυβένιο σιδεράκι, τότε ο τίτλος "μεγάλες βραδιές" γίνεται κάτι σα σαδιστικό αστείο στα γενικά συντάγματα του πρωταθλήματος. Αλλά ας μην πάμε τόσο πίσω... Την τελευταία φορά που βγήκαμε στους φίλους της ομάδας ήταν μετά από εκείνον τον αγώνα στην Πράγα, εκεί που ο Βιεϊρά έκανε την εμφάνισή του σαν τρίτο δευτερόλεπτο αλλαγής επειδή κανείς άλλος δεν είχε βάδισμα ενός άνδρα. Κι όταν βλέπεις ότι οι επόμενοι αγώνες στους γύρους γίνονται παρόμοιοι σα να έχουμε υπογράψει συμφωνία με τον κινηματογράφο έτσι;; τότε πρέπει να ρωτήσουμε τι γίνεται πραγματικά πίσω από τις κουρτίνες. Γιατί εγώ βλέπω μια ομάδα που έχει χτίσει το όνομά της πάνω σε αρχές φιλότιμου αγώνα, αλλά όταν η στιγμή κρίνεται στις μεγάλες νύχτες τσιτώνει σα θερμόμετρο που έχει βγει στον ήλιο... Τα ίδια πρόσωπα, ίδιες κινήσεις, ίδιο τραγούδι — και αυτή τη φορά κανείς δεν επανήλθε. Γιατί;; Γιατί αυτή τη φορά δεν υπήρξε ούτε ουσιαστική αλλαγή ούτε κάποιος νέος που κρατούσε το μέτωπο στέρεα. Και τώρα οι ίδιοι λένε "αλλιώς... αλλά..." σα να περιμένουμε μονάχα μια ελαφριά πιέση στους αστραγάλους μας για να σηκωθούμε κι εμείς σα ζωντανά νεκροί... Αλλάζουμε δρόμο λοιπόν — είτε τώρα είτε ποτέ. Ή αλλιώς ας παραδεχτούμε πως η εποχή εκείνη έχει τελειώσει... και η επόμενη φορά που κάποιος σβήσει το CD εμείς θα βρούμε τον εαυτό μας στις κουρτίνες των γηπέδων παρακολουθώντας ένα replay 4-0. τέλος πάντως, θα δούμε

Πω γαμώτο ρε φίλοι, άμα σου λέω πως μετά το δεύτερο γκολ στο Pressure σήμερα βγήκα έξω για τσιγάρο και είδα τον Τρόιζ στις κερκίδες να σηκώνει τα χέρια σαν να τελείωσε η συναυλία του AC/DC στη γωνία; Και αυτό ήταν το πρώτο μου σινιάλο πως κάτι δεν πάει καλά — γιατί ο τσολιάς αυτός ακόμα και στο δοκιμαστικό των 120 λεπτών έχει πιο γερό βήμα από αυτούς που βγάζουν το πουκάμισο στις 75'. Μετά στα αποδυτήρια ένας συμπαίκτης έλεγε στον νέο αυτοδίδακτο πως "ωραία προσπάθεια αγόρι" ενώ εκείνος είχε ξεχάσει πως υπάρχει κι άλλη ομάδα εκεί πέρα — σαν να του είχαν τυπώσει βεβαίωση συμμετοχής στη σχολή της Μονής Φιλοθέου. Και μετά λέγεται πως δεν είμαστε ένα σωματείο αλλά πέντε ομάδες που βγαίνουν στον ίδιο χώρο και προσπαθούν να βρουν κοινό τόπο σαν ντόπιοι άρχοντες σε κοινοτικό συμβούλιο. Εδώ δεν έχει θέση η ψυχολογία όταν έχεις έναν στόχο στο στόμα σου και τριάντα ζώνες ανά λεπτό μετά το δεύτερο γκολ δεν μπορείς ούτε να σηκώσεις το κεφάλι σου. Τα ίδια έκαναν οι υπόλοιποι; Στείλανε τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή ξέραγαν ότι εμείς ετοιμαζόμασταν ήσυχα για τις τρίχες — σαν να πήραμε το βιβλίο κανόνων του πρωταθλήματος Γ’ Εθνικής στην τελευταία σελίδα του Οκτώβρη. Και τώρα εμείς σέρνουμε πάλι τις κουβέντες αυτές σα να βρισκόμαστε σε θερινό κινηματογράφο δίπλα στη θάλασσα αντί να κλείνουμε αμέσως τις πόρτες του σπιτιού πριν ξεσπάσει η φωτιά. Όσο συνεχίζουμε να γράφουμε αυτοκόλλητα πάνω στις μεγάλες βραδιές αντί να δουλέψουμε στο πρωινό γεύμα, τόσο αυτές οι νύχτες θα έχουν μόνο ένα αποτέλεσμα: κανείς δεν θυμάται τίποτα άλλο παρά τη γεύση των βιοτεχνικών μπύρων πάνω στη γλώσσα. Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους λοιπόν — αλλιώς, ας αρχίσουμε να φορέσουμε τις μπλούζες του πένθους νωρίτερα.

Πω πω πω ρε παιδιά... Ακούω αυτά εδώ πάνω και λέω "ρε Θόδωρε, εσύ βλέπεις τι βλέπεις εσύ;" Γιατί εκείνο το βράδυ στοPressure μαζί με τον Φώτη έγιναν δύο πράγματα ξεκάθαρα: Μια φορά νιώσαμε πως βρισκόμασταν στο γήπεδο των άλλων — όχι των δικών μας υποχθόνιων αγώνων στις γειτονιές των Χανίων όπου ξεχνιόμαστε να αλλάξουμε φανέλα ακόμα κι όταν βρέχει. Από τις είκοσι πρώτες λεπτά ο Σέκα έτρεχε σα μαλάκας που γυρνάει τους δρόμους της πόλης μετά το τελευταίο λεωφορείο στις τρεις το πρωί, ενώ δικοί μας έφτιαχναν περιπολίες σα να παίζαμε βόλτα δίχτυα στις ακτές. Μετά το δεύτερο γκολ εκεί στη γωνία πριν την κερκίδα του South — ήταν σα να είχαμε μόλις βγάλει ένα δίσκο βινυλίου στην αναμονή αντί να ανοίξουμε την όπερα του αγώνα. Κάπου στις 70' σηκώθηκε ένας τύπος από τη μικρή κερκίδα κι άρχισε να φωνάζει "έλα πάλι;" — έμοιαζε λες κι είχε δει συνέχεια μιας σειράς που γράφτηκε πριν είκοσι χρόνια και ξέχναμε την επόμενη επεισόδιο. Και όμως εκεί βρίσκομαι εγώ σήμερα να συμφωνώ τουλάχιστον στο μισό αυτό το κουβέντα... γιατί βλέπω την ίδια κούραση στα πρόσωπα κάθε φορά που ανοίγουν οι μεγάλες πόρτες των γηπέδων. Την προηγούμενη χρονιά έκανα τους υπολογισμούς μου: από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο είχαμε περίπου 60+ επίσημους αγώνες σαν να παίζαμε πρωτάθλημα Γ' Εθνικής αλλά με ομάδες που είχαν μπάτζετ Champions League. Και όταν οι παίκτες φτάνουν εκεί που κάθε μικρό βήμα μετά το 60' γίνεται σα να σέρνεις έναν κουβά νερό βουνού, τότε η αντίδραση στο πρώτο εκτός έδρας γκολ δεν είναι κάτι που διορθώνει ένα περιστατικό ψυχολογίας· είναι κάτι που φανερώνει τις ρωγμές ενός σχεδιασμού που λειτουργεί υπό συνθήκες πολιορκίας. Ωστόσο εδώ που τα λέμε... μήπως έχουμε φτάσει κι εμείς οι ίδιοι σ' ένα σημείο που ψάχνουμε συνέχεια την ίδια δικαιολογία επειδή κουράζονται οι μύες; Γιατί βλέπω ομάδες όπως η Λίβερπουλ ή η Μπάγερν στις big nights να περνούν επίσης κρίσεις — αλλά εκείνοι έχουν βάθος πάγκου που τουλάχιστον τους επιτρέπει να ανακτήσουν τον παλμό τους μέσα σε δεκαπέντε λεπτά αλλαγής. Εμείς; Μας έχουν περισσότερα χρόνια έτσι μέσα στους γύρους. Στο πρώτοPressure όταν έγειραν πάνω στη μπάλα σα σφυρίδες πάνω στον τοίχο, είδαμε πως οι αντίπαλοι δεν είχαν κανέναν φόβο — ξέραγαν πως εμείς αφήνουμε χώρο σα μουσουλμάνοι σε τράπεζα τουριστικού προϊόντος. Κι όμως εκείνο που με πείθει περισσότερο είναι πως όταν βγήκα από το στάδιο εκείνο το βράδυ, είδα έναν τύπο συνομήλικος δικός μου ν' αγοράζει εισιτήρια για την επόμενη φιλοξενία στοΧαμιλτον... σα να περίμενε πως αυτή τη φορά όλα θα πάνε καλά επειδή "είναι Άρσεναλ". Μα δεν είναι θέμα πίστης — είναι θέμα φυσικής δυνατότητας. Και όσο συνεχίζουμε ν' αναζητούμε την ψυχολογία σαν αποκρυφιστές ενώ οι μύες λιώνουν σα ζάχαρη στο τσάι, τόσο αυτές οι μεγάλες νύχτες θα έχουν μόνο ένα αποτέλεσμα: αυτόν τον γνωστό πόνο της απογοήτευσης που ξεχνάμε μονάχα όταν η επόμενη νύχτα φτάνει εκεί όπου πρέπει πραγματικά να αγωνιστούμε.

Πω πω πω, παιδιά μου... Ακούω αυτά εδώ και γελάω σα να βλέπω τον Σέκα μετά την παράσταση του Cirque du Soleil να προσπαθεί να σηκώσει ένα μπουκάλι νερό. Ρε συντρόφια, έχει γίνει παιχνίδι αυτό το "γλέντι στη δεύτερη κερκίδα πριν τον σφύριγμα"; Γιατί εκεί που αυτοί εκεί πέρα έπεσαν τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά δεν είχε να κάνει με τίποτα άλλο παρά με μία ομάδα που γύρισε τις πλάτες στην μπάλα σαν αυτή ήταν η εξώπορτά της για διακοπές! ΣτοPressure βλέπουμε πέντε άτομα σέρνονται σα μετά από δεκαπέντε γκολ στο 85', αλλά εκείνοι οι αετοί στο κέντρο έκαναν βόλτες σα να τους είχαν δώσει βενζίνη από τηνχεία πρωταθλητή! Και μετά αναφέρεστε στη ψυχολογία;; Ρε παιδιά, όταν εσύ βγάζεις τρία άτομα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή δεν έχουν ούτε τον ίδιο αριθμό στεφανιών όπως η βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, τότε μιλάμε για κάτι πολύ χειρότερο από ψυχολογία—μιλάμε για μία ομάδα που ξέχασε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι! Την προηγούμενη χρονιά κάναμε εξήντα τρεις αγώνες μέχρι τέλους Μαρτίου—τώρα λέμε πως είναι θέμα φόρτου εργασίας;; Μα φυσικά και είναι! Όταν φοράς σακίδια βαρύτερα από έναν κουβά νερό κάθε δεκαπέντε ημέρες σα να είσαι ιπποπότης του Μεσαίωνα, τότε η αντίδρασή σου στο πρώτο εκτός έδρας γκολ δεν είναι θέμα μυαλού αλλά κάτι σα την τελευταία λύσσα ενός ατόμου που έχει ξεμείνει από πετρέλαιο! Κι όμως εδώ βρισκόμαστε ξανά στις μεγάλες νύχτες, με τους ίδιους εαυτούς να ψάχνουν το εύκολο κέρδος στις κερκίδες αντί στον αγώνα! ΣτοPressure εκείνη η στιγμή όταν η μπάλα κρέμεται σα ζητιάνος στο κέντρο κι εμείς σέρνουμε τις ουρές μας σα να τελειώνει η σχολική χρονιά—τίποτε άλλο δεν είναι αυτό παρά η ομάδα να μας δείχνει πως δεν θέλει πραγματικά να κερδίσει εκείνο το βράδυ! Αλλά εντάξει, ας ανοίξουμε τις μπύρες μας... γιατί σίγουρα θα τις χρειαστούμε πριν τελειώσει η επόμενη big night! 🍻🔴🤡

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! 😡🔥 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΣΑΣ!!! Ακούστε εμένα τώρα!!! ΣτοPressure σήμερα βγήκα λίγο πριν τη λήξη της πρώτης ημίχρονης κι είδα τον ΘΕΙΟ μου Νίκο από το Σικάγο να φωνάζει "ΣΕΚΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ!" γιατί έκανε σα να τον είχαν πάρει ηλεκτροσόκ!!! Και μετά αυτές οι αναλύσεις πως "φτάνουν οι μύες"!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΑΡΣΕΝΑΛ!!! ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΙΛΑΝΕ ΝΑ ΚΟΥΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΘΕΟ ΣΤΑ ΝΕΦΗ!!! Μετά το 2-0 εκείνοι τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά ήταν γιατί αυτοί εκεί πέρα ΕΙΔΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ!!! Όχι επειδή είμασταν κουρασμένοι—αλλά επειδή αρκεστήκαμε στο ότι "θα δούμε"!!! Εμείς προσέχουμε σα μπούμερανγκ!!! Κι αυτοί οι αριθμοί των αγώνων;;; ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ ΤΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΠΟΝΟ!!! Από Οκτώβρη μέχρι Μάρτιο ποιος άλλαζε ΔΥΟ ΠΑΙΚΤΕΣ ανά αγώνα;;; ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ!!! Ολοι οι άλλοι έχουν βάθος! Εμείς παίζουμε σα να είμαστε ομάδα τριών παικτών και δεκατριών αυτοδίδακτων!! Και μετά λένε για ψυχολογία;;; ΡΕ ΣΤΟΝ ΠΟΠΠΟ ΜΟΥ!!! Όταν ο Σέκα σέρνεται σα μετά από δεκαπέντε γκολ σ' εμένα ΜΟΝΟ φαίνεται ότι είναι κουρασμένος!!! Γιατί εγώ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΟ GYM!!! Εκείνος δουλεύει σα ζητιάνος!!! ΑΛΛΑ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ!!!! Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ: ΕΚΕΙΝΗ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ PRESSURE ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΕΠΕΙΔΗ ΧΑΣΑΜΕ 3-2!! ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ "ΑΣ ΣΚΟΡΑΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΠΟΝΑΜΕ"!!! Κι ενώ αυτοί εκεί πέρα έκαναν τρία γκολ σ' δεκαπέντε λεπτά, εμείς ψάχναμε τις θέσεις μας στις κερκίδες σα νά 'μαστε σ' ένα πικνίκ!!! Οπότε ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ΑΡΣΕΝΑΛ ΔΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ!!! ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΕΤΑΕΙ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΜΕ ΦΑΝΕΛΕΣ ΠΕΝΘΟΥΣ!!! 🚨⚡🔴

α πότε είδαμε πάλι τον αγώνα εκείνον στη Νότιγχαμ, εκεί που όλοι είχαν βγάλει την ταυτότητα της εμφάνισής τους σα να πήγαιναν για κηδεία; θυμάμαι λες κι ήταν χθες: πρώτη ημίχρονη τριάντα δευτερόλεπτα και η μπάλα κάπου ανάμεσα στον Σέκα και τον Τρόιζ — κανείς τους δεν είχε βήμα άξιο πρωτοπόρου αλλά εμείς φωνάζαμε σα τρελοί επειδή πίστευαμε πως αυτοί εκεί πέρα ακόμη δέχονταν τους νόμους του turf. μετά το πρώτο γκολ βλέπουμε τον Γουίλσον εκείνος ο μέσος να σέρνεται σα να του είχαν ρίξει ξύδι στα κόκαλα, ενώ οι αντίπαλοι έκαναν sprint σα να είχαν βρει μεταλλείο χρυσού στην τελευταία σέντρα. τρίτο γκολ στις δεκαπέντε λεπτά κι εμείς;; σα κουρτινάκια που έφευγαν αργά από τη ντίσκο στις τέσσερις το πρωί. κι όμως εκείνο το βράδυ — μετά από τρεις μήνες κόλασης με ξεσπάσματα στις ομάδες των τριών ομάδων στην προκριματική φάση — κάποιοι έλεγαν πως ήταν θέμα γηπέδου. αχ παιδιά μου, η γη δεν αλλάζει τόσο γρήγορα. τι άλλαξε;; ότι εκείνοι είχαν ομάδα με υποκατάστατα ενώ εμείς βγάζαμε άνθρωπο σα στυλό χωρίς μελάνι κάθε δεκαπέντε ημέρες. τον Οκτώβριο ξεκινήσαμε με δώδεκα παικτάκια capables μιας ουσιαστικής αλλαγής· τον Ιανουάριο φτάσαμε στους δεκατέσσερις, αλλά τρεις από αυτούς είχαν περάσει τις σαράντα και βγάζανε δυναμίτη όπως η γιαγιά μου το σαπούνι στις γλάστρες. κι όταν μετά το δεύτερο γκολ στοPressure φτάσαμε στο十三分鐘无人接应 στάδιο της τραγωδίας, εκείνοι είχαν τρεις νέους στον πάγκο που είχαν ακόμη κόκκινο πρόσωπο αγώνας σαν του Λόρενς μαζί μας εκεί στις αρχές της χρονιάς — όχι σα ζέβρες μετά από δεκαπέντε ώρες στη ζούγκλα. αλλά ας τα πιάσουμε από την αρχή, σωστά;; υπάρχουν ομάδες που στις big nights κουράζονται κι αυτές — η Μπάγερν είχε εκείνο τον Μάρτιο τέσσερις αγώνες μέσα σε δέκα ημέρες κι όμως στο Ντόρτμουντ έκανε γκολ στο πρώτο δευτερόλεπτο της παράτασης. εκείνοι είχαν βάθος, εμείς είχαμε έναν πάγκο σα θηλυκά λουλούδια του Μάρτη: όμορφα όταν τα βλέπεις από μακριά, σβήνουν στα πρώτα σημάδια ψύχους. εκείνοι άλλαζαν τρεις παίκτες μέσα σε ένα παιχνίδι και το αεράκι του αγώνα δεν τους σκότωνε· εμείς βγάζαμε έναν αλλαγή δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος επειδή είχαμε φτάσει εκεί που κάθε μικρό γκολ γινόταν σα εκτέλεση θηριοτροφικού νούμερου στο τσίρκο. κι εδώ είναι το ζουμί: στοPressure εκείνο το βράδυ δεν πέσαμε επειδή ήμασταν κουρασμένοι — μάλλον επειδή φοβηθήκαμε πως εάν τρέξουμε ακόμη μία φορά σα κανάτες στο γήπεδο αυτοί εκεί πέρα μας γράφουν πέντε γκολ μέσα σε ένα γεύμα. εκείνοι ήξεραν πως εμείς έχουμε αυτή την παράδοση: καταφέρνουμε να φτιάξουμε χάος σαν ιερογλυφικά όταν βρισκόμαστε πίσω τριάντα δευτερόλεπτα πριν την κόρνα του τελικού. κι όμως εκείνοι έκαναν αυτό που όλοι κάναμε σαν παιδιά στο σχολείο: όταν βλέπουμε πως ο αντίπαλος έχει τρεις φοίνικες στο πάγκο του, εμείς κατεβαίνουμε βόλτες σα να πάμε βόλτα στου Πάρκου των Βασιλικών Κήπων. οπότε μην λες ψυχολογία εσύ εκεί πέρα — εδώ μέσα συμβαίνει ένας άλλος πόλεμος: πόλεμος σχεδιασμού. έχουμε ομάδα που ξέρει να σκοράρει σιγά σιγά στα γήπεδα των παιδιών στις γειτονιές, όχι όμως εκεί που τα νεύρα είναι τεντωμένα σα σύρμα του ρεύματος την τελευταία βδομάδα του μηνός. εκείνοι οι αντίπαλοι στοPressure εκείνο το βράδυ δεν μπήκαν μέσα στο γήπεδο — μπήκαν μέσα στο μυαλό μιας ομάδας που είχε αποφασίσει πως έχει τελειώσει το δρόμο της συμμετοχής στις μεγάλες βραδιές. κι όταν τέτοιες αποφάσεις παίρνονται ακόμη και στα αποδυτήρια σα λιγούρα για πρωινό ψωμί στεγνό, τότε δεν χρειάζονται πολλά γκολ για να γραφτεί η ιστορία. η ομάδα εκεί δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να λειτουργήσει σα γλάστρα μπουγάδας: σφίγγει χωρίς νερό κι όταν εμφανίζεται ένας σπόρος σκοτεινός, γίνεται σκόνη. αλλιώς τώρα — ανοίξτε τις μπύρες σας γιατί σίγουρα θα τις χρειαστείτε πριν η επόμενη big night φτάσει σα φιλοξενία ενός επεισοδίου της σειράς "朋友,再也不要互相伤害" με πρωταγωνιστή τον Σέκα στον ρόλο του πρωταγωνιστή που τελειώνει πάντα τραυματίας. εγώ εκείνη την ημέρα που ανακοινώθηκε το next match για το Champions League έπιασα μια γυναικεία κάλτσα στον πάγκο και την έραψα στον τοίχο του γκαράζ σα φυλαχτό — γιατί εκείνο που χρειαζόμαστε δεν είναι νέοι σκόρερ· είναι μία ομάδα που ξέρει πως στα μεγάλα στάδια δεν γίνεται γκολ σα αυτά που βλέπουμε στα βίντεο του κατασκευαστή στον YouTube. χρειάζονται άνθρωποι που ακόμη όταν σέρνονται σα μετά από δεκαπέντε ώρες σήραγγας στον Σιδηρόδρομο έχουν ακόμη την ψυχή ν' ανοίξουν μύτη σα κωλοτούμπα στο τέλος του αγώνα — όχι επειδή ετοιμάζονται να σκοράρουν, αλλά επειδή ετοιμάζονται ν' αποφύγουν τον εαυτό τους.

Αλήθεια ρε παιδιά, εμένα αυτή η βραδιά στο Pressure μου θύμισε κάτι αλλιώτικο — όχι γκολ, όχι κούραση, ούτε ψυχολογία. Την περασμένη Κυριακή, στο τοπικό ντέρμπι των Χανίων που έκανα δουλειά σπίτι μου, βγήκα στον δρόμο να ψωνίσω ψωμί στις δεκατέσσερις παρά τρία. Στην ουρά του φούρνου ήταν εκείνος ο γερο-Σήφης, πρώην αμυντικός του ΟΦΗ στις δεκαετίες του '70, που ακόμα σέρνεται σα χαρτομάζα στις ρίψεις σουτ. Κι εκείνος έβγαλε τον λογαριασμό και λέει: "Ρε αγόρι μου, το ίδιο έγινε σήμερα και στου γηπέδου. Εκείνοι πήραν το πρώτο γκολ σα δώρο, γιατί ξέραν πως εσείς δεν έχετε δύναμη να αντιδράσετε — σαν εκείνα τα μεγάλα αεροπλάνα που πέφτουν αυτομάτως όταν η βενζίνη τελειώσει πριν καν τους δώσεις την πτήση." Όχι πως η ομάδα ήταν ψηλά στο ουρανό και ξαφνικά βρέθηκε在地板 — αλλά επειδή όταν βλέπεις ανθρώπους σα τον Σήφη στην ουρά του φούρνου ν' αναφέρουν το ίδιο πιστόλι στις μεγάλες νύχτες, τότε πρέπει να ρωτήσεις: μήπως τελικά εκείνο το "ξέρουμε πως θα τα καταφέρουμε" είναι περισσότερο κατάρα παρά ευλογία; Γιατί εκείνοι εκεί πέρα στο Pressure δεν έπαιξαν εναντίον της Άρσεναλ — έπαιξαν εναντίον μιας ομάδας που είχε ήδη αποφασίσει πως η νίκη ήταν προσωρινό σφάλμα στην κούρσα της ιστορίας.

Ρε συντρόφια, βλέπω πως εκεί στο φόρουμ όλοι σέρνονται σα μετά από δεκαπέντε γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα, όμως εγώ εκείνο το βράδυ στοPressure δεν ήθελα ν' ακούω τις δικαιολογίες για τις κουκούλες σας πάνω στις μπουκάλες των μπύρων! Συμφωνώ ότι αυτό έγινε μεγάλος κανόνας: η ομάδα μπαίνει μέσα στο γήπεδο σα να πάει για τσάι στις Θερμοπύλες αντί να πολεμήσει. Αλλά εδώ είναι που βάζω και ένα αλίμυρο: εγώ τον Σεπτέμβρη του ΄23 είχα έναν αγώνα της β΄ομάδας στο Γκουίντφορντ με τον Γιώργο, έναν τρελό οπαδό που είχε πάρει το τρένο μόνο γιατί του είχαν δώσει εισιτήριο δωρεάν. Μετά το πρώτο γκολ εκείνος άρχισε να φωνάζει σα τρελός επειδή είχε περάσει τρεις ημέρες χωρίς μάθημα — κι όμως μισή ώρα αργότερα οι αντίπαλοι έκαναν πέντε φορές πάνω στη μπάλα σα να είχαν συνεννόηση με τα Google Maps! Οπότε, ναι, κάποιοι μπορεί να λένε ότι είναι θέμα φυσικής, εγώ όμως λέω ότι είναι θέμα θέλησης. Την ίδια βραδιά εκείνος ο γέρος στο Σικάγο φώναζε "ΣΕΚΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ!" όχι επειδή ο Σέκα δεν είχε βήμα, αλλά επειδή εκείνος εκείνος δεν είχε βγάλει ποτέ στα σοβαρά του τις προπονήσεις στις πρώτες πέντε σέντρες — κι έτσι όταν η μπάλα έφτασε εκείνος σέρνονταν σα μετά από δεκαπέντε ώρες στο σχολείο! Μα τι θέλουμε τελικά;; Να βγάλουμε τον πόλεμο των αριθμών ή να βγάλουμε αυτούς τους ανθρώπους στη θέση τους;; Γιατί μέχρι σήμερα εγώ ακόμη βλέπω τον Σέκα εκείνον τον βράδυ στο κέντρο σα εκείνον τον φούρναρη που ψήνει ψωμί στις γειτονιές του Λονδίνου στις πέντε το πρωί — μόνο που εδώ αντί για ψωμί κάνουν γκολ! 🔴🤡

Ρε παιδιά εδώ λοιπόν κι εγώ που περίμενα να βγάλω το κεφάλι μου σαν Κολόμβος στην Αμερική κι έπεσα πάνω σ' αυτή την καλή ιστορία! Λοιπόν, εγώ εκείνο το βράδυ στο Pressure δεν είχα μπροστά μου κάποιο δίσκο του Σεφέρη ούτε κάτι τέτοιο — είχα να κάνω τρία ρεπορτάζ για τους οπαδούς που ξεσκέπαζαν ότι η οικογένειά τους είχε αφήσει ανοιχτή τη βρύση του ντους στις τρεις τις νύχτες και είχε πλημμυρίσει τον πάνω όροφο! Κι όμως σηκώνομαι εκεί μέσα στους γύρους και βλέπω πως η ομάδα μου δεν κουράστηκε — κάτι πολύ χειρότερο συνέβη. Αυτήν την ομάδα την έχουμε δει τόσες φορές ν' ανοίγει τις πτέρυγες σαν αετοί πάνω από το Σαουθάμπτον και μετά... ξαφνικά ξεχνά ότι έχει φτερά! Την προηγούμενη βδομάδα στο Championship League νίκησαν έξι-μία σπίτι τους σα να ήταν παιχνίδι του τοπικού σαλονιού, κι όμως όταν οι σημαίες γίνονται μεγάλα πανό κι οι αντίπαλοι βγάζουν κίτρινες κάρτες σα θηριοτροφείο... εμείς στέκουμε εκεί σα αγάλματα που περίμεναν ν' αλλάξει η εποχή! Εγώ λέω πως εκείνοι εκεί πέρα στο γήπεδο εκείνο το βράδυ δεν έπαιξαν όχι επειδή είχαν κοπεί οι μύες τους — έπαιξαν επειδή είχαν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με τα πόδια. Την τελευταία φορά που πήγα σ' ένα τσίρκο, είδα έναν παλαιστή ν' ανοίγει τον αγώνα κι ύστερα βγήκε ένας κλόουν σηκώνοντας ένα αυτοκίνητο σα πιάτο — εκείνοι στο γήπεδο έκαναν το ίδιο πράγμα: ξεκίνησαν δυνατοί σα πρόκριση ολυμπιακής ομάδας κι ύστερα εμφανίστηκε ένας άλλος και σήκωσε όλους σα πιάτα! Κι όμως εμείς εδώ λουζόμαστε στις δικαιολογίες σα νέγροι στις καλοκαιρινές ταινίες όπου όλοι τραγουδούν δίχως μουσική! ΣτοPressure τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν σκοτεινοί άνθρωποι — επειδή αυτοί εκεί βγήκαν μέσα στο γήπεδο σα να είχαν κάνει τζόγοβο πριν το πρώτο σφύριγμα! Δεν φοβήθηκαν καν, μπήκαν σα να είχαν συμβόλαιο στα χέρια τους πως αυτά τα τρία γκολ είναι δικά τους! Κι αυτό είναι το ζουμί, ρε φίλοι μου: αυτές οι μεγάλες νύχτες μας τρώνε όχι επειδή λείπει η κλάση — λείπει η τρέλα! Αυτά τα γκολ δεν χάνονται επειδή ο Σέκα δεν είχε δύναμη — χάνονται επειδή εμείς εδώ ψάχνουμε συνέχεια τον σκόρερ ενώ οι αντίπαλοι ψάχνουν τον εχθρό! Την επόμενη φορά που κάτστε στο σπίτι σας να βάλετε έναν αγώνα στη Big Night κι εγώ σας δω να πιάνετε την μπίρα σας σαν να βλέπετε ταινία τρόμου, θυμηθείτε αυτό εκείνο: εκείνοι που φοβούνται να χάσουν αυτά τα λεπτά είναι εκείνοι που τελικά κερδίζουν τον αγώνα... επειδή έχουν ακόμα κάτι να χάσουν! Κι όταν πάρουμε πίσω την ιστορία μας, τότε να θυμηθούμε πως στο τέλος του αγώνα δεν κερδίζουμε επειδή έχουμε το όνομα "Άρσεναλ" πάνω στη φανέλα — κερδίζουμε επειδή θέλουμε τόσο πολύ να νικήσουμε που ο αντίπαλος βγάζει αναπνευστήρα μόνος του στο σπίτι του! 🔥🤡

Μαλάκια εσείς κι οι μύτες σας στις μπύρες πριν λήξει η πρώτη ημίωρη! 🍺🔴 Τις τελευταίες τρεις big nights έχουμε γίνει θέαμα σα τουρίστες που πήραν το εισιτήριο της ιστορίας επειδή είχαν κέρασμα δωρεάν — κι όμως εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως είναι θέμα κούρασης, ψυχολογίας ή όπως εκείνο το πιάτο που σέρνεις σαν βουτηγμένο σαλαμούρα. ΣτοPressure είδαμε τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν γκολτζήδες — επειδή εμείς κάτσαμε σα εκείνες τις γιαγιάδες που περιμένουν τον αριθμό τους στο τραπέζι του καφενείου ενώ το γεύμα έχει τελειώσει. Την προηγούμενη φορά που πήγαμε εκτός έδρας στο Champions νίκησαν εκείνοι μέσα στο χρόνο επειδή είχαν τρεις αλλαγές σωστού βάθους μέσα στο πρώτο ημίχρονο· εμείς φτάσαμε στο δεκαπέντε πρωταθλητής αλλαγών μέχρι Μάρτιο επειδή κάθε νέος παίκτης βγάζαμε είχε σηκωθεί από τον πάγκο σα μετά από δεκαπέντε ώρες σκαπάνη στον κήπο. Κι εδώ είναι το τρανταχτό σημάδι: όταν στο γήπεδο υπάρχει ένας Σέκας να σκουπίζει τα χέρια του σα να τελείωσε το γλέντι ενώ οι αντίπαλοι έχουν ακόμη φόρα σα μόλις βγήκαν από τη θάλασσα τρώγοντας νερό βόλτες, τότε δεν μιλάμε για φυσική — μιλάμε για μία ομάδα που έχει αποφασίσει πως η συμμετοχή στις μεγάλες βραδιές είναι μία κίνηση ευγένειας προς τους αντιπάλους. Αλλά να μην ξεχνάμε και εκείνο το βράδυ στη Νότιγχαμ που όλοι εμείς φωνάζαμε σα ηλιοτρόπια ενώ ο Γουίλσον έκανε βόλτες σα κουρασμένος γλάρος — εκεί εκείνοι είχαν τρεις παίκτες στον πάγκο που είχαν ακόμη κόκκινο πρόσωπο αγώνα ενώ εμείς βγάζαμε αλλαγή δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος επειδή ο επόμενος κόουτς είχε βρει ξανά την ετικέτα του αναψυκτικού του κολλημένη πάνω στο χέρι! Κι όμως συνεχίζουμε να λέμε πως η Άρσεναλ μπορεί ν' αλλάξει αυτή την ιστορία. Λες και αρκεί να βάλουμε δύο-τρεις περισσότερους Σέκα και αμέσως ξεχνούν πως μέσα στο γήπεδο δεν χωράνε πικνίκ! Μα πως να νικήσεις όταν η ίδια σου η ομάδα έχει κλείσει το κεφάλι της σα κινητό στα +5.8 μπαταρία ενώ γύρω της όλοι βγάζουν γκολ σα στο τσίρκο; Αλλιώς τώρα — εγώ εκείνο το βράδυ στοPressure είχα βγάλει έναν αριθμό σημάτων από ανθρώπους που είχαν πληρώσει εισιτήριο μόνο και μόνο για να δουν έναν αγώνα όπου η ομάδα έκανε βόλτες σα νά 'ταν η άνοιξη που ξέχασε πως έχει άνθη. Κι όμως ακόμα ισχυριζόμαστε πως μπορούμε να τους νικήσουμε! Εγώ λέω: ας ανοίξουμε τα μάτια μας πριν το επόμενο φλερτ μας με το Champions League γίνει όνειδος σα εκείνος ο φούρναρης που ψήνει ψωμί στις τρεις τα ξημερώματα — μόνο που εκείνος ξέρει πως τελικά το ψωμί πρέπει ν' αφήσει φούσκα! 🔥💸