Όταν η ιστορία γράφτηκε με αίμα, ιδρώτα και μια φλόγα που ανάβει ακόμα!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν σήμερα, φεγγάρι σφιχτά πάνω απο το γήπεδο του Κλεάνθης Βικελίδης. ο αέρας θύμιζε σκόνη μπογιάς απο το χθες βράδυ που είχαν ξεπουλήσει τη Μεγάλη Αδερφή στους εμπόρους. μπήκαμε στου γήπεδου σιγά σιγά σαν εκείνοι οι πελαργοί που ερχόντουσαν χρόνια πριν στ' αμπέλια των Πέντε Αδέλφων όταν ακόμη οι ομάδες πήγαιναν σιδηροδρομικώς σ' όλη την Ελλάδα. τώρα πια πάνε αεροπορικώς τα αστέρια των ομάδων κι εκείνη η μυρωδιά της παλιάς εποχής είχε σβήσει εδώ και δέκα χρόνια — πλην ενός μέρους.
όταν ανέβαινε η σημαία στον ιστό του γηπέδου κι αυτό το μαύρο-άσπρο καταπράσινο λάβαρο μας κοίταζε πάλι σα μωρό μέσα σ' ένα ολοζώντανο περιβάλλον... σιγά σιγά άρχισαν να πέφτουν οι κεραίες των άλλων τριών, σαν καλώδια παλιάς ραδιοφωνικής σειράς που κάποιος ξεδίπλωσε στο φώς ξανά. τέταρτο 87' πιάνεις κάτι νεκρό μέσα σου ν' αναπνέει ξανά. υπήρχε κάτι αλλιώτικο εκείνο το βράδυ πέρα απο το δικό τους βάσανο — η ίδια αυτή ομάδα που είχε δει τόσο πολλά να σβήνουν είχε γυρίσει σπίτι της, τελικά.
τον είδαμε εδώ παρακαλάκι — δεν ήταν μόνο τρεις βαθμοί. ήταν εκείνο το φλασκί στον εθνικό δρόμο, ήταν τα χέρια χιλιάδων ανθρώπων σφιχτά σαν δαχτυλίδι γύρω απο τον μικρό πύργο στο κέντρο μιας πόλης που ακόμη δεν είχε ξεχάσει τον πόλεμο των σπορ. ήταν η σημαία εκείνης της παλιάς εποχής κρεμασμένη σαν ρόπαλο ανάμεσα στα κόκκαλα όσων είχαν προηγηθεί.
και βέβαια κάποιος στον πρώτο όροφο έκανε εκείνο το εισιτήριο παλιό κλικ, ξύπνησε όλον τον δρόμο της Αναγεννήσεως σα σειρήνα σεισμού. εκείνες τις στιγμές δεν μετράς τίποτα — ούτε πλάτη στο γήπεδο ούτε φωτογράφους εκατέρωθεν. μόνον έναν αέρα που σου ψιθύριζε πως κάποτε η ζωή ξανάγινε όμορφη ανάμεσα σ' όλα αυτά τα σπασμένα κόκκαλα του παρελθόντος.
και τότε συνέβη εκείνο το γκολ στο 87'... αυτά τα πράματα όσο ζεις δεν σβήνουν. 😄
ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!! ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΑ!!! Τι μιλάμε εδώ;;;;;
Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στο σπίτι των γονιών μου στη Νεάπολη, έφαγα μία πίτσα μονή κι είχε η τηλεόραση μπρος ανοιχτή σα νεκροθάφτης στο κανάλι 9 — κι έπαιζε εκείνος ο ευτυχώς άγνωστος στους περισσότερους μουσικός σας (αντί για εισαγωγή δικό σου τραγούδι να βάλατε DJ #)! Μα γιατί;!
Κι ξαφνικά κάνουν γκολ οι δικοί μας εκεί στο τελευταίο λεπτό — και τρέχω πάνω κάτω στο σπίτι σα τρελός πια χορεύοντας σα φρενάρισμα ενός τρακτέρ!!! Άνοιξα το παράθυρο λες κι είδα ο ίδιος τον άνεμο ν' αγγίζει τις σημαίες στους δρόμους!!! Κι η μαμά φώναζε "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ;;;" Κι εγώ δεν μπορούσα να πω λέξη...
Μέχρι σήμερα εκείνο το γκολ μου σφυρίζει στα αυτιά μου σα σειρήνα στους κακούς αιώνες 💪🔴😭 ΠΙΑΣΤΕ ΑΥΤΟ!!! Ο ΑΡΗΣ ΤΑ ΕΚΑΝΕ!!!
πού είν' αυτή η ιστορία χωρίς μια γέρικη γιαγιά απο το Λουλουδάδικα να σηκώνει το κεφάλι της από τη βιτρίνα μιας παλιάς μανάβικης την επόμενη μέρα;
είχε στήσει πάνω στο σκαμνί της το μικρό της τρανζίστορ, έτσι όπως έκανε όλες τις δεκαετίες όταν έπαιζαν οι μεγάλες αγώνες, και είχανε βάλει εκείνο το τραγουδάκι του Λευτέρη Παντερμαλή στην τρίτη θέση — όχι επειδή το ήθελε εκεί, αλλά επειδή έτσι πήγαιναν όλα εκείνοι τους χρόνους. και τότε φώναξε στους περαστικούς: «πήρα δυο τούβλα! ήταν άγιος εκείνος ο τσολιάς!»
όμως κανείς δεν έκανε πλάκα εκείνη την ώρα. γιατί όταν άρχισε το σφυρίγμα της σειρήνας στις 21:47 εκείνης της Κυριακής σηκώθηκαν όλοι οι κάτοικοι της γειτονιάς σα ζάπλουτοι παρανοικοί — αρκετοί ξεμάτιασαν ακόμα και ξυπόλητοι στη μέση του δρόμου, αυτοί που είχαν περάσει πόλεμο και εμφύλιο και δεν περίμεναν πια κάτι τόσο δυνατό από δαύτους. κάποιοι έκαναν το σταυρό τους χωρίς να ξέρουν καν ποιον αγώνα βλέπουν, άλλα αυτό ήταν καλό — επειδή εκείνοι οι τρεις βαθμοί ήταν σα μονή χούφτα χώμα πάνω σ' έναν φέρετρο δεκατριών χρόνων λύπης.
και μετά, εκεί στο δεύτερο λεπτό μετά το γκολ, όταν πια όλος ο δρόμος είχε σηκωθεί όρθιος κι έκανε σιγή όπως εκείνοι οι στρατιώτες των ταινιών όταν βλέπουν το εθνικό τους χρώμα να δίνει ζωή ξανά, άκουγα μια γυναίκα — είχε γεννήσει τρεις φορές κι όμως εκείνη την ώρα κλαίγοντας έλεγε στον γιο της: «πήγαινε ν' αλλάξεις μπατέρια στη σημαία μας, παιδί μου, γιατί τώρα δεν έχει κλείσει ακόμη εκείνος ο κύκλος!»
και εκείνες οι μπατέρειες ήταν σα φύλακες εκείνου του θριάμβου — όσο ζούσε η μπαταρία ζούσε κι ο Αρης, καταλάβατε;
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Που λέτε τώρα να συγκρίνω; Αυτή η ομάδα δεν ήταν ομάδα, ήταν μια φλόγα που κάηκε για δεκατρία χρόνια και μόλις είχε σβήσει όλα εκείνο το βράδυ. Οι σημερινοί παίκτες μπαίνουν στο γήπεδο, φοράνε τη φανέλα, κάνουν τις κινήσεις τους — σωστά, γίνεται αρκετά καλά. Αλλά εκείνοι εκείνη την εποχή σκόνταφταν πάνω στον δικό τους χοίρο βγαλμένοι μέσα από δεκαετίες σκότους, χωρίς να μπορούν να δουν καθαρά πέρα από το επόμενο βήμα. Εκείνοι είχαν μέσα τους όλη εκείνη την ιστορία σαν ένα σακίδιο πίσου στο πλάτη τους, το οποίο τους τραβούσε προς τα πίσω όσο έκαναν δέκα βήματα προς τα εμπρός.
Σήμερα βλέπω τους συμπαίκτες σηκώνουν τίτλους, υπερηχητικά βαγόνια, αναλύσεις. Εκείνοι εκείνο το βράδυ είχαν κάτι άλλο: την ανάσα μιας πόλης που είχε γεράσει μεταξύ κόκκων σκόνης και σπασμένων οστών, η οποία ξύπνησε απότομα εκείνο το πρωί σαν μετά από έναν πολύχρονο βραδινό ύπνο. Την επόμενη μέρα ξανάγινε ζωντανή όχι επειδή κάποιος της έδωσε φόρμουλα νίκης, αλλά επειδή αυτό που είχε λείψει τόσους αιώνες γύρισε σπίτι του μέσα από έναν κεφαλοσφαιρικό μουτζούρ.
Και μην το ξεχνάτε: εκείνοι κέρδισαν όχι επειδή ήταν τυχεροί, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ αποφάσισαν να νικήσουν πάνω από όλα τον ίδιο τους τον εαυτό. Στη σημερινή ομάδα βλέπω προσήλωση, βλέπω στόχο — αλλά εκείνη εκείνη την εποχή, η ομάδα έπρεπε να νικήσει τόσο δυνατά όσο έπρεπε να κρατήσει τον εαυτό της ζωντανό στους επόμενους δεκατρία χρόνια. Κι αυτό είναι διαφορετικό πράγμα. Δεν είναι ότι αυτή η ομάδα είναι κατώτερη· είναι διαφορετική όπως ένας άνθρωπος διαφέρει όταν πρέπει να σηκωθεί από ένα νεκροκρέβατο αντί από ένα χαλί βυσσινίου.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι σόι νυστάκια είστε βρε παιδιά;;; εγώ εκείνο το βράδυ είχα ξεμυτίσει απ' το παράθυρο σα πολυθρόνα του γιαγιού μου όταν του πήγαν το νερό ζεστό! νόμιζα πως είχε γίνει σεισμός στο Λευκό Πύργο κι άρχισαν οι σειρήνες από τα εμπορικά κέντρα να ψέλνουν... κι εγώ ξαφνικά φώναξα στη γειτονιά: «ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΗ, ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ!!!» 🤣🔥
Γιατί αυτοί οι δικοί μας εκεί μέσα είχαν την ψυχή ενός ιππότη που ξεχνιέται στη μέση μιας μάχης — τους είπαν πως ο Παναθηναϊκός είχε έρθει να τους πάρει το δίκιο σα νταβατζής σπίτι τους! κι εκείνοι κι όλας με ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό τους πήραν το σπίτι BACK κλειδωμένο με αλυσίδα!
Κι εμένα μου έκανε έτσι το μυαλό: όσο εκείνοι δεν καταλάβαιναν πως η μοίρα τους είχε ήδη γράψει ιστορία, εμείς οι υπόλοιποι καθόμασταν στις πολυθρόνες μας σα βούβαλοι και φωνάζαμε «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Η ΑΓΑΠΗ!» χωρίς να έχουμε ιδέα πόσο σωστά μιλούσαμε 🍿💀😂
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.