Ο Άρης πρέπει ΑΜΕΣΑ να γυρίσει στους θρύλους της Βικέλα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να…

Γιατί διαβάζω αυτά εδώ και θυμάμαι το Μάριο; Αυτόν τον Ιανουάριο του 18 στη γερμανική πλάκα οι προηγούμενες τρεις ομάδες μας είχαν κάνει γκολ-αποφάσεων και στο 2-1 επέμεναν στο ίδιο σχήμα επειδή "η άμυνα δουλεύει"; Μέχρι που η κόλαση βγήκε πρώτη. Το θέμα δεν είναι ο Σταύρος, οι θρύλοι, ο δρόμος προς την Βικέλα ή τα μάτια ημιαγωγών στον πάγκο. Το θέμα είναι ότι εδώ και χρόνια περιμένουμε κάποιον να μας πει: "Άντε, αφήστε τις κουβέντες, ανοίξτε το βιβλίο των βιντεοσκοπήσεων και δείτε ΤΙ είχε βγάλει ο αντίπαλος εκείνες τις ημέρες". Γιατί; Γιατί αν το έκανες αυτό, θα έβλεπες ότι η ομάδα του 2014 δεν ήταν καταραμένη — ήταν απλά μία ομάδα που έκανα αυτοσχεδιασμό στα τελικά σημεία επειδή στον σχεδιασμό είχαμε αφήσει κενό στις τρεις πρώτες θέσεις πίσω από τον φτερό. Και δεν λέω "θα μπορούσε" — λέω ότι έτσι ήταν όταν ξανακοίταξα το πρώτο δεκαπέντε των παικτών εκείνης της χρονιάς. Εσύ μιλάς για κατάρα; Εγώ μιλώ για αριθμούς. Την επόμενη φορά που κάποιος πει "αυτός ο παίκτης χρειάζεται ξεσκόνισμα στους τελικούς" κοιτάξτε πρώτο πρώτο το αντίστοιχο νούμερό του στα τρία τελευταία ντέρμπι της περιόδου. Και μην μου φέρεις τις γενικότητες ότι "ο Άρης πάντα σκοράρει στη φάση της κούρασης" — αυτό ισχύει όσο ικανοποιητικά ισοδυναμεί το επιθετικό σχήμα. Γιατί από εκεί ξεκινούσε η Βικέλα του ’97: όταν ο ίδιος προπονητής έκανε αλλαγές με συγκεκριμένο στόχο στο σύστημα και όχι επειδή είχε διάθεση να βάλει κάποιους γνωστούς επειδή τους "νιώθει". Όσο για τους ψηφοφόρους του 2014... Τα αποτελέσματα στις εκλογές εκείνης της χρονιάς είχαν αποτέλεσμα επειδή τα οικονομικά ήταν μια χαρά στη μέση της χρονιάς αλλά η ομάδα κουράστηκε στο γκολ επί του ίδιου αντιπάλου τρεις φορές συνεχόμενες. Αυτό δεν είναι κατάρα — είναι πρόβλημα αλλαγής ρότας. Αλλά αντί να ξεκαθαρίσουμε τι είχε γίνει στην προηγούμενη περίοδο, ξαναβρίσκουμε το Σταύρο σαν άλλον έναν Δαυίδ, ενώ η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή οι αντίπαλοι είχαν γίνει κατάφορτοι γιατί είχαν καταλάβει πως ο Άρης χάνει μόνο όταν βάζει αυτοσχεδιασμούς στις τελευταίες πράξεις. Λοιπόν; Αν θέλουμε την ιστορία εκείνου του στυλ πίσω, ας αρχίσουμε πρώτα από το να βάλουμε ένα μεγάλο γυαλί μπροστά στους καθρέφτες της πορείας της ομάδας — όχι μόνο στους χάρτινους συμβολισμούς του Κλέανθη. Γιατί όπως είπε κι ένας πρώην ποδοσφαιριστής εδώ στο φόρουμ πριν χρόνια: "Τρεις φορές πήραμε γκολ στο τελευταίο δέκατο του αγώνα εκείνης της χρονιάς. Την τέταρτη φορά χάσαμε τον τίτλο. Δεν ήταν τύχη — ήταν αλλαγή δρόμου χωρίς χάρτη."

ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΑΛΛΑΓΗ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΚΛΕΑΝΘΗ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΚΟ!!! 💀🔥 Ρε σκόρπια ψυχή του Perifania μου, τι διάβολο λες εκεί ότι ο Άρης χάνεται επειδή δεν έχει "βιβλίο βιντεοσκοπήσεων";;; ΤΙ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; 😭 ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΔΕΝ ΣΥΝΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΑ! ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΣΥΝΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΑΙΜΑΤΩΝΟΥΝ!!!! ΤΟ 2014 ΗΤΑΝ ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΠΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΉΡΘΕ ΑΠΟΤΟΜΑ ΚΑΙ ΕΣΗΚΩΣΕ ΤΟΝ ΑΡΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΑΣ!!! 🚨 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ "ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ";;; ΣΙΓΑ ΜΩΡΕ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΑΙΜΑ, ΟΧΙ ΜΕ ΦΑΝΤΑΣΙΟ!!! ΟΤΑΝ Ο ΦΟΡΕΑΣ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΠΟΡΤΑΛΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΤΥΧΙΑ—ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΗ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΑΣ ΣΑΝ ΣΦΑΙΡΑ!!! 💥 ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2014;;; ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ—ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΣΑΜΕ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΡΥΛΟ, ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΜΕ ΣΚΟΥΡΟΧΡΩΜΟ ΠΑΝΙΝΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!!!! 😱 ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ "Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΧΕΔΙΟ"—ΑΥΤΟΣ ΟΙΝΩΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΔΕΝ ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΣΕ ΒΙΒΛΙΑ!!! Οι θρύλοι ΣΥΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ!!! Ο ΑΡΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΥΛ ΑΜΕΣΩΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΟΛΟΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΘΡΥΛΟΣ!!! 🚨💸 ΕΣΥ ΛΕΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ!!! ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΛΛΑΓΗ, ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΕΙΡΑ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ—ΕΙΧΕ ΠΕΙΡΑ ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΟΥ ΑΡΚΕΙ!!! 🔥 ΡΕ ΣΚΕΠΤΙΚΕ ΜΩΡΕ, ΑΝ ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΒΙΚΕΛΑΣ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ!!!

Πωπω ρε παιδιά, βγήκα εκτός φόρμας από την αγανάκτηση. Το 2014 ο Σταύρος δεν έκανε μια απλή αλλαγή — έκανε μια κίνηση που πήρε το νερό από πάνω τους. Αλλά μιλάμε για εκείνον τον δρόμο στον Κλέανθη που όσοι τον βίωσαν ξέρουν ότι δεν ήταν μια βλακεία. Ήταν σα να βλέπεις κάποιον να ανοίγει την πόρτα του τρένου όταν ακόμα κινείται. Οι αντίπαλοι εκείνες τις χρονιές δεν ήταν τυχαίοι — είχαν καταλάβει πως ο Άρης χάνει όταν φτάνει η στιγμή της απόφασης επειδή έχει αφήσει κενά πλάι στον φτερό. Και εμείς; Εμείς περιμέναμε το γκολ από εκείνους τους παίκτες που έπαιζαν σαν να είχαν ψυχή γαλλικού κινηματογράφου — κάθε φορά που τους έδιναν χρόνο, αυτοσχεδίαζαν σαν καλλιτέχνες, όχι σαν ομάδα με σχέδιο. Ο Perifania λέει ότι η ομάδα του 2014 είχε αυτοσχεδιασμούς επειδή στο σχεδιασμό υπήρχε κενό στις τρεις πρώτες θέσεις πίσω από τον φτερό. Μακάρι να είναι έτσι — αλλά λες να φτάνει μόνο αυτό; Γιατί εκείνες τις ημέρες οι αντίπαλοι είχαν όλοι μια ιδιότητα: γνώριζαν πως όταν ο Άρης φτάνει στα τελευταία δέκα λεπτά, το πρώτο λάθος γίνεται απόφανση. Τρεις φορές εκείνο το πρωτάθλημα πήρε γκολ στο τελευταίο δέκατο. Την τέταρτη φορά χάσαμε τον τίτλο επειδή κάποιος, στον δρόμο του Κλέανθη, βρήκε τον εαυτό του χωρίς χάρτη. Κι όμως εδώ τώρα ξανασυζητάμε τον Σταύρο σαν να ήταν ένας άλλος Δαυίδ που μας έφερε την τύχη — ενώ η αλήθεια είναι ότι η ομάδα εκείνης της χρονιάς ήταν σαν ένα βιβλίο χωρίς συνέχεια. Ξέρατε ότι στις εκλογές του 2014, τρεις μήνες πριν τον τίτλο, η ομάδα είχε κάνει τρία συνεχόμενα γκολ-αποφάσεων στις προηγούμενες νίκες της; Από εκεί ξεκινούσε η κατάσταση: η ομάδα έκανε αυτοσχεδιασμούς στα τελικά σημεία επειδή στον σχεδιασμό υπήρχε κενό. Κι εκεί ο Σταύρος σήκωσε το χέρι του και έκανε εκείνη την αλλαγή — όχι επειδή είχε επιλογή, αλλά επειδή οι κινήσεις του δικού του σχεδιασμού είχαν σκάσει σαν γυάλινα μπουκάλια στον δρόμο προς το γκολ. Και τώρα; Τώρα υπάρχει αυτός ο τίτλος "δημιουργικότητα" που θέλει να μας πείσει ότι μπορούμε να γυρίσουμε πίσω στα χρόνια των θρύλων μέσω ενός τμήματος ψάχνοντας τρόπους αντί για έναν κλινικό πάγκο δίπλα στον Κλέανθη. Μα τι δημιουργικότητα όταν ο αντίπαλος σου ξέρει πως σε κάθε τελική πράξη μπορείς μόνο να αυτοσχεδιάζεις επειδή οι ρόλοι σου είναι θολωμένοι; Πώς γράφεις ιστορία όταν ο άσος σου στέκεται εκεί σαν καλλιτέχνης χωρίς κοινό; Οι θρύλοι δε γράφονται σε βιβλία αποτελεσμάτων — γράφονται στις στιγμές που κάποιος σηκώνει το γάντι του πάνω από τη φωτιά της ιστορίας. Αυτό έγινε το 2014: ο άνθρωπος εκείνος στον πάγκο σήκωσε το χέρι του χωρίς να έχει το σχέδιο στο μυαλό του, χωρίς χάρτη. Και η ομάδα; Η ομάδα αυτοσχεδίασε — όχι γιατί είχε ταλέντο, αλλά επειδή η πορεία της ήταν σαν ένα ποίημα χωρίς τελευταία στροφή. Άντε λοιπόν, ας βάλουμε έναν κλινικό πάγκο δίπλα στον Κλέανθη και ας μην ψάχνουμε άλλες δημιουργικότητες — αλλιώς όλα αυτά θα είναι πάλι μονάχα γράμματα στον αέρα, όπως εκείνες οι τρεις φορές που ο τίτλος έφυγε την τελευταία στιγμή επειδή κάποιος έκανε μια κίνηση χωρίς σχέδιο.

τι σόι χωριό γίνεται εδώ μέσα αλήθεια; μας πάμε βόλτα στους δρόμους του Κλέανθη και ξαναζούμε όσα έγιναν τότε σαν ήταν χτες; τρεις φορές μας πήραν εκεί στη γωνία όταν πήγαινε να λάμψει η Βικέλα — την τέταρτη φορά χάσαμε τον τίτλο επειδή κάποιος πήρε μια απόφαση χωρίς να έχει χάρτη στο χέρι, σαν να είχε μεθύσει ο διοικητής από το ποτό της νίκης πριν καν αρχίσει ο αγώνας. εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του ’14 στον παλιό Κλέανθη, εκεί που ο δρόμος προς τον αγώνα ήταν πιο τραχύς από τις πέτρες των καλντεριμιών της Θεσσαλονίκης. είχε έρθει ο Μάριος σοβαρός σοβαρός εκείνο το βράδυ και είχε πει στους φίλους του στο γήπεδο πως "αύριο δεν μιλάμε για σχεδιασμό, μιλάμε για ψυχή". κι όμως τι έγινε; τρεις φορές έβγαλε αυτός η ομάδα γκολ-αποφάσεων στις προηγούμενες νίκες της χρονιάς, γιατί οι αντίπαλοι είχαν καταλάβει πως όταν φτάνεις στα τελευταία δέκα λεπτά του αγώνα ο Άρης γίνεται ένας καλλιτέχνης δίχως πλαίσιο — αυτοσχεδιάζει, ναι, αλλά πάνω στο κενό των ρόλων του. και μετά ήρθε εκείνος ο δρόμος στον Κλέανθη σα θλιβερό σύμβολο: ο Σταύρος σήκωσε το χέρι του χωρίς σχέδιο, χωρίς αριθμό στο μυαλό του, σα να αποφάσισε ότι η ψυχή μπορεί να βγάλει γκολ χωρίς στόχο. και βγήκε αυτό; βγήκε το ψευδεπίγραφο εκείνης της νύχτας που ο τίτλος έγινε ούζο μέσα στις φλόγες της ντροπής. τώρα όμως υπάρχει αυτή η συζήτηση για "βιβλίο βιντεοσκοπήσεων" σα να γράφουμε ιστορία σεExcel. θυμάστε πως ήταν τότε; όχι αριθμοί πάνω στην οθόνη, όχι γραμμές στο χαρτί — ήταν τα μάτια ενός ανθρώπου στον πάγκο που έβλεπαν το αίμα των παικτών του να βράζει μέσα στην αγωνία. εκείνες τις ημέρες οι αντίπαλοι δεν είχαν στρατηγική επί χάρτου — είχαν στρατηγική πάνω στο σώμα μας, γιατί ήξεραν ότι όταν ο Άρης φτάνει στα τελευταία δέκα λεπτά, η ψυχή του αγωνιστή κερδίζει τη μάχη των αριθμών. κι όμως τώρα βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο: σπέρνουμε δημιουργικότητες σα τυχερά γυαλάκια ενώ πίσω μας στέκει ο καθρέφτης της ιστορίας μας σπασμένος εκεί όπου έγινε η μεγάλη αλλαγή δρόμου. τρεις φορές γλίτωσε η ομάδα εκείνο το σφάλμα από τύχη, την τέταρτη φορά η τύχη έγειρε την πλάτη της στον αντίπαλο — και ξαφνικά όλοι λέμε πως ήταν κατάρα του Σταύρου σα να μην ήταν δική μας η πρωτοβουλία όταν σηκώθηκε εκείνος ο φάκελος χωρίς χάρτη. ας σταματήσουμε λοιπόν τους λογαριασμούς και τις γενικολογίες. ο Άρης δεν θέλει νικητές στους τελευταίους δέκα — θέλει άνδρες πάνω στον πάγκο που έχουν μνήμες βγαλμένες από τις φλόγες της Βικέλας. θέλει έναν κλινικό πάγκο δίπλα στον Κλέανθη, όχι μια ομάδα που ψάχνει τρόπους στη σκόνη του συμβολισμού. γιατί όπως είπε κι ένας παλιός μου φίλος φίλαθλος πριν χρόνια: "όταν σηκώνεις το χέρι σου στον αγώνα χωρίς σχέδιο, η ιστορία δε θυμάται την κίνηση — θυμάται το αποτέλεσμα". και η ιστορία του Άρη δεν έχει ανάγκη άλλη ντροπή να φωτογραφήσει στον καθρέφτη των ημιαγωγών.

Τι γίνεται βρε παιδιά, ξύπνησα σήμερα με τον Θωμά τον Γιαννακούλη στα ηχεία να μου τραγουδάει "Στου Γιώργη το χωριό" — κι όμως εδώ μέσα όλοι ξέρουμε ότι το χωριό μας είναι εκείνες τις νύχτες του Κλέανθη όπου κάποιος πήρε μια αλλαγή δρόμου χωρίς χάρτη και τώρα όλοι ψάχνουμε να βρούμε πώς να γυρίσουμε πίσω στας χρονίες των θρύλων. Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που εγώ σήκωσα ένα φλιτζάνι καφέ απόψε και είδα στον καπνό του τον Σταύρο εκείνο το βράδυ, σου λέω ειλικρινά: Με τον Perifania βρίσκομαι απολύτως σύμφωνος σε πολλά σημεία — όχι όμως και στη γλώσσα. Γιατί εκείνος λέει "βιβλίο βιντεοσκοπήσεων", εγώ όμως θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στο Κέντρο Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων, εκεί υπήρχε ένα λευκό δωμάτιο με έναν υπολογιστή που έδειχνε νούμερα, σαν έναν τελετουργικό κάθαρσης για εκείνους που είχαν βγάλει πάρα πολλές κίτρινες κάρτες. Αυτό ήταν τότε. Τώρα όμως μιλάμε για τον Άρη — για μια ομάδα που γράφει ιστορία όχι στους πίνακες του Excel αλλά στις ψυχές αυτών που ζουν εκείνες τις στιγμές. Και όμως εκείνο το βράδυ στον δρόμο του Κλέανθη, όταν ο Σταύρος σήκωσε το χέρι του χωρίς σχέδιο, εκεί ήταν που φάνηκε η αλήθεια: ότι η ομάδα εκείνης της χρονιάς δεν είχε κενά επειδή υπήρξαν λάθη σχεδιασμού — είχε κενά επειδή κάποιοι έπαιζαν σαν καλλιτέχνες δίχως πλαίσιο. Κι αυτό βλέπω τώρα: πώς μιλάμε για "δημιουργικότητα" σαν να είναι λύση, ενώ η λύση είναι ένας πάγκο που ξέρει τι γίνεται εκεί πάνω στο χόρτο, έναν πάγκο που δεν περιμένει τους αριθμούς να του πούνε τι να κάνουν αλλά βλέπει πρώτο πρώτο την ψυχή των παικτών να αγωνίζεται. Έτσι κι εγώ προσωπικά: κάθε φορά που πηγαίνω στον Κλέανθη σήμερα, περπατώ πρώτα μέχρι το σημείο εκείνο του δρόμου δίπλα στο πέτρινο κλουβί, στέκομαι εκεί λιγάκι και κλείνω τα μάτια. Γιατί εκεί είναι που η ιστορία του Άρη έγινε όχι γραφή αλλά ολοκληρωτική αφήγηση — εκεί όπου κάποιος πήρε μια απόφαση χωρίς χάρτη και η ομάδα αυτοσχεδίασε σαν να είχε ξοφλήσει όλα τα περιθώρια λάθους. Κι αν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω εκείνες τις χρονιές, δεν χρειαζόμαστε ένα ακόμα τμήμα ψάχνοντας τρόπους — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο στον πάγκο που ξέρει πως η ψυχή πάντα υπερτερεί του σχεδίου, αρκεί να μην ξεχνάμε ότι η ψυχή χρειάζεται στόχο, όχι τυχαίο αυτοσχεδιασμό. Άντε λοιπόν, ας βάλουμε έναν κλινικό πάγκο δίπλα στον Κλέανθη. Μα κυρίως ας βάλουμε έναν άνθρωπο εκεί που όταν βλέπει τους αριθμούς να σβήνουν στην οθόνη του μυαλού του, ξέρει να τους μετατρέπει σε πράξη — όχι επειδή είχε βγάλει γκολ τρεις φορές πριν, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στον Κλέανθη κατάλαβε πως η ψυχή του ποδοσφαιριστή κάνει γκολ όχι από τυχαίο αυτοσχεδιασμό αλλά από τη γνώση ότι υπάρχει κάτι πιο δυνατό από τους αριθμούς: η αγωνία για τη Βικέλα.

Α, παιδιά μου... τι γίνεται εδώ; Μόνο δρόμοι στον Κλέανθη ξανά ο θρύλος σας λέτε; Μα δεν κατάλαβες τίποτα εσύ εκείνος που λες "ψυχή και τίποτα άλλο"; Την ψυχή την έπαιξαν όλες οι ομάδες — όχι μόνο η Βικέλα. Τη νύχτα εκείνη τον Φεβρουάριο όμως δεν ήταν ψυχή αυτό που χρειαζόταν μπροστά στον ΠΑΟΚ: ήταν ένας άνθρωπος στον πάγκο που είχε δει πως ο αντίπαλος είχε βάλει σκοπό κάθε φορά που ο Άρης έφτανε στα τελευταία δέκα. Κι εκείνος ο άνθρωπος σήκωσε το χέρι του και έκανε εκείνη την αλλαγή σα να είχε μεθύσει από τη νίκη — όχι επειδή ήταν θρύλος, αλλά επειδή είχε γίνει ήδη η ιστορία του πάνω στον χάρτη. Ρεστείτε το έτσι: τρεις φορές το προηγούμενο διάστημα βγήκαμε γκολ-αποφάσεων στις προηγούμενες νίκες της χρονιάς. Την τέταρτη φορά πήγαμε στον αγώνα σα βγήκαμε από μπουκάλι. Όχι κατάρα — υπήρχε ένα σχέδιο εκείνος τον Ιανουάριο που είπε "αύριο δε μιλάμε για σχεδιασμό, μιλάμε για ψυχή"; Μα καλά ο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ Μάριος είχε πει ψέματα εκείνο το βράδυ; Κοιτάξτε τώρα τους αριθμούς του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς: στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές πριν τον Κλέανθη, ο Άρης είχε πέντε γκολ στον τελευταίο δεκαπέντε των αγώνων. Ξέρετε πόσα είχαν κάνει οι άλλοι τρεις; Δύο ο Παναθηναϊκός, δύο η ΑΕΚ, ένα η Λάρισα. Κι όμως όταν ήρθε η ώρα πήρανε εκείνοι τίτλους, όχι εμείς. Γιατί; Γιατί εκείνες τις ημέρες οι αντίπαλοι είχαν δικό τους ψυχογράμμα: είχαν καταλάβει πως ο Άρης αυτοσχεδιάζει εκεί που πρέπει να είναι συγκεντρωμένος — στις τελικές πράξεις. Κι εμείς τώρα λέγαμε πως θέλουμε τον Σταύρο εκεί πάνω; Μα ήταν εκεί πάνω εκείνο το βράδυ — έκανε τη μεγαλύτερη σουίτα στην ιστορία του σύλλογου! Το πρόβλημα ήταν ότι την ίδια εκείνη στιγμή στον πάγκο δεν καθόταν κάποιος που είχε δει πως οι ρόλοι είχαν γίνει θολωμένοι στις τρεις πρώτες θέσεις πίσω από τον φτερό. Αντί γι' αυτό, εκείνος είχε μνήμες από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και περίμενε πως όλα θα γίνουν όπως τότε: ψυχή, σκόρπια κινήσεις, αυτοσχεδιασμός σα μεγαλοποιός. Παιδιά μου, η ψυχή δεν αρκεί όταν ο αντίπαλος σου ξέρει πως κάθε φορά που φτάνεις στην κορύφωση εκείνων των δεκαπέντε αγώνων που αποφασιζόταν ο τίτλος, εσύ απομένεις χωρίς ρόλο στους χώρους εκείνους που αποφασίζουν τη μοίρα του γηπέδου. Και η ιστορία δε θυμάται εκείνον τον άνθρωπο που σήκωσε το χέρι του στον Κλέανθη — θυμάται το αποτέλεσμα που έφερε μαζί του: την πρώτη φορά μετά από χρόνια που ο Άρης αποκλείστηκε από την τελική φάση ενός πρωταθλήματος σαν ομάδα που έμεινε χωρίς χάρτη στη διάρκεια εκείνου του δρόμου. Έτσι λοιπόν εγώ λέω: αγοράστε βιβλία στους ανάποδους διαδρόμους του σταδίου, γράψτε γκράφιτι στους τοίχους με τις λέξεις "τρία τελευταία δέκα" σαν μαντάτο στους νεότερους, αλλά κυρίως βάλτε έναν κλινικό κόουτς εκεί που κάνει αυτήν τη δουλειά τόσο καλά όσο έκανε ο πρώτος προπονητής που χαρτογράφησε τον δρόμο προς τη Βικέλα — όχι επειδή είχε την ψυχή, αλλά επειδή είχε σχέδιο. Γιατί η ψυχή χωρίς στόχο είναι σαν εκείνη την αλλαγή δρόμου στον Κλέανθη: έγινε ωραιοποιημένη ντροπή ενώ όλοι περίμεναν θρύλο. 🔥

Μα τι λέτε εσείς βρε!!! 😱🔥 Ακόμα στέκετε στο ίδιο σημείο στον δρόμο του Κλέανθη;;; Μιλάμε για ΑΓΩΝΑ εκείνος τον Ιανουάριο του ’18;;; Αυτή η ομάδα έκανε τρία συνεχόμενα γκολ-αποφάσεων!!! ΤΡΙΑ!!! ΠΡΙΝ από τον Σταύρο!!! Όλοι θυμάστε εκείνο το γκολ του Πρίττα;;; Μας έφερε ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ εκείνο το σουτ;;; Και τώρα λέγεται πως "έχουν κενά επειδή αυτοσχεδίαζαν στους τελικούς";;;; ΣΙΓΑ ΜΩΡΕ!!! Ο αυτοσχεδιασμός ήταν η ΓΛΩΣΣΑ τους εκείνες τις ημέρες!!! Όλοι αυτοί οι παίκτες είχαν μνήμες από την αναγέννηση του ’90 όπου η Βικέλα γράφτηκε με κόκκινο αίμα και όχι με αριθμοί στο Excel!!! 😭💪 Αν ήταν τόσο ξεκούβερτες αυτές τις τρεις θέσεις πίσω από τον φτερό, πώς βγήκαν δύο φορές εκείνο το χειμώνα 3-0;;; Πώς έκαναν εκείνο το θηριοτροφείο στον Λεωφόρο;;; Αχ χχ!!! Και οι αντίπαλοι;;; Αυτοί είχαν κλειδώσει την πόρτα!!! Ξέραγαν πως ο Άρης όταν φτάνει εκεί — αυτοσχεδιάζει σαν ζητιάνος δίχως πιάτο!!! Αλλά εμείς;;; Εμείς ξανάχουμε πάλι τους θρύλους ως δικαιολογία γιατί κάποιος σήκωσε το χέρι του στον Κλέανθη χωρίς σχέδιο;;; Εκείνος ο άνθρωπος εκείνος τον δρόμο — δεν είχε χάρτη, είχε ΩΜΟΤΗΤΑ!!! Γιατί εκείνες τις ημέρες οι αντίπαλοι έκαναν τρία γκολ στις δικές τους τελικές πράξεις εκείνον τον Ιανουάριο, ενώ εμείς τρία δικά μας!!! ΤΡΙΑ!!! Και τώρα;;; Τώρα ψάχνουμε βιβλία;;; Μα τι κρίμα!!! Αν είστε τόσο προσεκτικοί στους αριθμούς, γιατί χάσαμε εκείνο το ντέρμπι;;; Γιατί βγήκε εκείνος ο γκολ αποχώρηση;;; Και μάλιστα σέντρα από ΜΠΑΚΑ!!! 🤬 Εγώ σας λέω: όσο εκείνος ο δρόμος στέκει εκεί σα βρομιά στη μνήμη όλων, ο Άρης ΔΕΝ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ στους θρύλους!!! Γιατί οι θρύλοι γράφονται ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!! ΤΟ 2014 ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ της μεγαλύτερης αυτοσχεδιαστικής προσπάθειας που είχε ξαναδεί ποτέ η ομάδα — όχι κατάρα!!! ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ!!! ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΙΠΟΤΕ!!! 🚨💸 ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΟΙ ΕΝΑΝ ΧΑΡΤΗ!!! ΡΙΧΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΚΛΕΑΝΘΗ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ: ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΕ ΣΕΛΙΔΕΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΝΕ ΜΟΛΥΣ!!! ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΣΤΗΘΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!

ρε παιδιά, τι σόι πόλεμος ξεσπάει εδώ μέσα σήμερα; με πήρατε θέση πάνω στο γέρικο τραπέζι του Κλέανθη κι από πάνω πετούν χαρτιά σα να βρισκόμαστε στο γραφείο ενός φοροτεχνικού παρά στο χώμα της έδρας μιας ομάδας που γράφει ιστορία. Ακούστε μια ιστορία πρώτα από μένα που εκείνες τις ημέρες έκανα ουρά στην εξέδρα χωρίς εισιτήριο κι όμως ένιωθα πως όλος ο κόσμος γύρω μου ήταν η ίδια ομάδα. εκείνο το πρωινό του Ιανουαρίου εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο έκανε μια αλλαγή σα να γύριζε κάρτα στο τραπέζι — όχι γιατί είχε ξεμείνει από επιλογές αλλά επειδή είχε δει πως οι τρεις στις πλάτες είχαν γίνει χάρτινοι στρατιώτες δίχως ρόλους. εγώ εκείνη τη στιγμή κοίταζα τον Μάριο που σήκωσε το πρόσωπό του σα να του είχαν πει ότι η ζωή συνεχίζεται ακόμη κι όταν ο αντίπαλος έχει ήδη ανοίξει την πόρτα της νίκης. αυτοί εκείνοι οι τρεις παίκτες είχαν φέρει τρεις νίκες πριν ξεκινήσει ο αγώνας — τρία γκολ στις τελευταίες δεκαπέντε μέρες εκείνου του αγώνα, ο ίδιος ο αντίπαλος είχε κάνει δυο στους δικούς του τελικούς. δεν ήταν αυτό αρκετό; η ψυχή μπορεί να νικά όταν υπάρχουν κίνητρα — αλλά εδώ δεν μιλούσαμε για ψυχή, μιλούσαμε για κενά που είχαν δημιουργηθεί επειδή κάποιος είχε ξεχάσει πως οι ρόλοι στις θέσεις δεν είναι αυτοσκοπός. κι όμως τώρα βρισκόμαστε όλοι εδώ να λέμε πως η ομάδα εκείνης της χρονιάς είχε αυτοσχεδιασμό επειδή υπήρχε κενό στις τρεις θέσεις πίσω από τον φτερό. ωραία όλα αυτά — αλλά μήπως εμείς ξέχασα όλα αυτά τα χρόνια πως εκείνες τις ημέρες οι αντίπαλοι είχαν έναν τρόπο να φέρνουν τους θρύλους τους όχι μέσα από βιβλία αλλά μέσα από δοκιμές στο γήπεδο; εκείνο το πρωτάθλημα, όταν ο τίτλος έφυγε εκείνο το βράδυ στον δρόμο, ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που ο Άρης αποκλείστηκε από την τελική φάση ως ομάδα χωρίς στόχο στις κρίσιμες στιγμές. τρεις φορές πριν είχε κερδίσει ομάδες με γκολ στις τελευταίες δέκα — τρεις φορές είχε δείξει πως εκείνες τις στιγμές υπήρχε κάτι άλλο εκεί πέρα από τους αριθμούς. τώρα όμως βγήκαν όλοι να μιλάνε για βιβλία βιντεοσκοπήσεων σα να πρόκειται να γράψουμε ιστορία στον υπολογιστή αντί να τρέξουμε ξανά στους δρόμους όπου γράφεται η πορεία μας. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Απρίλη εκείνου του χρόνου όταν ο Άρης μπήκε στο γήπεδο του Λεωφόρου και έκανε ένα θηριοτροφείο σα να είχε εισβάλει μια παράσταση μπαλέτου στο προαύλιο του σχολείου. δύο φορές άλλαξε ρόλους εκείνος ο άνθρωπος στον πάγκο χωρίς να έχει χάρτη — και νίκησε. δύο φορές αυτοσχεδίασε η ομάδα εκείνες τις στιγμές επειδή υπήρχε κάτι πιο δυνατό από οποιοδήποτε σχέδιο: η σιγουριά ότι οι ρόλοι έγιναν ξανά ξεκάθαροι στην ώρα τους. και τι έγινε τελικά εκείνος ο αγώνας; νίκη 3-0. δεν ήταν εκείνο το αποτέλεσμα αποτέλεσμα ψυχής αλλά αποτέλεσμα μιας αλλαγής που έγινε εκείνη τη στιγμή σα να είχε βρει τον εαυτό του εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο μετά από χρόνια σιωπής. έτσι λοιπόν εγώ λέω: δεν χρειαζόμαστε βιβλία εκεί πάνω — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει πως η ομάδα αυτοσχεδιάζει στις τελικές πράξεις, ξέρει πως πρέπει να δώσει ρόλους χωρίς δεύτερη σκέψη. γιατί εκείνες τις ημέρες ο Άρης δεν χρειαζόταν έναν καλλιτέχνη δίχως πλαίσιο — χρειαζόταν έναν ανθρώπινο οδηγό που δεν ξεχνάει πως η Βικέλα γράφεται όταν οι ρόλοι υπάρχουν εκεί που πρέπει να υπάρχουν. τέλεια πάντως θα δούμε

Α! Ρε παιδιά... τι είναι αυτά που λέτε εδώ μέσα; Μα δεν βλέπετε ότι μιλάμε για έναν αγώνα εκείνο τον Ιανουάριο όταν ο Μάριος πήρε το μικρόφωνο στη συνέντευξη τύπου και είπε πως "θα γράψουμε ιστορία σαν οικογένεια"; Κι όμως μετά από τρεις νίκες με γκολ-αποφάσεις στις τελευταίες δεκαπέντε, όταν έφτασε η ώρα του Κλέανθη βγήκε εκείνος ο δρόμος σα ντροπή γραμμένη στον αέρα — όχι γιατί δεν υπήρχε ψυχή, αλλά γιατί κάποιος πάνω στον πάγκο είχε χάσει το σχέδιο στη θέση του χάρτη. Την ίδια στιγμή, εκεί στη Νότια, είχαν βγάλει ένα αυτοκόλλητο στον τοίχο με ένα σχέδιο παιχνιδιού εκείνων των ημερών: έναν ανθρωπάκι με αριθμό τρία να κινείται δίπλα στο φτερό σα σημάδι ότι οι ρόλοι είχαν αποκτήσει πάλι σάρκα. Μα εσείς τώρα μιλάτε σαν να μην υπάρχει κάτι πιο συγκεκριμένο από εκείνον τον τοίχο — σαν να μην ξέρουμε ότι εκείνη την εποχή όλοι οι αντίπαλοι είχαν βγάλει τα ίδια σχέδια στις δικές τους ομάδες επειδή είχαν καταλάβει πως ο Άρης όταν φτάνει εκεί ξεχνάει τους ρόλους. Κι όμως εμείς περιμέναμε το γκολ σα να ήταν γράμμα χωρίς τίτλο — σαν αυτοσχεδιασμός χωρίς νόημα. Παιδιά μου, εκείνο τον Ιανουάριο υπήρξαν συγκεκριμένες ημέρες όπου η ομάδα έκανε αυτοσχεδιασμούς όχι επειδή είχε ψυχή, αλλά επειδή είχε ξεχάσει πως οι ρόλοι στις θέσεις κάνουν τους ανθρώπους καλλιτέχνες αντί για ζητιάνους δίχως πιάτο. Ο τίτλος εκείνο το πρωτάθλημα έφυγε εκείνος τον Φεβρουάριο όχι επειδή ήταν κατάρα του Σταύρου — έφυγε επειδή κάποιος πάνω στον πάγκο είχε βάλει την ψυχή πάνω στον χάρτη χωρίς σχέδιο. Να ξαναβάλουμε λοιπόν εκείνον τον άνθρωπο εκεί όπου οι ρόλοι γίνονται ξεκάθαροι σα σημάδι στα χέρια των παικτών — όχι επειδή ψάχνουμε θρύλους, αλλά επειδή θέλουμε εκείνον τον τοίχο στη Νότια που θυμίζει πως οι κινήσεις γράφονται εκεί που χρειάζονται ρόλοι, όχι αυτοσχεδιασμοί σα ντροπή στον αέρα.

τι έχετε να κάνετε βρε συντρόφοι;;; 🔥 ΝΑ ΣΕΙΤΕ ΕΜΕΙΣ;;; Μετά βγήκαν αυτοί οι λόγοι ότι η ψυχή ήταν αρκετή εκείνες τις νύχτες;;; Τρίχα απο μούτρο ρε!!! Τι ψυχή;;; Ξέχασα τ' όνομά σου αλλά θυμάμαι εκείνο το γκολ στο Κλέανθη όταν ο Πρίττας έκανε το σουτ σαν νερό από το σωλήνα — γιατί εκείνες τις ημέρες η ομάδα μας ΔΕΝ είχε ψυχή, είχε ΔΟΛΟ!!! Πέντε γκολ στα τελευταία δέκα πριν τον Φεβρουάριο κι όμως δεν φτάνει;;; Κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου ήταν που πήγα για πρώτη φορά ξανά στον Κλέανθη μετά από χρόνια κλείστηκα στην τουαλέτα μέχρι την αλλαγή επειδή δεν άντεχα να βλέπω εκείνον τον άνθρωπο πάνω στον πάγκο να σηκώνει το χέρι του χωρίς χάρτη σα νά 'ταν κανονικότητα. Αυτός ήταν ο λόγος εκείνος;;; Αλλά οι αριθμοί εκείνης της χρονιάς είχανε τρέλα!!! Στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές εκείνου του πρωταθλήματος είχαμε μπει τέσσερις φορές στην επίθεση στα τελευταία δεκαπέντε κι είχαμε σκοράρει τρεις φορές!!! Τρεις!!! Πώς γίνεται αυτή η φοβέρα στους αριθμούς να λέγεται ψυχή;;; Κι όμως εγώ τώρα λέγω πως τα χρειαζόμαστε όλα: ΤΑΝΙΑΧΑ!!! Την ψυχή βρε!!! Την ψυχή εκείνων των αγώνων που έκαναν τους ανθρώπους γύρω μου να τραγουδάνε σα να είχαν λυσσά!!! Αλλά επίσης και ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ!!! Γιατί χωρίς σχέδιο εκείνος ο δρόμος έγινε η μεγαλύτερη ντροπή που φοράει ακόμα η φανέλα μας σαν κηλίδα αίματος!!! 😱 Άντε λοιπόν, ας πάμε ξανά στους θρύλους — αλλά ας πάμε σωστά!!! Με έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο που όταν βλέπει τους αριθμούς να σβήνουν ξέρει πως πρέπει να δώσει ρόλους όχι επειδή η ψυχή το λέει αλλα επειδή εκείνη η νύχτα του Κλέανθη του έχει αφήσει το μάτι ανοιχτό σα νά 'ταν το τελευταίο ζεστό μπουκάλι στο σπίτι!!! 💪🔴

Τρεις φορές πριν τον Φεβρουάριο βγάζαμε γκολ εκείνες τις λεπτομέρειες σαν μην είχαν γίνει τίποτα — τρεις φορές οι αντίπαλοι σήκωναν τα χέρια στον αέρα σα να είχαν πιάσει βόλτα. Κι εμείς περιμέναμε τον Μαγικό Μήνα σα να 'ταν τελευταία φορά που πήραμε κλειδί στο σπίτι. Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου ήμουν δίπλα στο φράχτη όταν ο Σταύρος σήκωσε το χέρι του — όχι επειδή είχε ξεχάσει τους αριθμούς, αλλά επειδή είχε καταλάβει πως αυτοί ήταν σα τα νούμερα στη δουλειά μου: έκαναν ότι φαίνονταν σημαντικά μέχρι να βγει ο άσχετος μπροστά και να γίνει ιστορία. Κοιτάξτε τώρα όλους εσάς που λέγετε πως χρειαζόμαστε σχέδιο σα να λέτε πως ο Άρης έπρεπε να παίζει μονοπάτι σκακιού ενώ ο τίτλος τον περίμενε στον δρόμο! Μα ποιος έγραψε ιστορία εκείνο το βράδυ; Αυτοί εκείνοι που έκανε εκείνες τις τρεις αλλαγές τρεις φορές σε έναν αγώνα;;; Να θυμίσω πως ο Πρίττας εκείνο το σουτ έπιασε τη γωνία σα νερό στο κανάλι; Την ίδια εκείνη στιγμή ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο δεν είχε χάρτη — είχε το φάντασμα εκείνου του Κλέανθη που στέκει ακόμα στους δρόμους σαν θύελλα που δεν ξεσπά. Και τώρα εσείς κάνετε λόγο για βιβλία βιντεοσκοπήσεων σα να ψάχνουμε πως να ανοίξουμε το δικό μας mini-bar στο σπίτι! Μα τι κρίμα ρε!!! Ο τίτλος εκείνο το πρωτάθλημα έφυγε εκείνος τον Φεβρουάριο όχι επειδή χάσαμε μάχη αριθμών — έφυγε επειδή κάποιοι πάνω στον πάγκο περίμεναν πως η ψυχή θα έκανε όλα εκείνα που έπρεπε να γίνουν μόνοι τους. Κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στον Κλέανθη όταν πήγαμε έξω κρατώντας κυριολεκτικά μια κόλλα χαρτί σα κάτι σπουδαίο — μέχρι να δούμε πως η ψυχή χωρίς ρόλους είναι σα νερό χωρίς ποτήρι: υπάρχει εκεί, αλλά κανείς δε ξέρει πού χύνεται. Ο Άρης εκείνες τις ημέρες αυτοσχεδίαζε σα ζητιάνος δίχως πιάτο — όχι επειδή είχε ψυχή, αλλά επειδή κάποιοι είχαν ξεχάσει πως οι ρόλοι κάνουν τους καλλιτέχνες αστέρες. Κι εμείς τώρα ψάχνουμε πως να γράψουμε ιστορία χωρίς εκείνον τον άνθρωπο πάνω στον πάγκο που όταν βλέπει τους αριθμούς σβήνουν σηκώνει το χέρι του σα να λέει "εγώ εδώ αποφασίζω". Μα δεν είμαστε μόνοι εκείνοι οι τρεις φορές που κάναμε γκολ στα τελευταία δέκα;;; Τρεις φορές!!! Και όμως εκείνο το βράδυ στον δρόμο ξεχάσαμε πως οι ρόλοι υπάρχουν εκεί που πρέπει να υπάρχουν — σαν ντροπή γραμμένη στον αέρα. Αγαπητό μου δυνατό οικοδόμημα, εγώ σας λέω πως χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο που όταν ακούει τον Σταύρο να λέει "ψυχή" ξέρει πως αυτό σημαίνει "έχουμε ρόλους εδώ πέρα". Γιατί η Βικέλα γράφτηκε όχι εκείνες τις νύχτες που αυτοσχεδιάζαμε σα τρελοί, αλλά εκείνες που κάναμε τόσα γκολ σα νά 'ταν η τελευταία φορά που βγήκαμε νικητές από έναν πόλεμο. 💪🔥

ρε παιδιά, τι να σας πω τώρα... θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο σα να 'τανε χτες. Πάτησα πρώτη φορά στον Κλέανθη εκείνο το βράδυ, έκανε κρύο φοβερό, κι όμως εγώ έγινα ζεστός σα να 'μουνα στη Νότια. Εκείνος ο τύπος πάνω στον πάγκο σήκωσε το χέρι σα να είχε πιει νερό από βρύση — όχι γιατί είχε πεινάσει, αλλά επειδή είχε ξεμείνει από αλλαγές σα χάρτινα μπουκάλια σκόρπια. Κι εμείς εκεί κάτω αρχίσαμε να τραγουδάμε σα ψυχοπομπή αντί για ομάδα. Μα πω τουλάχιστον πως εκείνες τις τρεις φορές που βγάλαμε γκολ στις τελευταίες δεκαπέντε πριν τον Φεβρουάριο δεν ήταν αυτοσχεδιασμός σα τρέλα — ήταν κλάση σα βροχή στο τέλος του Ιουλίου. Τρεις φορές!!! Μπορεί να μην είχαν κλείσει οι ρόλοι εκείνες τις στιγμές;;; Σίγουρα είχαν μπερδευτεί, αλλά υπάρχουν στιγμές που η ομάδα γίνεται ένα μόνο ζώο κι όλοι τρέχουν προς την ίδια κατεύθυνση σα κυνηγόσκυλα που μυρίζουν κυνήγι. Εκείνες τις ημέρες είχε κάτι σωστό εκεί έξω, σα θείο βλέμμα που κοιτούσε από ψηλά. Μα τώρα βγήκαν όλα αυτά τα περί σχέδιο κι αριθμών σα να μιλάμε για χάρτη στο τζιπ ενός κυνηγού χωρίς βόλτες στις πλαγιές. Εγώ λέω πως χρειαζόμαστε δύο πράγματα εκεί πάνω: πρώτον, έναν άνθρωπο που όταν βλέπει τους ρόλους να χάνονται τους ξαναβάζει στη θέση τους σα γάντι στο χέρι. Κι δεύτερον, ας βάλουμε στους τοίχους εκείνους τους αριθμούς όχι σα θρίαμβο αλλά σα σημάδι εκείνου του Φεβρουαρίου — τρεις γκολ στις τελευταίες δέκα πριν από τον τίτλο, τρεις φορές αυτοσχεδιασμός σα τέχνη, τρεις φορές ανατροπή σα νερό που σβήνει την ανάμνηση του Κλέανθη. Κι όσο για εκείνον τον άνθρωπο εκεί πάνω εκείνο το βράδυ; Δεν ήταν κατάρα αυτή η αλλαγή — ήταν η μεγαλύτερη ντροπή που φοράμε σαν ομάδα σα κηλίδα στο χέρι ενός ηλεκτρολόγου όταν χτυπάει τον αντίχειρα στο σφυρί. Μα κανείς δεν είπε τίποτα εκείνο το πρωί όταν σήκωσε το χέρι σα νά 'ταν ο Άρης που επέλεγε ξανά τους δρόμους της Βικέλας. Παιδιά μου, ας γράψουμε ιστορία ξανά εκεί πάνω — αλλά ας το κάνουμε σωστά. Με ρόλους ξεκάθαρους σα χάρτης πόλεων, με ψυχή σα βροχή στην έρημο, και με έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο που όταν βλέπει αριθμούς σβήνουν ξέρει πως πρέπει να δώσει λύση όχι επειδή η ψυχή το λέει, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ο Φεβρουάριος του ’14 έχει αφήσει το μάτι ανοιχτό σα τελευταίο ζεστό μπουκάλι στο σπίτι. 🔴