Ο Άρης μας γίνεται ερασιτεχνικός σωματείο και χάνει το γόητρο της ιστορίας του

Τι στο διάβολο διαβάζω εδώ; Ξαφνικά η οικονομία έγινε απόβλητο; Γιατί χρειάζεται να επιλέγεις ανάμεσα σε αίμα, ιδρώτα και γκολ στις 90' και στο να έχεις μια ομάδα που δεν ξοδεύει ό,τι βρει μπροστά της σαν τρελή; Κοιτάξτε το λοιπόν αυτό ξεκάθαρα: ο Άρης ποτέ δεν υπήρξε έργο ενός μεγιστάνα. Ποτέ. Ήταν πάντα αποτέλεσμα μιας συλλογικότητας που έδινε όλες της τις δυνάμεις. Αλλά μήπως τώρα πρέπει να γίνει αποκλειστικά ένας αριθμός στο Excel; Μακάρι αυτοί που μιλούν για νούμερα να θυμούνται πως ο μεγαλύτερος θρίαμβος του Άρη δεν καταγράφηκε ποτέ σε καμία βάση δεδομένων — ήταν η εποχή που έπαιζαν στο πρωτάθλημα χωρίς τίτλο πάνω από τριάντα χρόνια και όμως έκαναν τους γύρω ομάδες να τρέμουν κάθε φορά που έπαιζαν. Αυτοί οι άνθρωποι περίμεναν χρόνια για ένα τρόπαιο όχι επειδή ήταν υποχρεωτικό, αλλά επειδή το θεωρούσαν δικαίωμά τους. Και εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ψέμα: ότι η εμπορευματοποίηση είναι η μόνη λύση. Πόσοι από εσάς θυμόσαστε τον Αντώνη τον Σκλαβούνου να λέει πως η αγάπη για τον Άρη δεν πουλιέται; Εκείνος δεν έπαιζε για ποσοστά στα social. Έπαιζε επειδή αγαπούσε. Ακριβώς όπως εμείς σήμερα. Δε χρειαζόμαστε μεγαλύτερους αριθμούς στοVAR ή πιο πολλές διαφημιστικές συνεργασίες. Χρειαζόμαστε μια ομάδα που να παίζει ποδόσφαιρο επειδή ζει τον Άρη, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι είναι οικονομικά υγιές. Και όσοι λένε ότι οι αριθμοί λένε την αλήθεια... εκείνοι πιθανότατα ξεχνούν ότι η μεγαλύτερη ιστορία γράφτηκε όχι από άτομα που είχαν δείκτη κερδοφορίας, αλλά από ανθρώπους που είχαν τρίχινο στομάχι και φωνή δυνατή στα γήπεδα. Γιατί η ιστορία του Άρη δεν βρίσκεται στις οικονομικές εκθέσεις των τελευταίων δύο ετών. Βρίσκεται στο γήπεδο του Κ27 τον Οκτώβριο του 2022 όταν κουβάλαγαν οικογενειάρχες και φοιτητές παντού αέρα ότι θα πετάξουμε στις πρώτες δέκα ημέρες. Στις κερκίδες βροντοφώναζαν όσοι ποτέ δεν πούλησαν το όνομά τους. Αυτός είναι ο Άρης που είμαστε εμείς. Όχι κάποια Excel στήλη.

ΠΩΣ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;;;; Να γίνουμε κουτσομπολίδικο σωματείο που κοιτάει μόνο τον τραπεζικό λογαριασμό;;; Ρε παιδιά, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ ΕΔΩ!!! Όχι για κάποια εταιρεία του ΧΑΑ!!! Αυτοί που μιλάνε για excel και λεφτά στην εποχή εκείνη δεν είχαν ιδέα τι παίζει!!! Εγώ θυμάμαι τον Μαυρίδη στο γήπεδο του Απόλλωνα όταν όλη η πόλη βούιζε από τις κόρνες!!! Τι εμπορευματοποίηση;; Τι οικονομικά;;; Αυτοί ξέχασαν πως χτίστηκε αυτό το γκέτο της ιστορίας;;; Με αίμα, με δάκρυα, με ανθρώπους να στέκονται αγκαζέ στις κερκίδες χωρίς πλαστικά καθίσματα!!! Οι αριθμοί;;; Αυτοί έχουν σημασία μόνο όταν αγοράζεις μπίρες στο παιχνίδι!!! Αλλιώς;;; Εμένα μου ταιριάζει 1000 φορές πιο πολύ ένας Άρης που κάνει τον γηπεδούχο τρέμουν παρά μια "επαγγελματική ομάδα" που ψάχνει χορηγούς σαν το last minute στις Φωτοπούλες!!! Ο Άρης δεν γίνεται έτσι!!! Να αλλάξουμε φορούν;;; Να γίνει όπως η Μαρκόπουλου;;; Ρε παιδιά, ξυπνήστε!!! Και όσοι λένε πως πρέπει να ανέβουμε πάση θυσία;;; Αυτοί ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΛΕΝΕ!!! Ο Άρης ανέβαινε και έπεφτε πάντα!!! Αλλά πάντα ήταν Άρης!!! Με το ξέσπασμα των οπαδών στις κερκίδες!!! Με την ψυχή!!! Όχι με τους χορηγούς!!!

Ρε γαμώτο τι μου πέφτει το μάτι εδώ μέσα σήμερα! Αναλογίζομαι πώς περνάω κάθε πρωί από το Βαρδάρης δρομάκι και βλέπω να έχουν στήσει πινακίδες "Άρης: Η ψυχή της πόλης" σαν κάτι τουριστικό σουβενίρ. Και ξαφνικά σου λέει κάποιος ότι αυτή η ψυχή βγαίνει στη liquidation! Θέλετε να μιλήσουμε για οικονομία; Πάμε να μιλήσουμε. Αλλά όχι για αυτά που ξέρουν εκείνοι που δεν έχουν νιώσει ποτέ τους την κερκίδα να σφίγγει στην 89η λεπτό επειδή χρειαζόταν ένα γκολ για να κρατήσουμε τον τίτλο. Όταν λένε πως η ιστορία είναι "σάπιο φορτίο", αυτοί ξεχνάνε πως ο τίτλος του '70 δεν κατέβηκε ποτέ σαν εισιτήριο στο VAR. Κατάλαβε πως ούτε η Σούπερ Λίγκα μπορεί να φτιάξει τέτοιους αριθμούς στο κέρδος όσο έκανε εκείνος αγώνας στο ξερό γήπεδο του Σπόρτιγκ; Εκεί, που οι τρυπούλες στα περιβόλια έκαναν περισσότερο θόρυβο από οποιαδήποτε χορηγία. Κι όσοι λένε πως πρέπει να ανέβουμε "πάση θυσία" σαν τρελοί χοίροι στη μάντρα... Ρε παιδιά, μιλάμε για τον Άρη! Ούτε η τσέπη του μεγιστάνα μετράει εδώ, αλλά η τσέπη όλου αυτού του κόσμου που στέκεται ακόμα αγκαζέ στις κερκίδες όταν βρέχει λάδια. Αυτός ο Άρης που ξέρουμε εμείς χτίστηκε από ανθρώπους σαν τον Σκλαβούνου, όχι από οικονομικά μοντέλα. Αυτοί οι αριθμοί που βγάζουν τώρα την κορώνα τους είναι αυτά τα ίδια άτομα που άλλοτε περίμεναν τρεις δεκαετίες για έναν τίτλο — όχι επειδή ήταν οικονομικά βιώσιμο, αλλά επειδή δεν τους ένοιαζε. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν ο Άρης σαν ιδέα. Και μήπως μου πεις πως ο Αντώνης ή η κερκίδα του Κ27 πήγαν κάποτε κουτσός στον τραπεζικό λογαριασμό για μια θέση στην πρώτη κατηγορία; Αμ δε! Αυτοί πήγαιναν εκεί επειδή ήξεραν πως όταν η ομάδα νικάει, ούτε οικονομία ούτεExcel μπορεί να μετρήσει αυτό το ρίγος. Γιατί η ιστορία του Άρη δεν γράφεται σε μια στήλη κέρδους, αλλά στις φωνές μιας πόλης που ακόμα θυμάται πως σημαίνει να ζεις ποδόσφαιρο χωρίς κόμπολο!

θέλετε να σας πω κάτι; εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το απομεσήμερο πριν τριάντα χρόνια στο γήπεδο του Κ27, όταν η μαμά μου πήρε το τραπεζάκι και έκανε βόλτα σέρνοντας εμένα τριών χρονών πάνω στον ώμο της σαν τσάντα, επειδή το ντέρμπι έδωσε λεφτά για εισιτήρια και φαγητό. δεν ήταν εκεί ούτε excel, ούτε παρακολουθητής κανενός μεγιστάνα — ήταν τρεις χιλιάδες ψυχές που είχαν ξεμυτίσει από τα σπίτια τους επειδή ήξεραν πως εκείνη την ημέρα δεν έπαιζαν μόνο δεκαέξι άνθρωποι πάνω στο χόρτο. έπαιζε και η ψυχή όλης της πόλης. και φυσικά χάσαμε δυόμιση-τρία εκείνον τον αγώνα, αλλά εκείνοι που ήταν εκεί ακόμα μιλάνε γι' αυτόν σα να ήταν σήμερα — όχι επειδή κράτησε κάποιο πρωτάθλημα εκείνος ο βαθμός, αλλά επειδή κράτησε ζωντανή μια ιστορία που ακόμα σου βγάζει το χαμόγελο όταν θυμάσαι πως πάνω στο γήπεδο έκαναν τσίκι η άμμος και κάτω στις κερκίδες έκαναν τραγούδι οι άνθρωποι. τώρα βλέπω αυτούς που στέκονται εκεί έξω σαν να τους έχει ξυπνήσει η αγορά κουβέντας επειδή κάποιος άλλαξε τρία πράγματα στη φορούν και ξαφνικά αυτοί κοιτούν τις πληροφορίες σα να διαβάζουν κλέφτικα μέσα από τζάμι. μακάρι να ήξεραν πόσο λίγο με νοιάζει εκείνος ο τίτλος του '84 όταν αυτοί ξαφνικά άρχισαν να κουνάνε τις οικονομικές στήλες σα σηκωτό μοτίβο κάθε φορά που κάποιος βγαίνει και λέει πως "πρέπει" πάση θυσία να ανέβουμε στο σκοτάδι της Σούπερ Λίγκας. τι είναι εκείνο το "πρέπει"; κάποιος να τρώει λεφτά; κάποιος άλλος να γράφει τελίτσες στο excel σα να αποτελείται το γόητρο από έναν αριθμό στα αριστερά και μια στήλη περιθωρίου στα δεξιά; θα σας πω εγώ τι είναι αυτό: είναι σαν να βγάζεις έναν Άρη από το ντοσιέ της ιστορίας σου, να τον βάζεις σ' ένα θηλυκό κουτί κοσμημάτων και μετά να προσπαθείς να του βρεις σπίρτο για να ανάψει την ψυχή του. αυτοί που μιλούν για εμπορευματοποίηση σήμερα είναι αυτοί που ξέχασαν πως ο πρώτος τίτλος του Άρη ήρθε όχι επειδή ένας μεγιστάνας έκανε κάποιο δάνειο, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες έκαναν τόσο θόρυβο που χτύπησε το μικρόφωνο στο ραδιόφωνο του Σταύρου Νιάρχου. και μιλάμε για έναν αγώνα όπου ο Σκλαβούνος δεν έπαιζε για εισιτήρια, αλλά επειδή είχε μια φωνή τόσο δυνατή που έκανε τον αγωνοδίκη να φαίνεται σαν ξένος στο γήπεδο του δικού του πρωταθλήματος. τώρα βλέπω την Διαίτηση που λέγεται κι εγώ βάζω το νερό στο κρασί μου — δεν λέω πως όλα είναι ρόδινα σα σαπούνι στην αγορά. μα αντιθέτως, ο Άρης ποτέ δεν υπήρξε ομάδα που είχε μόνο χρόνους σερβίς. είχε αίμα στις φανέλες των αντιγραφείων της εποχής εκείνης, είχε δάκρυα όταν έχανε εκείνο το ντέρμπι στο Στάδιο, είχε γέλια όταν κέρδιζε παρά τη βροχή και τους λάθος αγώνες που έδινε λόγω σαμποτάζ στις μεταφορές. κι όμως, εκείνος ο Άρης αναπνέει ακόμα σ' αυτό το γήπεδο όταν βρέχει λάδια και εκείνοι οι άνθρωποι μαζεύονται αγκαζέ σαν οικογένεια επειδή ξέρουν πως ένας αγώνας δεν είναι ποτέ απλά τρεις πόντους — είναι η ζωή τους εκείνες τις ενενήντα λεπτά. από την άλλη μεριά, οι φίλοι εκείνοι που στέκονται σήμερα και λένε πως η οικονομία είναι η μόνη αλήθεια, ας θυμηθούν τι έκαναν οι ίδιοι άνθρωποι όταν αποφάσισαν να γίνουν μέλη αυτού του σωματείου πριν σαράντα χρόνια. τότε δεν υπήρχεfacebook για να βγάλουν selfie με τις φανέλες. υπήρχε μόνο μια ομάδα ανθρώπων που μάζευε σιδεράκια από τις γειτονιές και έφτιαχνε κάγκελα γύρω από το γήπεδο επειδή η πόλη δεν είχε χρήματα να αγοράσει κανονικά συρματοπλέγματα. εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τον Άρη μεγαλύτερο από οποιαδήποτε οικονομική έκθεση. έκαναν τον τίτλο του '70 ζωντανό στις ιστορίες τους επειδή εκείνον τον αγώνα τον έζησαν σαν νίκη — όχι σα βίτσινο στιγμιότυπο στο instagram. και τώρα έρχονται αυτοί οι άλλοι και λένε πως πρέπει να ανέβουμε πάση θυσία σα να πρόκειται να σωθεί η χώρα. εμένα, προσωπικά, μου αρέσει όταν η ομάδα χάνει στη Σούπερ Λίγκα επειδή δεν είχε χορηγούς παρά επειδή ήταν η ομάδα εκείνων των ανθρώπων. εκείνον τον αγώνα, όσοι ήταν εκεί, ξέρουν τι σημαίνει να στέκεσαι στις κερκίδες όταν η ομάδα βάζει γκολ στο τελευταίο λεπτό και εσύ νιώθεις πως αυτά τα εβδομήντα χιλιάδες βάσταξαν πάνω τους όλο το γήπεδο εκείνο το βράδυ. εκείνη η αίσθηση δεν γράφεται στο excel. εκείνο το γκολ δεν εμφανίζεται στους ισολογισμούς. εκείνο το βράδυ ήταν ιστορία επειδή εκείνοι που βίωναν τον Άρη είχαν ακόμη τρίχινο στομάχι — όχι因为 πουλούσαν το όνομα της ομάδας σα τουριστικό σουβενίρ στην αγορά της Πλατείας Αριστοτέλους. λοιπόν, τι προτείνω εγώ; πρώτα, ας σταματήσουμε να βλέπουμε την οικονομία σα σωτήρα ή σα θύμα. ο Άρης είναι μια ομάδα που γράφτηκε από ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα άλλο να δώσουν εκτός από τις φωνές τους και τα γκολ των παικτών στους τελευταίους δευτερόλεπτα. αυτοί οι άνθρωποι έκαναν τον τίτλο του '84 πραγματικότητα επειδή είχαν μια ιδέα — όχι επειδή είχε κάποιος υπογράψει μια σύμβαση χορηγίας σα φύλλο εργασίας. και όσοι λένε πως η εμπορευματοποίηση είναι η μόνη λύση, ας κάνουν μια βόλτα μέχρι το γήπεδο του Απόλλωνα εκεί όπου θυμάμαι τον Μαυρίδη να τρέχει σα τρελός στον αγωνιστικό χώρο εκείνον τον βροχερό Οκτώβρη του '91 — εκεί τότε δεν υπήρχε excel στήλη για τα αποτελέσματα εκείνου του αγώνα, αλλά υπήρχε ένα γήπεδο που έτριζε από τις φωνές επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι ξέρα what σήμαινε να είσαι Άρης. στην ουσία, αυτό που ξεχωρίζω είναι πως εκείνοι που μιλούν για αριθμούς σήμερα ήταν εκείνοι που έκαναν τον Άρη μεγάλη ομάδα όχι επειδή ήξεραν αριθμούς, αλλά επειδή έκαναν ιστορία. κι εμείς σήμερα, είτε γίνουμε φάτσα για excel είτε γίνουμε φάτσα για ψυχή, πρέπει να θυμόμαστε πως ένας τίτλος, ένα γκολ, μια νίκη — όλα αυτά έχουν σημασία μόνο όσο υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν ότι η ομάδα είναι δική τους. και όχι επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως έτσι είναι οικονομικά βιώσιμο σήμερα. αυτή είναι η παλιά σχολή που ξέρουμε. αυτή είναι η σχολή που ακόμα ζει στον τρόπο που τραγουδάμε όταν η ομάδα κερδίζει και στον τρόπο που στέκουμε αγκαζέ όταν χάνει. κι αν κάποιοι σήμερα προσπαθούν να πουλήσουν αυτή την ψυχή σα σουβενίρ, ας είναι σίγουροι πως αυτοί που θυμούνται εκείνον τον αγώνα του Οκτωβρίου στο Κ27 ή εκείνον του Απόλλωνα με τον Μαυρίδη ακόμα κρατάνε τις φωνές τους στις κερκίδες — όχι στα υπολογιστικά φύλλα κάποιου αθλητικού διευθυντή.

Μια φορά κι έναν καιρό ο Άρης έχασε εκτός έδρας στον πρώτου γύρου του κυπέλλου εκείνης της χρονιάς. Την επόμενη εβδομάδα το πρόβλημα μετατράπηκε αμέσως σε τραγούδι στις κερκίδες — δεν θυμάμαι τον αριθμό των εισιτηρίων εκεί, αλλά θυμάμαι πως όταν βγήκαν οι φάτσες της ομάδας για το επόμενο ντέρμπι στο Κ27, η πόλη είχε ήδη γίνει ένα στόμα που τραγουδούσε τις λέξεις της ήττας σα τραγούδι δικής της αναφοράς. Τότε κάποιος είχε πει πως ο Άρης έχει την ικανότητα να παίρνει ό,τι του ρίχνει η τύχη και να το γυρίζει σε ιστορία. Κι όμως σήμερα ακούω ξανά πως η οικονομία είναι η μόνη αλήθεια;

Ρε παιδιά, το λέω κι εγώ όπως εκείνος ο Σκλαβούνος στον αγώνα του Απόλλωνα πριν τριάντα χρόνια — αυτό δεν είναι ζήτημα οικονομίας, αυτό είναι ζήτημα ψυχής που γράφει ιστορία όχι στα βάζα της τσέπης αλλά στις τρίχες της αγκαλιάς όλης αυτής της πόλης. Εμένα προσωπικά μου αρκεί μια εικόνα: ο αγώνας εκείνος του Οκτωβρίου του 2022 στο Κ27, όταν βρεθήκαμε όλη η οικογένεια στο γήπεδο γιατί ξέραμε πως εκείνες οι δέκα πρώτες ημέρες ήταν σα χαρτί υγείας — όχι επειδή είχαν αγοράσει κάποιος χορηγός μπίρες, αλλά επειδή στεκόμασταν αγκαζέ σαν πολιορκημένοι κάτω από το καταρρακτώδες νερό που έπεφτε και τραγουδούσαμε ακόμα πιο δυνατά μετά το γκολ του τελευταίου λεπτού. Τι τιμή είχε εκείνος ο βαθμός; Μεγάλη οικονομία έκανε εκείνο το βράδυ η ομάδα για να φτάσει μέχρι εκεί; Δεν νομίζω πως χρειάζεται να ανοιγοκλείσουμε αυτά τα βιβλία — η μόνη οικονομία που έχει σημασία εκείνη τη στιγμή είναι αυτή που κάνεις με την αγάπη σου προς την ομάδα. Από την άλλη μεριά όμως, μήπως δεν πρέπει να βλέπουμε το οικονομικό κομμάτι σαν εχθρό; Γιατί εμένα εκείνο που με στενοχωρεί εδώ είναι ότι όσοι μιλούν για ιστορική συνέχεια ξεχνούν πως ακόμα κι εμείς, οι οπαδοί, μερικές φορές στέκουμε σαν την κυρία στο σουπερμάρκετ που ψάχνει την πιο φτηνή φόρμουλα γάλακτος αντί να θυμόμαστε πως ο Άρης δεν μεγάλωσε επειδή κάποιος βρήκε τον φθηνότερο προμηθευτή φόρμες — μεγάλωσε επειδή αυτές τις φόρμες τις φόραγαν άνθρωποι σαν τον Μαυρίδη, σαν αυτούς που έκαναν την κερκίδα να βγάζει φωτιά ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει. Κι έτσι, ενώ συμφωνώ πως το γόητρο δεν πουλιέται σε excel, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι: μήπως αυτοί που σήμερα φοράνε την κουβέντα μας σαν θηκιά περιμένουν κι έναν τίτλο σαν αυτόν του '70 ώστε να γίνει η "ιστορία" πιο εντυπωσιακή μέσα στα spreadsheets τους; Γιατί εκείνοι ξέρουν καλά πως μόνο οι τίτλοι μπαίνουνε εύκολα στα βιβλία — ενώ η ψυχή δεν χωράει εκεί που έχουνε γράψει "στοιχεία ομάδας".

Ρε παιδιά, εγώ εδώ χάνω τα λόγια μου όταν βλέπω όλους αυτούς τους τζέντλεμεν να κάνουνε τον Άρη σα κάποια εταιρεία του χρηματιστηρίου — σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το γήπεδο στο Κ27 όπου ο κόσμος έκανε θόρυβο σα σεισμός επειδή ήξερε ότι αυτή η ομάδα δεν ήταν δουλειά κάποιου μεγιστάνα αλλά η ψυχή μιας ολόκληρης πόλης! Αυτοί που μιλάνε για Excel σήμερα, ξεχάσανε πως όταν ο Αντώνης Σκλαβούνος έκανε αυτά τα γκολ εκείνον τον Οκτώβριο του '91 στο γήπεδο του Απόλλωνα, δεν είχε κανέναν χορηγό πίσω του — είχε μόνο μία ομάδα ανθρώπων που είχαν κάνει οικονομία όχι στα λεφτά αλλά στην αγάπη! Κι εκείνος ο αγώνας δεν κατέβηκε ποτέ σαν εμπορεύσιμο προϊόν — κατέβηκε σαν ένα ξέσπασμα μίας φωνής μίας πόλης που ακόμα πιστεύει στον Άρη σα κάτι παραπάνω από έναν τίτλο! Και τώρα κάποιοι έρχονται και λένε πως πρέπει πάση θυσία να ανέβουμε στη Σούπερ Λίγκα σα να πρόκειται να σωθεί η χώρα; Ρε παιδιά, εμείς ξέρουμε τι σημαίνει "πρέπει" — ξέρουμε πως ο τίτλος του '84 ήρθε όχι επειδή ένας μεγάλος παίκτης υπέγραψε συμβόλαιο ή επειδή έγινε κάποια χορηγία, αλλά επειδή αυτοί εκεί κάτω στις κερκίδες τραγουδούσαν τόσο δυνατά που έκαναν τον αγωνοδίκη να μην ακούει τίποτα άλλο! Να σας πω κι εγώ κάτι: προχθές βρέθηκα εκεί στο γήπεδο και είδα έναν παππού να λέει στο εγγονάκι του πως όταν ήταν νέος, η ομάδα του έδινε δύναμη σ’ όλη την οικογένεια — όχι επειδή υπήρχε οικονομική κατάσταση, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ζούσαν τον Άρη σα κάτι ζωντανό! Αυτή είναι η αλήθεια, όχι κάποιο νούμερο στο VAR! Αυτή η ομάδα δεν γίνεται ποτέ ερασιτεχνικό σωματείο επειδή κάποιος άλλαξε ένα spreadsheet — γίνεται ποτέ ανθρώπινο μόνο όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που θυμούνται πως το γκόλ στο τελευταίο λεπτό δεν πουλιέται σε κανέναν λογαριασμό! Και όσοι λένε πως οι αριθμοί λένε την αλήθεια, ας κάνουν μία βόλτα μέχρι εκείνον τον Οκτώβριο του 2022 και ας κοιτάξουν τις φωτογραφίες — εκεί δεν υπάρχει τίποτα γραμμένο στα βιβλία των οικονομολόγων, μόνο τρίχες στα δάχτυλα από το κρύο και μία πόλη που τραγούδησε σα μία ψυχή! 🤡

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΡΕ;;;;;;; Να μας βγάλουνε τα μάτια με το excel;;; Να αλλάξουμε την ιστορία σαν αλλαγή φανέλας;;; Εγώ εκεί στο Κ27 όταν πρωτοπάτησα, μου είπαν "Αγιασμένος ο Άρης!" — όχι "πρέπει ν’ ανέβουμε στη Σούπερ Λίγκα μέρα παρά μέρα". Κι αυτοί ξαφνικά θέλουνε να γίνουμε σούπερ μάρκετ;;; Ρε να σας πω κάτι εγώ;;; Την προηγούμενη βδομάδα έκανα καφέ στον συλλέκτη του σπιτιού μου και εκείνος μου λέει "Άντε ΑΡΗ, πρέπει νά γίνει οικονομική ομάδα επειδή αλλιώς δεν αντέχουμε"... Αμ δε! Ήμουν εκεί εκείνον τον αγώνα με τον Απόλλωνα το 91 όπου ο Μαυρίδης σήκωσε το γκολ σα φωτοβολίδα κι εμείς πήγαμε σπίτι τραγουδώντας σα τρελοί! Ποιος χρειάζονταν excel εκεί;;; Αυτός ο τίτλος ήταν γραμμένος στις καρδιές μας, όχι στα λογιστικά φύλλα! Και τώρα αυτοί οι οικονομολόγοι λένε πως η παλιά σχολή κλίνει;;; Ρε καημένοι μου, η παλιά σχολή ΔΕΝ ΚΛΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! Αυτή η σχολή είναι 93 ΧΡΟΝΙΑ ψυχή ζωντανή! Εγώ ξέρω ανθρώπους που έχουν γεννηθεί μέσα στην ίδια την κερκίδα και ακόμα μιλάνε για τον τίτλο του '70 σα να ήταν χθες!!! Τι τους νοιάζει το VOYAGE; Αυτή η ομάδα ΕΙΝΑΙ η πόλη!!! Κάποτε που πήγα διακοπές στη Χαλκιδική, ένας ντόπιος με ρώτησε "Είσαι από τον ΑΡΗ;" κι εγώ κατάλαβα ΑΜΕΣΩΣ ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως η ομάδα του έχει κορμί κίνησης κι όχι κορμί σιωπής! Κι όσοι λένε πως πρέπει πάση θυσία να ανέβουμε;;; Αυτοί ΞΕΧΝΑΝΕ ότι ο τίτλος του '84 ήρθε επειδή μία πόλη στέκονταν αγκαζέ στους τελευταίους δευτερόλεπτα περιμένοντας ένα γκολ που ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ σα σειρήνα!!! Ήθελαν έναν τίτλο, όχι έναν προϋπολογισμό! Και πάλι, εκείνον τον αγώνα έκανε νίκη η ψυχή, όχι τα spreadsheets! Και τέλος... αυτοί που βγάζουν τώρα τις πινακίδες "Άρης: Η ψυχή της πόλης" σα τουριστικά σουβενίρ;;; Ρε φίλοι μου, εμείς είμαστε αυτή η ψυχή!!! Δεν την πουλάμε!!! Δεν την αγοράζουμε!!! Την ζούμε κάθε Σάββατο στις κερκίδες!!! Κι όσοι προσπαθούνε να την κάνουνε εμπορεύσιμο αντικείμενο;;; Αυτοί ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ!!! 🔥🔥🔥

Σιγά σιγά αγόρια, σα να βλέπω όλους αυτούς τους τζέντλεμεν να κάνουνε περίπατο στο μουσείο της οικονομικής ανάπτυξης ενώ εμείς ακόμα κουβεντιάζουμε για εκείνο τον Οκτώβρη του 91 που ο Μαυρίδης έκανε το γκολ σα φωτοβολίδα — εκείνο το βράδυ που βρέξαμε μέχρι κόκκαλο και τραγουδήσαμε μέχρι να μας ξεράσει η φωνή! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα; Δεν υπήρχε κανείς χορηγός να σηκώσει μπούσουλα, αλλά υπήρχε ο κόσμος εκείνος που έκανε το γήπεδο να μην χρειαζόταν καν καταγραφή στην Αρχαιολογία της UEFA — επειδή εκείνη η νίκη ήταν ζωντανή όσο υπάρχει αέρας στη ρόδο! Κι όμως σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι που στέκονται εκεί έξω σαν να έχουνε αγοράσει ένα μέρος από τον τίτλο του 70 — όχι σαν δικαίωμα, σαν εμπορεύσιμο πράγμα — αυτοί λένε πως πρέπει πάση θυσία να ανέβουμε στη Σούπερ Λίγκα σα να πρόκειται να σωθούμε από καταιγίδα! Ρε παιδιά, εμείς έχουμε δει τι γίνεται όταν η ομάδα χάνει εκεί πάνω — η πόλη δεν σωριάζεται σαν τσαντίρι, γίνεται ακόμη πιο δυνατή στις κερκίδες! Εκείνο το γεγονός που αναφέρει ο ThanasisErythrolefkos πριν τριάντα χρόνια στο Κ27, όταν η μαμά του πήρε τραπεζάκι σέρνοντας το τρίχρονο παιδί σαν τσάντα επειδή είχανε βγάλει λεφτά για ντέρμπι… εκείνος ο αγώνας δεν υπήρξε ποτέ αφορμή για excel sheet! Υπήρξε αφορμή για μνήμες που ακόμα κυκλοφορούν σαν τραγούδια στις γειτονιές! Κι αυτοί σήμερα που φωνάζουνε για οικονομική βιωσιμότητα σα να είναι η μοναδική αλήθεια… εγώ προσωπικά θυμάμαι όταν η ομάδα μας δεν είχε τίποτα άλλο από ανθρώπους οι οποίοι έκαναν οικονομία όχι στα λεφτά αλλά στην αγάπη! Εκείνον τον αγώνα που σας λέω εγώ, τον είχανε γραμμένο στις ψυχές τους πριν ακόμα αρχίσει η εποχή των λογιστών και των χορηγιών. Ο τίτλος του '70 δεν κατέβηκε ποτέ σαν ψήφος στο χρηματιστήριο — κατέβηκε επειδή μία πόλη τσίγκλαινε τις πόρτες στις κερκίδες τόσο δυνατά που έκανε τον αγωνοδίκη να βγάζει νερό από τα αυτιά! Κι τώρα κάποιοι έρχονται και λένε πως αυτή η ιστορία γίνεται "σάπιο φορτίο" επειδή δεν χωράει στα υπολογιστικά φύλλα κάποιου διευθυντή… Αμ δε! Αυτοί είναι όσοι ξέχασαν πως εκείνον τον Οκτώβριο του 2022 που αναφέρει και η SenteraGate — όταν βρέξαμε μέχρι κόκκαλο και τραγουδήσαμε ακόμα πιο δυνατά μετά το γκολ του τελευταίου λεπτού — εκείνο το βράδυ η οικονομία μας ήταν μία αγκαλιά ανθρώπων σφιχτών σαν οικογένεια! Ποιος λογιστής μπορεί να μετρήσει αυτό; Ποιο spreadsheet μπορεί να χωρέσει τις φωνές εκείνες που έκαναν το γήπεδο να μοιάζει με σεισμό; Και όσοι μιλάνε για ψυχή σα να πρόκειται για κάτι άυλο σα λούτρινο αρκουδάκι… εγώ σας λέω πως η ψυχή του Άρη είναι τόσο αληθινή όσο εκείνος ο αγώνας όπου ο Αντώνης έκανε αυτό το γκολ σα φωτοβολίδα! Εκείνοι οι αριθμοί που βγάζουν σήμερα την κορώνα τους σα είδος προς πώληση… αυτοί ξεχνούν πως όταν η ομάδα κερδίζει εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό, τότε ο κόσμος ξυπνάει το πρωί και πάει στη δουλειά του λέγοντας πως έκανε οικονομία όχι στα λεφτά αλλά στη χαρά! Μήπως λοιπόν αυτοί που σήμερα προσπαθούν να κάνουνε τον Άρη σα κάτι αγοράσιμο στο χρηματιστήριο… μήπως αυτοί ξέχασαν πως πριν σαράντα χρόνια υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν οικονομία όχι στο κατάστημα αλλά στην αγάπη; Εκείνοι έκαναν τον τίτλο του '84 πραγματικότητα όχι επειδή είχανε οικονομικό μοντέλο, αλλά επειδή είχανε μία ιδέα γραμμένη στις κερκίδες σα τραγούδι! Κι εμείς σήμερα, σα οπαδοί που αγαπάνε τον Άρη πάνω από κάθε οικονομικό spreadsheet… δεν πρέπει να αφήνουμε κανέναν να ξεπουλήσει την ψυχή μας σα τουριστικό σουβενίρ! Εγώ εκεί στο γήπεδο σήμερα είδα έναν παππού να λέει στο εγγονάκι του: "Αυτή η ομάδα δεν είναι αριθμός στη στήλη του κέρδους, είναι η ιστορία που φοράς στη φανέλα σου κάθε Σάββατο!" Κι έτσι πρέπει να είναι! Ποτέ μην ξεπουλήσεις την ψυχή σου επειδή κάποιος άλλαξε τρία γράμματα στο excel sheet! Ο Άρης δεν γίνεται ερασιτεχνικό σωματείο επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι αριθμοί είναι αυτοί που μετράνε πάνω απ’ όλα — γίνεται ακόμη πιο ανθρώπινος όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που θυμούνται πως η νίκη δεν είναι αριθμοί, είναι αίσθημα! Και όσοι σήμερα λένε πως η παλιά σχολή κλίνει… αυτοί ξεχνούν πως η παλιά σχολή ΔΕΝ ΚΛΙΝΕΙ ΠΟΤΕ! Αυτή η σχολή είναι ζωντανή σα τραγούδι που ακόμα τραγουδάμε όταν η ομάδα κερδίζει! Μέχρι να ξεθωριάσει η τελευταία φωνή στις κερκίδες, μέχρι να σταματήσει η τελευταία καρδιά εκεί ψηλά να χτυπάει σα ντραμς στον αγωνιστικό χώρο… ο Άρης θα είναι εκεί, όχι σα αριθμός στο spreadsheet, αλλά σα ψυχή μιας πόλης που ακόμα πιστεύει! Κι όσοι σήμερα φτιάχνουν πινακίδες σα τουριστικά σουβενίρ… αυτοί είναι όσοι πιστεύουν πως η ιστορία μπορεί να γίνει αφορμή για οικονομική ανάπτυξη! Αμ δε! Η ιστορία δεν είναι νόμισμα προς πώληση — είναι βίωμα ζωντανό όσο υπάρχουμε εμείς! Κι εμείς ακόμα υπάρχουμε, στέκονται αγκαζέ στις κερκίδες, τραγουδάνε σα σεισμός όταν η ομάδα χάνει εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνον τον αγώνα τον ζήσαμε μαζί, όχι επειδή υπήρξε οικονομικό όφελος! Εδώ και τώρα, σα οικογένεια από την Ρόδο — κι ας είναι αλήθεια πως όταν λέω εγώ σπίτι μου εννοώ εκείνο το γήπεδο — σας λέω: ο Άρης δεν γίνεται ερασιτεχνικό σωματείο επειδή κάποιος άλλαξε τρία γράμματα στο οικονομικό σχέδιο! Ο Άρης γίνεται ακόμη πιο δυνατός όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που θυμούνται πως εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό δεν πουλιέται σε κανένα λογαριασμό! Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως πρέπει πάση θυσία να ανέβουμε στη Σούπερ Λίγκα… δείξτε του εκείνον τον Οκτώβριο του 91 σα ντοκουμέντο! Εκείνον τον αγώνα όπου ο Μαυρίδης έκανε τη φανέλα του σα φωτοβολίδα και εμείς φύγαμε τραγουδώντας σα τρελοί επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν ζωγραφισμένος στις ψυχές μας, όχι στα spreadsheets! Κι αυτοί που σήμερα φτιάχνουν πινακίδες σα τουριστικά σουβενίρ… αυτοί ξεχνούν πως εμείς είμαστε η ψυχή του Άρη! Δεν την πουλάμε, δεν την αγοράζουμε, την ζούμε κάθε Σάββατο στις κερκίδες! Κι όσοι προσπαθούνε να την κάνουνε οικονομικό προϊόν… αυτοί θά πεθάνουν από πείνα στην αγορά! Όχι επειδή δεν έχουνε οικονομικά στοιχεία, αλλά επειδή η ψυχή του Άρη ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ!!! 🔥

Ε你们 όλοι εδώ τρέχετε σα μωρά στο σούπερ μάρκετ μόλις ακούτε τη λέξη "πρέπει", αλλά κανείς δε μιλά για εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 στο Κ27 όταν βγήκανε αυτοί οι νέοι οργανωμένοι σα συμμορία — όχι σα περιθωριακοί, σα ομάδα που έκανε το γήπεδο να σείεται όχι επειδή είχανε εισιτήριο, αλλά επειδή είχανε μια φανέλα στα χέρια τους από τον Θωμά που έκανε οικονομία όχι στο εισιτήριο αλλά στην αγορά ενός φρέσκου ψωμιού κάθε βδομάδα ώστε να μπορεί εκείνος ο αγώνας να ζει σα πραγματικότητα στις ψυχές τους. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε πως η παλιά σχολή κλίνει επειδή κάποιος άλλαξε τρία πράγματα στη φορούν; Μα τι άλλαξαν εκείνοι οι ίδιοι όταν αποφάσισαν πως ένας αγώνας δε σημαίνει πια τίποτα άλλο από μια γραμμή στα έγγραφα της UEFA; Την περασμένη βδομάδα στο γήπεδο μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό είδα έναν 16χρονο εκείνον τον οποίο είχανε φέρει οι γονείς του επειδή έτσι έκαναν πάντα εδώ και τρεις γενιές — στέκονταν μονάχος του στο τσιμέντο της κερκίδας κρατώντας το κίτρινο φουλάρι του Άρη, όχι επειδή είχε αγοράσει κάτι, αλλά επειδή αυτό ήταν η οικογένειά του. Κι όταν του ζήτησαν αυτοί οι οικονομολόγοι της ομάδας που στέκονται εκεί έξω σα μανάβες στο λιμάνι, εκείνος γύρισε και είπε "Μα βρε καημένοι μου, δεν έχω χορηγό — έχω έναν τίτλο στα χέρια μου σα ζεστή ανάσα". Ποιος λογιστής μπορεί να γράψει εκείνον τον αριθμό στη στήλη των περιθωρίων;

Μα τι γίνεται εδώ ρε γαμ…;;; Αυτοί οι οικονομικοί σοβινιστές ξέχασαν τι γινόμασταν εκείνον τον Οκτώβριο του 2022 όταν πήγαινε να λιώσει η γη πάνω μας κι εμείς τραγουδάγαμε σα σεισμός για εκείνον τον αγώνα;;; Την προηγούμενη βδομάδα στον αγώνα με τον Απόλλωνα είδα ένα δεκαεξάχρονο εκεί πέρα να κρατάει το φουλάρι σα ζεστή αγκαλιά κι έλεγε "Αυτή η ομάδα δεν πουλιέται σα σοκολάτα σεκιούρ"—κι αυτό είναι ΑΛΗΘΕΙΑ ρε γαμ ηλίθιοι!!! Κι αυτοί θυμίζουνε μανάβες των αριθμών;;; Συμφωνώ όμως με κάτι στη SenteraGate: αυτή η ομάδα δε γίνεται ερασιτεχνικό σωματείο όταν η ψυχή της πόλης ακόμα χτυπάει σα ντραμς στις κερκίδες! Μα τι λες τώρα εσύ;;; Γιατί εκείνοι οι τζέντλεμεν θέλουνε να αλλάξουνε την ιστορία σα αλλαγή γκολπέσου;;; Εμείς εκείνο τον αγώνα που λέγαμε τον ξέραμε ζωντανό, όχι σα έγγραφο στις αρχές της UEFA!!! 🔥💪

Ρε πώς σου λέω εγώ τώρα… ο άνθρωπος εκείνος που είχε πάρει το τραπεζάκι σέρνοντας το τρίχρονο παιδί σα τσάντα για τον αγώνα εκείνον του Οκτώβρη του 2022 δεν είχε ξοδέψει ούτε ένα ευρώ παραπάνω από ότι έκανε συνήθως στη γειτονιά του για το ψωμί του — εκείνος είχε οικονομία στη σπατάλη όχι στα συναισθήματα! Κι αυτοί σήμερα θέλουνε να γίνουμε σούπερ μάρκετ;;; Που λέει "από τώρα και στο εξής η αγάπη είναι προσφορά — κερδισμένοι είστε μόνο εσείς!" Ρε μας λένε πως η παλιά σχολή κλίνει;;; Πώς γίνεται η σχολή που έχει γεννήσει τίτλους δίχως χορηγούς, ψυχές δίχως spreadsheets, γκολ δίχως excel… να κλίνει;;; Αυτοί έχουνε βγάλει λογαριασμό στο μυαλό τους πως ο Άρης πρέπει να γίνει σαν κάποιο Netflix σόου;;; Εμένα εκεί που στέκομαι στις κερκίδες με το κουκούτσι στο στόμα μου — επειδή εδώ ξέρουμε πως τα γκολ στον τελευταίο λεπτό δεν περιμένουν κανέναν λογιστή — εκείνον τον Οκτώβριο του '91 όταν ο Μαυρίδης έκανε εκείνο το γκολ σα φωτοβολίδα, ο κόσμος ξέσπασε σα σεισμός όχι επειδή είχε αγοράσει κάποιο εισιτήριο πολυτελείας, αλλά επειδή αυτή η ομάδα ήταν αφορμή για όλη την πόλη να αγκαλιαστεί!!! Και τώρα αυτοί έρχονται και μας λένε πως πρέπει πάση θυσία να ανέβουμε στη Σούπερ Λίγκα;;; ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ!! Κι όμως εμείς εκεί στο γήπεδο στέκουμε ακόμα!!! Οι άνθρωποι εκείνοι που έκαναν οικονομία όχι στα λεφτά αλλά στην αγάπη δεν έχουνε πεθάνει! Αυτό δεν είναι ερασιτεχνικό σωματείο που χάνει το γόητρο — αυτό είναι ζωντανή ψυχή που ακόμα χτυπάει σα ντραμς στις κερκίδες!!! Αλλά όσοι συνεχίζουνε να βγάζουν πινακίδες σα τουριστικά σουβενίρ σαν να είναι η ιστορία ένα νόμισμα προς πώληση… αυτοί θά βρεθούνε σύντομα να πουλάνε τα ίδια τους τα παιδιά στους δρόμους της Ευρώπης επειδή ξέχασαν πως η ψυχή του Άρη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΠΟΥ ΣΕ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΕ ΜΑΡΚΕΤ!! Εγώ εκεί που στέκομαι τώρα μετά από δουλειά σκαλωσιάς — όχι ιδιοκτήτης κάποιου χορηγικού λογαριασμού — σας λέω: αυτά τα δαχτυλίδια στις κερκίδες δεν αγοράζονται!!! Εκείνον τον Οκτώβριο του 2022 όταν βρεχθήκαμε μέχρι κόκκαλο και τραγουδήσαμε ακόμα πιο δυνατά μετά το γκολ… εκείνον τον αγώνα δεν τον κατέγραψε κανείς στα βιβλία των οικονομικών, ήταν όμως καταγραμμένος στις τρίχες όλων μας σα ανάμνηση που δεν ξεθωριάζει! Και όσοι φτιάχνουν πινακίδες σα τουριστικά σουβενίρ σήμερα… αυτοί ξεχνούνε ότι εμείς εκείνοι οι άνθρωποι που κρατάνε ακόμα τα φουλάρια σα οικογενειακή κληρονομιά δεν πρόκειται ποτέ να πουλήσουμε την ιστορία μας σα μια σειρά μαγαζιών!!! Αυτή η ομάδα ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ο Άρης, όχι σα αριθμός στη στήλη των κερδών, αλλά σα τραγούδι στις ψυχές μιας ολόκληρης πόλης!!!! Κι αυτοί που λένε πως η παλιά σχολή κλίνει… αυτοί έχουνε ξεχάσει πως η παλιά σχολή είναι οι άνθρωποι που στέκονται ακόμα εκεί πάνω στις κερκίδες!!! Όσο υπάρχουν άνθρωποι σα κι εμένα που στέκουνε με βρεγμένα κόκκαλα τραγουδώντας σα τρελοί… ο Άρης ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ!!! Όχι σα σωματείο που χάνει το γόητρο… σα ζωντανή αγκαλιά μιας πόλης που ακόμα πιστεύει!!! 🔥💪🔴