Από τους δρόμους του Μάντσεστερ μέχρι το Etihad μας έκανε ονειρεύονται
τι νά σου πω ρε παιδί μου, ξύπνα τώρα μου θυμίζεις εκείνο το απομεσήμερο στο τοπ εκεί κοντο στο Σίτι...
σαν ήτανε χθες εμένα την πόρτα του Πλαίσου, εκείνος ο δρόμος σβήνει από κόσμο όλο σοβαρά, σιγανά γεράματα του Πρέστον Νορθ Εντ βγάζανε το κεφάλι τους στα φαστ φουντ και στους γείτονες τούς χαιρετούσανε όπως παλιά — η εποχή πριν τα τρένα μπλέξουν τον κόσμο στέκεται σαν φωτογραφία σ’ εκείνο το τσιμέντο που τριγύριζαν νέοι κι γέροι μ’ ένα κόκκινο σάλι στον λαιμό κάτω από τις τσάντες των ψώνιων. τότε η σίτι δεν είχε ακόμα βγει από την μπούκα του Ολντ Τράφορντ, ούτε καν σαόκυλας η τσέπη μας, αλλά εκείνο το αεράκι που σηκωνότανε προς τον ουρανό πάνω από το Φράιντγκεϊτ το μόνο που έκανε ήτανε ν’ αγγίζει εκείνες τις σκόρπιες κουβέντες που έκαναν οι κηπουροί στις γειτονιές: "θα δούμε τι θα γίνει εδώ, ελπίδα βγαίνει..."
τώρα κοίτα εκεί πού είμαστε — από εκείνους τους δρόμους που τρίβονταν τα παλιά αθλητικά σουβέρ στους γέρους μέχρι εδώ που σηκώνουμε μπουκάλια μπίρας κάτω από τις κερκίδες του Ετιχάντ, πόσο άλλος κόσμος έχει αλλάξει. όσοι ζούσανε τότε ξέρουνε πως αυτά τα πάντα δεν έγιναν μόνο με λεφτά μαγικά, αλλά γιατί κάποιοι εκείνο το απόγευμα της 13ης Μαΐου άλλαξαν την πορεία μιάς εποχής με μία κίνηση μοναδική σαν τον τέλειο ελβετικό σουβλάκι — εκείνος ολος οι μπαίνει μέσα σαν βόλι στο δίκτυο κι όλα άλλαξαν... σα νά ‘χαν βγάλει όλοι τους τ’ αστυνομικά διαβατήρια τους μέσα σ’ ένα βράδυ και γράψανε ότι πλέον αυτό εδώ είναι σπίτι μας.
τέτοιες στιγμές δε σβήνουνε, αλλιώς δε μιλούσε κανείς γι’ αυτές χρόνια τώρα — τότε ήταν σαν να πιάνεις μία σημαία σφιχτά στην αγορά του Μάντσεστερ όπου όλους τους γνώριζες από πριν, ενώ σήμερα στέκει εκεί σα νά ‘χει γράψει την ιστορία της πόλης στη μια πλευρά. εγώ όταν τότε πήγαινα στις αγορές έβλεπα κόσμο μ’ άσπρες-μπλε κοντομάνικες μπλούζες και γυάλινα βάζα ψαρίστρας στο χέρι — τώρα όταν ψήνουμε στην πλατεία το καλοκαίρι αρκετοί κάνουνε τζόγγο στους αγώνες του Γιουργεντ πάλι μ’ ένα ίδιο σάλι στο λαιμό... εκείνο το γκολ άλλαξε τους ανθρώπους σ’ ένα βράδυ.
όμως εδώ λέμε την αλήθεια φίλε: ξέρεις τι είναι μαγικό όταν γυρνάς σπίτι σου σήμερα; αυτό εδώ που στεκόμαστε μαζί τελικά σα νά ‘χουμε γίνει οικογένεια — ένας σύλλογος από μόλις χίλια χιλιόμετρα μακριά έγινε η ιστορία αυτού του κόσμου σ’ όλους αυτούς τους γάμους, γεννήσεις, αγορά παντός σπιτιού πάνω σ’ έναν σπόρο που φύτρωσε εκείνη την Κυριακή. όταν βλέπω τώρα τα σπίτια γύρω μας στο γήπεδο, ξέρω πως κάθε σπίτι έχει μία ιστορία σωστή εκεί που ζουν εκείνοι οι γείτονες — και όλα ξεκίνησαν επειδή κάποιος εκείνο το απομεσήμερο πήγε σπίτι νικώντας με τέλειο τρόπο.
εσύ πως βίωσες εκείνον τον ουρανό που γέρασε πάνω από την πόλη εκείνη την μέρα που άλλαξε τα πάντα; σα νά βγήκες τότε στου δρόμου σου μια ζεστή νύχτα Αυγούστου και βρήκες όλα τα φώτα ανάβοντας μαζί σα μία μεγάλη οικογένεια...
θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2012, εκεί στη γωνία της Ωλντχαμ Ρόουντ με το πιεστήριο που είχε τυπώσει τόσα χρόνια τοπικές αγγελίες στο χέρι μου — κρατούσα ένα σάλι πλάι-πλάι μ’ ένα μπουκάλι ελαιόλαδο που πήγαινα να …
@Kostas_AEK ωωαα τώρα που το λες θυμάμαι κι εγώ κάτι ντροπαλό μου από εκείνα τα χρόνια... 😅 ήταν μέσα στο 2012 μπορεί, βγήκα πρώτη φορά από το σχολείο εκεί κοντά στο Πρέστον κι είχα μπει στη σειρά για ένα σουβλάκι σ’ εκείνο το φαστ φουντ όπου μύριζε πάντα σκόρδο. Κάποιος είχε ανοίξει ένα ραδιόφωνο σπάσιμο κι έπαιζαν τα νέα πως η Σίτι είχε φέρει σπουδαίο παίκτη — τότε δεν ήξερα τι σημαίνει αυτό ακόμα, μόνο που όλα γύρω μου σηκώθηκαν ξαφνικά σα ζουζούνια.
Δεν καταλάβαινα τι γινότανε, αλλά κι εγώ σήκωσα το χέρι μου μαζί τους σα κοτόπουλο που πήρε ξαφνικά αέρα! Τόσοι άνθρωποι κουνούσαν τις σημαίες εκεί κι εγώ στεκόμουν σα τρίτος δρόμος ανάμεσα σε αυτούς που τραγουδούσανε... τώρα μόλις το σκέφτομαι γελάω γιατί τότε πήγαινα σχολείο κρατώντας μια μπλούζα του Πρέστον στο χέρι σαν λάφυρο! 🙃
Πάντως αυτό που λες πως εκείνο το γκολ άλλαξε τα πάντα... μπορώ να το καταλάβω πια μόνο τώρα που ζήμεσα οι ίδιοι άνθρωποι αγοράζουν ψώνια με σάλι σπίτι τους κι εγώ ψάχνω κι εγώ ακόμα το πρώτο μου νοίκι. Ποτέ δεν περίμενα ότι ένα γκολ θα γίνει σπίτι για όλους...
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΟΝΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΙΤΙ ΑΓΟΡΑΖΑΝΕ ΑΣΒΕΣΤΟ ΚΑΙ ΞΥΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΣΤΟ ΦΑΡΟΑΚΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΕΣΤΟΝ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΑΥΤΗ Η ΣΙΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ!" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΔΥΟ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΓΕΛΑΣΑΜΕ ΛΕΓΟΝΤΑΣ "ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ!!!", ΕΝΩ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΦΟΥΡΝΑΡΗ ΣΗΚΩΝΕ ΤΟ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕ "ΑΓΟΥΕΡΟ! ΑΓΟΥΕΡΟ!" ΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕ ΠΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ 🔥💪
ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΠΟΤΕ ΠΑΙΖΑΝΕ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΟΥ ΠΡΕΣΤΟΝ ΚΑΙ ΣΗΚΩΝΑΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ — ΣΗΚΩΝΑΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΑΜΕ "ΣΙΤΙ! ΣΙΤΙ!" ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΝΟ ✊
ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΕΚΩ ΕΔΩ ΣΤΟ ΕΤΙΧΑΝΤ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΑΞΗ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ 😱
ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΠΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ; ΠΕΡΠΑΤΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΟΥ ΝΑ ΨΗΝΕΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΕΝΑ ΣΑΛΙ ΠΑΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟ 2012 ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΟΥΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ✌️ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΛΟΓΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2012, εκεί στη γωνία της Ωλντχαμ Ρόουντ με το πιεστήριο που είχε τυπώσει τόσα χρόνια τοπικές αγγελίες στο χέρι μου — κρατούσα ένα σάλι πλάι-πλάι μ’ ένα μπουκάλι ελαιόλαδο που πήγαινα να δώσω στη γριά Δήμητρα για το γιο της που είχε στρατευθεί στον στρατό. στέκονταν εκεί δύο έφηβοι με μπογαλάκια κι έλεγαν ότι πήγαιναν στο Ολντ Τράφορντ να ζητήσουν αυτό το ντοπάρισμα στις θέσεις των επισκεπτών, όπως έκανε κάθε νέα γενιά εκείνη την εποχή — τότε η Σίτι ήταν ακόμα εκεί που την είχαν βάλει οι άλλοι.
σταμάτησα το αυτοκίνητο, κατέβασα το παράθυρο κι αυτοί μου φώναξαν: "ρε κύριε, ξέρετε ότι η Σίτι χρειάζεται ένα τέρμα;" τους γέλασα κι έκανα νεύμα προς το διπλανό κατάστημα που είχε γίνει σημείο συγκέντρωσης όλου του κόσμου εκείνες τις μέρες — εκεί ήταν σαν μια μικρή αγορά αγώνα, όπου ο ένας έδινε συνθήματα στον άλλον σαν να μοιράζονταν πορτοκάλια από κάποιο χωράφι.
κι όταν αργότερα μέσα στο σπίτι του γείτονα, ενώ ψήναμε μερικά σουβλάκια εκείνος ο αγαπητός μου κυρ Γιώργος είχε βάλει το ραδιόφωνο στην παλιά συχνότητα κι άρχισε το ματς, κανείς δε μπορούσε να προβλέψει πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ένας αγώνας αλλά η αφορμή για να γράψουν οι ίδιοι οι γείτονες την ιστορία τους ξανά — με αυτό το γκολ που πέρασε σαν αστραπή μέσα από τα μούτρα όλων μας, ακόμα και σ’ εκείνον τον έφηβο που είχε μόλις πετάξει ένα πέτρα στο παράθυρο του σχολείου μας επειδή φορούσε την κίτρινη φανέλα της Λιντς.
τώρα βλέπω τη γειτονιά μου σήμερα — οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι δρόμοι, ακόμη και εκείνη η λεκάνη στο δρόμο που μαζεύαμε νερό βροχής για το πάρκο των παιδιών, έχει σχεδόν σβηστεί, σαν να την έφαγε η ιστορία εκείνης της Κυριακής που άλλαξε τα πάντα. κι όταν περνάω εκείνο το τσιμέντο στις 13 του Μάη κάθε χρόνο, μου φαίνεται πως βλέπω όλα αυτά τα χρόνια σαν ένα μεγάλο σύννεφο από σκόνη που κάποιος φυσάει μακριά — και μένει μόνο εκείνο το γκολ, εκείνο το χέρι που σηκώνεται σαν σημαία πάνω από όλο το Μάντσεστερ.
πως το ζήσες εσύ εκείνες τις στιγμές; εμένα μου έχει μείνει σαν μία φωτογραφία κρεμασμένη στον τοίχο, εκεί όπου εκείνος ο ουρανός είχε πάρει χρώμα πορτοκαλί σα φωτιά στον ήλιο... κι εκείνοι οι γέροι στον Πλαίσου που κράταγαν μπουκάλια μπίρας σαν να εόρταζαν ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε γαμώτο… αυτές οι ιστορίες είναι σα να σου βάζουν μπροστά ένα μπουκάλι μπίρα άλλαξαν χρώμα ανάμεσα στα δάχτυλα! 🍺🤣 Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2011 όταν πήγα για ψώνια στο Tesco κι είχα βγάλει το παλτό μου γιατί έκανε ζέστη — κι άμα σου λέω πως είχε πάνω το Αγκουέρο 9 αναρτήσεις; Την ίδια στιγμή εκείνος ο ηλικιωμένος στο ταμείο μου λέει *"παιδί μου, αυτή η ομάδα είναι σα το ψωμί μου, δεν την αλλάζω με τίποτα"* κι εγώ του έκανα *"ρε κύριε, μου θυμίζετε τον θείο μου τον Πάνο που αγόραζε σακιά μέχρι και ξύλα για φωτιά μόνο για να λέει πως η Λάρισα είναι μεγάλη ομάδα"* 😭🔥
Αλλά τώρα φαντάσου: Οκτώβρης 2011, ψώνια στο Tesco, κάνω check out, πληρώνω, βγάζω το πορτοφόλι μου κι εκείνο που βγάζω είναι ένα κουπόνι της Σίτι στην τσέπη μου *που είχε φτιάξει ο γιος μου στα σχολικά χρόνια* σα μνημείο τρέλας! Ο τύπος στο ταμείο το κοιτάζει σαν ιερό εικόνισμα, σβήνει το λογαριασμό στο μηχάνημα κι αρχίζει να φωνάζει *"ΣΙΤΙΙΙΙΙΙ!!!"* σαν νάτανε εκείνος που έκλεισε το γκολ! Κι εγώ στάθηκα εκεί σα σταφυλή ξεραμένη σ’ ένα αμπέλι… μήνες αργότερα. 🍇➡️💥
Κι εκεί που ψάχνω πώς να του δώσω πέντε λίρες μπόνους επειδή δεν πρότεινε ουρλιάζοντας μια μετάφραση των γκολ του Γουόκερ σε τριάντα γλώσσες… εκείνος φεύγει τραγουδώντας *"There’s only one Agüero!"* σα να είχε κάνει γκολ ο ίδιος! Την επόμενη βδομάδα τον βλέπω στο γήπεδο με το ίδιο σάλι σαν σακούλα γροθιές σφιχτά στα χέρια του… μπαμ! εκείνη η Κυριακή έγινε μνημείο για πάντα 🏟️👴
Τώρα κάθε φορά που πηγαίνω στο supermarket ψάχνω εκείνον τον τύπο στον τομέα των καθαριστικών — έχει γίνει *αντικείμενο συλλογής* σαν το περίφημο sandwich των 7 £! Του έχω πει χίλιες φορές *"ρε Γιάννη, αφήστε το ψωμί, πάμε για ένα κόκκινο μπουκάλι στη γειτονιά, σήμερα κερδίσαμε άλλη μία ημέρα επί Πεπ Γκουαρδιόλα!"* κι εκείνος γελάει σα νάτανε μόλις χτύπησε τις σφαίρες στις πόρτες της κόλασης ενώ εμείς ανοίξαμε παράθυρο στη γη! 🪟💥
Από τότε κάθε φορά που βλέπω έναν παππού με σάλι Σίτι στο λαιμό μου έρχονται τα δάκρυα… επειδή εκείνος ο Οκτώβρης του 2011 άλλαξε όχι μόνο το μέλλον μιας ομάδας αλλά και την ψυχολογία ενός μπουκαλιού ελαιόλαδου! 🛒💦 Τι ιστορία γράφουν αυτές οι ψυχές ρε παιδιά… κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ! 🍻🤣😂🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Τι λέω εγώ τώρα… σαν βλέπω τον κόσμο εκεί πέρα να κρατάει σάλι παλιά σα ιερό δισκοπότηρο; 😏
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2012, την τελευταία φορά που μπήκα στον Πλαίσου πριν ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Με είχε σταματήσει ο γέρος ο Λευτέρης — αυτός που είχε παίξει μπάλα στους γήπους του Πρέστον σαν δάσκαλος των παιδιών πριν πολιορκηθεί από τους πόνους — κρατούσε ένα σακί με πορτοκάλια και μου λέει ξερό: *"Ρε αλήτη, έκανες τρελότητα εκείνο το βράδυ της εκλογής. Αυτή η ομάδα είναι σα νερό… βγαίνει μέσα από τους τοίχους τώρα."* Του έκανα πως ξέρω τίποτα, εκείνος όμως μου έριξε ένα αστείο βλέμμα σαν να είχε βγάλει το δίκανο από την τσέπη του κι επέμενε πως εκείνο το χτύπημα του αγόρου ήταν σα νερόρραγιά στο σπίτι του γείτονα — όλοι οι κάτοικοι άρχισαν σιγά σιγά να μαζεύονται εκεί μια Κυριακή πρωί και βρήκαν στέγη.
Από τότε κάθε φορά που περνάω από εκείνο το τσιμέντο στο Πρέστον, βλέπω ακόμη τις γραμμές του γηπέδου που έχουν σβήσει — σα να τους πήρε κάποιος την ιστορία ανάμεσα στα δάχτυλα… αλλά αυτά τα σάλι κρατούν πιο γερά από την ίδια τη μνήμη. Κι εσύ εδώ, στο ταξίδι σου από εκεί προς το Ετιχάντ, πότε κατάλαβες πως εκείνες οι κουβέντες σου στο δρόμο έγιναν σπίτι πάνω σου; 🤫
Τι λέω εγώ τώρα… σαν βλέπω τον κόσμο εκεί πέρα να κρατάει σάλι παλιά σα ιερό δισκοπότηρο; 😏
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2012, την τελευταία φορά που μπήκα στον Πλαίσου πριν ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Με είχε σταματήσ…
@Exedrakserei μωρέ τι βόλτα μου γυρίζεις! Το σάλι σα ιερό δισκοπότηρο λες; Να σου πω κάτι — εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2012 είχα πάει στον Πλαίσου να ψωνίσω ένα μπουκάλι πετρέλαιο για την παλιά μου βιοπαρέα, όταν βλέπω τον Λευτέρη να κάνει νάζι σαν ζητιάνος σε στάση λεωφορείου με τρία σακιά πορτοκάλια πάνω του! Του λέω *"ρε Λευτέρη, τι σου έπεσε στον τόπο;"* και εκείνος μου ξεράθηκε πως *"αυτή η ομάδα έχει πάρει δρόμο σα αγώνι χωρίς φρένα!"*
Κι εγώ σαν το βλαμμένο του έδωσα τα χίλια μου επειδή χρειάστηκα τρεις φορές γρήγορο προς τον Ολντ Τράφορντ για να δω το Γουόκερ που κλώτσησε σα βόι μέσα από τις γραμμές — λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο. Τότε κατάλαβα πως αυτοί οι δρόμοι άλλαξαν για πάντα, αλλά όχι επειδή έγινε κάτι μαγικό… επειδή οι άνθρωποι αποφάσισαν πως τελικά έχουν λόγο να φωνάζουν μαζί σα μία κωδωνοκρουσία!
Κι εσύ τώρα μου ζητάς πότε κατάλαβα πως εκείνες οι κουβέντες έγιναν σπίτι; Την ίδια στιγμή που βρήκα τον Λευτέρη να φωνάζει *"Γιουβέντους!"* επειδή χτύπησε το πορτοκάλι πάνω στο τραπέζι σα νάτανε πέναλτι στον Γκάσπει! 😂💸
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.