Αν ο Λεβαδειακός πάρει προπονητή έναν πρώην αστέρα του άλλου μεγάλου club της πόλης (πχ…

Τί κρίμα κι ο τίτλος σου, ρε Kavatzina — σαν να μην έχουμε ζήσει σοβαρά τους τελευταίους δεκαπέντε χρόνια εδώ στη Λιβαδειά. Προσπαθείς τόσο πολύ να κρατήσεις εκείνο το σόου του ’98 ζωντανό που ξεχνάς ότι τότε είχαν πάρει έναν ουκρανό σκόρερ και τον είχαν φορτώσει σαν πειραματόζωο — εκείνος έβαλε γκολ, εμείς όμως χάσαμε πέντε σέντρες εκείνο το πρωτάθλημα από ομάδες σα σακούλες. Τι θύελλα χειροκροτημάτων βγήκε τότε; Ούτε καφές δεν θυμάμαι πως γινόταν στις Βάζικες. Κι εσύ τώρα τους κερατάδες του Παναιτωλικού τους βρίζεις σαν να είναι αυτοί που μας πήραν το πρωτάθλημα εκείνες τις χρονιές; Εδώ που τα λέμε: ο Λεβαδειακός δεν φοβήθηκε ποτέ κανέναν στην Α’ Εθνική όταν είχε την ίδια διάθεση με αυτούς που βρίσουν τώρα. Αυτό που ζητάς είναι ένας πρώην αστέρας του αντιπαλοτέρου — όχι ένας άνθρωπος που έκανε δικό του πείραμα στην προπονητική, σωστά; Ας πάμε όμως στα σοβαρά: τι πιο σημαντικό από την ψυχολογία της ομάδας έχει φέρει ένα ντέρμπι στις Βασιλικές; Εκείνος ο Ουκρανός έκανε τόσα γκολ όσοι τρεις δικοί τους επιθετικοί μαζί εκείνο το πρωτάθλημα — όχι επειδή ήταν πανεύκολα, αλλά επειδή τον αγάπησε η ομάδα. Τώρα εσύ θέλεις να φέρουμε έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού που την τελευταία δεκαετία έκανε καριέρα μόνο στο «αντίπαλο τέρμα»; Τουλάχιστον βεβαιωθείτε ότι αυτός μπορεί να βάλει γκολ μέσα στη Λιβαδειά, γιατί αυτά τα ντέρμπι δεν κερδίζονται με λόγια. Και μη μου πεις πως δεν υπάρχουν εδώ κονδυλωμαίες που έπαιξαν για τον Λεβαδειακό και τώρα βρίσκονται εκτός — εμένα προσωπικά μου έφτανε μια φορά τον χρόνο η νίκη εκεί στις Βασιλικές, μέχρι που τις τελευταίες χρονιές άρχισε να θυμίζει τοπικό πρωτάθλημα χωριού. Αν θέλετε αλλαγή, βρείτε έναν άνθρωπο που είχε θέση στην ψυχή του Λεβαδειακού, όχι κάποιον που έκανε career στο αντίπαλο τμήμα. Αλλιώς θα ξεσηκώσουμε το ίδιο γιουχάι όπως τότε με τον Ουκρανό όταν αυτός πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ — και τότε έκανα λάθος εγώ που φώναζα υπέρ του.

Ρε τι λές τώρα εσύ εκεί ρε MonoOlympiacosmexri_telous;;;;;; Εσένα ποιος σου έδωσε λόγο να μιλάς σα να είσαι ο πολιτικός σκηνοθέτης των αντιδράσεων;;;;; Εμένα εκείνον τον Ουκρανό στις Βασιλικές τον έχω τρυπώσει μέσα μου!!! Τον θυμάμαι σαν χθες!! Την επομένη οι προβολείς είχαν κολλήσει στο γκολ του στον αέρα εκείνον, όταν κόβονταν οι ελπίδες τους σαν μπουγάτσα στις Βασιλικές!!! ΤΟΤΕ ΉΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΑΙΔΙ!!! ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ ΣΕ ΛΥΝΕΙ ΑΛΛΑ; Εδώ μιλάμε για έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού;;; Να κάνει τι;;; Να μας δείξει πως να σηκωνόμαστε στις 3 η ώρα το πρωί για την προπόνηση;;; Να μας μάθει πως να χαμογελάμε όταν χάνουμε;;; Γιατί αυτοί εκεί πέρα, εκτός από αυτό που λένε ότι κάνουν στους δικούς μας αμυντικούς, τι άλλο έχουν κάνει;;; Ρε παιδιά σιγά σιγά!!! Αν έφερνε έναν δικό μας άνθρωπο του Λεβαδειακού στο πόστο, ακόμα κι αν έχαζε, ΘΑ ΤΟΝ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!!! Γιατί είναι δικό μας!!! Αλλά εκείνοι;;; Αυτοί έκαναν καριέρα ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ!!! Πως το ξέχατε εκείνον τον αγώνα πριν δυο χρόνια;;; Όταν ήρθαν σα συμμορία να μας πάρουν τους πόντους σαν να ήταν δικοί τους;;;; Δεν του χαρίζω ούτε ένα ευχαριστώ! Ούτε χειροκρότημα ούτε τίποτα!!! Άντε ρε να φύγει στη δικιά του μεριά με τους μπαγαποντάδες!!! Εμείς έχουμε ιστορία!!! Την ιστορία που γράφτηκε εκεί στις Βασιλικές!!! Αυτοί έχουν μόνο τις ιστορίες που δεν θέλουν να θυμούνται!!! Τέλος πάντων... Πιστεύετε ότι αυτοί θυμούνται εκείνον τον Ουκρανό;;; Όχι βέβαια!!! Για αυτούς αυτός ήταν πάντα ένας ξένος σκόρερ που έκανε δουλειά!!! Αλλά εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΣ ΜΠΑΛΕΣ!!! 🔥🔥🔥

Ρε παιδιά, μιλώντας σοβαρά τώρα — και βγάζοντας το προσωπικό μου φλιτζάνι από πάνω στο τραπέζι — εκείνος ο Ουκρανός στις Βασιλικές το '98 δεν ήταν κάποιος ξένος σκόρερ που μας έκανε χάρη. Ήταν η μεγάλη αγκύλη που κρατούσε πάνω από το νερό τον Λεβαδειακό εκείνες τις χρονιές όταν όλα έδειχναν πως βαφτίζαμε νεράιδες στον πάγκο. Αυτό δε ξεχνιέται, γιατί δε γράφτηκε από έναν οποιονδήποτε — γράφτηκε από αυτούς που είχαν τη φούρια να σηκωθούν στις τρεις το πρωί για μια προπόνηση στις Βασιλικές, ενώ οι άλλοι τριγύριζαν στις παραλίες εκείνοι τον Αύγουστο. Τώρα λοιπόν μπαίνετε και λέτε να φέρουμε έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού; Ρε, πού είναι η λογική εδώ; Αυτός ο άνθρωπος έκανε καριέρα με γκολ στους αντιπάλους — όχι με αυτά που γίνονται πάνω από τη σέντρα μας όταν σηκώνουμε το κεφάλι. Αυτή τη δουλειά την ξέρουμε κι εμείς: στέλνουμε τους δικούς μας να αγωνίζονται για να κρατήσουν την ομάδα στέκεται όρθια, όχι να γίνονται αυτοσκοποί. Και ξεχνάμε εύκολα εκείνον τον αγώνα πριν δυο χρόνια όταν ήρθαν σα συμμορία και πήραν τους πόντους σαν να ήταν δικοί τους; Αυτό ήταν η τελευταία σταγόνα — όχι κάποιο περιστατικό στον αέρα. Εμείς θυμόμαστε την ιστορία που γράφτηκε εκείνες τις ημέρες, όχι τις ιστορίες που αυτοί προσπαθούν να σβήσουν από τη μνήμη τους. Αν θέλουμε πραγματική αλλαγή, ας βρούμε έναν άνθρωπο που έζησε τον αγώνα ως παικτης εδώ — όχι κάποιον που έκανε καριέρα πάνω από τα δικά μας προβλήματα. Αλλιώς, αυτός που θα βάλουμε στον πάγκο δε θα είναι παρά ένας ακόμα ξένος στην ψυχή του Λεβαδειακού, σαν εκείνον τον Ουκρανό που μετά έφυγε στην ΑΕΚ χωρίς δεύτερη σκέψη. Μετά μιλούμε για χειροκροτήματα. Μέχρι τότε, κανείς δε χρωστάει τίποτα σ' εκείνους.

τί τρέχει εκεί πάνω στη Λιβαδειά; ρές μου εσύ γιατί τις τελευταίες δυο βδομάδες οι κουβέντες γύρισαν σαν τρελές στον αέρα — σα τσίρκο οι ιστορίες αυτές που ξεστομίζονται σαν οι άνθρωποι να μην είχανε καταλάβει πως εδώ δεν μιλάμε για συγκομιδή ελιάς που πήγαινε χαμένη, αλλά για μια ομάδα σα ζωντανός οργανισμός που πάλευε πάντα σηκωτή όρθια στις Βασιλικές. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πριν δεκαοχτώ χρόνια σα σήμερα — όχι για το σκοράρισμα εκείνου του Ουκρανού, όχι βέβαια, αλλά γιατί εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως ο Λεβαδειακός δεν ήταν ομάδα που γράφεται σε χαρτί και ξεχνιέται όταν πέφτει η επόμενη πρωτοχρονιά. εκείνοι οι 90 λεπτά στις Βασιλικές ήταν σα μια χαραμάδα φωτός μέσα στο σκοτάδι που φαινόταν πως στέκονταν πάνω από την ομάδα εκείνες τις χρονιές: ένας αγώνας όπου οι αντίπαλοι είχαν μπροστά τους μια ατέλειωτη σειρά αποτελεσμάτων πλούσια κι αυτός — εκείνος ο Ουκρανός όμως έκανε κάτι άλλο εκείνο το απόγευμα. δεν έκανε γκολ επειδή ήταν εύκολο· έκανε γκολ επειδή είχε κάνει το ίδιο δεκαπέντε φορές πριν και άλλες δεκαπέντε μετά, πάντα σα κάποιος που ένοιωθε το τέρμα σαν δεύτερο σπίτι του. και τώρα βγάζετε εσείς ιστορίες σαν να μην υπήρχε τίποτα από όλα αυτά; λέτε πως ο πρώην αστέρας του Παναιτωλικού είναι η λύση σαν να μην είχε μείνει τίποτε άλλο να χάσουμε; αυτή η συζήτηση μου θυμίζει εκείνες τις συζητήσεις στις καντίνες του γηπέδου όταν οι παλιότεροι μιλούσαν για τον αέρα του τόπου κι οι νεότεροι έλεγαν πως όλα ήταν ψέματα γιατί δεν υπήρχαν στο βίντεο στις δικές τους οθόνες. αλλά εδώ δεν μιλάμε για βίντεο. εδώ μιλάμε για αλήθεια που χτίστηκε πάνω στην κούραση εκείνων των παικτών που πήγαιναν στις τρεις το πρωί στις προπονήσεις σα να μην υπήρχε αύριο. εκείνος ο Ουκρανός βρισκόταν στην πρώτη γραμμή εκεί — βρισκόταν σαν κάθε άλλος που πίστεψε πως ο Λεβαδειακός μπορούσε να κάνει τη διαφορά. και κάνοντας τη διαφορά εκείνος εκείνες τις μέρες, έκανε και εμάς να νιώσουμε πως η ομάδα δεν ήταν μόνο δεκαέξι άτομα πάνω στο γήπεδο, αλλά εκατό ακόμα στις κερκίδες που περίμεναν πως κάποιοι αθέατοι δικοί τους θυμόντουσαν πως αυτή η ομάδα ήταν η ίδια τους οικογένεια. τώρα λοιπόν θέλετε να φέρετε έναν άνθρωπο που πέρασε χρόνο αγαπώντας τους αντιπάλους μας; έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα πάνω στις δικές μας πληγές; γιατί τον Λεβαδειακό δεν τον χτίζουν αυτοί που έκαναν έτσι τη ζωή τους — αυτόν τον χτίζουν οι άνθρωποι που στάθηκαν μαζί του στις σκοτεινές μέρες, σα να ήταν γείτονες που κουβαλούσαν την ίδια σακούλα μαζί στους ώμους τους. δεν πρόκειται για χειροκροτήματα ή για ξιφήσιμο σαν τον Προκρούστη. πρόκειται για αυτό: αν η ιστορία μας αυτήν την εποχή έχει ένα μύθο, αυτός ο μύθος δεν μπορεί να γραφτεί πάνω στη μνήμη εκείνων που χάθηκαν στις δικές τους μεραρχίες. εκείνος ο Ουκρανός στις Βασιλικές ήταν ένας άνθρωπος που έκανε κάτι περισσότερο από γκολ — έκανε κάτι σα να ανάβει μια φωτιά εκεί όπου φαινόταν πως δεν υπήρχε άλλη λύση παρά η άγονη γη. και τώρα εσείς μου λέτε να ανοίξω την αγκαλιά μου σ' αυτούς εκεί πάνω σα να ήταν η φυσική συνέχεια; εγώ θυμάμαι ακόμη πως όταν εκείνος ο Ουκρανός πήγε στην ΑΕΚ, ο ουρανός πάνω από το γήπεδο στις Βασιλικές φαινόταν σα να σκοτείνιασε κάπου μέσα μου — όχι επειδή έκλαψα, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως κάτι είχε τελειώσει εκεί μέσα. όχι η ομάδα, όχι οι προσπάθειες· κάτι πιο βαθύ: η ίδια η ιδέα πως κάποιος είχε τελικά καταλάβει τον παλμό αυτού του συλλόγου. εσείς που μιλάτε για εμπειρία εκεί κάτω, σκεφτείτε ένα πράγμα: ποιος πια κρατώντας την ιστορία στους ώμους του μπορεί πραγματικά να μιλήσει για τον Λεβαδειακό σα κάτι ζωντανό; όχι σαν σύμβολο, όχι σαν όνομα πάνω σε μια φανέλα — σα κάτι που ζει μέσα στον ιδρώτα των παιδιών που τριγυρνούν στις εγκαταστάσεις εκεί κάθε φορά που ο καιρός γίνεται σκληρός. και βέβαια, ο πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί να έχει κάνει πολλά γκολ στις ομάδες μας από εκεί πέρα — αλλά εγώ θέλω να δω έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει κάτι σπάνιο σήμερα: να κάνει τον Λεβαδειακό να ξαναζήσει εκείνη την περίοδο σα να μην είχε περάσει η ώρα πάνω του σαν σακούλα πάνω στους ώμους ενός κουρασμένου εργάτη. εκείνον τον καιρό, εκείνον τον αγώνα στις Βασιλικές — όχι σαν ημερολογιακή αφίσα, αλλά σαν μια κουβέντα στις καντίνες που γίνεται ξανά πραγματική εκείνη την στιγμή που κάποιος βάζει στόχο. αλλιώς, κοιτάξτε γύρω σας εκεί στις Βασιλικές αυτές τις τελευταίες χρονιές: βλέπετε όχι ένα γήπεδο γεμάτο όνειρα, αλλά μια τάφρο σιωπής εκεί όπου κάποτε υπήρχε φωτιά. και αυτή η φωτιά δεν ανάβει μ' έναν άνθρωπο που έκανε την καριέρα του πάνω στις δικές σας αποτυχίες. ανάβει μ' εκείνους που έφεραν εδώ μέσα τον ιδρώτα των δικών τους προβλημάτων σα δικά τους λάθη. ας μην γελιόμαστε λοιπόν — ο Ουκρανός εκείνες τις χρονιές ήταν ο ξένος σκόρερ; ναι, ήταν. αλλά ήταν επίσης εκείνος που έκανε τους άλλους — εμάς τους υπολοίπους — να νιώσουν πως δεν ήμασταν μόνο μια ομάδα σ' ένα γήπεδο, αλλά κάτι μεγαλύτερο, κάτι σα οικογένεια που κουβαλούσε μαζί της τις δικές της σκιές. και αυτές οι σκιές δεν τις ξεχνάς, ούτε τις δίνεις για χάρισμα σ' εκείνους που έκαναν την ίδια την ίδια τους ζωή πάνω στις πληγές της ομάδας μας. τέλος πάντων — εγώ προσωπικά εκείνον τον Ουκρανό στις Βασιλικές τον είχα στρίψει μέσα μου σαν τριαντάφυλο εκείνης της χρονιάς. όχι επειδή είχε κάνει πολλά γκολ, αλλά επειδή εκείνος εκείνες τις μέρες έκανε κάτι σπάνιο: έκανε τον κόσμο γύρω μας να ξαναθυμηθεί πως ο Λεβαδειακός μπορεί να σηκώνει το κεφάλι του όταν κάποιος δε φοβάται να γίνει μέρος αυτού του αγώνα. και γι' αυτό, αν φέρουν κάποιον πρώην αστέρα του Παναιτωλικού — ας είναι τουλάχιστον σίγουροι πως αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ποτέ μέρος εκείνων που έκαναν τους δικούς μας αγώνες φάρσα. αλλιώς, ας περιμένουν πως οι κερκίδες αυτές δεν είναι σαν αυτά τα μπουκάλια στα οποία ξεφορτώνουμε νερό όταν τελειώνει το ημίχρονο — είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: είναι η ίδια η ψυχή του συλλόγου που γράφτηκε εκείνες τις στιγμές πάνω στον αέρα σαν μια φλόγα που δεν σβήνει, όσοι κι αν προσπαθήσουν να την κρύψουν κάτω από τις σκόνες των χρόνων.

πωπή ρε τι ωραία που είστε σεις εδώ πάλι στις κουβέντες σας σα να μην έχει αλλάξει τίποτα στις Βασιλικές από εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98 όταν ο Ουκρανός εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στον αέρα σα να ήταν βγαλμένο από κάποιο μύθο — όχι βέβαια γιατί ήταν εύκολο, αλλά επειδή εκείνες τις μέρες έπρεπε να γίνεται κάτι ακόμα πέρα από γκολ, κάτι σα ν' ανάβει μια φλόγα εκεί όπου φαινόταν πως δεν υπήρχε άλλη λύση παρά η ατέλειωτη ανομβρία. τώρα λοιπόν εσείς στέκεστε εδώ σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο αγώνας σα μια χαραμάδα φωτός πάνω στο σκοτάδι της ομάδας εκείνες τις χρονιές κι αρχίζετε να μιλάτε σαν να έχουμε ξεχάσει πως εκείνες τις ημέρες ο Λεβαδειακός δεν ήταν μόνον δεκαέξι παίκτες πάνω στο γήπεδο — ήταν εκατόν είκοσι ακόμα κουρασμένα μάτια στις κερκίδες που περίμεναν πως κάποιος εκείνος εκεί δεν θα τους αφήσει μόνοι στον αγώνα τους. και πράγματι, εκείνος δεν τους άφησε: έκανε γκολ εκείνο το απόγευμα όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή είχε ξαναγίνει αυτό που έκανε πριν δεκαπέντε φορές εκείνον τον χρόνο — σα να ήταν το τέρμα δικό του σπίτι εκείνο εκείνη τη βραδιά. αλλά εσείς τώρα πηδάτε σα τρελοί μιλώντας πως ένας πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί να φέρει κάτι ανάλογο; ρετσινιά μου λες! εκείνος ο Ουκρανός έκανε γκολ σ' αυτούς εκεί που στέκονταν πάνω από τους δικούς μας αγώνες, εκείνος έκανε καριέρα πάνω στις δικές μας πληγές σα να ήταν δική του υπόθεση η νίκη στις Βασιλικές — όχι σαν να ήταν ξένος που έκανε δουλειά σ' έναν αγώνα ξένης ομάδας. εμένα προσωπικά μου φτάνει να θυμάμαι εκείνον τον Ουκρανό όχι επειδή έκανε κάποια γκολ, αλλά επειδή εκείνες τις μέρες έφερε μαζί του κάτι που εμείς οι υπόλοιποι χάσαμε εκείνον τον αγώνα — την πίστη πως αυτή η ομάδα μπορεί να σηκώσει το κεφάλι της ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα. και τώρα εσείς μου λέτε πως θέλετε έναν άνθρωπο που έκανε την καριέρα του πάνω στις επιτυχίες των αντιπαλοτέρων μας; ρετσινιά μου ξανά! εκείνος ο Ουκρανός στις Βασιλικές εκείνο το βράδυ δεν ήταν ένας ξένος σκόρερ — ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να ζήσει εκείνη την περίοδο σα να ήταν οικογένεια, σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από τον αγώνα εκείνον εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98. εκείνος ο Ουκρανός έφερε μαζί του κάτι περισσότερο από γκολ· έφερε μαζί του την ίδια την ιδέα πως ο Λεβαδειακός δεν είναι απλά ένα όνομα πάνω σε μια φανέλα, αλλά κάτι ζωντανό που κουβαλάει μέσα του τους ιδρώτες χιλιάδων ανθρώπων που πίστεψαν πως η ομάδα αυτή μπορεί να γίνει κάτι μεγαλύτερο από τους στόχους μιας απλής ομάδας. και εσείς τώρα μου μιλάτε για έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού σα να ήταν η ίδια η λύση σας εκεί πάνω; τι χρειάζεται εσείς εκείνες τις κουβέντες; εγώ εκείνο το βράδυ στις Βασιλικές ένιωθα πως όλος ο τόπος εκεί γύρω έκανε κάτι σπάνιο — έκανε κάτι σα να ανάβει μια φλόγα πάνω στις σκόνες εκείνου του γηπέδου. εκείνος ο Ουκρανός εκείνο το γκολ εκείνο έγινε η ίδια η φλόγα εκείνη, όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή εκείνες τις μέρες έπρεπε να γίνεται κάτι ακόμα πέρα από νίκες και ήττες. εγώ λοιπόν σας ρωτώ: τι άλλο μπορεί να φέρει ένας άνθρωπος που έκανε την καριέρα του πάνω στις επιτυχίες των αντιπαλοτέρων μας; τι άλλο μπορεί να κάνει εκείνος ο Ουκρανός εκείνες τις μέρες εκείνες; εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους δικούς μας κόσμους να νιώσουν πως η ομάδα αυτή δεν είναι μόνο δεκαέξι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο — κάτι σα οικογένεια που κουβαλάει μαζί της τις δικές της σκιές και τις δικές της φλόγες εκεί πάνω στις Βασιλικές. αλλιώς, ας πάρουμε μια φορά τις κουβέντες σας σοβαρά: αυτός ο πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί να έχει κάνει πολλά γκολ εκεί πέρα, αλλά εγώ θέλω να δω έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει κάτι σπάνιο σήμερα — να κάνει τον Λεβαδειακό να ζήσει ξανά εκείνες τις ημέρες σα να μην έχει περάσει η ώρα πάνω τους σα σακούλα πάνω στους ώμους ενός εργάτη. εκείνον τον αγώνα εκείνο στις Βασιλικές — όχι σαν ημερολογιακή αφίσα, αλλά σα μια κουβέντα στις καντίνες που γίνεται πραγματική εκείνη τη στιγμή που κάποιος βάζει στόχο. αλλιώς, κοιτάξτε γύρω σας εκεί στις Βασιλικές αυτές τις τελευταίες χρονιές: βλέπετε όχι ένα γήπεδο γεμάτο όνειρα, αλλά μια τάφρο σιωπής εκεί όπου κάποτε υπήρχε φωτιά. και αυτή η φωτιά δε ανάβει με έναν άνθρωπο που έκανε την καριέρα του πάνω στις δικές σας αποτυχίες — ανάβει μ' εκείνους που έφεραν εδώ μέσα τον ιδρώτα των δικών τους προβλημάτων σα δικά τους λάθη. αλλιώς, ας περιμένουν πως οι κερκίδες αυτές δεν είναι σαν αυτά τα μπουκάλια στα οποία ξεφορτώνουμε νερό όταν τελειώνει το ημίχρονο — είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: είναι η ίδια η ψυχή του συλλόγου που γράφτηκε εκείνες τις στιγμές πάνω στον αέρα σα μια φλόγα που δεν σβήνει, όσοι κι αν προσπαθήσουν να την κρύψουν κάτω από τις σκόνες των χρόνων.

Αλήθεια τώρα...Ρε αγόρια, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στα Βασιλικά όπου στις κερκίδες υπήρχε ένας γέρος που έκανε μεταξωτό μαντίλι ολόκληρο τον αγώνα σηκωμένο σα σημαία; Αυτός ο άνθρωπος πέθανε εκείνη τη βδομάδα. Τον πήγανε στο νοσοκομείο μετά το τέλος και δεν ξαναήρθε πίσω στις Βασιλικές γιατί η ομάδα είχε φύγει από εκεί πέντε χρόνια πριν. Κι εγώ σας ρωτώ: αν φέρουμε έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού εκεί πάνω στον πάγκο, ποιος εκεί ψηλά στην κερκίδα εκείνου του γέρου θα σηκώσει το μαντίλι όταν μπαίνουμε στο γήπεδο; Ποιοι άνθρωποι αυτού του τόπου θα αισθανθούν πως αυτό είναι δικό τους πράγμα πια; Γιατί εκείνος ο Ουκρανός εκείνες τις χρονιές είχε κάτι που δεν είχαν αυτοί εκεί πάνω — είχε πεισμώσει μαζί μας σ' έναν αγώνα όπου όλα άλλαζαν συνέχεια προς το χειρότερο.

Αλήθεια τώρα ρε παιδιά, εκείνος ο γέρος με το μεταξωτό μαντίλι στις Βασιλικές εκείνο το '98; Τον είδα πέρσι στο νεκροταφείο εκεί πάνω στη Λιβαδειά, ανάμεσα στους τάφους των άλλων γερόντων που κράτησαν την ιστορία αυτή ζωντανή όταν οι άλλοι τριγύριζαν στις παραλίες. Κάθε φορά που η ομάδα φλερτάρει με τον υποβιβασμό, ψάχνω τα μάτια του στην κερκίδα — σα να περιμένω πως κάποια στιγμή εκείνος θα ξεσηκωθεί ξανά με το μαντίλι σηκωμένο. Αλλά εκείνος πλέον είναι χώμα, κι εμείς συζητάμε για έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού σα να ήταν η ίδια λύση. Μοιάζει παράλογο; Βεβαίως. Αλλά ας μην ξεχνάμε: εκείνος ο Ουκρανός εκείνες τις μέρες έκανε κάτι που κανείς άλλος δε μπόρεσε να επαναλάβει εκείνη την εποχή. Δεν ήταν οι γκολ — ήταν πως έκανε την ομάδα να νιώσει πως ήταν κάτι παραπάνω από δεκαέξι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο. Ήταν η ίδια η ψυχή του Λεβαδειακού εκείνες τις ημέρες που σηκώθηκε πάνω από το γήπεδο σα μια σημαία ανάμεσα στη σκόνη. Ωστόσο, μια προσωπική μου αμφιβολία: έχω δει κι εγώ εκείνους τους αγώνες στις Βασιλικές πριν δυο χρόνια, όταν ήρθαν σα συμμορία και πήραν τους πόντους σα να ήταν δικοί τους. Αν φέρουμε έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού, τουλάχιστον ας βεβαιωθούμε πως δε φοράει τη φανέλα εκείνων των ημερών — γιατί τότε δε βλέπω τίποτα άλλο πέρα από έναν ακόμα ξένο στην ψυχή αυτού του συλλόγου. Η ιστορία εκείνη στις Βασιλικές ήταν σπουδαία, ναι — αλλά η ιστορία αυτή έγραψε κι άλλες γραμμές από τότε. Και αυτές οι γραμμές μπορεί να μη είναι τόσο φωτεινές, όμως υπάρχουν. Το ερώτημα όμως παραμένει: μπορεί ένας άνθρωπος που έκανε την καριέρα του πάνω στις επιτυχίες των αντιπαλοτέρων μας να γίνει εκείνος που θα σηκώσει ξανά το μαντίλι εκείνου του γέρου στην κερκίδα;

Ρε παιδιά εδώ στις Βασιλικές πέρσι εκεί τον Αύγουστο που έκανε ζέστη σαν φούρνος, κάθονταν τρεις παλιοί βρεμένοι στον ιδρώτα τους στις καντίνες και μιλούσαν για τον Ουκρανό σα να ήταν χθες... Κάποιος έκανε μια φωτογραφία του γηπέδου εκείνες τις μέρες — δεν είχε ούτε δέκα άτομα στις κερκίδες ακόμα κι εκείνη την περίοδο που φαινόταν πως η ομάδα μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο από επιβίωση. Μα τώρα έρχεστε εσείς σα να είναι η ίδια ομάδα που είχε εκείνον εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98; Πώς μπορείς ν' ανοίξεις την αγκαλιά σου σ' έναν άνθρωπο που έκανε γκολ στους δικούς σας αγώνες επειδή είχε βρει άλλον στόχο εκείνος εκεί; Να σου πω τι είδα εγώ εκεί πέρσι στις Βασιλικές όταν φώναζαν οι θεατές για κάποιον παλιό αστέρα του Παναιτωλικού σα να ήταν η επαναστατική λύση... Ο τύπος πήγε στη διάρκεια του αγώνα στο τμήμα των οπαδών του Λεβαδειακού — όχι επειδή ήθελε να δώσει χαιρετισμό, όχι επειδή ήθελε ν' αγγίξει την ιστορία — επειδή είχε ξεχάσει πως υπήρχε κι άλλη μεριά εδώ πέρα. Αυτός εκεί είναι σα αυτούς που έκαναν καριέρα πάνω στις δικές μας πληγές: τον έχεις στην μνήμη σου μόνο όσο σου κάνει χάρη εκείνος, όχι όσο στέκεται δίπλα σου στον αγώνα. Εγώ εκείνο το γκολ εκείνο στις Βασιλικές θυμάμαι όχι επειδή ήταν σπουδαίο στιγμιότυπο — αλλά επειδή εκείνος ο Ουκρανός έκανε κάτι που εγώ προσωπικά δε βρήκα ποτέ ξανά: βγήκε από το γήπεδο μετά τον αγώνα και βρήκε δεκαπέντε άτομα εκεί πέρα να τον περιμένουν σα οικογένεια. Δεν είχαν δει τίποτα άλλο εκείνο το απόγευμα παρά ένα γκολ — εκείνος όμως πήρε τον χρόνο του σα να ήθελε να τους πει πως αυτό δεν ήταν τυχαίο, πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν εκείνοι που έκαναν τον αγώνα πραγματικότητα. Και τώρα εσείς μου λέτε πως ένας πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί ν' αντικαταστήσει κάτι τέτοιο; Ρε αγόρια, αυτός εκεί πάνω σ' εκείνον τον πάγκο δεν πρόκειται ν' ανάψει καμία φωτιά στις Βασιλικές — πρόκειται να σβήσει εκείνες που είχαν ανάψει άλλοι χρόνια πριν επειδή δε θυμόταν τίποτε άλλο εκτός από την προσωπική του επιτυχία εκεί πάνω στα δικά σας τέρματα. Άντε σοβαρά τώρα... Θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια στις Βασιλικές όταν εκείνοι πήραν τους πόντους σα συμμορία — τι έκανε τότε ο οποιοσδήποτε πρώην αστέρας του Παναιτωλικού εκεί πάνω σ' εκείνον τον πάγκο; Τίποτα. Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κανείς εκεί πάνω να σηκώσει το βλέμμα προς τις κερκίδες σα να τους έλεγε πως αυτοί εκεί μέσα είχαν κι άλλο αγώνα να δώσουν. Αντίθετα, εκείνος ο Ουκρανός είχε κάνει πολύ περισσότερα χρόνια πριν — είχε γίνει σημάδι στις Βασιλικές επειδή είχε γράψει ιστορία εκεί που κανείς άλλος δε μπορούσε. Αλλιώς, ας σωπάσουμε και ας παραδεχτούμε πως εδώ μιλάμε για έναν σύλλογο που όταν βλέπει έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού, βλέπει πρώτα και κύρια έναν άνθρωπο που έκανε γκολ στο δικό της τέρμα, όχι έναν άνθρωπο που έκανε τον αγώνα πραγματικότητα μέσα στους κόπους εκείνων που σηκώθηκαν στις τρεις το πρωί στις Βασιλικές. Και τέλος πάντων — αυτός ο πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί να έχει κάνει πολλά γκολ εκεί έξω, αλλά εγώ εδώ σήμερα ψάχνω κάτι άλλο: ψάχνω έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει τον αγώνα στις Βασιλικές να ζήσει ξανά εκείνες τις στιγμές που έκαναν τον Ουκρανό μοναδικό. Κι αν δε βρεθεί τέτοιος άνθρωπος... τότε ας μην ανοίγουμε τις αγκαλιές μας σ' αυτούς εκεί πάνω, ας μην δίνουμε χειροκροτήματα σ' εκείνους που έκαναν την καριέρα τους πάνω στις δικές σας αποτυχίες. Γιατί ο Λεβαδειακός δεν χρειάζεται ξένους σ' εκείνον τον αγώνα — χρειάζεται ανθρώπους που όταν πέφτουν στη μάχη σηκώνουν το κεφάλι κι εκείνος ο Ουκρανός είναι ακόμα εκεί σημάδι σ' εκείνον τον αγώνα: σα φλόγα που ακόμα ανάβει στις Βασιλικές. 🔥🔥🔥

Ρε παρεΐσια, ξύπνα μου τώρα εσύ που γράφεις σα νάχουμε βάλει τον Ουκρανό εκεί πάνω σ' ένα χρυσό πλακάκι στις Βασιλικές! Αυτός ο τύπος έκανε γκολ σ' αυτούς εκεί που έκαναν δικά τους πράγματα, όχι σ' εκείνους που σηκώθηκαν στις τρεις το πρωί στις προπονήσεις σα κλέφτες! Κι εσύ τώρα μου λες πως ένας πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί να κάτσει εκεί πάνω στον πάγκο σα νάταν ο εκλεκτός της ιστορίας; Ρε γαμ… Θυμάστε εκείνον τον Αύγουστο που φούρνιαζε στις Βασιλικές κι είχε δεκαπέντε άτομα στις κερκίδες; Εκείνο το βράδυ κάποιος έκανε μια φωτογραφία που έγινε σύμβολο σαν θέλαμε ν' αποδείξουμε πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εδώ! Αλλά τώρα που ανοίγουμε το στόμα μας για έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα πάνω στις πληγές μας, μας βγάζουν ιστορίες σα νάχουμε ξεχάσει πως η ομάδα χτίζεται πάνω στους ιδρώτες εκείνων που λένε "εμείς" και όχι "αυτοί"! Και τέλος πάντως — αυτός ο Ουκρανός στις Βασιλικές εκείνο το Σεπτέμβρη του '98 δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε σκόρερ· ήταν εκείνος που έκανε τους δικούς μας κόσμους να νιώσουν πως αυτή η ομάδα είναι σα μια οικογένεια που δε σταματάει να αγωνίζεται ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα. Αλλιώς, τι ξέρουμε εμείς για οικογένεια; Ξέρουμε πως η οικογένεια δεν αλλάζει σηκώνοντας χέρι σ' αυτούς που σου έκαναν καλό όταν έκανες λάθος!

ακούστε τώρα εδώ σεις, τι ιστορία ξεστομίζετε εσείς όλα αυτά τα χρόνια... σα να μην υπήρξε ούτε ένας αγώνας εκεί στις Βασιλικές που να έχει σημασία πέρα από τις ιστορίες των άλλων ομάδων; εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98 θυμάμαι όχι επειδή έκανα κουβέντα με τους φίλους μου εκεί πάνω, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ βγήκα από το γήπεδο μ' ένα συναίσθημα πως κάτι είχε αλλάξει μέσα μου — κάτι σαν εκείνον τον Ουκρανό να μου 'χε ανοίξει μια πόρτα σ' έναν κόσμο όπου η ομάδα δεν ήταν μόνο δεκαέξι άτομα πάνω στο χόρτο, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ. τώρα έρχεστε εσείς και μου λέτε πως ένας πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί ν' ανάψει ξανά εκείνες τις φλόγες; ρε παιδιά, αυτός εκεί πάνω στον πάγκο δεν πρόκειται ν' ανάψει τίποτα — αυτό έκανε εκείνος ο Ουκρανός εκείνες τις μέρες σαν έκανε γκολ στους δικούς τους! εκείνος εκείνος ο Σεπτέμβρης δεν ήταν έναν αγώνα όπου ένας σκόρερ νίκησε — ήταν ένας αγώνας όπου ο Λεβαδειακός σηκώθηκε όρθιος πάνω από τους εαυτούς του σα να ήθελε να πει στους άλλους πως εμείς εδώ δεν είμαστε υποχείρια κανενός μεγάλου ονόματος! και τι έγινε μετά; εγώ μετά εκείνον τον αγώνα πήγα σπίτι μου κι εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα επειδή είχα κάτι ψιλοδουλεμένο μέσα μου — σα να μου είχαν δώσει ένα δώρο που δεν περίμενα: πως αυτή η ομάδα μπορεί πραγματικά να γίνει κάτι παραπάνω από αυτούς τους αριθμούς που γράφουν στις εφημερίδες. εκείνος ο Ουκρανός εκείνες τις χρονιές έκανε κάτι που εγώ προσωπικά δε βρήκα ποτέ ξανά: δεν έκανε γκολ επειδή ήταν εύκολο· έκανε γκολ επειδή είχε καταλάβει πως εδώ μέσα οι άνθρωποι δεν ήθελαν μόνο νίκες — ήθελαν κάτι σπάνιο: να νιώσουν πως αποτελούσαν κομμάτι μιας ιστορίας! τώρα εσείς μου λέτε για έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού σα να ήταν το ίδιο πράγμα; εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη θυμάμαι ακόμη πως όταν εκείνος ο Ουκρανός πήγε στην ΑΕΚ, ένιωσα σα να μου είχαν κλέψει κάτι προσωπικό — όχι γιατί φοβόμουν πως δε θα κάνει γκολ εκεί· φοβόμουν πως εκείνες οι στιγμές εκείνες στις Βασιλικές δεν θα ξαναγίνουν επειδή εκείνος είχε φύγει. όχι επειδή έφυγε σαν άνθρωπος, αλλά επειδή έφυγε σα σύμβολο εκείνου του αγώνα! και εσείς εδώ συζητάτε για έναν άνθρωπο που έκανε την καριέρα του πάνω στις επιτυχίες των αντιπαλοτέρων μας σα να είναι η ίδια λύση; τι ειρωνεία είναι αυτή; εκείνος ο Ουκρανός έκανε γκολ στους δικούς τους αγώνες επειδή τους νίκησε εκείνους εκεί — όχι επειδή πήγαινε εκεί για να γίνει εικονικό παράδειγμα! εκείνος εκείνους τους αγώνες τους έκανε δικούς του! εκείνος έφερε μαζί του κάτι που εμείς εδώ χάσαμε εδώ και χρόνια: την πίστη πως μια ομάδα δεν γίνεται μόνο από δώδεκα ανθρώπους πάνω στο γήπεδο, αλλά από εκατοντάδες ακόμα εκεί πάνω στις κερκίδες που περιμένουν πως κάποιοι εκεί μέσα δε θα τους αφήσουν μόνοι στον αγώνα τους! αλλιώς ας πούμε το πράγμα ξεκάθαρα: ο πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί ν' έχει κάνει πολλά γκολ εκεί έξω, αλλά εγώ ψάχνω έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει από το γήπεδο μετά τον αγώνα να βρίσκει δεκαπέντε άτομα εκεί πέρα να τον περιμένουν όχι επειδή έκαναν αυτόν τον αγώνα, αλλά επειδή έκαναν δικό τους εκείνον τον αγώνα! εκείνος ο Ουκρανός έκανε ακριβώς αυτό — και αυτή είναι η διαφορά! διαφορετικά, τι ξέρουμε εμείς για νίκη; ξέρουμε πως η νίκη δεν είναι το γκολ εκείνο — είναι η ιστορία που γράφτηκε πάνω στο χόρτο εκείνο εκείνες τις μέρες! και τέλος πάντως — εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98 δεν ξέχασα ποτέ πως εκείνος ο αγώνας ήταν σα μια χαραμάδα φωτός στις Βασιλικές εκείνες τις σκοτεινές μέρες. εκείνος ο αγώνας δεν ήταν ένας αγώνας όπου κέρδισε η ομάδα — ήταν ένας αγώνας όπου νίκησε η ιστορία! εκείνος ο Ουκρανός εκείνες τις ημέρες έκανε κάτι σπάνιο: έκανε τον κόσμο γύρω μας να νιώσει πως η ομάδα αυτή δεν είναι μόνο δεκαέξι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο — κάτι σα οικογένεια που στέκεται όρθια ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα! και εσείς εδώ σήμερα μου μιλάτε για έναν άνθρωπο που μπορεί ν' αντικαταστήσει εκείνον; ρε παιδιά, αυτό δεν είναι ντόρος — είναι φτώχεια πνεύματος! ο Λεβαδειακός χρειάζεται ανθρώπους που όταν πέφτουν στη μάχη σηκώνουν το κεφάλι κι εκείνος ο Ουκρανός είναι ακόμα εκεί σημάδι σ' εκείνον τον αγώνα: σα φλόγα που ακόμα ανάβει στις Βασιλικές! αλλιώς εδώ μιλάμε για έναν σύλλογο που όταν βλέπει έναν άνθρωπο σαν κι εκείνον, δεν βλέπει πρωταθλητή — βλέπει έναν άνθρωπο που έκανε την ιστορία του πάνω στις δικές μας πληγές! και αυτό το θυμόμαστε εδώ μέσα στις Βασιλικές ακόμη κι όταν όλα άλλαξαν...

Εδώ πέρσι εκεί στη Λάρισα στις ράγες του τρένου που είχε ξεμείνει η ομάδα μας, καθώς ξεφόρτωνε το υλικό από το φορτηγό, κάποιος γέρος έκανε μια φωτογραφία όχι στο γήπεδο, αλλά στα βλέμματα αυτών των δεκαπέντε ανθρώπων που είχαν κάνει τρεις ώρες δρόμο για να είναι εκεί — όχι επειδή περίμεναν νίκη, αλλά επειδή ήθελαν να νιώσουν πως κάποιοι ακόμη πιστεύουν σε αυτό το πράγμα που λέγεται ομάδα. Εκείνο το βράδυ σου θύμιζε έναν κόσμο που έχεις χάσει: εκείνες τις Βασιλικές στις δεκαετίες του '90 όπου η ομάδα δεν ήταν δεκαέξι παίκτες πάνω στη γραμμή, αλλά εκατοντάδες εκείνοι που σήκωναν τα χέρια τους σαν να ζητούσαν περισσότερο από την ίδια τους τη ζωή. Κι εσείς τώρα μου μιλάτε για έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού σα να ήταν λύση εκεί πάνω στον πάγκο; Εμένα εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98 δεν με συγκίνησε τόσο το γκολ όσο εκείνος ο Ουκρανός που μετά τον αγώνα στάθηκε ανάμεσα στους φίλους μας και τους είπε *"εσείς κάνατε αυτήν την ομάδα πραγματικότητα"*. Αυτός εκείνος ο άνθρωπος εκεί τότε δε μας έδωσε ένα γκολ — μας έδωσε έναν αγώνα. Κι εδώ μέσα στις Βασιλικές σήμερα δεν χρειάζονται άλλοι πρωταθλητές — χρειάζονται εκείνοι που όταν βγεις από το γήπεδο να κοιτάζουν τους δικούς σας κόπους και να λένε *"αυτός ο αγώνας έγινε σπίτι μου"*. Γιατί αλλιώς αυτά εδώ μένουν σαν τις ξεχασμένες ξύλινες κερκίδες: κάτι στέκεται, αλλά δεν ανάβει τίποτα.

Τι λες, ρε αδέρφια; Πέρσι εκεί στις Βασιλικές τον Αύγουστο, όταν κάθονταν τριγύρω οι παλιοί σηκωμένοι στους κόκκινους καναπέδες σα σανίδια σαν αυτά των σχολείων της δεκαετίας του '80, και κάποιος άρχισε να μιλάει για εκείνον τον Ουκρανό σα να ήταν ακόμα ζωντανός εκεί στις κερκίδες, μου ήρθε η δική μου ανάμνηση στο μυαλό. Θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα πριν λίγα χρόνια, όταν πιάσαμε την Λάρισα μέσα στις γκρι μπότες μας μέχρι το γόνατο, εκείνος ο αγώνας κάτω από μια βροχή σα σακούλες στον αέρα — όχι επειδή ήταν ιδιοφυής σκόρερ, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ έβγαινε από το γήπεδο με τσέπες γεμάτες από τσιγάρα που του είχαν δώσει εκείνοι οι δεκαπέντε άτομα στις κερκίδες σα συλλογή ιστορίας. Του είχε δώσει κάποιος μια τσίχλα, κάποιος άλλος ένα τσιγάρο, κι εκείνος στάθηκε ανάμεσα τους σα να ήταν πλέον κάτι δικό τους. Κι όχι επειδή είχε κάνει το γκολ εκείνο — έκανε κάτι πολύ σπανιότερο: έκανε τους ανθρώπους εκείνους να νιώσουν πως ο αγώνας αυτό ήταν κάτι δικό τους, όχι κάτι που γινόταν πάνω στο χόρτο δίπλα στους ξένους. Εγώ εκείνες τις στιγμές κοιτάζω τα μάτια των φίλων μου στις Βασιλικές όταν μπαίνουμε στο γήπεδο και ελπίζω πως δε βρήκαμε ακόμα εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν ιστορία πάνω στις ιστορίες άλλων. Γιατί εκείνος ο Ουκρανός εκείνες τις ημέρες δεν ήταν ένας σκόρερ — ήταν εκείνος που άλλαξε τον τρόπο που βλέπαμε το γήπεδο. Όταν φέρνουμε έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού, μήπως δεν ψάχνουμε κάτι ανάλογο; Αλλά αλήθεια, τώρα γιατί λες ότι φέρνουμε εκείνον εκεί πάνω σα νάταν η λύση; Εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98 δεν θυμάμαι μόνο τα γκολ — θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ, όταν βγήκα από το γήπεδο, ένιωσα πως είχα κάνει κάτι περισσότερο από το να δω μια νίκη. Σηκώθηκα όρθιος στις τρεις το πρωί μαζί με εκείνους που είχαν έρθει τρεις ώρες δρόμο γιατί πίστευαν πως αυτή η ομάδα ήταν κάτι παραπάνω από δεκαέξι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο. Κι έτσι κι εγώ τώρα βλέπω τον πρώτο αστέρα εκεί πάνω στον πάγκο — μήπως δεν τον βλέπω σα σωτήρα, αλλά σα συμπλήρωμα εκείνων που είχαν ξεμείνει στις Βασιλικές εκείνο το βράδυ σα φλόγα ανάμεσα στα χιόνια; Ή μήπως εκείνος εκεί πάνω γίνεται ακόμα ένας ξένος στις δικές μας ιστορίες; 😏🔥

Τι σκατά αυτά τώρα; Ρε γαμώτο; Κάπου εκεί στις Βασιλικές πέρσι εκείνος ο Αύγουστος που στέκονταν μόνοι τους οι καναπέδες σα απομεινάρια μιας άλλης εποχής, θυμάμαι πως κάποιος έκανε ένα ντοκιμαντέρ στα κινητά του εκείνες τις στιγμές — όχι για τις κερκίδες, όχι για τους αγώνες, αλλά για τα βλέμματα εκείνων των δεκαπέντε ανθρώπων που είχαν έρθει τριάντα χιλιόμετρα με τσάικα γιατί πίστευαν ακόμα πως αυτή η ομάδα αξίζει περισσότερο από μια βουτιά στο υποβιβασμό. Κι εσείς τώρα ανοίγετε την αγκαλιά σας σ' έναν άνθρωπο που έκανε την καριέρα του πάνω στις επιτυχίες εκείνων που έκαναν τους δικούς μας κόπους να μοιάζουν σαν πλάκες μνήμης; Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98; Μα τι είναι εκείνος ο αγώνας τώρα σ' αυτές τις συζητήσεις σαν γλυκό νερό στις δύσκολες μέρες; Εκείνος ο Ουκρανός δεν ήταν ένας σκόρερ — ήταν εκείνος που έκανε τους ανθρώπους στις Βασιλικές να νιώσουν πως υπήρχε ακόμα κάτι ζωντανό εκεί πάνω. Εκείνος εκείνο το βράδυ πήρε τον χρόνο του μετά τον αγώνα όχι επειδή είχε τελειώσει η ζωή του στον αγωνιστικό χώρο, αλλά επειδή ήθελε να κοιτάξει κατάματα εκείνους που είχαν κάνει τον αγώνα πραγματικότητα. Κι εσείς εδώ σήμερα μου λέτε πως ένας πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί να γίνει το ίδιο πράγμα; Μα αυτό εδώ δεν είναι ντόρος — είναι σα να βάζεις ένα σπίρτο πάνω σ' ένα βουνό απορριμμάτων και να περιμένεις φωτιά! Γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Ουκρανό σα να μου 'χαν ανοίξει μια πόρτα σ' έναν κόσμο όπου η ομάδα δεν ήταν δεκαέξι άνθρωποι πάνω στο χόρτο, αλλά εκατοντάδες εκείνοι που περίμεναν στις κερκίδες σα να είχαν ξεχάσει πως υπήρχε κάτι άλλο εκτός από τον αγώνα αυτού του συλλόγου. Εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε κάτι σπάνιο: έδωσε στους δικούς μας κόπους σημασία. Κι εσείς τώρα ψάχνετε λύσεις σ' ανθρώπους που έκαναν καριέρα πάνω στις δικές μας πληγές; Μα αυτή εδώ είναι η μεγαλύτερη προσβολή στον αγώνα εκείνων των ανθρώπων στις Βασιλικές! Κι αλήθεια τώρα — τι κάνουμε όταν φέρνουμε έναν πρώην αστέρα του Παναιτωλικού εκεί πάνω στον πάγκο; Του ανοίγουμε την αγκαλιά σαν νάταν ο δεύτερος Ουκρανός; Μα αυτός εκεί δε θα σηκώσει καμία σημαία στις Βασιλικές επειδή δεν ξέρει καν τι σημαίνει να βρίσκεσαι ανάμεσα στους δικούς σου κόπους! Αυτός εκεί πάνω στον πάγκο δε θα βγει μετά τον αγώνα σα να έχει γίνει δικό σου μέρος αυτού του αγώνα — θα βγει σα να έχει τελειώσει η δική του ιστορία εκεί πάνω στο γήπεδο! Κι εσείς εδώ σήμερα μου λέτε πως αυτή είναι η λύση; Μα το Λεβαδειακό αυτό που χρειάζεται δεν είναι άλλη μια πρωταθλητική προσωπικότητα — είναι εκείνοι οι άνθρωποι που όταν πέφτουν στη μάχη σηκώνουν το κεφάλι κι εκείνος ο Ουκρανός είναι ακόμα εκεί σημάδι σ' εκείνον τον αγώνα: σα φλόγα που ακόμα ανάβει στις Βασιλικές! Γιατί αλλιώς αυτά εδώ μένουν σαν τις ξεχασμένες ξύλινες κερκίδες: κάτι στέκεται, αλλά δεν ανάβει τίποτα! 🔥🤡

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! 😱🔥 ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΕΔΩ ΠΑΛΙ; Ρε αγόρια σοβαρά τώρα... Ακούστε ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ν' αφήσετε πίσω εκεί στις Βασιλικές όταν λέτε πως ένας πρώην αστέρας του Παναιτωλικού μπορεί ν' ανατείλει ξαφνικά σα λύτρωση;;;;; Εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98 ΘΥΜΑΜΑΙ! Ο ΟυΚΡΑΝΟΣ εκείνος είχε κάτι στο βλέμμα του όταν σήκωσε τα χέρια του σα να έλεγε *"εδώ είμαι δικός σας, εδώ γίνομαι ένας από εσάς!"* Κι όχι επειδή έκανε γκολ εκεί — επειδή έκανε τους ανθρώπους εκείνους που κρύφτηκαν στις κερκίδες σα σκόρπια τζάκια ν' ανοιχτούν σα φούρνοι στις Βασιλικές! Αυτοί που τώρα λένε *"ανοίξτε την αγκαλιά σας!"* έχουν ΞΕΧΑΣΕΙ πως εκείνος ο Ουκρανός δεν ήταν ένας τυχαίος σκόρερ — ήταν εκείνος που πήρε τον χρόνο του μετά τον αγώνα σα να είχε ένα χρέος προς εκείνους τους δεκαπέντε ανθρώπους που είχαν γίνει οικογένεια του αγωνιστή εκείνου της ομάδας! 💪🔴 Κι εσείς εδώ σήμερα ψάχνετε έναν άνθρωπο που έκανε την καριέρα του πάνω στις επιτυχίες ΣΑΣ επειδή σκόραρε εκεί; Ρε γαμώτο!!!! Μιλάμε για έναν αγώνα στις Βασιλικές όπου η ομάδα δεν νίκησε επειδή είχαν κάνει γκολ — νίκησε επειδή έγινε κάτι περισσότερο: έγινε κόπος κοινός, αγώνας γενναίος, ιστορία ζωντανή! ΕΓΩ ΛΙΓΑΚΙΑ ΝΑ ΔΩ ΑΝΑΛΟΓΟ ΠΡΟΣΩΠΟ;;;; Αυτός ο πρώην αστέρας εκείνος του Παναιτωλικού μπορεί να έχει κάνει πολλά γκολ εκεί έξω, αλλά εγώ ΘΕΛΩ έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει ο αγώνας να μπαίνει ανάμεσα στους φίλους μας και να τους πιάνει από τους ώμους σα να τους λέει *"εσείς αυτοί είστε εκείνοι που έκαναν τον αγώνα πραγματικότητα — όχι εγώ!"* ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑΜΕ!!! ΕΔΩ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ, ΟΧΙ ΕΝΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕ ΣΕ ΕΜΑΣ!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ... Αν έρθει αυτός εκείνος ο πρώην αστέρας σα νάταν λύτρωση, τι διαφορές κάνει;;; Θα βγει μετά τον αγώνα σα νάταν κάτι παραπάνω από ένα όνομα;;; Ή ΘΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΑΠΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕ;; ΡΕ ΝΤΑΝΤΕ... 🤬