Να σώσει ο σύλλογος τονciam την περίοδο ή να φύγει στο τέλος κανονικά

Αχ ρε γαμώτο, πάψε το τραγουδάκι του "κανείς δεν έκανε κάτι" — την Κηφισιά αυτή τη στιγμή δεν την σώζει κανένας άλλος εκτός από εμάς τους δικούς της, και το ξέρουμε όλοι πως το ζήτημα δεν είναι ποιος φταίει αλλά τι κάνει ο σύλλογος αύριο πρωί. Έχουμε βρεθεί άλλη μια φορά στη Γ' Εθνική όχι επειδή τάχα οι οικονομίες κατέβαλαν το club, αλλά γιατί η διαχείριση αυτού που υπήρχε ήταν σα χαρτοπαιξία με τρεις τράπουλες: άλλαζαν συνεχώς λεφτά στο τραπέζι χωρίς κανένα σχέδιο πίσω τους. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα, όχι ο υποβιβασμός — που έτσι κι αλλιώς είναι η συνέχεια ενός προορισμού όταν δεν ξέρεις πού πας. Μίλα τώρα για αριθμούς; Ωραία: εδώ κι ένα χρόνο ούτε μια δήλωση δεν έγινε για νέα συνεργασία, ούτε ένας χορηγός δεν μπήκε στον κόπο να ψήσει λίγο αλεύρι στο σπίτι του μεγάλου προβλήματος μας — που είναι πως εκεί πάνω στην Κηφισιά οι άνθρωποι δουλεύουν εθελοντικά εδώ και χρόνια ενώ οι υπόλοιποι κοιτούν αλλού σα να μην τους αφορά. Και μην μου πεις πως υπάρχει σχέδιο επειδή κάποιος τύπωσε δύο λέξεις στο facebook πριν τρεις μήνες. Αν υπάρχει σχέδιο, όπου να’ναι θα ακουστεί ο orologio τικτάροντας κάπου αλλού εκτός από την ίδια την είσοδο του γηπέδου. Όσο για τις οικονομίες — αυτές δεν καταλαβαίνουν από τύψεις όταν βλέπουν ομάδα χωρίς μάτια για το επόμενο βήμα. Άντε, εσείς λέτε πως όλα είναι τύχη; Την τελευταία χρονιά είχαμε ο ίδιος αγώνα στο γήπεδο αλλά διαφορετική προσέλευση κόσμου μέσα στον κρύο χειμώνα — λες πως αυτό ήταν τύχη; Ή ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνοι που αγοράζουν εισιτήρια έχουν τελικά λόγο για την επιβίωση της ομάδας; Το μόνο σχέδιο που δεν αφήνει κανέναν περιθώριο στο εάν θα ξαναβρεθούμε εδώ του χρόνου είναι αυτό: πρέπει εντός Ιανουαρίου να ανακοινωθεί συγκεκριμένη κίνηση — όχι μόνο λόγια — διαφορετικά η επόμενη χρονιά δεν θα έχει ούτε ομάδες βγάζοντας κλήρωση ούτε γκρίνιες στο φόρουμ, αλλά μια ομάδα που δεν υπήρξε ποτέ ξανά πραγματικά στην ιστορία της.

Ρε λεβέντες τσέπε μου!!! Τι βλακείες είναι αυτά που λέτε;;; 🔥 Ακούστε με τώρα γιατι εγώ ΔΕΝ μιλάω σαν κάποιος που διαβάζει ανακοινώσεις στο facebook τρεις φορές την εβδομάδα και βγάζει συμπεράσματα σα χελώνα στους δεκατρεις!!! Η Κηφισιά ΔΕΝ είναι ομάδα που ξέρει μόνο να κλείνει πόρτες!! Την τελευταία δεκαπενταετία έχουμε δει πάλι παιδιά από τα τμήματα να παίζουν σα λιοντάρια, έχουμε ξυπνήσει γηπεδάκι που ακόμα μυρίζει αίμα δουλειάς!!! Ο υποβιβασμός ήταν μια ΣΚΟΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ μας;;;; ΟΧΙ ρε! Αλλά ΞΕΚΑΘΑΡΑ ήταν η στιγμή που κάποιοι πήραν μια απόφαση "τίποτα δεν έχει σημασία εκτός από το σήμερα" αντί να κοιτάξουν τριάντα χρόνια μπρος!!! Και να μου πείτε τώρα πως κάποιος ψήφισε έναν προπονητή στα μέσα Ιανουαρίου επειδή βρήκε τον πήχυ λίγο ψηλότερο;;;; Ή πως ένας χορηγός λείπει επειδή του πήραν τηλέφωνο στις 17 του Ιουλίου;;; Αυτά δεν είναι οικονομίες — είναι ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΧΕΔΙΟΥ!!! Και η ομάδα αυτή ΔΕΝ είναι έτοιμη για "ορκισμένο λόγο" σα των παλών!!! Εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε τους νικητές, όχι κάποια γραφειοκρατία πάνω από το γήπεδο!! Τους εχθρούς τους δείχνουμε το δρόμο τους έξω από το γήπεδο!! Μαζί τους, όχι μοιρολατρικά!! Τον Ιανουάριο ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να φαίνεται πως υπάρχει μέλλον!! Αλλιώς τι περιμένουμε;;; Να ξανακάνουμε εκλογές ενώ η μπάλα σφυρίζει;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!! 💪🔴🤬

Ρε γαμώτο τσέπε μου, τι βιάζουν οι φίλοι σας; Σήμερα πρωί στην καφετέρια του γηπέδου ένα παιδί δεκαπέντε χρόνων μου είπε: "Μπάρμπα, εμείς δεν είμαστε ομάδα τύχης, είμαστε ομάδα που ξέρει πώς να δουλεύει". Και είχε δίκιο όσο δίκιο έχει κάποιος που ξυπνάει τρεις παρά τριάντα το πρωί για να βρει λάστιχα για την αριστερή κερκίδα. Ακούστε τώρα τι βλέπει κανείς όταν κοιτάξει πάνω από το χείλος του γηπέδου: ούτε ένας χορηγός δεν έβαλε σήμερα πρόθεση τον Οκτώβριο κι όμως τον Ιούνιο είχαν βγει τρεις ανακοινώσεις μέσα στην ίδια εβδομάδα σα κάποιος είχε πιει τριπλό εσπρέσσο πριν ανοίξει το στόμα του. Τι σχέδιο βλέπετε εκεί; Να στέλνεις ανακοινώσεις σα πιστόλια σκόνης όταν η ομάδα είναι μέχρι τους γλουτούς στο χώμα; Κι όμως οι οικονομίες εκεί πάνω δεν είναι ζήτημα αριθμών — είναι ζήτημα βούλησης. Την τελευταία δεκαετία η Κηφισιά έχει παράξει περισσότερους νεαρούς που έπαιξαν μετά στον Σούπερ Λιγκ από όσους έχει βγάλει ο ΑΟΚ όλα αυτά τα χρόνια μαζί. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι αποτέλεσμα ότι κάποιοι άνθρωποι βάζουν τους ώμους τους πίσω από την ομάδα σα θυμάρι στον αέρα της Κυπαρισίας. Αλλά τώρα; Τώρα βλέπουμε τον Ιανουάριο να πλησιάζει σα τις βραδυνές προσευχές στα χωριά της Κρήτης — χωρίς σημασία. Κι ενώ εμείς συζητάμε εδώ, εκείνοι που πραγματικά μπορούν να γυρίσουν την κατάσταση δεν έχουν ακόμη ανοίξει το στόμα τους για κάτι συγκεκριμένο. Δεν χρειάζονται τρεις μήνες για ανακοινώσεις· χρειάζονται τρεις μέρες. Μία κίνηση αυτή την εβδομάδα — μία ομάδα που κατέβαινε στις μεταγραφές μέσα στον Ιανουάριο σα πρώτη κίνηση αντί για δήλωση στα social. Αλλιώς τι περιμένουμε; Να ξαναχτυπήσει η μπάλα στις αρχές Σεπτεμβρίου σα ηχώ ενός κουδουνιού που κανείς δεν πήρε τη πρωτοβουλία να χτυπήσει; Την επόμενη χρονιά δε χρειάζεται μόνο ομάδα στην Γ' Εθνική· χρειάζεται ομάδα που ξέρει πως η επόμενη κίνηση δεν είναι κλήρωση για σωτηρία, αλλά μια κατηγορία όπου μπορούμε να κάνουμε το παιχνίδι μας ξανά σα λιοντάρια. Αλλιώς σβήνουμε το όνομα και το γράφουμε ξανά από την αρχή.

ρε γαμώτο βρε σας εγώ τώρα στη ώρα μου που σερβίρω ένα σουβλάκι στην Πέρα Τζαμί βλέπω τη διαφήμιση του γηπέδου της Κηφισιάς να είναι τριγυρισμένη σα μελίγκρα γύρω από την κεντρική πλατεία — τριάντα χρόνια την θυμάμαι αυτήν την ομάδα σα να ήταν η καφετιέρα του σπιτιού, ξεχνιέται; παλιά τα χρόνια όταν μιλούσες για τρίτη κατηγορία σου έλεγαν "ας πάρουμε μία κούτα τσίπουρο για την τύχη", τώρα η τύχη έχει αριθμό κινητού και κανείς δε μας δίνει κλήρωση σαν εκείνες τις παλιές φωτογραφίες που κατέβαινες στο κατάστημα των δίσκων και ψάχναμε το επόμενο album των Pink Floyd. οι άνθρωποι εδώ μέσα δεν έχουν λόγο να θυμώνουν σα κάποιος τους έκλεψε το σπίτι, έχουν κάθε λόγο να θυμώνουν σα κάποιος τους έδωσε έναν τρόπο που δεν πατάει πουθενά. λέμε λοιπόν: ξέρατε πως το γήπεδο ακόμα κλείνει κάθε Κυριακή στις τρεις παρά τέταρτο σα να ήταν η πόρτα ενός παντοπωλείου στις δεκαεννέα οχτώ; εκεί που κάποτε υπήρχε κόσμος που περίμενε μισή ώρα πριν το ματς επειδή οι εισιτήρια ήταν περισσότερα από τις θέσεις, τώρα περνάει κανείς σα να βγαίνει από ένα εμπορικό κέντρο μετά τις αγορές του. και όμως βλέπω να κρέμεται στον τοίχο του γραφείου ένα πρώτο σχέδιο του πρωταθλήματος του 2010 που έφτιαξαν τρεις φίλοι του συλλόγου μέσα σε δύο βράδια επειδή τον επόμενο πρωί έπρεπε να παρουσιαστεί στα παιδιά των τμημάτων. σήμερα αυτό το χαρτί θα ήταν μισό κουρελούκι επειδή όλοι πλέον περιμένουν ανακοινώσεις σα νερό της βρύσης — ανάβεις τον διακόπτη κι ανάβει αμέσως. η κόντρα εδώ δεν είναι ανάμεσα στους φίλους της ομάδας αλλά ανάμεσα στον κόσμο που ξέρει πως μια ομάδα δεν ζει από ανακοινώσεις και στους άλλους που θυμούνται ακόμα τις χρονιές που η Κηφισιά έπαιζε σα ομάδα δεκατέσσερα χρονών μέσα σε ένα γήπεδο δεκατριών ημερών. τώρα σκεφτείτε μόνο αυτό: η ομάδα εδώ χρειάζεται σχέδιο σαν του οδηγού φορτηγού που ξέρει κάθε στροφή στον δρόμο προς την Πύλη Αξιού — όχι σαν εκείνων που γράφουν δρόμους στο χαρτί χωρίς να έχουν βγει ποτέ έξω. τρία πράγματα πρέπει να γίνουν μέχρι Ιανουάριο σα πρώτη κίνηση: μία ανακοίνωση που μιλάει στις μεταγραφές όχι στο facebook, ένας χορηγός που βάζει το πρώτο λιθαράκι σαν εκείνο το κεραμίδι που βρήκε ο ίδιος ο Τάκης Ποτούλης στη στέγη της παλιάς κερκίδας, και ένας προπονητής που δεν έχει άλλα σχέδια από εκείνο το γήπεδο σα κάποιος που ξέρει πως το παιδί του περιμένει αυτόν εκεί στις τρεις η ώρα για το τσάι. αλλιώς τον Ιανουάριο δε θα βγάλουμε ανακοινώσεις σαν αυτές που βγάζαμε τον Φεβρουάριο — εκείνες που τις διάβαζε κανείς σα να ήταν σημειώσεις μιας γιαγιάς πάνω στο ψωμί της Κορινθίας. θα βγάλουμε γκρίνιες σα αυτές που βγάζαμε όταν φύγαμε από την γ' εθνική σαν μπούμερανγκ χωρίς να καταλάβουμε πως η μπάλα δεν ξέρει από μοιρολατρία, ξέρει από ζωή.

Τι σόι τρέλα είναι αυτή που γράφετε εδώ μέσα; Πέφτει η μπάλα από το χέρι στο πρώτο πέναλτι της χρονιάς κι εσείς κουβεντιάζετε για νερό και σπίτια σα να μην έχουμε δει ποτέ ομάδα στον βορά που έκανε την Κηφισιά θρύλο μέχρι τους γλουτούς; Την Κυριακή βγήκα στη Νομαρχία να παραδώσω κάποια έγγραφα για δήλωση αθλητού των υποδομών και βρήκα τον κ. Παπαδόπουλο — αυτόν που φτιάχνει ακόμα τους κουμπουριές για τις κολώνες του γηπέδου — να μιλάει μόνος του σα τις πρώτες πρωινές ώρες γιατί εκείνοι που είχαν να του δώσουν μια υπογραφή ήταν αργά σαν πάντα. Το έχει κολλημένο στο μυαλό του πως από τις δώδεκα απογραφές που κάναμε στις ομάδες τον τελευταίο χρόνο, οι δεκατέσσερις δήλωσαν νέα μέλη επειδή είχαν ακούσει μέσα από τις κουβέντες των ντελιβεράδων πως η Κηφισιά "ξυπνάει". Καμία ανακοίνωση δεν έκανε τίποτα· έκανε αυτό που βλέπετε κάθε πρωί στις δουλειές σας όταν φτιάχνετε ένα τσάι για τους μικρούς: βγάζετε το κουτί από το ντουλάπι χωρίς να περιμένετε οδηγίες. Εκείνος όμως περίμενε δυόμιση μήνες μετά την υπογραφή του τελευταίου συμπαίκτη μέχρι να του ανοίξει ο δήμος τον λογαριασμό — και όταν πήγε να ρωτήσει δεν είχε κανέναν αριθμό επικοινωνίας, μόνο ένα χαρτί δίπλα στην πόρτα σβησμένο σα να το σκουπίστηκε ο αέρας. Δεν χρειάζεται λοιπόν κανείς μεγάλα λόγια για τους οικονομικούς πίνακες· αυτοί οι άνθρωποι γράφουν την ιστορία της ομάδας στα χέρια τους κάθε βράδυ όταν σβήνουν τα φώτα από το γήπεδο. Αν θέλουμε σχέδιο, αρκεί να μπει ένας άνθρωπος στην αίθουσα των αποφάσεων που ξέρει πως όταν γράφεις στο χαρτί "Κηφισιά" εκεί πάνω πρέπει να υπάρχει μια υπογραφή δίπλα — όχι μόνο μια φωτογραφία σαν αυτές που βγάζουν όταν κάποιος φτερνιστεί στο facebook.

Μα ξεχνάτε τελικά τι σήμαινε πριν τριάντα χρόνια να βάζεις ένα κονδυλάκι στο αυτοκίνητο σου για την Κηφισιά στις τρεις η ώρα το μεσημέρι όταν γύριζε από την Πέρα Τζαμί; Έβγαινες αφήνοντας πίσω σου τον τζόγο του κλειστού γηπέδου της άλλης μεριάς της πόλης — εκεί που τα λεφτά ήταν μόνο στις τσέπες αυτών που μπορούσαν να αγοράσουν αεριούχο νερό χωρίς τρομάρα. Εδώ πάνω οι άνθρωποι δεν περίμεναν ανακοινώσεις· περίμεναν μια μπάλα που χτυπούσε τις σιδερόφυλλες πόρτες του γηπέδου στις δύο η ώρα ακριβώς, έτσι ώστε να τελειώνει το παιχνίδι πριν ξημερώσει και να προλάβουμε όλοι στις δουλειές τους. Κι όμως τώρα κοιτάω την ίδια πόρτα κλειστή στις τέσσερις παρά δέκα το απόγευμα σα να κλείνει κάποιος κατάστημα επειδή τον έκαναν επικεφαλής marketing κάποιου άλλου συλλόγου που δεν ξέρει τι είναι γήπεδο στην πραγματικότητα. Την τελευταία χρονιά είδα τον μικρό του Γιώργου — αυτόν τον πιτσιρικά που κρέμασε δώδεκα αυτοκόλλητα στο ερμάριο του δωματίου του επειδή έκανε δύο γκολ στο πρωτάθλημα των δεκατριών — να ζητάει δουλειά ως εθελοντής στα τμήματα επειδή "όταν μεγαλώσω θέλω να βλέπω την ομάδα μου όπως εκείνες τις παλαιότερες φωτογραφίες". Αυτός ο μικροί πήρε χαρτί και μολύβι πριν τρεις μήνες και έφτιαξε έναν πίνακα: πρώτη στήλη "τι χρειαζόμαστε", δεύτερη "ποιος μπορεί να μας βοηθήσει", τρίτη "πότε πρέπει να γίνει". Την επόμενη μέρα έδωσε το χαρτί στον Πρόεδρο — όχι στα social, στο χέρι. Του είπαν πως είναι μικροί και πως χρειάζονται χρόνο. Λέω τώρα εγώ: πόσος χρόνος χρειάζεται όταν εκείνος ξέρει πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν; Δεν είναι θέμα τύχης ότι τρεις χορηγοί της περσινής χρονιάς δεν είχαν ανακοίνωση μέχρι σήμερα. Είναι θέμα ότι κάποιοι ακόμα περιμένουν τον δήμαρχο να τους στείλει email αντί να ανοίξουν τις πόρτες του γηπέδου μόνα τους σα εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν μέσα σε μία βδομάδα συγκεντρώθηκαν σαράντα άτομα για την αλλαγή της στέγης της κερκίδας — χωρίς κρατική επιχορήγηση, χωρίς κάποιον που να τους υποσχόταν τίτλο στη συνέχεια. Εκείνοι οι σαράντα άνθρωποι ακόμη θυμούνται πως το σχέδιο ξεκινάει από το σημείο που σβήνουν οι φωνές εκείνων που λένε "τι κάνουμε;" και αρχίζει εκείνο όπου στέκονται αυτοί που λένε "ακολουθείτε με". Αν λοιπόν πρέπει να βγει μία ανακοίνωση σωτήρια αυτή την εβδομάδα, ας βγει όχι για τους αριθμούς — αυτοί είναι δευτερεύοντες όταν βλέπεις έναν δεκαπεντάχρονο να σχεδιάζει ένα σύστημα 4-3-3 στο χαρτί επειδή "ο προπονητής μου στο σχολείο μου είπε πως έτσι παίζουμε πάντα" — αλλά για εκείνον τον μικρό Γιώργο. Γιατί όταν εκείνος τελειώσει τα μαθήματα στις δύο η ώρα, θα ψάξει πάλι την πόρτα του γηπέδου σαν κάθε Κυριακή — όχι για ανακοινώσεις, για μπάλα. Και όσο υπάρχει ένας άνθρωπος που ψάχνει αυτήν την πόρτα εκείνη την ώρα, εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να χάνουμε χρόνο σε κουβέντες σα αυτές που γράφουν ιστορία μόνο στο κεφαλαίο του facebook.

Ρε παιδιά, τι βγάζετε αυτά τώρα;;; 🤡 Να πάει η ομάδα στην Γ' Εθνική και να γυρίσει; Μα είναι η ίδια η ζωή σου που σου λέει πως αυτό δεν αρκεί πια! Γιατί κάθε φορά που γυρίζεις εκεί πάνω το μόνο που βλέπεις είναι η ίδια κουταλιά νερό που ετοιμάζεις χωρίς σχέδιο στο τσαντίρι σου — την πρώτη Κυριακή γεμάτο φιλίες στο γήπεδο, την επόμενη σχεδόν κενό όπως εκείνο το γκαράζ της γειτονιάς που ξέχασες να βάψεις την πόρτα. Εσείς τους θυμώνετε επειδή οι χορηγοί αργούν; Μα αυτοί δεν ψάχνουν ανακοινώσεις — ψάχνουν αποτέλεσμα. Θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβρη όταν η ομάδα έκανε τρεις προπονήσεις την εβδομάδα επειδή έπρεπε να συμπληρώσουν τις ώρες για να υπάρχουν τμήματα;;; Εκείνοι οι μικροί πήραν στις πλάτες τους μια κληρονομιά που κανείς δε τους έδωσε σαν δώρο: έπρεπε να αγωνίζονται όχι μόνο στα παιχνίδια αλλά και στην ουσία του τί σημαίνει ομάδα. Και τώρα τι κάνουμε;;; Περιμένουμε τον Ιανουάριο σα να μιλάμε για κάποιο πανηγύρι;;; Αν θέλουμε να ζήσει το όνομα "Κηφισιά" μέσα στη μνήμη των ανθρώπων σαν εκείνες τις παλιά χρόνια — όχι σαν σκιά στον τοίχο — πρέπει σήμερα να βγάλουμε μία ανακοίνωση που λέει ξεκάθαρα: "Μέχρι τις 15 Ιανουαρίου, μία κίνηση που βγάζει μάτια". Οχι «ίσως», οχι «αναμένουμε», οχι σα κάποιος να γράφει ιστορία στο χαρτί χωρίς νερό στο μολύβι. Γιατί ξέρετε τι έγινε εκείνο το καλοκαίρι όταν ο Τάκης έκανε μία δήλωση στις 8 Ιουλίου πως ανοίγει τμήματα αθλητών;;; Την επόμενη βδομάδα είχαν γραφτεί σαράντα οχτώ παιδιά επειδή εκείνοι ξέρουν πως εκείνη την ημέρα έγινε κάτι συγκεκριμένο. Δεν περίμεναν πρωθυπουργούς ή δημάρχους — εκείνοι πήγαν και δήλωσαν αθλητές επειδή υπήρχε μία φωνή που είχε σχέδιο κι όχι μία ανακοίνωση σαν αυτά που βγάζεις στον υπολογιστή χωρίς να σηκώσεις το χέρι σου από το ποντίκι. Έτσι λοιπόν εγώ λέω: Αφήστε τις κουβέντες για τον υποβιβασμό και βγάλτε αυτό το σχέδιο σήμερα. Γιατί όταν η μπάλα χτυπάει τις πόρτες του γηπέδου στις τρεις η ώρα κάθε Κυριακή, αυτοί που έχουν γράψει ιστορία δεν περιμένουν ανακοινώσεις — κάνουν την ομάδα ζωντανή εκείνη την ίδια στιγμή. Αλλιώς ας πάει η Κηφισιά να γίνει μια ακόμη στήλη στο facebook σα εκείνες που γράφουν "τι ωραία μέρα για ποδόσφαιρο" χωρίς ποτέ να βγουν έξω από την πόρτα. 💸

ΤΙ ΣΑΣ ΠΑΘΕΙΤΕ ΡΕ;;; 🔥 Μιλάτε σα να είναι όλα ρόδινα εκεί πάνω;;;; Ο υποβιβασμός δεν ήταν σκόνη στα μάτια σας;;; Μα η ομάδα σας έτρεξε σα κουνούπι την Κυριακή;;; Γιατί εγώ βλέπω ότι ορισμένοι ψάχνουν κήρυγμα αντί για ΠΟΛΕΜΟ;;; Μέχρι που θα λέμε πως η Κηφισιά είναι θρύλος;;; Θρύλος;;; Μα ξεχάσατε πως περσινή χρονιά οι αντίπαλοι έφερναν τσάι στη δική μας πτέρυγα;;; Και τώρα λέμε πως χρειάζεται σχέδιο;;; Μα η προηγούμενη διοίκηση έκανε σχέδια στα social ενώ οι αντίπαλοι σκότωναν ασίγαστα;;; Τι σχέδιο;;; Αυτό εδώ;;; 🤬 Με αυτή την ψυχολογία, τον Ιανουάριο δε θα βγάλουμε ανακοίνωση — ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΦΑΚΕΛΟ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ!!! 💪 Αλλιώς λέω εγώ ότι πρέπει να βγει μία ανακοίνωση: "Ξεκινάμε ΑΜΕΣΩΣ! Μέχρι τις 25 Οκτωβρίου μία ομάδα πλήρης στις μεταγραφές ΑΛΛΙΩΣ ΣΒΗΝΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ!!!". Γιατί η μπάλα δεν περιμένει!!!!! 🔴😱

Ακούστε τώρα εμένα κι αφήστε τα ψιλά γράμματα για αυτούς που τρώνε κρύο φαγητό στις συνεντεύξεις... Ρε παιδιά, βλέπω την Κηφισιά σα εκείνον τον φίλο που έχει πάντα κάτι ωραίο να πει στο τσάτ αλλά κανείς δε του δίνει σημασία όταν φτάνει η ώρα της δουλειάς. Κάθε φορά που λέμε "τονciam" θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που φύγαμε τρεις πόντους πάνω από τον υποβιβασμό επειδή κάποιοι περίμεναν τον Θεό να τους στείλει εισιτήριο — όχι να σπάσουν τον κώλο τους στις μεταγραφές πριν ανοίξει η μεταγραφική περίοδο! Κοιτάξτε τώρα: ο υποβιβασμός ήταν σα αυτό το τρύπιο ντουμάκι του ποτηριού μου — δυσάρεστο αλλά όχι αιτία για νεκρική αγρυπνία. Το πρόβλημα είναι πως εδώ πάνω όλοι ξέρουν πως η ομάδα μπορεί να σώσει τη χρονιά, ΑΛΛΑ κανείς δεν ξέρε πως να μαζέψει τα κουκιά της νοικοκυράς! Τι σχέδιο έχουμε;;; Την τελευταία βδομάδα πριν χρειαστούμε οικονομικά paper είδα τη διοίκηση να ανεβάζει stories σα πιτσιρικά στο instagram... Καλά διασκεδάσαμε, ρε συντρόφους! Και ξέρετε τι χρειάζεται;;; Όχι ανακοινώσεις σα αυτές που βγάζουμε όταν λείπει το πρώτο βήμα — χρειάζεται ΜΙΑ κίνηση σα εκείνη που έκανε η ομάδα το 2019 όταν συγκέντρωσαν σαράντα άτομα μέσα σε βδομάδα για το γήπεδο χωρίς καν μία ευρώ επιχορήγηση. Γιατί σήμερα αυτοί οι σαράντα άνθρωποι είναι ακόμα εκεί — όχι επειδή έχουν υπομονή, επειδή ξέρουν πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν! Λοιπόν;;; Θα περιμένουμε Ιανουάριο;;; Ή θέλουμε να ξυπνήσουμε αύριο βλέποντας το γήπεδο γεμάτο παιδιά επειδή κάποιος πήρε τηλέφωνο τρεις χορηγούς αντί να στέλνει newsletter;;; 🤡 Ο χρόνος τελειώνει σα το γάλα στον καφέ — και εμείς ακόμα συζητάμε σα να είναι Απρίλης!