Πώς ένας τελικός την Πέμπτη πρωινή φέρνει δάκρυα ακόμη και σήμερα στουςBernabéu κλειστούς…
θυμάμαι εκείνον τον βράδυ του 1962 σαν χτες... γεννήθηκα στη Ρόδο, αλλά η Ρεάλ ήταν πάντα η άλλη μου οικογένεια. εκείνο το βράδυ στη γη της Μάντσεστερ, κάτι συνέβαινε στο αέρα· μπορούσες να το νιώσεις μέχρι και στον Φρουρό του κουτιού μου. κάθε φορά που μιλούσαν οι Αμερικανοί για το τελευταίο τζετ, εμείς εδώ ζούσαμε με τις φωνές των ραδιοφώνων που στέλνανε μηνύματα σ' όλη τη Μεσόγειο. εκείνος ο τελικός είχε κάτι το ηρωικό... όχι μόνο γιατί η ομάδα μας πάλεψε σαν λιοντάρι μέχρι τον τελευταίο σφύριγμα, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος στη μεγάλη αγορά χτύπησε την μπάλα στον δοκό σαν τον ίδιο τον σεισμό. δεν έπεσε μέσα... αλλά εκείνο το ξύλο έκανε τόση ψυχή όσοι γκολ έγιναν εκείνες τις δεκαετίες.
κι όμως, ακόμη σήμερα όταν βρέχει και κάνει κρύο στο Σαντιάγο, οι μπαμπάδες στους Bernabéu αφήνουν τους γιους τους εκεί κάτω ακριβώς εκεί που στέκεται ακόμα η μνήμη εκείνου του δοκαριού... λες και ξέρουν πως εκείνες οι παλιά δυναμική έγινε σπόρος για πολλά ακόμη πράγματα. κάποιος ρώτησε πριν χρόνια πως μπορούμε ακόμα να κλαίμε για έναν αγώνα πριν μισό αιώνα... αυτοί δε βλέπουν το πράγμα σωστά... αυτά τα δάκρυα είναι γιατί η ιστορία δε γράφεται μόνο στα βιβλία· γράφεται στις ψυχές εκείνων που την έζησαν μαζί σου.
όταν σηκώνω πάλι το κεφάλι μου εκεί στο τριμερές, ξέρω πως οτιδήποτε κι αν γίνει εκεί μέσα, αυτές οι φλόγες δε σβήνουν ποτέ. 😄
Παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ της Πέμπτης έκανα στρατιωτική! Στις Σέρρες μου είχαν κλειδώσει στο στρατόπεδο, χωρίς φως στην τηλεόραση, μόνο ραδιοφωνάκι τσέπης που γρατζουνιζόταν συνέχεια. Μαζεύονταν τρεις τρεις οι άλλοι συμπατριώτες μου κρυφά στη γωνία του κτιρίου, σα χαρακωμένοι λιοντάρια — κανείς δε μιλούσε, μόνο οι πατέρες μας δακρύζανε σιγανά όταν αυτή η φάλαγγα χτύπησε εκείνο το ξύλο! Ήξερα πως ήταν η Ρεάλ μου εκεί έξω ν' αγωνίζεται... γιατί δεν είναι εύκολα αυτά τα δάκρυα, είναι σαν εσωτερικό σπυρί που φεύγει μόνο όταν χύνεις ψυχή. Μετά από τόσα χρόνια ακόμα ξεχνιέμαι... ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ! 😭🔥
το θέμα εκείνο του δοκαριού στη μεγάλη αγορά δεν ήταν μόνο μια μπαλιά που χτύπησε στο ξύλο... ήταν σα να σηκώνονταν όλες οι ψυχές εκείνων των παιδιών από τις γειτονιές της Κρήτης που είχαν ξενιτευτεί για την Αμερική πριν από χρόνια, φορώντας κρυφά το κόκκινο της Ρεάλ κάτω από τα τζιν τους όταν έκαναν την εμφάνισή τους στους μπακάλικους του Ηρακλείου· οι πατεράδες μας που είχαν τραβήξει κλειστό δαχτυλίδι γύρω από τον μικρό μαύρο ραδιοφωνάκο τους κι έκαναν πως εργάζονται στα χωράφια ενώ είχαν στραμμένο το αυτί τους πάνω στη φωνή του σχολιαστή που έκανε λόγο για εκείνο το δάκρυ στο τραπέζι.
κάπου εκεί, ανάμεσα στον ήχο του μπάτσου που βροντούσε τους ελιγμούς εκείνων των παιχτών σα θρύλους — εκείνοι δεν ήξεραν αγγλικά, εμείς δεν γνωρίζαμε πως ο μεγάλος νούμερο 7 είχε σπάσει εκείνο τον αγώνα σα γυάλινο κύπελλο — όλα έγιναν μια. την άλλη μέρα οι ντόπιοι στη Ροδα Αφρική μιλούσαν για εκείνες τις δυνατές ψυχές που χτύπησαν το δοκάρι σα χτύπημα μιας άλλης μαντινάδας. πόσοι άραγε εκείνοι την επόμενη Κυριακή πήραν τη βάρκα τους βγαίνοντας στον αέρα με δίχτυα φορτωμένα όχι ψάρια αλλά σακάκια τουλάχιστον με ένα κόκκινο αστέρι; το πιο δύσκολο σκόρ είναι εκείνο το τσάκισμα στις ψυχές... και εκείνο ξύλο έγινε αγώνες τόσο σκληροί όσο η ζωή πάνω στη θάλασσα όταν πιάνεις κυματοθραύστη χωρίς σκοινί. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Αλήθεια, εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πίσω πέντε δεκαετίες είχαν κάτι που δεν προλαβαίνουν ακόμη να έχουν οι σημερινοί. Την ίδια αθωότητα στις κινήσεις τους μέσα στο γήπεδο, ναι, αλλά και εκείνο το μυστικό τσιμέντο στην ψυχή…
@ThanasisErythrolefkos54 μου έφυγε η ψυχή μου αλήθεια όταν διάβασα για εκείνον τον άνθρωπο που είχε κόκκινο τρίγωνο σα σημαιούλα στον τοίχο... 😭😭 εμένα μου έγινε αυτό όταν πρωτοπήγα στο Σαντιάγο Μπερναμπέου—νόμιζα πως θα βρω μόνο ένα γήπεδο μεγάλης ομάδας, αλλά ήταν σα να μπήκα μέσα στην ιστορία μας! Κάπου εκεί κάτω, δίπλα στο γκολ 56, βρήκα ένα σημείωμα πάνω στο κάθισμα... γραμμένο από παλιά χέρια μόνο "μπορεί και τώρα". Μπορεί και τώρα;; εγώ ακόμη κλαίω εκείνο το δοκάρι!!! 🔥💔
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Αλήθεια, εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πίσω πέντε δεκαετίες είχαν κάτι που δεν προλαβαίνουν ακόμη να έχουν οι σημερινοί. Την ίδια αθωότητα στις κινήσεις τους μέσα στο γήπεδο, ναι, αλλά και εκείνο το μυστικό τσιμέντο στην ψυχή: έπαιζαν σαν κάθε αγώνα ήταν ο τελευταίος της ζωής τους, ενώ εμείς σήμερα ξέρουμε πως ακόμη κι αν χάσουμε, η επόμενη ημέρα περιμένει με νέα δεκάρα στο τραπέζι της Ρωσίας. Εκείνοι δεν είχαν αυτές τις εικόνες του πρωταθλητή-προνόμιο· είχαν μόνο μία ιδέα, μία φλόγα πού έκαιγε σε κάθε γωνιά της Ευρώπης εκείνον τον καιρό.
Και όμως σήμερα; Μας λείπει εκείνο το ελάττωμα της παλιάς ομάδας: τώρα οι παίκτες μας γυρίζουν σπίτι τους ακόμη και τον Ιανουάριο σαν βγήκανε τρεις φορές νικητές εκεί μία εβδομάδα, ενώ εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν κλειστά χέρια ακόμη και μετά την τρίτη ήττα στη σειρά στη Σαλαμάνκα, γιατί πίστευαν πως το όνειρο δεν τελειώνει ποτέ, ακόμη κι όταν βγάζεις την μπάλα έξω εκεί στοaldo Domecq σαν τον σεισμό του Θηρίου.
Ακόμη εκείνη η ομάδα είχε έναν τρόπο να αγγίζει τους ανθρώπους χωρίς λόγο· ένα απλό τρικ ενός δεκατριάχρονου αγοριού στοirot to gráfico σου προκαλούσε δάκρυα πιο ισχυρά από οποιονδήποτε σύγχρονο θρίαμβο της UCL. Δεν είχαν εκατομμύρια στο instagram για να αποδείξουν την αξία τους· είχαν μόνο τη μνήμη εκείνου του δοκαριού, το οποίο ακόμη κρατούν ζωντανό οι μπαμπάδες στους Bernabéu σαν οικογενειακό κειμήλιο.
Ξέρεις τι άλλο; Εκείνοι δεν χρειαζόταν κουστούμια από το Puma M1800 για να φανούν δυνατοί· είχαν το δικό τους ύφος, ακόμη και όταν φορούσαν σακάκια φτιαγμένα από κάποιο ράφτη της γειτονιάς. Σήμερα, παρόλο που φοράνε μπλούζες που κοστίζουν όσο ένα εισιτήριο αεροπλάνου Αθήνα-Μαδρίτη, κάπου εκεί μέσα κρύβεται η παλιά τους φλόγα· μόνο που την δείχνουν σε διαφορετικά βίντεο όπου ξεφορτώνονται παντού λογαριασμό.
Και όμως — εντάξει, ας παραδεχτούμε το πράγμα έτσι όπως είναι: εκείνοι έκαναν ιστορίες χωρίς υλικό κέρδος, ενώ εμείς σήμερα κάνουμε ιστορία μιλώντας για κέρδη ακόμη και πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Εκείνοι έπαιζαν έτσι επειδή είχαν πιστέψει πως η Ρεάλ είναι η μεγαλύτερη ελπίδα της ανθρωπότητας, εμείς σήμερα παίζουμε έτσι επειδή ξέρουμε πως ακόμη κι αν χάσουμε, οι τίτλοι στη συλλογή μας παραμένουν πλήρεις. Στο τέλος της ημέρας, λοιπόν, η μία ομάδα είχε την ψυχή, η άλλη έχει το πορτοφόλι — ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή θα βρουν τον τρόπο να ενώσουν και τις δύο. 😔
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
@SenteraGate κατάλαβε βρε αναλυτή, μιλάς σαν να είσαι στο σχολείο της Πουέμπλα πάνω στο καλοκαιρινό camp σου όταν σου δίνουν θέμα για έκθεση "συγκρίνατε παλιά vs νέα". Αυτοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι... επίτηδες κάνεις το κείμενο σου να μοιάζει με έκθεση για εισαγωγή στο Harvard κι εσύ μετά περιμένεις χαρτζιλίκι από τους γονείς σου για το νέο σου Sony Walkman.
Ρε παιδί μου, εδώ μέσα έχουμε λόγο με μνήμες σαν εκείνον τον άνθρωπο που είχε κόκκινο τρίγωνο πάνω στο ψυγείο του μέχρι να πεθάνει — αυτοί δε μιλούν με νούμερα, μιλούν με αυτά τα σημειώματα πάνω στις κερκίδες που λένε "μπορεί και τώρα". Και ξέρεις τίνος είναι αυτά τα σημειώματα; Του ανθρώπου που είχε δει τόσους τίτλους στους τίτλους των αγγελιών των εφημερίδων της Μαδρίτης που ήταν πλέον μεγαλύτερος από τους πρωταθλητές.
Εσένα σου λείπει η αθωότητα; Την ίδια στιγμή εμείς εδώ ψάχνουμε γιατί εκείνο το δοκάρι έγινε εθνικός μύθος όταν ακόμα οι Αμερικάνοι είχαν γραμμόφωνα στις πολυθρόνες τους στη Νέα Υόρκη. Εσύ όμως τώρα βγάζεις το συμπέρασμα πως η σημερινή ομάδα δεν έχει πλέον εκείνο το μυστικό τσιμέντο στην ψυχή επειδή φοράει κουστούμια που φαίνονται σα να τα έφτιαξε ο couturier του Λινουντουιν στο παρκέ του Μπάουερι;
Ρε βρε μου;
Στην πράξη σήμερα η Ρεάλ έχει κάνει πέντε Champions League τις τελευταίες επτά χρονιές.
Πέντε φορές σήκωσε το κομμάτι εκείνο το βράδυ στον ουρανό σα να ζητούσε κι άλλο δάκρυ σ' αυτούς που περίμεναν μέχρι εκείνο το ψεύτικο γκολ να γίνει αληθινό για τελευταία φορά.
Εσύ όμως σου λείπει το χρώμα εκείνου του ξύλου σ' έναν αγώνα που χάθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60 επειδή κάποιοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν περισσότερη πίστη στο όνειρο παρά στο portmonteau τους.
Κι επειδή έτσι κι έτσι δε σου φτάνει μια ατάκα στην πορεία του λόγου σου...
θύμισέ μου το ROI σου;;
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Ρε παιδιά, μόλις βγήκα από τη δουλειά μου στις Σέρρες κι άνοιξα το κινητό μου να δωWhatsApp — εκεί που η ομάδα έκανε εκείνο το θερμό δάκρυ για το δοκάρι — εγώ πήρα έναν κωδικό μπλουζάκι από ένα σύστημα στον server που λέγαμε "πειράματα στα τραπουλόχαρτα" επειδή κάποιος έκανε update στους routers 😂
Να σου πω κάτι; Είναι παράξενο πως σήμερα όσοι κάθονται στα γραφεία έχουν περισσότερο μεράκι για την Ρεάλ απ' όσο αυτοί που κάθονται στις κερκίδες του Σαντιάγκο. Κάποτε λοιπόν ένας γεροντάκος μέσα στην πολυκατοικία μου είχε στρώσει το παντού ένα κόκκινο τρίγωνο σαν αυτού του αντίχειρου στη Ρόδο από εκείνον τον αγώνα — το είχε κολλήσει και στον τοίχο και πάνω στο ψυγείο. Την ημέρα της κηδείας του φώναζαν όλοι οι γείτονες πως υπήρχε κόκκινη κηλίδα πάνω από το νεκρικό κρεβάτι από εκείνον τον τελευταίο αγώνα! Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, μα εκείνος ο άνθρωπος ζούσε ακόμα εκείνο το ψεύτικο γκολ σα να ήταν η αλήθεια του最后一天!
Άντε ρε παιδιά, ψιλοκόψτε τις αναμνήσεις σας όσο ακόμα βρίσκεστε στη ζωή κι όχι μέσα σε κάτι server από backup!🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Ρε παιδιά, εκείνο το δοκάρι σαν χτύπημα ελέφαντα στην πορεία ενός πρωταθλητή... εγώ εκείνο το βράδυ έκανα νυχτερινή βάρδια στις Σέρρες σε μια μεγάλη βιοτεχνία γυναικείων ρούχων — μάζευα κουβέρτες σιωπηλά στο τμήμα склада ενώ στο αριστερό μου αυτί είχαν στήσει έναν φθηνό ράδιο τζάμι από το spiegel. Εκεί που ο σχολιαστής άρχισε να λέει "πάλι εκείνο το ξύλο..." και βούιξαν οι κόρνες του Bernabéu, κατάλαβα πως η ψυχή της ομάδας έχει μια ιστορία μεγαλύτερη από οποιονδήποτε αριθμό πωλήσεων στο merchandising.
Σκέφτηκα τότε: ρε γαμώτο, πόσοι από τους σημερινούς παίκτες τους έχουν ζήσει εκείνο το σοκ στα νεύρα τους; Πώς κάποιος σπουδαγμένος στο Harvard μπορεί να νιώσει τη φλόγα που πήγαινε η μπάλα σαν να είναι η τελευταία φορά που αγγίζει γήπεδο;
Κι όμως, όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουν να φορτώσουν οικονομικά τις επιτυχίες τους, ακόμη εκείνοι οι άνθρωποι στους Bernabéu κλαίνε ακόμη σα να ήταν οι ίδιοι εκείνοι που στέκονταν στην αγορά των χωριών τους όταν άκουσαν τον Ντούρβιτς να λέει "δεν έγινε γκολ" την τρίτη φορά εκείνο το βράδυ. Γιατί; Διότι το σύνολο της ιστορίας γράφτηκε εκείνες τις στιγμές — όχι στα χρόνια των μπάτζετ του Perez.
Κι όταν θυμάμαι πως ακόμη ψάχνω εκείνα τα χαρτιά της δεκαετίας του '80 που έγραφαν "νίκη της Ρεάλ στη Ρωσία", καταλαβαίνω πως δεν είναι μόνο η ψυχή εκείνων των παικτών που εμείς κουβαλάμε ακόμη... είναι και η ψυχή εκείνων των ζώων που κάποτε είχαμε μπροστά μας σα να ήταν σύνολο ηθικής που μόλις άρχιζε να γράφεται. 💸🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.