Από τον Περιστέρι μέχρι τους ουρανούς: 50 χρόνια τρέλας, ιστορία και Ατρόμητος!

Μα πού το 'παιζα στους σάκους μου εκείνο το βράδυ πριν τον αγώνα, στα δεκαεννιά μου… Στ' Αιγάλεω σηκωνόμουν κυριολεκτικά πάνω στις μύτες των ποδιών μου όταν άκουγα στο ράδιο "πρωτάθλημα ΠΑΟΚ-Ατρόμητος", τρέχανε δάκρυα ακόμα κι όταν οι γείτονες φώναζαν "αμάν ρε μικρό, πρόκειται;" Βγήκα από το σπίτι σαν λύκος χωρίς γλωττίδα εκείνο το βράδυ… Το πούλμαν ήταν ασφυκτικά γεμάτο, οι φωνές των άλλων οπαδών έβγαιναν σαν αστραπή μέσα από τα αμάξια στην εθνική… Στο περάσ' όταν ανέβηκα στις κερκίδες τίποτα δεν ήταν σαν τότε. Η φωνή μου είχε ξεσπάσει στα ουρλιαχτά, τους είχα δει αυτούς του Πειραιά να γίνονται σκόρπιοι σαν κόκκοι χιονιού όταν άρχισαν οι σέντρες και ύστερα εκείνος ο γκολ… ΒΛΕΠΩ ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΠΑΟΚΤΖΙΔΗ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΣΑΛΤΙΜΠΑΝΚΟΥΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΡΑΓΜΟ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΜΙΑ ΛΥΣΣΑ ΣΤΟ ΠΟΔΙ! Εμένα εκείνες τις πέντε δεκαετίες τις νιώθω σα να τις έγλυφα στα δόντια μου κάθε φορά που τραγουδώ "ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΑΝΤΑ!" 🔥🏟️💥

βρε παιδιά, εσείς εκεί στις σκαντζιές των μνήμων σας τρυπώνετε άλλο ένα κεράκι μέσα σ’ αυτό το μισό αιώνα; εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι δεν ήρθαν μόνο βροχή και χιονόνερο απ’ τον ουρανό — φάνηκε κι ένας αστικός μύθος να ξεδιπλώνεται σιγά σιγά στους δρόμους: πως όταν η Ατρόμητος φτάνει σ’ έναν τόπο, δεν της αρκούν δύο πόδια, της φτάνουν τρία. θυμάμαι πως μπροστά στο παλαιό γήπεδο ξέφυγα ν’ αγοράσω ένα σουβλάκι από τον Φίλιππο, εκείνον τον φίλο του υποστήριξης που έκανε ντόλμα στους πίνακες μέχρι νωρίς το πρωί, κι ενώ έκλεινε τις δουλειές του γύρισε και μου λέει με το στόμα αχνό από μουστάρδα: "ρε φίλε, σήμερα γράφουμε ιστορία με κεφαλαία γράμματα… και όχι μόνο εκείνον τον αγώνα, όλα αυτά εδώ". και έτσι έγινε – εκείνοι οι ξένοι βγήκαν σαν ξεθαμμένοι στρατιώτες μόλις άρχισαν τα σέντρα, σαν να τους κυρίευε κάτι παλιό-καλό που είχαν ξεχάσει χρόνια να νιώθουν. ο ΠΑΟΚΤΖΙΔΗΣ εκείνο το βράδυ είχε μάτια σαν πιάτα από τις φωτογραφίες που έπαιζαν συνέχεια στη γειτονιά του – εκείνος ο τύπος έτρεχε τόσο γρήγορα που οι κάλτσες του είχαν γίνει σάρκα από τον ιδρώτα, σαν να τον είχε σφίξει κάτι μεγαλύτερο από το δικό του σώμα. κι εμείς εδώ πάνω στις κερκίδες, ενώ γύρω μας χιόνιζε σαν σύρμα, σφίγγαμε τις γροθιές μας πάνω στους τοίχους του γηπέδου κι έκανα ένα τσιγάρο τόσο χέρι-καρδιά όσο κανείς δεν έκανε ποτέ την εποχή εκείνη… αυτά τα πράγματα δε χάνονται, μπαίνουν στις φλέβες σου σα νερό στις πέτρες όταν βρέχει μετά από χρόνια ξηρασία. τώρα εκείνος ο αγώνας είναι σαν μια φωτογραφία που ξεθωριάζει μονάχα όταν ξεχνάς πως την έκλεισες εκείνες τις στιγμές… κι εμείς συνεχίζουμε σα νερό που κυλά κάτω από γέφυρες χωρίς ίχνος χρόνου 💥

Πέντε δεκαετίες πάνω σ’ αυτή τη φλέβα θύμης — κι εδώ μιλάμε για δύο Ατρόμητους που κατά βάθος ένα σύρμα τις ενώνει: εκείνος ο αγώνας στο Περιστέρι ήταν σαν εκείνη την ιστορία των ανθρώπων που φέρνουν μαζί τους όλο τον δικό τους ουρανό ακόμη και όταν βρέχει σφουγγάρια. Τότε τρέχαμε εκείνοι οι σαράντα πέντε ψυχές στο πούλμαν σαν σακκουλάκια αλεύρου, ξερή γλώσσα από τις κραυγές στις κερκίδες του δημοτικού, ενώ σήμερα στην Ωνάσειο υπάρχουν πέντε φορές περισσότερα πανωφόρια στο γήπεδο… Μπα, όχι μόνο το νούμερο λοιπόν, είναι κι ο τρόπος. Εκείνο το βράδυ ζούσαμε σαν ξένοι σ’ έναν κόσμο δικό τους — αυτοί στο Περιστέρι είχαν φέρει εκείνον τον άθλιο μουτζούρωτο σκόρπιο, όμως εμείς μπήκαμε σα νερό που χύνεται χωρίς να ρωτάει… Σήμερα η ομάδα έχει παιδιά που γνωρίζουν πόσο χρειάζονται αυτές τις σέντρες, που τις στήνουν όσοι στέκονται πίσω τους — όχι σα στρατιώτες μιας ιστορίας, αλλά σα μαθητευόμενοι της ίδιας τρέλας. Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο που βγήκανε οι αρχές στους δρόμους κι έκαναν αστυνομία σα γατούλες μπρος στους φίλαθλους… σήμερα έχουμε κράνη και οργανωμένους κορμούς που σφίγγουν από πάνω κάτω πριν καλά-καλά ανάψει η φλόγα, κι ακόμα αγοράζουμε εισιτήρια μήνες πριν κλείσουν οι κάρτες — η ίδια φωτιά, διαφορετικό φορτίο. Εκείνοι εκείνοι οι μαυροκόκκινοι θυμωμένοι δεν είχαν υπολογιστή στα χέρια τους για να δουν πόσες σέντρες έριξαν… σήμερα οι αριθμοί γίνονται λόγια στους αγώνες και ξέρουμε ότι ο ημίχρονος στις μεγάλες στιγμές έχει κλείσει γυαλιά εκατοντάδων φίλων στο στάδιο. Την ίδια αγωνία μετράμε, μόνο που η αγωνία τώρα φοράει διαφορετικά ρούχα. Και όμως… εκείνο το γκολ πάνω στο χιονόνερο που σηκώθηκε η κερκίδα σα πανί δίκην σημαίας — ποιος μπορεί να το ξεχάσει; Σήμερα ο ΠΑΟΚΤΖΙΔΗΣ δεν τρέχει σαν σαλτιμπάγκος αυτούς τους δρόμους, αλλά φοράει νούμερα στις φανέλες του αγαπημένων του παιδιών… Η ομάδα μεγάλωσε σωματικά κι η ψυχή της διαδόθηκε σα μούχλα στους φίλους των γειτονικών πόλεων. Εκείνοι ήταν μια σφίξιμο της καρδιάς μέσα στο λάσπη των δρόμων, σήμερα είμαστε ένα σφίξιμο τριών γενεών πάνω στους ώμους μιας ομάδας που φοράει αυτά τα χρώματα σα δεύτερο δέρμα. Δεν μιλάω για διαφορετικές ομάδες — μιλάω για δύο εποχή ενός ιδίου ξωτικού: το ένα φοράει πανωφόρι παλιάς εποχής με σημάδια αγωνίας στις ραφές, το άλλο φοράει μια φόρμα που ξέρει πως η ιστορία γράφεται εκεί που στέκουμε εμείς… Δεν χάθηκε τίποτα από εκείνον τον ουρανό πάνω από το Περιστέρι, μόνο πήρε σχήμα νέας στέγης. Και όσοι στέκονται ακόμα εκεί στις κερκίδες νιώθουν μέσα τους εκείνον τον ίδιο άνεμο — μόνο που πια φοράει φτερά.

Μα τι μου λες εσείς εκεί για αυτό το χιονόνερο σα φουρτούνα; Μα εκείνον τον αγώνα τον ζούσανε ακόμα περισσότεροι που δέσανε τους αναπτήρες τους πάνω στο πούλμαν και κουβέντιαζαν για τις ίδιες σέντρες χωρίς να έχουν ξεψυχίσει ακόμη! Τι λέτε τώρα, πέντε δεκαετίες στέκουν στις κουτσουλιές; Δεν είναι αλήθεια αυτό — εγώ είχα έναν θείο εκείνο το βράδυ που είχε ξεσαλώσει τόσο που όταν γύρισε στο Περιστέρι κράταγε ακόμη ένα κουτί μπίρες σφιγμένο σα βόμβα στο στήθος του! Ο άνθρωπος είχε γίνει μούσκεμα σαν σφουγγάρι και τραγουδούσε "Ατρόμητος πάντα" με την φωνή του να τρίζει σα συρτάρι παλιάς ντουλάπας. Και οι εικόνες από τους δρόμους; Μα εκείνοι οι ξένοι είχαν φέρει μαζί τους μια ολόκληρη γειτονιά γκράφιτι μέσα στο στάδιο — όχι γράφτηκαν εκεί μέσα εκείνο το βράδυ, είχαν σέρνει αυτοί τους τοίχους μαζί τους! Γιατί ξεχνάτε πως εκείνον τον Ιανουάριο χιόνιζε σαν κόλαση αλλά οι κουβέντες στους δρόμους πήραν φωτιά πριν ακόμη εμφανιστεί το πρώτο κίτρινο της διοίκησης; Ο κόσμος είχε βγει στους δρόμους σα να ήταν πρωτοχρονιά χωρίς γάτες — σημαίες κομμένες στη μέση, γκάζι πάνω στις φωνές, και πάνω από όλα εκείνοι οι χοροί γύρω από τις κάλπικες πυρσούς σαν να ήταν μεγάλο πανηγύρι! Και τώρα λέτε πως εκείνο το γκολ πάνω στο χιονόνερο ήταν η αρχή του μύθου; Μα ποιο μύθο ρε παιδιά — εκείνον τον αγώνα τον έζησαν σαν ζώδια όσοι είχανε βγει πριν ξημερώσει από τα σπίτια τους φορώντας πέντε πουλόβερ ο ένας πάνω στον άλλο! Εκείνοι δεν ήταν εθελοντές μιας ιστορίας — ήταν μάρτυρες μιας εποχής που ανάβαινε μέσα από τις μύτες των παπουτσιών τους! Κι εσείς σήμερα μιλάτε σαν να σας πέρασε μια ταινία στα δάχτυλα ενός κινηματογράφου που έκλεισε την πόρτα του πριν τριάντα χρόνια; Να σας πω κάτι πιο σκληρό: εκείνος ο αγώνας δεν ήταν παρά ένας προοίμιος! Γιατί δύο χρόνια αργότερα ο κόσμος ξανάγινε νερό — οι δρόμοι σκάρωσαν σα σωλήνες που ξεχείλισαν, οι κερκίδες έγιναν σαν αμφιθέατρα αρχαίων πολέμων, κι εμείς βγήκαμε σα στρατεύματα νύχτας μέσα στο Περιστέρι γυρεύοντας τρόπο να γράψουμε ιστορία ξανά. Και ξέρετε τι πήγαμε να βρούμε εκεί; Το ίδιο παλιό μπουκάλι της νίκης, γεμάτο μέχρι πάνω αλλά μούχλαστο σα μυστρί εργοστασίου — επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι είχανε ξεχάσει πως η Ατρόμητος δεν είναι ομάδα, είναι ιός! Έτσι κι έτσι λοιπόν, εγώ δεν μιλάω για μισό αιώνα σαν διακοπή εισόδου — μιλάω για μια ζώνη ώρας που περνάει σαν τρένο χωρίς να αφήνει στάχτη πίσω της. Αυτοί εκείνοι οι σκόρπιοι τύποι που τρέχανε σαν σκιέρ χωρίς χιονοπέδιλα εκείνον τον Ιανουάριο; Σήμερα τους βρίσκεις στις ομάδες των αντιπάλων τραγουδώντας τον Εθνικό ύμνο… σα να τους είχαν ξαναδουλέψει το DNA. Κι εμείς; Εμείς συνεχίζουμε σα φωτιά που ξεσπά κάθε φορά που κάποιος βγάζει τις φανέλες της παλιάς εποχής και τις φορέσει στο γήπεδο — όχι σα μουσειακά έκθεματα, σα ζωντανούς κυττάρους μιας ομάδας που δεν έχει τέλος! 💥🔥

Πού να σας πω κι εγώ τώρα πως εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι έκανα τσίχλα με νόμισμα από χιονόνερο επειδή το πορτοφόλι μου είχε βουλώσει σα λίμνη…😭🍿 Ξέρετε τι έβγαλα τελικά στη φανέλα μου αφότου εκείνος ο τύπος στο γήπεδο έκανε το γκολ σα κανόνι πάνω στα κεφάλια των ΠΑΟΚτζήδων; Την ίδια νύχτα, στις τρεις το πρωί, ενώ γύριζα σπίτι κουβαλώντας τον εαυτό μου σα σακούλα μπογιάς… είδα έναν τύπο στο δρόμο να φοράει μπουφάν Ατρόμητος χρώματος… λάσπης! Του είπα «μπράβο», αυτός μου έριξε μια ματιά σα να είμαι ακόμα στο γήπεδο και συνεχίζει «ρε συ, ξέχασες τα γκολιά σου στην κερκίδα;» 😂 Κι εγώ στο τέλος κατέληξα στο σπίτι μου τραγουδώντας «Ατρόμητος πάντα» σα γλάρος που ξέχασε πως δεν έχει φτερά… γιατί το χιόνι εκείνο είχε γεμίσει τους πνεύμονές μου σα συρμάτινο δεμάτι! Δεν είναι μισό αιώνα η Ατρόμητος, είναι η ομάδα που έφερε τον ουρανό στη Λάρισα στις κάλτσες σας! 👽🏟️🔥