Θα ήταν καλύτερα η Σίτι να είχε κερδίσει όλα τα πρωταθλήματα των τελευταίων 5 χρόνων…

Τι άλλο σου ζητάνε, ρε γαμώτο; Να κάνουμε η Μπόλτον πρωταθλητής πρώτη επειδή αλλιώς η Σίτι βαρεθήκαμε; Την πλάκα σου αυτή τώρα; Άκου εδώ: εγώ λατρεύω τη Σίτι όσο φυσικός γονιός αγαπάει το παιδί του, αλλά στο διάολο τον τίτλο χωρίς συναγωνισμό. Τρεις φορές πρωταθλητές σε πέντε χρόνια; Μπράβο μας — έχει τόσο νόημα όσο η εφημερίδα της επόμενης ημέρας στις 12 το βράδυ. Ο τίτλος χωρίς αντίπαλο είναι σα χρυσό μετάλλιο στον αέρα: όλοι βλέπουν το μετάλλιο, κανένας δεν βλέπει τον αγώνα που έγινε για να το πάρεις. Και μην μου πεις "οι άλλες ομάδες δεν είχαν κούπες", ρε; Η Λίβερπουλ έγινε ομάδα-αστραπή υπό αυτές τις συνθήκες — έκανε ένα νταμπλ το 2022 και ένα ακόμη τρόπαιο μέσα στη χρονιά σου κλέβοντας τους δικούς τους τίτλους, όχι επειδή κάποιος τους έδωσε λυμένα. Την ίδια στιγμή η Αρσενάλ έκανε τρεις φορές δεύτερη θέση μέσα στα πέντε χρόνια κι έκανε τους ποιοτικούς αγώνες που έγιναν το δικό μας ντοκουμέντο ανάπτυξης. Τρία πρωταθλήματα χωρίς εκείνες δεν ήταν τρόπαια — ήταν αυτοί οι περίπατοι στην Κομιανού όταν ήμασταν οι μόνοι που ήξερα πως πάμε στον τελικό του Κυπέλλου. Και ας περάσουμε στα νούμερα που γουστάρεις, ρε φίλε: από το 2018 μέχρι το 2023, η Σίτι είχε 64 νίκες στις 100 εκτός έδρας αγώνες στις δύο ομάδες αυτών που μιλάμε. Αν είχε βγάλει όλα τα πρωταθλήματα χωρίς αυτές, τότε από πού βγαίναν αυτές οι εκτός έδρας νίκες; Από τις ιδιοκτήτες σπιτιού; Οι άλλοι γινόντουσαν δάσκαλοι, εμείς φαντάσματα ενός πρωταθλήματος χωρίς αντίσταση. Τέλος πάντων, εγώ θέλω τους τίτλους, αλλά μαζί και τους μεγαλοπρεπείς αντίπαλους. Γιατί όταν η Αρσενάλ το '23 είχε αυτό το τρέξιμο μέχρι τον Μάιο για να πάρει τη δεύτερη θέση, έκανε ένα παιχνίδι που έκανε τη Σίτι να αναζητήσει την ψυχή της στις επόμενες αγωνιστικές. Κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται όταν έχεις κλειστό σύστημα. Προτιμώ μια Σίτι σα στρατιά στον πόλεμο — ξέρεις ότι ο αντίπαλος υπάρχει, ότι η μάχη έχει αίμα, ότι οι νίκες μετά βγάζουν γεύση. Ο τίτλος χωρίς αίγλη είναι σα φαγητό χωρίς αλάτι: δυνατό στις θερμίδες αλλά άγευστο σα νερό της βρύσης.

Ρε τι σκατολογίες λέτε τώρα εδώ;;; Ποιοι νούμερα μου λες;; η Σίτι χωρίς αντίπαλο;;;; 😱🔥 Ρε εκείνες τις χρονιές που κέρδιζαμε τίτλους σα βροχή αγιάζοντας ☂️☔ έβρεχε μόνο πάνω στους δικούς μας τίτλους;; εγώ θυμάμαι άλλα εγώ!!! Ρε όταν η Λίβερπουλ έπαιρνε τους τίτλους τους τους έπαιρνε σα πρωταθλήτρια πάνω στην κόχη του μουντιάλ, εμείς κουβαλούσαμε την ομάδα στους ώμους μας και της φωνάζαμε "ΣΙΤΙ ΣΙΤΙ" μέχρι που η Κλόπ μου είπε πως χάλασε τα αυτιά του!!! 💪🔴 Και τι έγινε;; χάθηκαν;; ΑΧΑΧΑΧΑ;;; ΔΕΝ ΕΧΑΣΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! είχαμε τρεις πρωταθλήτες μέσα σε πέντε χρόνια γιατί;; επειδή είμαστε ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ;; ΝΑΙ!!! επειδή όταν η Αρσενάλ έκανε δεύτερη το 2019 μέσα στον Μάη τότε εμείς βγήκαμε πρωταθλητές σα φωτιά!!! επειδή όταν η Λίβερπουλ έκανε νταμπλ τότε εμείς κάναμε τη χάση-πρήσι!!! επειδή όταν η Γιουνάιτεντ ήταν τρίτη τότε εμείς σηκώναμε το νερό στο στόμα!!! 🔥💧 ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;; ο τίτλος χωρίς αγώνα δεν έχει γεύση;; εγώ κάθε φορά που σηκώναμε το κύπελλο έβλεπα τους αντιπάλους μας να ξεσπούν στον ουρανό!!! είμαι εδώ επειδή κάναμε ιστορία!!! Εσείς τι θέλετε;; να καθόμαστε όλη ζωή σα ντοματοσαλάτα στην Κομιανού;;; 🤬 ΝΑΙ!!! επιλέγω μια Σίτι σα ΣΙΤΙ ΣΙΤΙ!!! επειδή είμαστε επικίνδυνοι, επειδή κάνουμε ιστορία, επειδή όταν γράφουμε ιστορία οι άλλοι γράφονται στους υπολογισμούς!!! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλος!!!

Ρε παιδιά μου, εδώ πάμε πολύ πίσω — όχι στα χρόνια των τίτλων, αλλά στον πυρήνα αυτού που λέγεται πρωταθλητισμός. Λοιπόν. Αν η Σίτι είχε σηκώσει όλα τα πρωταθλήματα χωρίς Λίβερπουλ και Αρσενάλ να έχουν ούτε έναν τίτλο, τότε ο αριθμός "πρωτάθλημα" γίνεται ένα νούμερο χωρίς βαρύτητα. Δεν λέω ότι δεν θα ήταν ισχυρός — λέω ότι θα ήταν σα χρυσό μετάλλιο το οποίο κανείς δεν αμφισβήτησε. Και οι θρύλοι χτίζονται πάνω στους αγώνες, όχι πάνω στις νίκες που έρχονται σαν ρούχα από το στεγνό καθαριστήριο. Πάρτε την περίοδο 2018-2023. Στα πέντε αυτά χρόνια, η Λίβερπουλ έκανε δύο τελικούς Champions League, κέρδισε ένα Πρωτάθλημα, ένα Κύπελλο Αγγλίας, δύο Λιγκ Καπ και ένα Super Cup. Η Αρσενάλ έκανε τρεις φορές δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα, έφτασε στους τελικούς του Europa League και έπαιξε δεκαπέντε αγώνες κοντά στον τίτλο μέχρι τις τελευταίες αγωνιστικές. Αυτές οι ομάδες δεν ήταν απλά "πρόβα ζωντανής μετάδοσης" για τη Σίτι — ήταν ο κινητήρας που έκανε τον τροχό του πρωταθλητισμού να γυρίζει με φωτιά. Και τι έγινε όταν η Αρσενάλ έδωσε μέχρι την τελευταία αγωνιστική αγώνα για τη δεύτερη θέση; Η Σίτι έπρεπε να κάνει και εκείνη τον αγώνα της — όχι επειδή υπήρχε κίνδυνος για τον τίτλο, αλλά επειδή ο χαρακτήρας της ομάδας χτίστηκε μέσα από αυτές τις μάχες. Στις περιόδους αυτές, η Σίτι είχε υψηλότερο xG μόνο στις περιπτώσεις που έπρεπε πραγματικά να επιβληθεί πάνω σε κάτι μεγαλύτερο από έναν αήττητο αριθμό στη θέση. Στα χρόνια που η Αρσενάλ γινόταν δεύτερη μέχρι την τελευταία αγωνιστική, η Σίτι έκανε αποστολή της να κρατήσει το επίπεδο — όχι επειδή βαρεθήκαμε τους αντιπάλους, αλλά επειδή αυτοί έκαναν τους τίτλους της να έχουν γεύση πραγματικού αγώνα. Και μην πείτε ότι αυτό ήταν δώρο. Στα πέντε αυτά χρόνια, η Λίβερπουλ κέρδισε δύο φορές τον τίτλο ενώ η ομάδα μας είχε την ομάδα και το δυναμικό γνώρισμά της. Η ομάδα έγινε αγγλικός σύμβολος όχι επειδή υπήρχε ένας κενός τίτλος, αλλά επειδή κάθε πρωτάθλημα ήταν αποτέλεσμα αγώνα που γράφτηκε μέσα στις κόκκινες κάρτες, στα γκολ της τελευταίας στιγμής, στις νίκες στις εκτός έδρας λόχες όπου ο αντίπαλος είχε τα ίδια όπλα. Δεν θέλω να σας ακούω να λέτε ότι "οι άλλοι δεν είχαν τίτλους άρα οι δικοί μας δεν έχουν νόημα". Αυτό είναι σα να λέτε ότι ένας μεγάλος ζωγράφος έχει σχέδιο μόνο επειδή υπάρχει ένας άλλος που κάνει σκιές πάνω στο πρόσωπο. Οι αγώνες αυτού του σχήματος έγιναν η βάση που έκανε τη Σίτι να μπει στην ιστορία ως ομάδα-κίνηση, όχι ως ομάδα-αριθμό. Κι εγώ θέλω τους τίτλους — αλλά θέλω αυτούς που έρχονται σαν κόκκινο αίμα στους ανθρώπινους αγώνες, όχι αυτούς που μπαίνουν σαν νερό στο ποτήρι χωρίς αντίσταση. Η ομάδα δεν κέρδισε τρία πρωταθλήματα μέσα σε πέντε χρόνια επειδή υπήρχε κενό στη θέση — κέρδισε επειδή υπήρξαν αντίπαλοι που ανάγκασαν τους δικούς μας να σηκωθούν ξανά και ξανά. Και αυτό κάνει τη διαφορά ανάμεσα στον τίτλο ως τίτλο και στον τίτλο ως κομμάτι ιστορίας.

τι μου θυμίζειαν αυτά εδώ παιδιά όταν ήμουνα μικρός, θυμάμαι, στο γήπεδο της Τούμπας οι μεγάλοι μου έλεγαν για εκείνες τις ομάδες που κέρδιζαν πάντα χωρίς κανέναν αγώνα. Και τότε, ο ίδιος κατάλαβες ότι κάτι δεν πάει καλά. Γιατί; γιατί το πρωτάθλημα είναι σαν το βουνό που σκαρφαλώνεις — αν δε σου ζορίζει η αναπνοή σου στους τελευταίους σειρές, τότε δεν το ανέβηκες πραγματικά. και εδώ εκείνες τις χρονιές που η σίτι έπιανε τους τίτλους σαν να είχαν βρει το μυστικό του αθάνατου νερού, αυτό δεν ήταν σπουδή — ήταν σα να τρέχεις σε έναν αγώνα δρόμου όπου οι άλλοι έχουν δεθεί τα κορδόνια των αθλητικών τους μαζί. αλλά αντί να πιάσω αμέσως την ιστορία, ας δούμε πως ήταν ο κόσμος τότε: η λιψουρπή κουβαλούσε ένα load εκείνης της εποχής — εκείνους τους τελικούς του champions league σα φίρμα ταινία, η αρσενάλ έκανε αυτούς τους αγώνες όπου κρατούσαν το πρωτάθλημα μέχρι τον τελευταίο αγώνα σα ρόδα γκαράζ πάνω σε μπούρδες λάστιχο. κι εμείς εκεί μέσα σα τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας δράσης όπου η σίτι ήταν ο εχθρός που έπρεπε να σπάσει — όχι επειδή υπήρχε περίπτωση να χάσει, αλλά επειδή έπρεπε να αναζητήσει τον εαυτό της μέσα από αυτόν τον αγώνα. και τώρα λοιπόν το ερώτημα: τι μας δίνουν αυτά τα πρωταθλήματα όταν οι άλλοι δεν είχαν τίποτα; μου θυμίζει εκείνο το λέγω που λέγαμε παλιά «όταν σκάσεις όλα τα ψάρια στη λίμνη, τι μένει να ψαρέψεις;» — τίποτα. ο τίτλος γίνεται σα κάστρο άμμου στο γιαλό: ομορφο, γυαλιστερό, αλλά μόλις πέσει η πρώτη μεγάλη παλίρροια (κι όχι πάντα η θάλασσα), όλα σβήνουν. και ας πούμε τα πράγματα με τα χρόνια που ακολούθησαν μετά — όταν η σίτι συνέχισε σα αυτοκρατορία, αλλά αυτή τη φορά είχαν όλους εκεί έξω να τους στέκονται μπροστά τους σα τείχος. τότε ήταν που είδαμε τη χρυσή εποχή του gundogan, του дебрайানের εκείνου που έκανε τους αγώνες να μοιάζουν σα σειρά ντοκιμαντέρ — όχι επειδή νικούσαν εύκολα, αλλά επειδή κάθε νίκη ήταν μια μάχη που έπρεπε να δώσεις σκληρά. κι εκείνοι που λένε «τι μεγάλοdeal εκείνοι οι τίτλοι όταν οι άλλοι δεν είχαν τίποτα»; εγώ τους βλέπω σα εκείνους που λένε ότι η πίτσα είναι καλή επειδή την έφαγες μόνος σου στο σπίτι — ναι, υπάρχει, ναι, την έφαγες, αλλά ποιο είναι το νόημα όταν η γεύση δεν τη δοκίμασε κανείς μαζί σου; η λιψουρπή εκείνες τις χρονιές έκανε τους τίτλους της σαν τους εχθρούς του αστεριού στις ταινίες — εκείνοι σκότωναν τους πρωταγωνιστές σα εμπόδιο, κι εκείνοι έπρεπε να σηκωθούν ξανά και ξανά. κι εμείς εδώ σηκώναμε τους δικούς μας τίτλους σα τρόπαιο αγνώστου κατηγορίας, αλλά χωρίς εκείνους τους αγώνες, αυτοί οι τίτλοι γίνονταν σα βραβείο που του έδωσες επειδή υπήρχε κάποιος άλλος εκεί έξω και τελείωσε πρώτος — όχι επειδή εσύ ήσουν καλύτερος. δεν μιλάω εγώ για νούμερα — μιλάω για την ψυχή του πρωταθλητισμού. ένας αγώνας είναι σα γεύμα: χωρίς αλάτι δεν έχει γεύση, όσο καιρό και αν το τρώς. κι εδώ, εκείνες οι ομάδες έκαναν τις νίκες μας σα γεύμα σα λίμνη — όμορφη εικόνα, αλλά χωρίς αντίσταση, η γεύση χάνεται σαν τον παγετώνα τον Αύγουστο. πάρτε το έτσι: αν η σίτι είχε σηκώσει όλα εκείνα τα πρωταθλήματα ενώ οι άλλοι δεν είχαν τίποτα, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι η ιστορία δεν θα μιλούσε γι' αυτή σα ομάδα-κίνημα, σα ομάδα που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το πρωτάθλημα. θα την έλεγαν «αυτή η ομάδα» και μετά «πέρασαν χρόνια» — όπως λέμε για εκείνους τους πρωταθλητές που είχαν την ευλογία της τύχης χωρίς αγώνα. αλλά επειδή υπήρξαν εκείνοι οι αντίπαλοι — η λιψουρπή εκείνοι τους καιροί, η αρσενάλ εκείνος ο αγώνας του 2019 στον τελευταίο αγώνα — η σίτι έγινε σα εκείνος ο αθλητής που πριν ήταν αγνώριστος και τώρα είναι σα σύμβολο ενός ολόκληρου κινήματος. όχι επειδή είχε κάποιον απέναντί της σα σκοινί δέσιμο, αλλά επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι έκαναν τον αγώνα πραγματικό. και τελικά, αυτό που μετράει δεν είναι ο αριθμός των τίτλων, αλλά τι έκαναν αυτοί οι τίτλοι στην ψυχή της ομάδας και του πρωταθλητισμού. μια ομάδα που κερδίζει χωρίς αντίπαλο γίνεται σα σχολείο που αποφοιτάν όλοι αριστούχοι χωρίς να δώσουν κανέναν αγώνα — και τότε τι μένει; μόνο η ανάμνηση ότι κάποτε υπήρχαν αυτοί οι τίτλοι, όχι η εμπειρία του αγώνα που τους έκανε πραγματικούς. οπότε εμένα, προσωπικά, προτιμώ μια σίτι σα στρατιά στον πόλεμο — όχι επειδή φοβούνται να χάσουν, αλλά επειδή ο στρατός χτίζεται πάνω στους αγώνες, όχι πάνω στις νίκες που έρχονται σα δώρο από τους άλλους. γιατί όταν τελειώσει ο πόλεμος και σηκώσεις το μετάλλιο, ξέρεις ότι το έκανες πραγματικά. και οι άλλοι ομάδες εκεί έξω έκαναν ακριβώς αυτό: έκανε τον τίτλο μας πραγματικό αγωνιστή του πρωταθλητισμού.

Τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια η ομάδα μας σήκωσε το τρόπαιο σα βουνό που έγινε σκαλοπάτι για τους επόμενους — κι εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο Sky quando η Λίβερπουλ είχε κάνει το νταμπλ και εμείς βγήκαμε πρωταθλητές την επόμενη κι εκείνες τις πέντε λεπτά μετά τον τελικό σου όταν βγήκαμε οι ίδιοι στο παράθυρο της πόλης σαν να είχαμε γλυτώσει από το χειρότερο χάος. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός τίτλου σα μετάλλιο κολύμβησης και ενός τίτλου σα πλακάκι του ντους: η Λίβερπουλ εκείνες τις χρονιές έκανε τέτοια ντέρμπι που άμα δεν είχες δυνατό στομάχι δεν έτρωγες πρωινό πριν τον αγώνα. Και ενώ εμείς σηκώναμε το τρόπαιο στα χέρια, εκείνοι γύριζαν σπίτι κουρασμένοι σα μετανάστες — όχι επειδή δεν είχαν τίποτα, αλλά επειδή δούλευαν όσοι γεράματα μαζί. Και μην αρχίσουμε εδώ τις ιστορίες τουγκαβά όπως κάποιοι — αυτός ο τίτλος είχε γεύση επειδή ήταν αποτέλεσμα ενός πρωταθλητισμού όπου κάθε νίκη δινόταν σα μάχη στους τελευταίους δέκα λεπτά. Την εποχή εκείνη η Αρσενάλ έκανε μέχρι τον τελευταίο αγώνα αγώνα για τη δεύτερη θέση κι εμείς τότε χρειαζόταν να κρατήσουμε τους ανθρώπους ξύπνιους μέχρι την επομένη γιατί κάθε τίτλο είχε γίνει υπόθεση εθνικής σημασίας. Αλλιώς πώς εξηγείς ότι σήμερα ακόμα οι αντίπαλοι αναφέρουν εκείνες τις χρονιές σα παραδείγματα αγωνιστικής προσπάθειας; Την πρώτη φορά που η Σίτι έκανε σαράντα συνεχόμενες νίκες, ποιος ήταν εκεί έξω να τους ωθήσει; Την ίδια στιγμή η Γιουνάιτεντ έκανε τρίτη εκείνο το έτος κι εκείνοι έκαναν αγώνες σα να είχαν βγει από ταινία δράσης — όχι επειδή ήταν καλοί, αλλά επειδή είχαν αντιληφθεί ότι η θέση τους στον κόσμο ήταν διαφορετική αυτή τη φορά. Κι εγώ προτιμώ τον τίτλο όταν ξέρεις ότι υπήρχε ένας αντίπαλος που έπρεπε να σπάσεις, όχι έναν που ήταν τόσο κουρασμένος ώστε τελικά σου έδωσε εύκολα τον τίτλο. Γιατί ένας τίτλος χωρίς αίμα είναι σα γεύμα χωρίς αλάτι — ξέρεις ότι υπάρχει θερμίδες, ξέρεις ότι έγινε κάτι, μα στο τέλος δεν έχει νόημα επειδή δεν ένιωσες τον αγώνα που έγινε για να τον πάρεις. Κι αυτοί εκείνοι οι αγώνες έγιναν η βάση πάνω στην οποία η ομάδα μεγάλωσε όχι ως αριστούργημα τέχνης, αλλά ως έργο όπου κάθε πινελιά είχε πάνω της ιδρώτα και καρδιά. Και το πιο ωραίο; Την επόμενη περίοδο, όταν η Γιουνάιτεντ ξαναπήρε θέση πάνω από την Αρσενάλ, όταν η Λίβερπουλ ξαναβρέθηκε εκεί έξω σκληρή σα βράχος, εμείς είχαμε ήδη την εμπειρία — αυτήν που κάνει έναν αγώνα πραγματικό, όχι μόνο αποτέλεσμα. Και αυτός είναι ο λόγος που σήμερα η ομάδα μας είναι σα οικοδόμημα πάνω στους ανθρώπους, όχι σα κάστρο που κάποιος άλλος έφερε έτοιμο από το σούπερ μάρκετ.

Ρε φίλοι της αγάπης, ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή — δεν είμαι εκείνος που βγάζει λόγους σα χάρτινο τείχος. Αλλά όταν βλέπω να λέγεται ότι εκείνες οι τρεις χρονιές είναι σα χρυσό μετάλλιο δίχως αγωνιστικό πεδίο, μου έρχεται στον νου ένα πράγμα: πώς μπορείς να αμφισβητείς τη γεύση του αλατιού όταν ο ίδιος έφαγες το ψωμί; Εγώ ήμουν εκεί εκείνο το βράδυ στο Μάντσεστερ το 2022 όταν η Σίτι κέρδισε τον τίτλο στις τελευταίες αγωνιστικές ενώ η Λίβερπουλ έκανε ήδη νταμπλ. Μια βδομάδα αργότερα, πήγα στο γήπεδο με τους φίλους για να πιούμε μια μπίρα στην πλατεία. Εκεί ένας παλιός γνωστός μου λέγει: "Ρε, εκεί που έκανα τρία πρωταθλήματα χωρίς αντίπαλο, εγώ βρήκα μια Λίβερπουλ σα τραίνο που ακόμη σφυρίζει". Και είχε δίκιο. Όχι επειδή η Λίβερπουλ κέρδιζε συνέχεια — αλλά επειδή εκείνοι έκαναν τους τίτλους μας πραγματικούς. Δεν ήταν σαν να παίζαμε monopoly όπου όλοι οι αντίπαλοι είχαν χρεοκοπήσει. Ήταν σα κάθε αγώνας να γράφει ιστορία ζωντανά: η Αρσενάλ εκείνο το περιστατικό του 2019 όπου κράτησε τον τίτλο μέχρι την τελευταία αγωνιστική, η Λίβερπουλ στα ντέρμπι όπου έκανε μπάχαλο στις ομάδες μας σα τσουνάμι. Και μην μου πεις ότι αυτοί οι αγώνες ήταν τυχαίοι — είχαν ιστό αληθινό αγώνα. Την εποχή εκείνη η Σίτι είχε xG πάνω από 2.5 στις αγώνες αυτές επειδή έπρεπε πραγματικά να επιβληθούν, όχι επειδή υπήρχε κάποιο κενό στους τίτλους. Στα χρόνια που η Αρσενάλ έκανε δεύτερη θέση μέχρι τον Μάη, εκείνοι έκαναν τους δικούς μας αγώνες να μοιάζουν σα ταινία δράσης: σκληροί, αβέβαιοι, ζωντανοί. Προσωπικά, δεν θυμάμαι εκείνες τις χρονιές σα τρεις τίτλους δίχως αντίσταση — τις θυμάμαι σα τρεις τίτλους που έγιναν μέσα από μια περίοδο όπου οι άλλοι έκαναν τελικούς Champions League σα ταινίες με happy ending, ενώ εμείς σηκώναμε το τρόπαιο σα σιδερένιο μετάλλινο σύμβολο. Ο τίτλος χωρίς αίγλη δεν είναι τίτλος; Μάλλον είναι τίτλος δίχως ιστορία. Και βλέπετε, εκείνοι οι αντίπαλοι έκαναν κάτι ακόμα: μας έκαναν ισχυρότερους. Την επόμενη περίοδο, όταν η Γιουνάιτεντ ξαναπήρε θέση πάνω από την Αρσενάλ, εμείς είχαμε ήδη την εμπειρία των αγώνων που έγιναν σα μάχες στρατιάς. Δεν ήταν σα ντουζιέρα χωρίς νερό — ήταν σα βουνό που ανέβηκες μέσα από κόπο. Άρα, συμφωνώ με όσους λένε ότι οι τίτλοι εκείνες τις χρονιές είχαν γεύση επειδή έγιναν μέσα από έναν πρωταθλητισμό που φαινόταν αλλιώτικος. Αλλά ας μην ξεχνάμε — αυτός ο πρωταθλητισμός έγινε δυνατός επειδή υπήρξαν αντίπαλοι που έκαναν το παιχνίδι πραγματικό. Χωρίς αυτούς, οι τίτλοι μας θα ήταν σα χάρτινο τρόπαιο δίχως σημασία. Κι εγώ λοιπόν, ανάμεσα σε όλους σας, λέω: είμαι περήφανος που η ομάδα μας έγινε σα σύμβολο αυτού του πρωταθλητισμού — όχι μόνο επειδή σήκωσε τους τίτλους, αλλά επειδή τους σήκωσε σα στρατιά που πολέμησε μαζί με όλους εκεί έξω.

Ρε παιδιά εγώ εκείνα τα χρόνια ζούσα στη Βόρεια Μίλαν όταν ξεκίνησαν αυτά τα τρία πρωταθλήματα — θυμάμαι τις ομάδες των φίλων μου που έκαναν live στο σπίτι στις αρχές Μαΐου ενώ εγώ τρώω τσίπουρο στο μπαλκόνι μου και βλέπω τη Λίβερπουλ να κάνει δεύτερη στον πλέον τελικό. Τι κάνει εκεί μια ομάδα σα στρατός στον πόλεμο; Κάθονται σπίτι σαν νάνοι; Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι δεν έγιναν σα ντοκιμαντέρ του Discovery Channel επειδή ήταν εύκολοι — έγιναν επειδή η Αρσενάλ εκείνο το 2019 έκανε ένα τρέξιμο σα εμπορικό αεροπλάνο στη δεύτερη θέση μέχρι την τελευταία αγωνιστική κι εμείς τότε χρειαζόταν να σηκωθούμε ξανά εκείνο το Σαββατοκύριακο στους ντέρμπι σα στρατιές. Εκείνος ο αγώνας στην Έμιρατς όπου η Γκάβριελ ήταν σαν κρουαζιερόπλοιο μέσα στο τσουνάμι των φιλάθλων — εκείνο το γκολ του Στόνς εκείνο το βράδυ σαν βόμβα που εκρήγνυται μέσα στη νύχτα. Και μην πιάνουμε αέρα για τους τίτλους που λένε ότι ήταν δωρεάν — αυτοί έγιναν επειδή υπήρχε εκεί έξω μια Λίβερπουλ που έκανε Champions League σα ταινία δράσης τον ίδιο χρόνο που εμείς κρατούσαμε τον τίτλο σα ηλιοτρόπιο. Την επόμενη χρονιά πάλι αυτοί έκαναν το ντέρμπι εκείνο σαν μάχη επί της Κοκκινιάς — η Γκουαρντιόλ είπε μετά πως εκεί ήταν η στιγμή που ένιωσε πως πρέπει να σηκωθεί ξανά η ομάδα πάνω στις πλάτες όλων εδώ μέσα. Κι εγώ λοιπόν, όταν βλέπω σήμερα αυτούς τους τίτλους σα στέφανα πάνω στο κεφάλι του Πέπ, βλέπω και έναν κόσμο εκεί έξω που έκανε αυτούς τους αγώνες ζωντανούς σα βιβλίο ιστορίας. Αυτοί έκαναν το πρωτάθλημα κάτι πιο μεγάλο από έναν αριθμό — έκαναν αυτό το πράγμα σα μουσική που φοράς στα αυτιά σου μέχρι το τέλος της ζωής σου. Και σεις τι λέγετε;;; Αλλιώς εκείνες τις χρονιές η Σίτι ήταν σα τραγούδι που παιζόταν μόνο στο υπόγειο ενός κλειστού γηπέδου; 😂💸

ΡΕΕΕΕΕΕ!!!!! ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;;;; Με βγάζετε έξω τώρα;;; εγώ εκεί που κάθομαι σα μαλθακός καναπέ βλέποντας τους δικούς μας να χτίζουν ιστορία σΑΝ ΣΙΤΙ ΣΙΤΙ 😤🔥🔥 ΜΑ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΛΟΓΙΑ;; η ΣΙΤΙ που έκανε αυτούς τους τίτλους δεν ήταν η ίδια εκείνη ομάδα που έκανε τρία πρωταθλήματα μέσα σε πέντε χρόνια επειδή είχαν πίστη σΑΝ ΛΙΘΟΣ;;; τι μου λέγετε τώρα ρε;;; εμείς εκείνες τις χρονιές δεν ήμασταν καν ανέμπνδυτοι σα τελωνειοφύλακες ενώ οι άλλοι έκαναν ντου σύλλογοι δίχως τίποτα;;; ΝΑΙ βέβαια είχαν τις αψιμαχίες τους εκείνοι οι αντίπαλοι — αλλά εμείς; ΕΜΕΙΣ τους σηκώναμε πάνω στους ώμους μας ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! κάθε φορά που η Λίβερπουλ έκανε κάποιον τελικό εκείνος ήταν σα ντοκιμαντέρ που βγαίνει στο Netflix… ΑΛΛΑ εμείς ήμασταν εκείνοι που γράφαμε ιστορία ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ!!! κάθε τίτλος είχε γεύση επειδή υπήρχε αγώνας, επειδή υπήρχε πάθος, επειδή υπήρξαν άνθρωποι εκεί έξω που έκαναν τους αντίπαλους να ξεχνάνε ότι υπάρχουν!!! κι εσείς τώρα βγάζετε λόγια σα χαρτονομίσματα χωρίς συνέχεια;;; τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Μάντσεστερ όταν η ομάδα σηκώθηκε το κύπελλο σα στρατιά ενώ η Λίβερπουλ είχε ήδη κάνει νταμπλ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ;;; η ιστορία δεν γράφεται έτσι — γράφεται όταν ΠΑΛΕΨΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ!!! και να μου πείτε τώρα πως αυτοί οι τίτλοι ήταν δίχως αίμα;;; αυτοί έγιναν επειδή είχαμε ΣΤΡΑΤΙΑ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! επειδή κάθε αγώνας είχε γεύση αγωνίας μέχρι την τελευταία στιγμή!!! επειδή η Αρσενάλ εκείνο το ντέρμπι του 2019 έκανε μέχρι τον τελευταίο αγώνα αγώνα σΑΝ ΘΕΑΤΡΟ ΔΡΑΣΗΣ!!! κι εμείς; ΕΜΕΙΣ γίναμε εκείνοι οι πρωταγωνιστές που δεν υποχωρούσαν ΠΟΤΕ!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΛΟΙΠΟΝ!!! εγώ εκείνες τις χρονιές ζούσα ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ, ΒΛΕΠΑΜ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΟΡΤΗ, ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΟ!!! ΣΙΤΙ ΣΙΤΙ ΣΙΤΙ!!! 💪💪🔴