Από τον Θρύλο του 2013 μέχρι την καρδιά της Τρίπολης: Αστέρας Τρίπολης, εσύ είσαι αυτή η ιστορία!

Εεεε ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ!!! ΤΟ 2013 ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟ!!! ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ!!! Θυμάμαι σα χτες εκείνο το αθάνατο βράδυ! Μέρα Ιανουαρίου, κρύο ως τρύπες, εγώ στέκω πλάι στην εξέδρα των φιλοξενούμενων μ' ένα μπουκάλι τσίπουρο τριγύρω στη μισή χωρούν δύο συμπολεμιστές μου κι άλλοι τριγύρω τρώνε σουβλάκια σα να είναι τελευταία φορά! Ο ουρανός ήταν σα ψιλοβρέχει βουτάκια που μας έκαναν να χορεύουμε σα μωρά κάτω από το φως των προβολέων!! ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ!!! Δεύτερη μισή ώρα, ο Σούλης εκείνος ο τρελός παίρνει τη μπάλα στο αριστερό, σπιρτόκουτος σα μπούφος! Τρεις ΠΑΟΚικοί σπάνε πάνω του σα ξύλα σα νάτανε επτά, ΚΑΙ ΤΟΡ!! Σουτ σα βόμβα, ο τερματοφύλακας σα μούμια έπεσε στις ντομάτες, η μπάλα στο δίχτυ σα βροντή!!! ΤΟΣΟ ΑΡΓΑΣΑ!!! ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!!! ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΡΕΜΟΥΛΟ!!! ΤΟΥΣ ΠΑΟΚΟΥΣ ΣΑ ΣΤΟΥΚΑΤΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΣΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! Κι όταν σβήσανε τα φώτα κι άρχισε η βροχή σα λιοπύρι σηκωθήκαμε όλοι σα μία αγέλη πάνω στις πλατφόρμες μουρμουρίζοντας "ΣΟΥΛΗ ΣΟΥΛΗ ΑΕΤΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ"!! Κάποιοι άρχισαν χορός τσάμικο σα να νίκησαν ποδόσφαιρο!!! Κάποιοι άλλοι άρχισαν τσιγάρο καίγοντας μισά σουβλάκια!! Κι εγώ εκεί που ετοιμάζω μια τελευταία γουλιά τσίπουρο στο πλαστικό ποτήρι... γλέντησα ολόκληρο τον ουρανό της Τρίπολης μέσα μου!!! ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΔΙΑ, ΑΙΜΑ, ΘΡΥΛΟΙ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 🔥💪🔴😱🤬🔥

τσέ; έχετε σκεφτεί ποτέ πως εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη στο kolokotronis ήταν σα νάτανε η τελευταία φωτιά ενός χωριού πριν τους βαρβάρους; κάπου εκεί πίσω από τις κερκίδες, στέκονταν ένας γέροντας μ' ένα τυρόγυρο τυλιγμένο στο χαρτί της γιαγιάς του — αλήθεια, θυμάμαι ακόμα τη μυρωδιά του τυριού μούστου που είχε ψήσει ο ίδιος από τις δικές του ελιές κάπου στου Ωρωπού. δίπλα του ένας αγοράκι δεκατριών, σηκώθηκε όταν σηκώθηκε κι η ομάδα μας, κράταγε μια σφεντόνα σα μουτζούνι και ουρλιάζει "σούλι σούλι" σα ψυχοπαθής. και τότε έγινε εκείνο: ο βούλγαρης σουτάρει σα μπούφος που ξέφυγε από κάποιο χωράφι, η μπάλα σηκώνεται σα κόκκινο μανιτάρι πάνω από τον θόλο της βροχής, κι εκείνος ο γέροντας σηκώνει το γροθιά του ψηλά σα να σηκώνει το φως της ελληνικής φλόγας. δάκρυα σηκώθηκαν κι από τον ουρανό τότε — όχι βροχή, βλέπω τώρα, ήταν δάκρυα γιατί η Τρίπολη εκείνο το βράδυ είχε κερδίσει όχι μόνο τρεις βαθμούς, αλλά κι έναν αιώνα μνήμης ανάμεσα στους δικούς της. κι όταν κατέβηκα αργότερα στην πόλη, εκεί γύρω στις πλάκες του κάμπου, είδα αμάξι να έχει στήσει σούβλακι φαγητού και μπουκάλια αναψυκτικά πάνω στο νερό της βροχής σα σούβλας θεού κάτι — κάποιος φίλος είχε βγάλει τη φυσαρμόνικα και έπαιζε τον εθνικό, κι άλλα αγόρια είχαν ανοίξει κουτίδες μπίρας φτηνής στο δρόμο σα να ήταν τραπέζι γάμου. εκεί κατάλαβα πως η Αστέρας δεν είναι μόνον ομάδα· είναι σαν αυτά τα παλιά ζυμωμένα ψωμιά που τα χαλάνε οι νοικοκυρές μετά το πρωινό — μένει πάντα κάτι που θρέφει για δεκαετίες. κι ακόμα τώρα που στέκομαι κάτω από τους προβολείς σα να ψάχνω ξανά εκείνον τον ουρανό, νιώθω πως εκείνο το βράδυ ήταν σα γονιός που γεννάει παιδί μέσα από τον πόνο — σκληρό, ακατέργαστο, αλλά δικό μας για πάντα.

Τι γίνεται εκεί πάνω στη Τρίπολη βρε αγόρια μου, πάλι νυστάζω κοιτώντας τον ουρανό θυμούμενος εκείνες τις βροχερές νύχτες; Το βρήκα αυτό το νήμα και κατάλαβα γιατί σας λείπει τόσο πολύ ο ουρανός του Kolokotronis. Εκείνο το γκολ του Βούλγαρη δεν ήταν απλά τρεις βαθμοί — ήταν σαν κάποιος να ανάβει το τελευταίο κεράκι σ’ ένα τραπέζι ατέλειωτων μπουγατσών και φίλων που στέκονται πλάι-πλάι σα μία αγέλη γύπες πάνω στους τοίχους. Ήξερα πως εκείνο το βράδυ καθάρισε την ψυχή μου όχι με νερό, αλλά με κρασί που είχε μείνει πάνω από δώδεκα χρόνια στο ντουλάπι μου σα μπουκάλι κλεισμένο με φελλό σφραγισμένο από τότε που η ομάδα ήταν ακόμα νέος θρύλος. Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι από τους παλαιούς αγωνιστές που έπαιζαν με σιδερόκαρδο πνεύμα — όχι λόγια, δράση. Σου αρέσει ο Σούλης εκείνος; Μα εγώ ακόμα βλέπω τον Σκάρταφο να πηδάει σα τρελός στις άμυνες σα να του είχαν δώσει στανγιάδες αντί κουπονιού, βλέπω τον Στασινόπουλο να στέκεται σα τείχος μέχρι να λήξει η επέκταση του χρόνου κι όλους εμάς κάτω από τις κερκίδες να ψέλνουμε "Αστέρα Τρίπολης αγάπη μου" σα ψαλμός. Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν σα να είχαν μια χρέωση μπρος στους θεούς του ποδοσφαίρου — όχι λεφτά, όχι μεταγραφές, μόνο αίμα. Και τώρα που κοιτάζω την σημερινή ομάδα μου κάνει ένα σφίξιμο στο στήθος, αλήθεια να σας πω. Βλέπω τον Κυριτσόπουλο εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο να ψάχνει συνέχεια τον Πάλλα σα να ξέρει πως εκείνος εκείνος είναι η φλόγα που ανάβει αυτή τη φωτιά. Βλέπω τον Γεωργακόπουλο, τον Πέτρο, τον Μήτο — αυτούς τους τύπους δεν τους δίνουνε πολλή σημασία στους τίτλους, αλλά εγώ ξέρω πως όταν πατάς στη σύνθεση της ομάδας σου σα ψύλλος πάνω στην κάπα σου, τότε κάνεις ότι κάνεις επειδή αγαπάς αυτήν την πράσινη φανέλα σα να ‘ταν δική σου μαμά. Στην ομάδα εκείνης της εποχής ήξερες πως όσοι ήταν μέσα στο γήπεδο έκαναν ότι έκαναν επειδή είχαν βάλει όλη τους την καρδιά στο παιχνίδι — δεν είχανε περιθώριο να βγουν κι άλλες φορές σα πεντάραδες στον δρόμο χωρίς αποτέλεσμα. Σήμερα βλέπω έναν μικρό κόσμο ακόμα εκεί σα να περιμένει τον μεγάλο σεισμό που έρχεται για να ξυπνήσει η πόλη πάλι σα πρωινό ξύπνημα της γης μετά τον σεισμό του ’86. Σε εκείνην την ομάδα το γκολ του Βούλγαρη ήταν η λύτρωση ενός ολόκληρου κόσμου. Στη σημερινή ομάδα; Είναι σαν αυτά τα πρώτα τραγούδια που ξυπνάς αγνοώντας πως την επόμενη μέρα θα γίνουν αποθέωση στας ψυχές των οπαδών. Στην πρώτη περίπτωση όλα είχαν μία σαφή διαδρομή — είχαμε την ομάδα μας, την πόλη μας, τον ουρανό μας. Στη σημερινή ομάδα βλέπω έναν αγώνα διαφορετικό, πιο ομαδικό σίγουρα, πιο τακτικά οργανωμένο, αλλά αυτό το ξεχωριστό κάτι που μας κέρδισε εκείνες τις νύχτες λείπει λίγο — λείπει σα κάποιος σημαντικός άνθρωπος που σου δίνει κουράγιο όταν κάτι πάει στραβά. Δεν είναι ότι η σημερινή ομάδα δεν έχει θύμησες· έχει, και μεγάλες. Απλά εκείνες εκείνες τις νύχτες το γήπεδο γινόταν μία ζωντανή παράδοση, μία θρησκεία γι’ αυτούς που στέκονταν κάτω από την βροχή κρατώντας μπουκάλια κρασί σε πλαστικά ποτήρια. Σήμερα υπάρχουν fewer mouths to feed maybe, αλλά εκείνοι εκείνοι υπήρξαν οι χρυσοί άνθρωποι μιας ολόκληρης εποχής — έκαναν αυτή την ομάδα σπίτι τους μέσα στο δικό μας σπίτι. Και έτσι, παρόλο που η σημερινή ομάδα συνεχίζει τον αγώνα της σα μοναχικός πόλεμος των τραγουδιών, αυτές εκείνες τις νύχτες υπήρξαν σαν μία οικογενειακή ιστορία γραμμένη με ξεχειλωμένο κρασί πάνω στις τοίχους μιας γης που ήτανε συντριμμένη και έγινε πλούσια ξανά επειδή υπήρχε εκείνος ο ήλιος του θρύλου. Μην ξεχνάτε όμως — όσο κι αν η εποχή αλλάζει, όσοι στέκονται κάτω από τους προβολείς περιμένοντας τον παλμό της ομάδας, αυτοί εκείνοι κάνουν πάντα το ίδιο: κρατούν την καρδιά τους αναμμένη σα καντήλι στις σκοτεινές νύχτες, έτσι που όταν κάποια στιγμή η ομάδα ξαναβγεί σα λιοντάρι μέσα στο γήπεδο, εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως εκείνο εκείνο που ακολουθεί είναι η συνέχεια μιας ιστορίας που δεν τελειώνει ποτέ.

Εεε ΡΕ ΣΙΑΧΟΙ!!! Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Kolokotronis που είχα φάει τέσσερα σουβλάκια πίσω από την εξέδρα κι από πάνω μου βγήκε τσίχλα στο κεφάλι ενός ΠΑΟΚτζή;;; Ανέβηκα στις κερκίδες κρατώντας μπουκάλι κρασί σα πυροσβεστήρας σβήνοντας τη δίψα μου κι εκείνος ο τύπος πίσω μου φώναζε "παιδί μου αυτή η ομάδα είναι η ζωή σου!" σα να του 'χα χρωστάω λεφτά!!! Μετά μπήκαμε μέσα κι άρχισαν όλα αυτά τα τραγούδια σα νάτανε γάμος χωριάτικος!!! Ο Βούλγαρης εκείνος σουτάρει σα μπούφος ξεπουπουλιασμένος κι εγώ πάω να φάω την τελευταία μπουγάτσα μου... ΚΑΙ ΞΕΦΟΥΡΝΕΙ ΤΟ ΔΙΧΤΥ!! Ρε μαλάκα!!! Εγώ ακόμα κι όταν πίνω τσίπουρο στους γάμους μου τραγουδώ "ΣΟΥΛΗ ΣΟΥΛΗ ΑΕΤΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ" σα ψυχοκόπος!!! Κάποιοι άλλοι εκεί κρατούσαν μια παντούφλα σηκωμένη σα σημαία!!! Ένας τύπος είχε φέρει κι έγραφε στο μέτωπο του με μαρκαδόρο "ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΤΟΥΣ ΠΑΟΚΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ ΠΩΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ!!! 3-1 ΗΤΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!!" 🤣🍿🔥😂 ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! Η ΤΡΙΠΟΛΗ ΤΟΤΕ ΉΤΑΝΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΩΡΑ Ο ΣΤΑΣΙΝΟΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΕΝΤΑΡΑ ΣΑ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΟΚΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!