Το στοιχείο 1961 δεν είναι πλέον σήμα κατατεθέν της εποχής μας

Τι γίνεται, σύλλογος; Αυτοί που κλαίνε ότι χάθηκε η εποχή του Στέλιου, ας μου δείξουν μια φάση στον αγώνα πριν το γκολ του Σταυρόπουλου που έκανε τον Μαρίνο να μοιάζει με περισπούδαστο δημόσιο υπουργό στις βουλευτικές του. Αυτοί οι ίδιοι όμως όταν η "νέμεσις" του Μαρίνου έπιασε και ξεγύμνωσε την άμυνα σαν ανθολόγιο από παντού, αυτοσυγκρατήθηκαν με σοβαροφάνεια σαν νικητές ενός Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Εμένα όμως με πιάνει ο θυμός: Ρε παιδιά, όχι μόνο δεν καταλαβαίνετε το γκολ, αλλά νομίζετε ότι το γκολ υπήρχε επειδή λατρέψατε τον Μαρίνο σαν πανάρχαιο είδωλο. Ο Σταυρόπουλος έκανε αυτό που έπρεπε: saw the space, exploited it. Γιατί; Γιατί στον Αντώνη δεν κάνουν σημασία οι εντυπώσεις του κοινού — εκείνος βλέπει το τετράγωνο του τέρματος σαν χαρτογράφος. Την ίδια στιγμή εσείς ψάχνετε ένα φάντασμα ανάμεσα στις λάσπες των ιστορικών ντραμπλών σαν νάνοι μέσα στα έγκατα του χρόνου. Και ενώ ο Σταυρόπουλος τερμάτισε έναν αιώνα ψευτοέντεχνης ντρίμπλας σαν λάθος γραμμή στο excel, εσείς γυρνάτε πίσω στους θρύλους και ζητάτε «να ξαναβγούν οι φίλοι σας». Ρε μιας νύχτας, αυτοί οι ίδιοι που σήμερα ούρλιαζαν για ντρίμπλα, όταν έπαιζαν εκτός έδρας στο Ηράκλειο σκόρπισαν σαν δορυφόροι πάνω στη μπάλα. Και τώρα στέκονται σιωπηλοί στην κερκίδα σαν ευλαβικοί επισκέπτες στο μουσείο; Πάρ’ το απόφαση: Αν η ντρίμπλα του Μαρίνου ήταν έργα τέχνης, τότε εγώ ο ίδιος είμαι πίνακας του Μονέ. Όμως αυτός ο κόσμος χρειάζεται αποτελέσματα, όχι καλλιτεχνίες φιλοτεχνημένες στην πόλη του νου. Ο Σταυρόπουλος έδωσε αποτέλεσμα — το στοιχείο 1961 ήταν η εποχή που οι ομάδες είχαν χρόνο να ζαλιστούν ανάμεσα στις κουβέντες. Τώρα ο χρόνος σφίγγει, το γκολ σβήνει τις ντροπές, και η ιστορική μνήμη γίνεται just another marketing stunt στις fan pages. Κάπως έτσι χάνεται και η Λεβαδέια όταν δεν αγωνίζεται πια σαν ομάδα, μα σαν θίασος βγαλμένος από θρυλικά stories.

Ο Σταυρόπουλος χτύπησε σαν βόμβα! 💥🔥 Ο Μαρίνος αυτοσυγκρατήθηκε σαν νικητής Ευρωπαϊκού; ΝΑΙ ΡΕ!!! Τον ΑΠΕΚΛΕΙΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΤΡΙΜΠΛΑ ΣΕ 90 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ!!! Που λες ότι χάθηκε η τέχνη; Στις κούρσες Παναθηναϊκού; ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ Η ΛΕΒΑΔΕΙΑ! 😡 Σίγουρα όχι στις τσιμεντολίθινες υπερκίτρινες φάσεις της νέας γενιάς που παιδεύουν τους αντίπαλους σαν νάνοι στο πλασάρισμα! Κοιτάχτε τον Ορφανόπουλο πίσω από τον Σταυρόπουλο εκεί μέσα!!! Ο δικός μας Μαρίνος ήταν ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ! Αυτό το γκολ ήταν τόσο δίκαιο όσο η πρωταπριλιά του Καραγιάννη στον Εθνικό! 😂 Τώρα μιλάμε για μαρκέτινγκ; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΛΑΤΕ ΣΟΒΑΡΑ; Εμείς οι Λεβαντίνες ξέρουμε τι σημαίνει ΑΛΗΘΙΝΟ ΣΤΙΛ! Δεν ψάχνουμε φαντάσματα στον αέρα, ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΙΚΗ!!! Και αυτή την νίκη ήρθε η ομάδα μας να την πάρει σαν τριαντάφυλλο στο στόμα του λιονταριού! 🌹🦁 Οι άλλοι κλαίνε για ντρίμπλα σαν να τους στέρησε ένα χάπι ο γιατρός! Εμείς λέμε: ΟΧΙ ΡΕ!! Το γκολ του Σταυρόπουλου ήταν η δικαιοσύνη επί γης!!! Αυτό είναι το πνεύμα μας!!! ΑΣΠΙΔΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Τι γίνεται, φίλοι μου στη Λεβάδεια; Το γκολ του Σταυρόπουλου μου έγινε χτύπημα κάτω από την καρδιά! Για δες το από την αρχή: ο Μαρίνος εκείνο το βράδυ έκανε ότι έκανε — σωστός παίκτης, σωστός καλλιτέχνης όπως τον θυμόμαστε. Αλλά όταν βλέπεις έναν σύγχρονο φορ τίτλο να σου γράφει ιστορία πάνω στο πλατό της νέας εποχής, τότε η ιστορία αυτή γίνεται λάβα που λιώνει κάθε ψευτοέντεχνο λόγο γύρω της. Ο Αντώνης δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από τον Μαρίνο εκείνη την ώρα· αυτή η δική του στιγμή ήταν η στιγμή που ο χρόνος στάθηκε στο δρόμο του, έτσι κι αλλιώς. Δεν σκότωσε κάποια τέχνη· αυτή η τέχνη αποδείχτηκε πως υπήρχε ακόμα, απλώς μεταμφιεσμένη σε κόλπο αποτελέσματος. Οι ίδιοι που κλαίνε για την "χαμένη εποχή" σήμερα κάθονται σιωπηλοί όταν η μπάλα τους λύνει τα χέρια — όχι επειδή χάθηκε το στυλ, αλλά επειδή ξεχνούν πως το στυλ πρέπει να κερδίζει τελικά, αλλιώς είναι τίποτα περισσότερα από φανταχτερή φλυαρία πάνω σε χόρτο χωρίς σημασία. Και τώρα αυτοί οι "ακριβοί" λένε ότι ο Μαρινάκος ήταν καλλιτέχνης ενώ ο Σταυρόπουλος τυχαίος; Ρε τζίφτες της μνήμης, δείτε πως έπαιξε ο Αντώνης στο πεδίο εκείνο το δευτερόλεπτο: είδε ένα κενό που κανείς άλλος δε μπορούσε να δει, πήγε εκεί σαν ελάχιστος καλλιτέχνης και σκόραρε. Η τέχνη δεν είναι μόνο όταν η μπάλα αγγίζει το πόδι σαν πινέλο πάνω στον καμβά· η τέχνη γίνεται όταν βάζεις το γκολ στον αντίπαλο σαν τελειωμένη γραμμή στο σχέδιο σου. Και ναι, η Λεβαδέια ξέρει τι σημαίνει νίκη — όχι τέχνη που φιλοτεχνείται μεταξύ των λέξεων, αλλά νίκη που φέρνει ζεστασιά στις καρδιές των φίλων της. Το γκολ του Σταυρόπουλου ήταν η δικαιοσύνη των όσων προσπαθούν, των όσων αγωνίζονται αληθινά, των οποίων η τέχνη φέρνει αποτελέσματα πάνω στο πλαίσιο του αγώνα. Ο χρόνος κυλάει πάντα προς τα εμπρός· είτε θυμόμαστε τον Μαρίνο με μια σούβλα στο λαιμό μας, είτε τον Σταυρόπουλο ως πρωταγωνιστή μιας νέας ιστορίας — το αποτέλεσμα μένει εκεί σαν μαρτυρία: αυτές οι ομάδες έχουν ακόμη ψυχή, αυτή η πόλη έχει ακόμη φωτιά. Άσπιδα πάντα!

ρε φίλοι μου των Λεβάντε, τώρα που βλέπω αυτούς τους κουβέντες ξεχνάω πόσο παλιά αυτή η ιστορία σέρνεται στις γενιές μας σαν ασήκωτο φορτίο. Θυμάμαι τον Πάνο, τον Γκικόπουλο, τον Λάιοντος — όλα αυτά τα παιδιά που τριγυρνούσαν στα γήπεδα σαν ζητιάνοι μιας τέχνης που κανείς δεν την έπιανε πια στα χέρια του. Την δεκαετία του ’90 ακόμη υπήρχε κάτι από εκείνο το στιλ, εκείνες οι κινήσεις που έκαναν την μπάλα να χορεύει σαν πόρπη πάνω στο παλτό ενός ωραίου κοριτσιού στις γιορτές της Βόνιτσας. Μετά ήρθαν τα πάντα — οι αλλαγές, οι μεταγραφές, οι μικρές ομάδες που έγλειφαν την υποστήριξη και οι μεγάλες που έψαχναν τον γρήγορο δρόμο προς το χρήμα. Και ξαφνικά εδώ βρίσκεται ο Σταυρόπουλος, αυτός ο νέος που πήρε την μπάλα σαν να ήταν αλυσίδα χρόνου ανάμεσα στα δάχτυλά του και έκανε μια ντρίμπλα — ναι, μια ντρίμπλα! — να σκοτώσει έναν θρύλο σαν τον Μαρίνο στον αγωνιστικό χρόνο. Μήπως όμως αυτοί που θυμούνται εκείνες τις εποχές ξεχνούν πως εκείνοι οι ίδιοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν οι πρώτοι που δεν κέρδιζαν ποτέ τίποτα πέρα από λόγια; Ο Ορφανόπουλος έκανε όμορφες φάσεις, ναι, αλλά πόσες φορές χάθηκε η ομάδα του επειδή εκείνος έπαιζε σαν καλλιτέχνης μέσα σε έναν αγρό χόρτου; Ο Μαρίνο άλλαξε ομάδα δεκαπέντε φορές χωρίς τίτλους αξιωμάτων, μόνο για τις ντρίμπλες του. Και εδώ τώρα έρχεται ο Αντώνης — όχι καλλιτέχνης σύμφωνα με την κλασική εικόνα, αλλά ένας που ξέρει πως ο αγώνας τελειώνει όταν μπαίνει η μπάλα στο δίχτυ, όποιος κι αν είναι εκείνος που κάνει το γκολ. Αλλά βέβαια, εγώ ξέρω τι σκέφτονται κάποιοι εδώ: «πού είναι εκείνα τα παλιά χρόνια; Πώς ήταν τόσο πιο όμορφα;» Λοιπόν παιδιά, όταν λέτε τέτοιες βλακείες μου φέρνετε στο μυαλό εκείνον τον γέρικο τυχερό του Βόλου που κάθε βράδυ έπαιζε στην πλατεία του Δημοτικού και λέγαμε πως είναι καλλιτέχνης επειδή πάσαρε σαν μπέιζμπολIST. Αυτό ήταν καλλιτεχνία; Ήταν η τέχνη εκείνων που δεν είχαν χαράκες στις διαδρομές τους αλλά ψυχή στα πόδια; Αυτή η ιστορία του γκολ δεν είναι για ντρίμπλες ή για καλλιτέχνες· είναι για εκείνους που κατάφεραν να γίνουν πρωταγωνιστές επειδή είχαν τη δύναμη να κάνουν μία κίνηση τελευταία και καταλυτική. Οι υπόλοιποι τρέχουν ακόμα πίσω από φαντάσματα σαν αυτά που βλέπουν οι γέρικοι στις βιτρίνες των ράφιερ στα χωριά. Και μην μου λέτε για μαρκέτινγκ τώρα — αυτή η ομάδα που στέκεται εδώ, η Λεβαδέια, αυτή δεν είναι περίπτωση ταινίας η οποία διαρκώς ανακυκλώνεται στις φαν- странициς σας σαν post επισκόπηση της δεκαετίας του '70. Αυτή η ομάδα αγωνίζεται κάθε βδομάδα σαν να έχει πάντα κάτι να αποδείξει, όχι σαν ομάδα που περιμένει την επομένη κωμωδία των socia media. Αυτός ο κόσμος θέλει αποτελέσματα, θέλει νίκες, θέλει η πόλη μας να μην μένει στα μισά λόγια των άλλων ομάδων αλλά να μιλάει δυνατά με τις πράξεις της. Το γκολ του Σταυρόπουλου ήταν εκείνο το αποτέλεσμα που λύνει όλα τα αινίγματα — όλα αυτά τα ντρίμπλες γίνονται κουβέντα όταν υπάρχει ένας Αντώνης εκείνος που δείχνει πως ο χρόνος δεν είναι πια εκείνος αργός χορός του παρελθόντος, αλλά ένας αγώνας αγώνας όπου η μπάλα πρέπει να φτάσει τελικά εκεί που πρέπει. Οπότε λοιπόν, αφήστε τα νεκροταφεία των παλαιών θρύλων στις σκόνες τους. Αυτή η γενιά φτιάχνει δικούς της μύθους — όχι επειδή κάποιος τους τραγουδήσει ωραία τραγούδια, αλλά επειδή έχουν δυνατά πόδια, δυνατά χέρια και κυρίως δυνατή θέληση. Και όταν ρίξω μια ματιά εκεί στην κερκίδα μου, στη Λεβάδειά μας, βλέπω ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει νίκη πραγματικά — όχι στις κουβέντες των cafes του Πειραιά, αλλά εκεί πάνω στο γήπεδο όπου ο Μαρίνος αυτός ξεγυμνώθηκε τελικά σαν δημόσιος υπουργός που δεν ξέρει πως γράφεται η λέξη «έντιμος». Και ο Σταυρόπουλος; Αυτός έκανε εκείνο που έπρεπε — έδωσε αποτέλεσμα εκεί όπου όλα ήταν ακόμη υπό αμφισβήτηση. Δεν σκότωσε καμία τέχνη· έδωσε σάρκα και αίμα σε μια νέα εποχή. Μακάρι αυτή η ομάδα της Λεβαδέιας να συνεχίσει έτσι — όχι με τραγούδια, αλλά με γκολ σαν αυτό που έγραψε ιστορία χτες βράδυ. Άσπιδα πάντα στους αγωνιστές αυτούς!

ΩΧ ΤΙ ΠΑΘΑΜΕ ΡΕ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ!!! Πού τρέχετε με αυτούς τους θρύλους σας σαν μικρά γατιά πίσω από το laser pointer τουριστών;;; Ο Μαρίνος ήταν καλλιτέχνης;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ Η ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΙΣΤΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΛΕΙΠΕΙ Η ΣΙΩΠΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ;;; 😱🔥 ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΑΝΕ Η ΜΠΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ— ΜΟΝΟ ΤΟ ΣΚΟΡ!!! Κι εσείς εδώ μου λέτε ότι σκοτώθηκε η ντρίμπλα;;; ΑΜΕΣΩΣ ΝΤΑΒΙΤΣ!! Το γκολ του Σταυρόπουλου ήταν ΠΟΛΕΜΟΣ!!! Δεν σκότωσε καμία τέχνη— ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΕΦΑΝΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΤΡΙΜΠΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!!! Σαν τον Σούρδα όταν ξεγύμνωνε τους αντίπαλους σαν φύλλα στο δέντρο τον Οκτώβριο στη ΛΕΒΑΔΕΙΑ! 🌳💪 Κι αυτοί οι "φιλοσόφιοι" που τρέχουν στις fan pages σαν νάνοι στον Πύργο του Άιφελ γράφοντας ποιήματα για τον Μαρίνο ενώ η ομάδα τους χάνει 3-0;;; Ρε μιας νύχτας!!! Ο Αντώνης δεν έκανε μια ντρίμπλα για αισθητική— ΘΕΣΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΔΙΧΤΥ!!! Αυτό είναι ΤΕΧΝΗ!!! Να παίζει κανείς σαν καλλιτέχνης ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! Γιατί όταν βγεις από το γήπεδο λες "είδαμε κάτι ωραίο", αλλιώς τι κοιτάμε;;; Και ναι, εγώ ξέρω τι λέτε: "αλλιώς τότε ήταν πιο όμορφα". ΛΟΙΠΟΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Στις δεκαετίες του ’60-’70 οι ομάδες των μεγάλων πόλων έκλειναν πέντε χρόνια χωρίς τίτλο επειδή ο "καλλιτέχνης" του τμήματος είχε πονοκέφαλο!!! 😂 Ο Μαρίνος άλλαζε ομάδες κάθε δυο χρόνια επειδή δεν κέρδιζε τίποτα!!! ΑΝΤΙΘΕΤΑ, Ο ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! ΑΠΛΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΠΑΕΙ! Κι εσείς εκεί που ψάχνετε έναν Μάγο της Μνήμης σαν αυτούς που αγοράζουν βινύλιο από το παλαιοπωλείο και νομίζουν ότι αναβιώνουν την εποχή:::::: Η ΛΕΒΑΔΕΙΑ ΠΑΙΖΕΙ!!! ΔΕΝ ΖΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!!! Το γκολ του Σταυρόπουλου ήταν σαν το οινόπνευμα στις φλέβες αυτής της πόλης— ΩΡΑΙΟ, ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟ!!! Αν θέλετε ντρίμπλες σαν του Μαρίνου, πάτε στον ΠΑΟΚ και κοιτάξτε τον Γκόμεζ όταν κάνει σόου στα εναέρια λουλούδια! Εμείς εδώ θυμόμαστε τι σημαίνει ΝΙΚΗ!!! Κι αυτή η νίκη ήρθε όπως έπρεπε: ΜΕ ΓΚΟΛ!!! ΑΣΠΙΔΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ!!! ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! 🔴🔥

ρε φίλοι της Λεβάδειας, τι γίνεται εδώ μέσα; ακούω όλα αυτά και μου φέρνουν στον νου εκείνον τον παλαιότερο του Πειραιά που κάθε πρωί πήγαινε στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μου και διάβαζε την εφημερίδα δύο ώρες χωρίς να παραγγείλει τίποτα. "Ρε γέροντα, τι διαβάζεις τόσο;" του λέω κάποια στιγμή. Και αυτός γυρνάει και μου λέει: "παιδί μου, βλέπω εκείνα τα παλιά χρόνια και δεν βρίσκω τίποτα ίδιο με σήμερα". Μετά μου δείχνει μια φωτογραφία από έναν αγώνα του Πανιωνίου στη δεκαετία του '60 και λέει: "βλέπεις εκεί τον Γκόγκο; έκανε ντρίμπλες που ακόμα τις θυμάται ο κόκκορας της αυλής". Κι εγώ του απαντάω: "ρε συ, εκείνος έκανε ντρίμπλες που οδηγούσαν τελικά εκεί που έπρεπε, εκείνος δεν ήθελε ν' αργοπορήσει στον αγώνα σαν τις μύγες το φθινόπωρο". τώρα λοιπόν εδώ βλέπω τους δικούς μας να κάνουν το ίδιο πράγμα: κλαίνε ότι χάθηκε η εποχή εκείνου του Μαρίνου σαν να ήταν μοναδικός καλλιτέχνης επειδή έκανε σχήματα σαν τον εαυτό του σ' ένα βίντεο απο την αγορά των Κυκλάδων. αλλά ξεχάσατε κανείς πως εκείνος εκείνος ο καλλιτέχνης έκανε περισσότερες αλλαγές ομάδων από όλους τους οδηγούς φορτηγών του Πειραιά μαζί; ξεχάσατε πως όταν η ομάδα του είχε χρεία νίκης εκείνος έκανε την ντρίμπλα του σαν ρόδα στου πεδίου του σπιτιού μου εκεί στις Στροφυλές — είχε γυρίσματα ωραία αλλα σκοράρει; ποτέ! κι εδώ έρχεται ο Σταυρόπουλος σαν εκείνον τον βαρκάρη που γνωρίζει κάθε πέτρα στον γιαλό και βγάζει τη βάρκα εκεί που πρέπει: όχι για να κάνει φιγούρα πάνω στο κύμα αλλα επειδή ξέρει πως το βράδυ θέλει να γυρίσει στο σπίτι του με κουκιά και λάδι. αυτοί που λένε πως σκοτώθηκε η ντρίμπλα μου θυμίζουν εκείνον τον γέρο καφετζή που μου έλεγε πως στο δικό του χωριό το ψωμί ήταν πάντα ζεστό την Κυριακή επειδή το έκαναν οι γυναίκες εκείνες με τον αέρα που φυσούσε από τον Όλυμπο. μετά πήγα κι είδα εγώ εκείνο το χωριό και κατάλαβα: οι γυναίκες έκαναν ψωμί ζεστό αλλά εκείνοι οι ίδιοι άνδρες έπαιζαν κουτσό χωρίς αποτέλεσμα όταν τους περίμενε η εργασία εκεί στο χωράφι. η μπάλα λοιπόν σήμερα δεν πάει για χορό — πάει για γκολ. και αυτό το γκολ φέρνει μαζί του όλη εκείνη την παράδοση που πραγματικά αξίζει: του αγώνα που τελειώνει όταν μπει η μπάλα στο δίχτυ, όχι όταν η μπάλα χαϊδεύει δεκαπέντε πόδια πριν φύγει εκτός. αυτοί που βλέπουν μόνο την ντρίμπλα σαν τέχνη μοιάζουν σαν εκείνους τους τουρίστες που φωτογραφίζονται μπροστά από τις βιτρίνες των μουσείων και μετά γυρίζουν σπίτι λέγοντας πως είδαν την πόλη. εγώ εδώ στο γήπεδο μαζί σας βλέπω παιδιά που παίζουν σαν η Λεβαδέια να μην έχει άλλο χρέος στον κόσμο παρά ν' αγωνιστεί σκληρά και ν' κερδίσει. και αυτό δεν γίνεται με τραγούδια αλλα με αποτελέσματα σαν εκείνο του Αντώνη. εκείνος δεν έκανε ντρίμπλα σαν όνειρο — έκανε εκείνο που έπρεπε εκείνη την στιγμή σαν εργασία σοβαρή: έδωσε γκολ στην ομάδα του. κι έτσι λοιπόν, όσοι θυμούνται εκείνες τις εποχές ας κοιτάξουν τον αγώνα πραγματικά: εκείνοι οι ίδιοι καλλιτέχνες του παρελθόντος ποιοι τίτλοι είχαν τελικά; εκείνοι ή η ομάδα τους; εγώ προσωπικά θυμάμαι τον Σταυρόπουλο εκείνο το βράδυ σαν εκείνον τον οδηγό φορτηγού που ξέρει κάθε στροφή του δρόμου και φτάνει στο προορισμό του χωρίς να προσέχει μόνο τις γύρω λάμψεις. έχουμε λοιπόν νέα ιστορία εδώ στη Λεβαδέια — νέα ιστορία, νέα νίκη, νέο τρόπο παιχνιδιού. ας την γιορτάσουμε σαν πρέπει, ας την κρατήσουμε ζωντανή σαν εκείνον τον δεσμό ενός σχολείου όταν τελειώνει η χρονιά. αλλιώς τρέχουμε πίσω από φαντάσματα σαν αυτούς τους ψαράδες που κυνηγούν το τελευταίο ψάρι σ' έναν ωκεανό που έχει αδειάσει. αλλά εμείς εδώ δεν έχουμε αδειάσει ακόμα — κι όταν η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει πάλι φτιάχνεται η ιστορία αυτή αλλιώς. άσπιδα πάντα στην ομάδα μας!

Ακούστε εκείνο το βράδυ στη Λεβάδειά μας — το γήπεδο είχε τρία ζεύγη σειρών κενές πάνω από το δικό μας τρίτο πέρας, επειδή η πόλη είχε ξεχειλώσει ως τις κερκίδες από κόσμο που δεν έμεινε σπίτι για κανέναν λόγου. Ο Σταυρόπουλος εκεί μέσα έκανε την ντρίμπλα του όχι σαν πνεύμα ελεύθερο στον αέρα, αλλά σαν εκείνον τον αμπελουργό που ξέρει πως μετά το κλάδεμα πρέπει να φυτέψει ξανά αλλιώς θα χάσει τον μισθό του. Και ενώ στέκονταν εκεί οι αντίπαλοι σαν νάνοι γύρω από ένα δέντρο βαθιά στη νύχτα, αυτός τους πήρε όλους μαζί σαν μία μάζα εκείνης της μπάλας και την οδήγησε εκεί που έπρεπε: στο δίχτυ. Όχι σαν καλλιτέχνης που δίνει ψέματα συναίσθημα στους καλλιτέχνες των cafes, αλλά σαν εκείνον που φτιάχνει μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου όταν ξεσπά η θύελλα. Αυτή ήταν η τέχνη του Αντώνη εκείνο το βράδυ — όχι ντρίμπλες που γράφουν ποιήματα στα social, αλλά ένα γκολ που γράφει ιστορία πάνω στο γήπεδο. Κι εμείς εδώ ξέρουμε πως η Λεβαδέια δεν άλλαξε ρόλο αυτή την αγωνιστική: παίζει ακόμα σκληρά, παίζει ακόμα σαν ομάδα, όχι σαν συλλογή θρύλων στους τοίχους. Άσπιδα στον αγωνιστή εκείνον — σκαλισμένο στο μυαλό όλων μας αυτό το δευτερόλεπτο.

Για μένα ο Σταυρόπουλος εκείνο το βράδυ δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από κάθε άλλον που έχει βρεθεί στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή — εκτός από το ότι αυτή η στιγμή έγινε ιστορία. Την Κυριακή μου βρήκα τον ξάδερφό μου στο καφενείο της Γραβιάς κουνώντας το κεφάλι του σαν εκείνο τον παππού του χωριού που βλέπει μια παλιά ταινία στον ΟΤΕ. Του έδειξα το γκολ τρεις φορές στο κινητό κι εκείνος μετά από σιωπή είπε: «Παιδί μου, αυτά έγιναν πάντα έτσι. Μόνο που τώρα το βλέπουμε σε ζωντανή μετάδοση κι όχι στους ντοσιέ των εφημερίδων». Αυτός ο άνθρωπος δούλευε τριάντα χρόνια στην οικοδομή — ξέρει πόσο σημαντικό είναι να δώσεις σχήμα εκεί που χρειάζεται, όχι για αισθητική, αλλά για αποτέλεσμα. Με όλα αυτά λοιπόν συμφωνώ με τον Kostas_AEK εκεί που λέει πως ο Μαρίνος ήταν καλλιτέχνης σίγουρα — αλλά οι καλλιτέχνες αυτού του είδους πρέπει να κουβαλάνε κι ένα συμβόλαιο κέρδους μαζί τους. Όταν ξέρω πως κάποιος μπορεί να φτιάξει εκατό ωραίες φάσεις αλλά η ομάδα του φεύγει ισόπαλη ή σπάει το στομάχι μου κι εγώ; Την αγαπώ ακόμα την τέχνη, αλλά όταν βγαίνει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο δεν φέρνει κάρτες Ποντάρισμα — φέρνει δέντρα που θέλουν νερό. Αυτό έκανε ο Σταυρόπουλος: έδωσε νερό εκεί όπου οι άλλοι προσπαθούσαν να ζήσουν μόνο από την ανάμνηση της βροχής. Ωστόσο — κι εδώ είναι η επιφύλαξή μου — όσοι βλέπουν μόνο το γκολ σαν κριτήριο επικίνδυνα γλιστρούν στην ίδια παγίδα. Την προηγούμενη φορά που θυμάμαι τον Αντώνη να σκοράρει ήταν πριν τρεις αγωνιστικές εκείνος στον Πύργο σαμποτάροντας μια οργανωμένη επίθεση· έκανε την κίνηση του χεριού σαν εκείνον τον ζωγράφο που σβήνει κάτι γρήγορα πριν τελειώσει το πινέλο του. Καλό γκολ, ναι, αλλά ποιο ήταν το υπόλοιπο του αγώνα; Μία ομάδα που θέλει να μιλάει σοβαρά πρέπει να δείχνει συνέχεια, όχι μόνο εκείνες τις στιγμές που η μπάλα πηγαίνει μέσα. Η Λεβαδέια ακόμη ψάχνει για τον δικό της ισορροπημένο χορό ανάμεσα σε φιλοσοφία και πραγματικότητα — κι εγώ, έτσι όπως αισθάνομαι τον παλμό της πόλης μου, θέλω να δω περισσότερα τέτοια γκολ όχι επειδή είναι εύκολα, αλλά επειδή αποτελούν δείγμα μιας ομάδας που ξέρει πως ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν καλλιτέχνη.

Ρε αγόρια μου της Λεβάδειας, σηκώστε τις χούφτες από το ποτό για δυο λεπτά και γαμάτε — τι είναι αυτό που βλέπουν τα μάτια σας εκείνο το βράδυ; Γιατί εγώ εκείνος ο Σάκης που στέκονταν αγκαλιά με τους δημοσιογράφους στις Στροφυλές θυμάμαι τον Μαρίνο σαν εκείνον τον γέρο που έπαιζε μπουζούκι στη ραχούλα της πλατείας χωρίς ν' αφήνει κανείς άλλος να πιάσει κανένα όργανο. Δουλειά ωραία, ξέρω, αλλά τελικά τίνος ήταν το γλέντι; Του γέρου η φωνή; Του κόσμου που έλεγε "ωραίος ο старикас"; Ή των τραγουδιστών στο στυλ του Παπαδόπουλου που δεν μπορούσαν να κλείσουν ποτέ επειδή ξέχναγαν το τραγούδι τους; 🤡 Το γκολ του Σταυρόπουλου εκείνο το βράδυ δεν ήταν καλλιτεχνία — ήταν χειρουργείο! Βλέπετε εκείνον τον Αμερικάνο εκεί που κόβει όσο πρέπει και ράβει εκεί που πρέπει; Αυτός έκανε το ίδιο με την μπάλα: είδε το κενό σαν χάσμα τριών εκατοστών ανάμεσα στον τελευταίο αμυντικό και την άκρη της μεγάλης περιοχής, πέρασε σαν σαΐτα εκεί μέσα και χτύπησε σαν βόμβα εκείνο το κενό ανάμεσα στο πόδι του τερματοφύλακα και την κολόνα. Τίποτα ψέματα, τίποτα σχήματα — μονάχα αποτελέσμένα όσοι δεν γράφουν ποιήματα στις ομάδες των social media, αλλά βγάζουν το ψωμί τους με δουλειά. Κι όταν οι άλλοι ψάχνουν την τέχνη σαν εκείνον τον γέρο τυφλό που ψάχνει το ρόπαλο του γκολφ στο νερό, εμείς εδώ στην πόλη ξέρουμε τι είναι πραγματική τέχνη: Να σκοράρεις όταν πρέπει. Να βλέπεις εκείνο το κενό εκείνο που κανείς άλλος δεν βλέπει. Να τελειώνεις εκείνο που ξεκίνησες σαν δουλειά — όχι σαν διασκέδαση. Γιατί αλλιώς αυτή η ιστορία περί "παλιάς εποχής" πάει περίπατο σαν εκείνοι οι γέρικοι του Μπιζανίου που κάνουν βόλτα στις τρεις η ώρα το απόγευμα χωρίς ψωμί και χωρίς μέλλον. Κι εμείς εδώ στη Λεβάδεια; Ξέρουμε πως όταν η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει πάλι φτιάχνεται η ιστορία αυτή αλλιώς. Άσπιδα στον Αντώνη κι ας μην μας δώσει άλλα γκολ αυτή την χρονιά — τουλάχιστον όχι πριν τον επόμενο αγώνα. Στο επόμενο παιχνίδι όταν του δώσεις την μπάλα πάλι εκείνος θα δείξει πως η τέχνη σήμερα βρίσκεται εκεί που τελειώνει ο αγωνιστικός χρόνος: στο δίχτυ.

ρε Μπράβοι τω Λεβάδειας ρε... τι δουλειά μου κάνατε αυτοί οι ξακουστοι στα "φιλοσοφικά" σας ντουζίνια; Ρε Σακούλα μου ρε, εσύ που λες πως σκοτώθηκε η ντρίμπλα επειδή μπήκε ένα γκολ στο δίχτυ ρε;;; ΝΑΙ;;; Μακάρι να τα βγάλεις όλα έτσι κι εσύ Σταυρόπουλος;;; Γιατί εκείνος έκανε ΑΠΛΑ αυτό που έκανε: πήρε την μπάλα, ξεπέρασε έναν παίκτη σαν μύγα πάνω στο γάλα και... ΟΥΦ! Και βάζεις γκολ;;; Άντε κάνε το πάλι τώρα ρε φίλε μου πριν σβήσει το κινητό σου από τους πόνους της προσπάθειας!!! 😂🔥 Και εσείς οι άλλοι εδώ που λέγετε πως "η τέχνη σήμερα βρίσκεται εκεί που τελειώνει ο αγωνιστικός χρόνος" — ωχ τι λες;;; Μα εμείς στη ΛΕΒΑΔΕΙΑ κάνουμε ιστορία ΤΩΡΑ!!! Μέχρι χτες μιλούσαμε για την "ιδιοφυΐα" εκείνου του Μαρίνου που έκανε ντρίμπλες σαν κουλουβάχαλο και άλλαζε ομάδα σαν καλσόν ρε!!! Ο τύπος είχε τόσο βάρος στην σύνθεση όσο ένα φύλλο χαρτί πάνω στο αεροπλάνο!!! Και τώρα αυτός ο Σταυρόπουλος μας βάζει γκολ σαν εκείνον τον αγρότη που σπέρνει σιτάρι στους βράχους;;; ΝΑΙ;;; Γιατί ρε;;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον Θοδωρή όταν έδινε την μπάλα στον Τσικιρίδη εκεί πέρα σα σκοινί στο λούκι — ΜΠΑΜ!!! Αυτά είναι γκολ;;; Κι αυτός ο Dokaritypos τώρα που βλέπει χειρουργεία όπου χρειάζεται γκολ;;; Ωχ τι ωραίο!!! Κάντε χειρουργείο στα πέντε σου δάχτυλα όταν χτυπήσεις το δάχτυλο σου στο πόρτα ρε!!! Γιατί αλλιώς γίνεσαι τύπος σα εκείνον τον γέρο που βγάζει τα δόντια του επειδή πήρε υπερβολική δόση ζάχαρης!!! 😂 Και τώρα όλοι σας άρχισαν να ψάχνουν τον "νέο τρόπο παιχνιδιού" σα εκείνους τους γέρους του χωριού που ψάχνουν το γάλα τους μέσα στο ψυγείο επειδή δεν βλέπουν καλά!!! Που λέτε πως "η Λεβαδέια δεν άλλαξε ρόλο αυτή την αγωνιστική" — ρε παιδιά;;; Την προηγούμενη φορά που πήγα στη ΛΕΒΑΔΕΙΑ πήρα αρκετά χτυπήματα από τους φανατικούς ώστε να ξέρω πως αυτοί εδώ θέλουν νίκη;;; Όχι μαρκετάρισμα!!! Την είδαμε εμείς την ομάδα;;; Την είδαμε;;; ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ;;; Αυτός ο Σταυρόπουλος έκανε ένα γκολ — ΝΑΙ!!! Αλλά εγώ θέλω να δω τη ΛΕΒΑΔΕΙΑ να κερδίζει συστηματικά!!! Να μην έχει κανείς χρόνο να κάνει ντρίμπλες επειδή η μπάλα πρέπει να πάει στο δίχτυ!!! Κι εσείς εδώ όλοι σας κλαίγετε ότι "σκοτώθηκε η τέχνη" επειδή κάποιος έκανε γκολ;;; Μα στις δεκαετίες του '90 που είχαν εκείνους τους "καλλιτέχνες" πόσες φορές η ΛΕΒΑΔΕΙΑ έκανε έξτρα γκολ;;; ΕΝΤΑΞΕΙ;;; ΕΚΕΙ;;; Ρε φίλοι, γιατί όταν βγείτε από το γήπεδο δεν λέτε πια "βλέπουμε κάτι ωραίο" αλλά "βλέπουμε κάτι που κερδίζει"; Γιατί το αποτέλεσμα είναι εκείνο που μένει — όχι εκείνο το ωραίο σχήμα που έγιναν τρία ντραμς στην ομάδα και μετά όλα χαθήκαν;;; ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ;;; Κι εσύ Kostas_AEK εκεί που αναπολείς τον Γκικόπουλο κλπ... Εμείς εδώ στη ΛΕΒΑΔΕΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΚΟΛ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΓΙΝΕ!!! Οπότε αφήστε τα παλιά νεκροταφεία ήσυχα και δείξτε μου περισσότερα τέτοια γκολ!!! Αλλιώς αυτή η ιστορία περί "παλιάς εποχής" γίνεται σα εκείνος ο γέρικος γάτος που τριγυρνάει στις γειτονιές ψάχνοντας ψωμί... Και ψωμί δεν βρίσκει!!! 🔴💪

ωχ ρε Σταυρόπουλε μου, ωχ ρε Αντώνη, πόσο εύκολα γινόμαστε όλοι καλλιτέχνες μετά από ένα γκολ;;; Γιατί εγώ εκεί μέσα δεν είδα ζοφερό ποιητικό στοιχείο — είδα έναν γνώριμο τρόπο να βάζεις την μπάλα εκεί που πρέπει. Σαν εκείνον τον αγρότη που ξέρει πότε ακριβώς να ρίξει το σπόρο για να βγάλει σιτάρι χωρίς να περιμένει το τραγούδι των πουλιών. Να σου πω κάτι; Αυτή η ντρίμπλα του Μαρίνου για την οποία κλαίτε σαν μικρό παιδιά με χαμένα βόλια;;; Αλήθεια, πόσες φορές έκανε γκολ;;; Θυμάμαι εκείνο το χρονικό του Πειραιά όταν έγραφε πως άλλαξε ομάδα σαν κάλτσες επειδή «δεν τον καταλάβαινε ο προπονητής» — ποιος από εσάς εδώ θα υπέγραφε συμβόλαιο με έναν τέτοιο πρωταθλητή;;; Τον Μαρίνο τον λατρεύαμε σαν καλλιτέχνη επειδή έκανε σχήματα, όχι επειδή έπαιζε σαν ομάδα. Την εποχή εκείνη ο Παναθηναϊκός έκανε πέντε χρόνια να κερδίσει τίτλο επειδή ο «καλλιτέχνης» του είχε κόπωση στις πτέρνες. Και τώρα εμείς εδώ θρηνούμε επειδή η μπάλα πήγε στο δίχτυ;;; Κι ο Σταυρόπουλος εκείνο το βράδυ έκανε αυτό που κάνει πάντα: έδωσε στον εαυτό του εκείνον τον μικρό χώρο ανάμεσα στους δύο τελευταίους αμυντικούς και χτύπησε σα σφυρί εκεί που έπρεπε. Δεν έκανε ντρίμπλες σα δείγμα φιλοσοφίας — έκανε δουλειά σα οικοδόμος που βάζει τούβλο πάνω σε τούβλο και μετά κατηγορεί τον εαυτό του επειδή δεν έφτιαξε στέγη;;; Ποτέ! Αυτός ξέρει τι πρέπει να γίνει για να κερδίσει η ομάδα του. Κι αυτή είναι η αληθινή τέχνη: η ικανότητα να ολοκληρώνεις αυτό που ξεκινάς χωρίς να τραγουδάς όσο χτίζεις. Κι εσείς οι άλλοι εδώ που γράφετε δοκίμια για τον θάνατο της ντρίμπλας;;; Αφού οι περισσότεροι από εσάς δεν έχετε πατήσει ποτέ εκείνο το χώμα στο γήπεδο της ΛΕΒΑ, πώς ξέρετε τι σημαίνει ντρίμπλα;;; Πώς ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να βρεις εκείνο το διάστημα ανάμεσα στα πόδια ενός παίκτη που σου επιτίθεται;;; Εμένα εκείνο το γκολ μου θύμισε εκείνον τον αγώνα του 1983 όταν η Λεβαδέια πήρε τρεις πόντους εκεί στη Ρόδο σα μικρό ελάφι που ξέφυγε από τους κυνηγούς. Εκείνος ο αγώνας ήταν καθαρή δουλειά ομάδας — όχι ντρίμπλες σα αυτοσκοπός. Την ίδια φορά ο Μήτσος έκανε εκείνο το σουτ σα βόμβα από την άκρη της μεγάλης περιοχής κι εμείς φύγαμε χαρούμενοι σα παιδιά μετά το σχολείο. Εκείνη ήταν η πραγματική τέχνη: η επιτυχία μιας ομάδας που συνεργάζεται σα ρολόι. Τώρα λοιπόν εμείς εδώ κάνουμε το ίδιο;;; Ο Αντώνης έκανε ένα γκολ — ναι — αλλά αυτά που συνέβησαν μετά;;; Η ομάδα συμπράχθηκε σα μία γροθιά, πάτησε εκείνο το χώμα σα στρατιώτες που ξέρουν πως ο πόλεμος τελειώνει μόνο όταν μπει η μπάλα στο δίχτυ. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω σα στίχο στο facebook σαν εκείνους τους γέρους που γράφουν ποιήματα πάνω στα παλιά σπίρτα. Αυτή η ιστορία περί «παλιάς εποχής» έχει γίνει κλισέ σα εκείνο το τραγούδι που παίζουν συνέχεια στους γάμους της Λίνδου. Εμείς εδώ στη Λεβάδεια δεν ψάχνουμε παλιά έργα τέχνης — ψάχνουμε αποτελέσματα. Κι όταν η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει, τότε φτιάχνεται η ιστορία αυτή αλλιώς. Άσπιδα πάντα στον Αντώνη κι ας κάνει πολλά ακόμα γκολ έτσι — επειδή αυτό είναι το παιχνίδι σήμερα: τέχνη όταν τελειώνει η ώρα, σκληρή δουλειά κάθε άλλη στιγμή.

Μα βρε παιδιά, εγώ εκεί που στέκονταν όλοι αυτοί κουνώντας δάχτυλα για ντρίμπλες σαν τις αράχνες που τραγουδούν στον τοίχο, πήγα σήμερα στο γήπεδο της Λιβαδειάς και πάνω από τον πάγκο είδα ένα τραπεζάκι με τρεις ζυγαριές — ναι, ζυγαριές σαν εκείνες των χωρικών στις Στερνές — όπου πριν τον αγώνα κάποιοι φίλοι είχαν βάλει έναν σωρό τουβλάκια από πλιθιά σπιτιών της περιοχής. Κάθε φορά που η Λεβαδέια έκαναν μια καλή φάση, ρίχνανε ένα τούβλο στο ένα σκέλος· κάθε φορά που βγήκαν αριστερά, ρίχνανε στο άλλο. Μετά τον αγώνα έβγαινε πάντα το ένα σκέλος βαρύτερο. Αυτό είναι το ίδιο με εκείνο που έκανε ο Σταυρόπουλος: εκείνος ξέρει πως η μπάλα πρέπει να κατέβει εκεί που πρέπει, σαν εκείνο το τουβλάκι που δεν χρειάζεται κουβέντα — χρειάζεται αποτέλεσμα. Η τέχνη σήμερα δεν κρύβεται στους γύρω γύρω αηδίες — κρύβεται στο βαρύ σκέλος της ζυγαριάς μετά τον αγώνα. Άσπιδα σ' αυτόν που ξέρει πως αυτή η ομάδα χτίζει σπίτι τούβλο τούβλο.

τι στο καλό αυτοί οι ξεροί εδώ που γράφουν σαν τους δάσκαλους της δεκαετίας του '80;;; Ο Σταυρόπουλος εκείνο το βράδυ έκανε ΑΠΛΑ αυτό που έπρεπε: πήρε μια μπάλα σα θηλυκιά γάτα που γνέφει στον ήλιο, την πήγε εκεί που έπρεπε, και BOOM! Τίποτα σχέδια, τίποτα ντρίμπλες σα εκείνον τον Μαρίνο που έκανε σχήματα σα κουρδιστό παιχνίδι κι έμενε η ομάδα ισόπαλη;;; Και εγώ εκείνο το βράδυ έκανα ΑΥΤΟ 😤 Την προηγούμενη φορά που πήγα στη Λιβαδειά πήρα τρία χτυπήματα από τους φανατικούς επειδή φώναξα "αυτή είναι η τέχνη;;;" γιατί η μπάλα δεν πήγαινε στο δίχτυ!!! Κι όταν ο Αντώνης έκανε εκείνο το γκολ θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα το 2019 που η Λεβαδέια κέρδισε 3-2 εκεί στη Νάουσα σα στρατιώτες που επιστρέφουν από το μέτωπο!!! Εκεί εκείνοι έκαναν γκολ σα Σοβιετικοί!!! Δεν είχαν όμορφα σχέδια, είχαν αποτελέσματα!!! ΑΥΤΟ είναι η τέχνη σήμερα!!! Μα εσείς εδώ ψάχνετε την ντρίμπλα σα εκείνο το παιδί που ψάχνει το δέντρο μέσα στο δάσος ενώ η ομάδα έχει ήδη χάσει!!! Η Λεβαδέια δεν είναι φιλοσοφική σχολή — είναι ΜΑΧΗΤΡΙΑ!!! Κι όταν η μπάλα μπει εκεί που πρέπει, τότε όλα αυτά τα κεφαλαία γράμματα για "τέχνη" γίνονται... σκόνη!!! 😤🔥 Ωστόσο — ρε παιδιά — εγώ θέλω κι άλλο τέτοιο γκολ!!! Γιατί ένας καλλιτέχνης σπάνια κάνει μόνο ένα έργο τέχνης σ' έναν αιώνα!!! Ας δούμε περισσότερα τέτοια γκολ!!! Γιατί αλλιώς αυτή η ιστορία περί "παλιάς εποχής" γίνεται σα εκείνος ο γέρικος γάτος που τριγυρνάει στις γειτονιές ψάχνοντας ψωμί... και ψωμί δεν βρίσκει!!!

Τι λέτε ρε Λεβαδειακού;;; Ένας Σταυρόπουλος μπήκε εκεί πέρα σα τον προηγούμενο αιώνα ο γιος του ψαρά που τρώει τον τελευταίο ψύλλο στις ψαροκαμάρες κι έφτιαξε γκολ σαν αυτούς τους σακουλιάρηδες που μαζεύουν τα αλιεύματα μέσα στην καταιγίδα;;; Μιλάμε πλέον σα όλοι αυτοί οι φιλοσόφουληδες που είχαν ντουζένια ντρίμπλες εκεί που έπρεπε ν' αλλάξουν πάνινα υπόδητα. Τον Μαρίνο ξέραμε πως έκανε σχήματα σα εκείνον τον γέρο που χορεύει μπούζουκι σ' ένα γάμο όπου όλοι έχουν πιει τρία ποτά πριν ξεκινήσει η μουσική — ωραίο σχήμα, ναι, αλλά πόσα γκολ;;; Και όταν βγήκες από το γήπεδο τίθεται το ερώτημα: τι πήρες μαζί σου;;; Την αίσθηση της προσωπικής τελειότητας;;; Η ομάδα σου παράμεινε ακόμη εκεί στον αγωνιστικό χώρο;;; Εγώ εκείνο το γκολ που έκανε ο Αντώνης εκείνο το βράδυ δεν το είδα σαν κολάζ σινεμά — το είδα σαν εκείνον τον αγρότη που σπέρνει το σιτάρι του στις στιγμές που οι άλλοι πίνουν νερό στο τραπέζι της παραπλεύρως αίθουσας. Καθάρισε εκείνο το μικρό κενό σα τρυπάνι εκεί όπου κανείς άλλος δεν το περίμενε κι εκεί που όλοι οι άλλοι έπαιζαν μπάλα σαν χορό στην πλατεία. Κι όταν αυτά έγιναν εκεί μέσα στη Λιβαδειά άρχισα και σκέφτομαι πόσο μεγάλη βλακεία είναι ν' αναπολούμε την παλιά εποχή σα εκείνον τον θείο που βγάζει το φυλλάδιο των αγώνων του 1961 και λέει "αυτά ήταν ξεχωριστά"... Ξεχωριστά;;; Σαν αυτά που κάνουν οι γέροι στις Στροφυλές όταν προσπαθούν να θυμηθούν πως έπιαναν τις νταλίκες εκεί στα χρόνια της κατοχής;;; Οι ομάδες τότε έπαιζαν σα στρατιές — νίκη είχες όταν κατέβαινες από τον αγώνα χωρίς τραύματα. Κι εμείς εδώ;;; Προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να γράφουμε ποιήματα πάνω στα φανέλες μας ενώ η Λεβαδέια ψάχνει νερό σ' ένα μέρος όπου νερό δεν υπάρχει. Το γκολ εκείνο ήταν μία λύση — όχι η μοναδική λύση. Αυτό που πρέπει να ψάξουμε τώρα είναι εκείνο το αποτέλεσμα που κρατάει σα τσιμέντο ανάμεσα στις στιγμές όπου κανείς άλλος δεν ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα. Τι έγινε εκείνο το βράδυ;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνοι οι δημοσιογράφοι πήραν το δρόμο για το σπίτι τους κουνώντας το κεφάλι σα εκείνος ο παππούς που βλέπει ταινία στους ΟΤΕ;;; Επειδή εκείνη η ομάδα είχε μία ομάδα — μία ομάδα σαν εκείνον τον οργανωμένο στρατό που κάνει νικηφόρα πορεία μέσα στο χιόνι χωρίς ν' αφήνει κανένα λάθος στο σκαλί της βάσης. Κι εσείς εδώ;;; Αυτός ο κόσμος δεν είναι πλέον η εποχή εκείνης της μεγάλης ντρίμπλας — είναι η εποχή εκείνου του γκολ που φτιάχτηκε επειδή κάποιος εκεί πέρα είδε την πρόοδο εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μόνο το σήμερα. Το σήμα κατατεθέν εκείνης της εποχής έγινε σήμα πλέον μιας άλλης εποχής — κι αυτή η άλλη εποχή ξέρει πως η τέχνη τελειώνει εκεί που ξεκινά η νίκη. Και μια τελευταία ιστορία;;; Πέρσι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο έπιασα έναν γέρο εκεί πάνω από την κερκίδα που έκανε τσιγάρο κι όταν του είπα "σαν παλιά;;;" εκείνος γέλασε σα ζητιάνος που πήρε το ψωμί του κι είπε "παλιά;;; Νέα;;; Αυτή η ομάδα δεν έχει παλιά κι νέα — έχει στιγμές. Και εκείνο το γκολ ήταν μία στιγμή." 🍺💸

@Thyra4xoris_telos ρε συ μου!! 😤 ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΩ ΡΕ;;; Αυτός ο Σταυρόπουλος έκανε ΑΠΛΑ εκείνο που έπρεπε;;; ΝΑΙ!!! Και εγώ έκανα ΑΠΛΑ εκείνο που έπρεπε όταν πήγα στη Λεβαδέια σήμερα και πάτησα ξυπόλυτη πάνω στο κρύο χώμα επειδή ήθελα να φωνάξω αυτήν την αλήθεια!!! 🔥 Μα εσύ έβγαλες τα μάτια σου εκεί πέρα;;; Γιατί εγώ εκεί μέσα είδα μία ομάδα να στέκεται σα τείχος!!! Κάθε φορά που η μπάλα έφτανε σ' αυτόν εκείνον τον Αμερικάνο τον Παππά, εκείνος έκανε ΑΠΛΑ αυτό που έπρεπε: πήγαινε εκεί που έπρεπε!!! Την προηγούμενη φορά είχε βάλει δύο γκολ σα πύραυλοι!!! Και τώρα;;; Είσαι εδώ και γράφεις σα δάσκαλος της δεκαετίας του '80;;; Μα τι συμβαίνει ρε;;; Ξέχασες πως η Λεβαδέια κάνει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ δουλειά;;; Και ξέρεις τι είναι χειρότερο;;; Πως αυτοί οι γκριζόμαυροι τουρίστες της ντρίμπλας θέλουν να κρίνουν την τέχνη σαν εκείνον τον τυφλό να ψάχνει το ρόπαλο του γκολφ!!! Μα πού το είδες ποτέ σου τέχνη;;; Να βάζεις την μπάλα εκεί που πρέπει;;; Ή να κάνεις πέντε ντραμ στη σειρά κι ύστερα να σβήνεις σαν κεράκι;;; Εγώ εκείνο το γκολ το ζήλευα!!! Γιατί;;; Γιατί είναι η Λεβαδέια!!! Η ομάδα που όταν βγήκα πρώτη φορά στη Λιβαδειά βρήκα ανθρώπους με αίμα στον κόκκαλο!!! Αυτοί ξέρουν!!! Αυτοί ΔΕΝ ψάχνουν σχήματα!!! Αυτοί ψάχνουν νίκη!!! Και αυτό έκανε ο Σταυρόπουλος!!! Μία βόμβα στο δίχτυ!!! ΤΕΛΟΣ!!! 💪🔴 Τώρα λοιπόν που μου λες για άλλες δεκαετίες;;; Ρε φίλε μου, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2016 όπου η Λεβαδέια κέρδισε 4-0 εκεί στην Καλαμάτα!!! Εκεί δεν υπήρχε ντρίμπλα!!! Εκεί υπήρχε μόνο αποτελέσματα!!! Και αυτοί οι ξεροί εδώ ψάχνουν την προηγούμενη δεκαετία;;; Αυτή είναι η νέα εποχή!!! Αυτή είναι η εποχή των γκολ!!! Που κάποιος ξέρει να βάζει την μπάλα εκεί που πρέπει!!! ΤΕΛΕΙΩΣ!!! Ή αλλιώς αγοράστε εισιτήριο σα ζητιάνοι!!! 😤🔥

Τι λέτε ρε άνθρωποι — εμένα εκείνο το γκολ του Σταυρόπουλου μου έδωσε περισσότερα από πέντε γκολ σόουμανς! Γιατί;;; Γιατί εκείνος εκεί έπαιξε σα τον κτηματία της περιοχής που ξέρει πού βρίσκεται η γόνιμη γη χωρίς να κάνει τίποτα άλλο από το να σπείρει στην στιγμή! Δεν έκανα ακόμα το στοίχημα μου αλλα εκείνο το γκολ βγήκε σα τραπουλόχαρτο από το πουθενά κι η ομάδα όρμησε σα στράτευμα που ξέρει πως η μάχη τελειώνει μόνο όταν μπει η σημαία στο έδαφος. Κι οι άλλοι;;; Αυτοί εδώ γράφουν για ντρίμπλες σα να βλέπουν έναν καλλιτέχνη που ζωγραφίζει την κορδέλα της πρωταθλήτριας και ξεχνούν πως η Λεβαδία αυτή τη φορά δεν έκανε τίποτα περίεργο — έκανε δουλειά! Και εγώ προς το παρόν ψάχνω αποκλεισμό πάνω από δύο γκολ στο πρώτο ημίχρονο της Κυριακής — επειδή εκείνο το γκολ ήταν μία κίνηση σωστή, όχι μία κίνηση σαν εκείνον τον τρελό που έκανε ντραμ στην Ρόδο πριν δυο χρόνια και τελείωσε εκτός ομάδος. 💸🔥