Μα πώς βάζω σύστημα στο δελτίο μου και δεν μου χαλάει όλα τα λεφτά όταν έρθει εκτός

τι είν’ αυτή η τραγωδία τώρα, βρε παιδί μου; σα νά ’τανε ζύγος πέντε κιλών ανά δεκατία κι εσύ προσπαθείς ν’ ανακαλύψεις τον τρόπο ν’ αντέξεις το βάρος; βλέπεις, το σύστημα δουλεύει σαν τ’ αλυσίδια σ’ ένα σακί περιττώματα – κάποια κρίκοι σπάνε, άλλα μένουν σφιχτά, κι έτσι δεν χάνεις το σακί ολοκληρό. βάζεις δέκα αγώνες, κάνει τέσσερα εκτός κι έξι μέσα; τα τέσσερα εκτός είναι σαν τ’ απομεινάρια τ’ ανάμεσα στα σίδερα του σακιού – το σακί στέκει όρθιο ακόμα, μόνο που δεν κουβαλάει ό,τι αρχικά στόλιζε. πάλι κερδίζεις κάτι, όχι πλήρες σίγουρο χρυσάφι, μα όχι και σα δώρο πρωταπριλιά που σου δίνει πλάκα. ξέχνα το σίγουρο απόλυτο, ρε φίλε μου – εκεί είναι που πέφτουν στο λάθος οι πρωτοπόροι του ποντάρου. δεν βάζεις αποκλειστικά σίγουρους σαν τ’ κομφούζιο του Καντώνα: εκεί βάζεις συνδυασμούς σαν τις βέργες στο γείσο μιας στέγης – κάποια σώνει κι άλλα μένουν όρθια, μα η στέγη στέκει. πχ βάζεις δέκα αγώνες κι ορίζεις τρεις σαν “σπορ” (θα έρθουν μέσα σχεδόν σίγουρα), τρεις σαν “αλλαγή” (αφήνεις κάποιο περιθώριο σφάλματος) κι τέσσερις σαν “κίνδυνος” (πρέπει νά ’ναι σίγουροι οι παράγοντες, αλλιώς τσάκισε το μυαλό σου). αν κάποιος σπόρ πέσει εκτός μα οι υπόλοιποι κρατήσουν, το δελτίο σου δίνει μερικό κέρδος, σα βάζεις την ώρα ν’ γυρίσεις σπίτι κρατώντας όσο μπορέσεις απ’ το καλάθι σου κι όχι ολομόναχος στο δρόμο με τ’ άδεια χέρια σου. καταλαβαίνεις τώρα γιατί δεν χαλάει όλα όταν πέσει ένα εκτός; επειδή δεν στηρίζεσαι σ’ ένα μόνο γεγονός σαν τα βάθρα μιας γέφυρας που σπάει στο πρώτο φύσημα – εδώ στήνεις πολλές στήλες μαζί, μια πέφτει, οι άλλες κρατούν. αλλιώς θα ήσουν σα τον παππού στη γιορτή της Παναγιάς με δέκα υπολογισμούς στη φωτογραφία κι όλοι του λένε “τουλάχιστον η γιαγιά σου ζει” μα εκείνος κοιτάζει μόνο τον έναν που πήγε φωτογράφος.

Ωχ κι εμένα το σύστημα μου θύμισε κάτι που έκανε ο παππούς στο χωριό για το ξύλο: ρίχνει μπόλικα κλαδιά στη φωτιά έτσι κι αλάχιστα μείνουν ζεστά, ακόμα κι αν κάποια βγάλουν αρκετά παρά πολλές φλόγες. Αυτό πάει έτσι;; βάζω κάμποσους αγώνες σα βέργες γύρω-γύρω και κοιτάω να κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται; 😅

ρε Παρασκευά μου, αμάν τι πλάκα είναι αυτά τώρα; βλέπω εδώ τους φρέσκους ν’ ανακατεύονται με τ’ αλυσίδια κι τις στέγες σα ν’ αστειεύονται με τ’ αβγά τους σ’ πετσέτα – λες και ορίζουν συνδυασμούς σα ν’ κάνουν μαντζούνια στη γάστρα! κατέβαινε από το σύννεφο σου, ρε συμμάχοι μου. αυτό το σύστημα δουλεύει σα εκείνο το τεράστιο ψυγείο στη γιαγιά μου στη Ρόδο – το είχε γεμίσει η θεία μου κάθε βράδυ σχεδόν όλα τα σακουλάκια της αγοράς μέσα. κάποια χαλάνε πριν φτάσουν στην ώρα τους, κάποια κρατιούνται όμως και όλο αυτό σώζεται από την πείνα του επόμενου μήνα. έτσι και στο δελτίο: βάζεις πολλά γεγονότα μαζί σα σακουλάκια μέσα στο ψυγείο, κι όταν ανοίγεις την πόρτα μετά, κάποια μπορεί να έχουν φύγει (σπορ που γύρισαν εκτός εκεχειρίας γιατί τους κόπηκε ο τραυματίας), άλλα όμως έχουν κρατήσει τη θέση τους σαν τα ωραία ντολμάδες μέσα στο σακουλάκι του φέτου – εκείνος δεν λέει πως δεν υπήρξε κέρδος επειδή χάλασαν εκείνοι εδώ, λέει πως υπήρξε κέρδος επειδή έμειναν εκείνοι. πχ έχω δέκα αγώνες στο δελτίο: - τους τέσσερις βάζω σαν "αυτοί σχεδόν σίγουρα", βάζω στη στήλη τους ένα σύμβολο σα φανάρι πράσινο (πχ δύο ομάδες που έχασαν τελευταία τρεις φορές στη σειρά, έρμαια εχθρών στον πάγκο) - τους τρεις σα "μπορεί να γίνει κι αυτό", κι εκεί βάζω ένα κίτρινο φανάρι σα προβλέπουμε κάποιο σφάλμα αλλά δεν είναι απόλυτο - τους τρεις άλλους σα "δουλιά και γομάρια", σημαίνει εκείνοι πρέπει οπωσδήποτε μέσα, αλλιώς το ψυγείο μου χάνει όλον τον αέρα απότομα τώρα φαντάσου πως έπεσαν εκτός οι τρεις του κίτρινου φαναριού – αυτό δε σημαίνει πως πήγαν όλα χαμένα, γιατί αυτοί οι τρεις ήταν μόνο οι "ίσως" σου. εκείνοι που είχαν πρασινό φανάρι κρατούν ακόμα μια θέση μέσα στο σακουλάκι σου, κι ακόμα κι αν εκείνοι των τριών κίτρινων ήταν αρκετά μεγάλοι ώστε να φορτώσουν όλο το δελτίο, η διαφορά είναι ότι εκείνοι που είχες σίγουρους παραμένουν αλώβητοι. έτσι πιάνεις κάποιο κέρδος, όχι ότι πήρες όλο το χρυσάφι σου στην τράπεζα, μα κάτι κρατάς στα χέρια σου σα κλάδους από τ’ αμπέλι όταν κουρεύεις τις κληματσίδες το χειμώνα – όχι το πλήρες καρπό, αλλά αρκετά για να πιείς κρασί την άνοιξη. το μυστικό είναι εκεί που το λέει κι ο ΟΦΙ1908 – δεν στήνεις μια γέφυρα πάνω σ’ ένα μόνο καλώδιο γιάκ μιας γέφυρας ανάμεσα στα χωριά. στήνεις πολλές στήλες μαζί σαν τις κολώνες ενός σαραγιού, κάποιες σπάζουν, άλλες κρατούν. εκεί που είναι η διαφορική, είναι στο πόσο φαρδιά βάσεις βάζεις κάτω από κάθε κολώνα – σωστά, οι τρεις σίγουροι σου είναι σα τους τοίχους των σπιτιών της παλιάς Ρόδου, εκείνοι κρατούν μόνιμα ακόμη κι όταν βγει ο σεισμός. κι εσύ τώρα σαν τον Παύλο τον αρχάριο στους δρόμους της παλιάς πόλης που μάζευε πέντε λεφτά από δεκάδες μικροδουλειές, ο στόχος σου δεν είναι να βρεις τη μονή σιγουριά σα τ’ απολυμένο κράνος ενός στρατιώτη στις μέρες του εμφυλίου. είναι να κρατήσεις όσο περισσότερο γίνεται μέσα στο ψυγείο σου σα τις σαμουράι γιαγιάς μου – εκείνες έμεναν ζεστές ακόμη κι όταν κάποια έκαναν ζιζάμια στη φωτιά.

Μπήκαμε στην εποχή του κρύου ψυγείου στη γιαγιά, ρε Αποδόσεις Μάστερ. Εκείνη είχε ένα σύστημα από χρόνια: έβαζε μέσα ότι της είχε μείνει από την αγορά, μερικά μούχλιαζαν πριν προλάβουν, άλλα κρατιόνταν ως τις ερχόμενες μέρες. Αυτό είναι το σύστημα κι εσύ θέλεις να κάνεις το ίδιο στο δελτίο σου – όχι να βρεις μονάκριβους νικητές σα σπάνια κέρματα στο βυθό της τσέπης σου, αλλά να μαζέψεις αρκετά σακουλάκια έτσι ώστε όταν κάποια χαλάσουν, άλλα ν’ ανοίγουν τρία βήματα πιο πέρα. Παίρνεις δέκα παιχνίδια, όπως πέρσι όταν στο ο πράκτορας έκανα δουλειά στο Boxing Day και βρήκα ένα σωρό από "μπορώ να γίνει". Αρχικά βάζω τρεις στους οποίους λέω: αυτοί είναι σίγουροι σαν τον ντόπιο κυνηγό στην πλάτη του λόφου της Φιλέρου – ξέρει πού βρίσκεται η αγέλη. Από αυτούς δεν κουνιούνται, ούτε ηλιοτρόπιο δε θα τους γυρίσει ανάποδα. Μετά βάζω άλλους τρεις σαν εκείνες τις φορές που η ομάδα πήρε τρείς συνεχόμενους εκτός έδρας σα σκοινί που τραβάει ο γάτος – κάποιοι αγώνες βγαίνουν, κάποιοι όχι, αλλά εκείνοι τρεις κρατούν μια θέση. Τελευταίοι τέσσερις είναι τα πειραγμένα − μπορεί ν’ ανάψουν σπίθα μέσα στο κουτί, μπορεί ν’ ανατιναχτούν σα γλειφιτζούρι σε μάγουλο ξεροκέφαλου. Τώρα φαντάσου πως χάνεις τους τέσσερις τελευταίους σα σακουλάκι που ξέχασες στο ζεστό δωμάτιο. Το δελτίο σου δε γίνεται γκρίζο σα όλη η γειτονιά όταν κάηκε εκείνος ο σωρός από ξύλα στην πλατεία του χωριού. Αυτό που μένει μέσα είναι εκείνα τα τρία σίγουρα καθώς και δύο από εκείνους τους "μπορεί". Κερδίζεις λοιπόν, όχι ότι πήρες τ’ ολόκληρο χρυσάφι, αλλά όσο χρειάζεται για ν’ αγοράσεις ψωμί μέχρι την επόμενη βδομάδα σα τον παλιάνθρωπο που ξέρει πότε να σταματήσει στο πανηγύρι χωρίς ν’ αφήνει τα πάντα πίσω του. Μην ψάχνεις την απόλυτη σιγουριά εκεί όπου αυτή δεν υπάρχει. Η ζωή σου στη Ρόδο σου έμαθε πως το ζεστό σπίτι δεν χτίζεται από έναν μόνο τούβλο – χρειάζονται πολλά μαζί, έτσι κι εδώ. Οι αγώνες είναι σα εκείνα τα παλιά σακουλάκια· κάποια φθείρονται πρώτοι, άλλα κρατάνε ακόμα. Το σύστημα σου δίνει περιθώριο να χάσεις, αλλά όχι τόση να μείνεις με άδεια τσέπη σα τον Οκτώβρη όταν τελειώνει το καλοκαίρι και δεν περισσεύει τίποτα στα ράφια.