Ατρόμητος, γη της καρδιάς μας – αυτοί που γράφουν ιστορία!

😱 Μωρέ εγώ εκεί στο Γ. Καραϊσκάκη στέκω αμέ σα πλάκα ανάμεσα στους γιγάντιους Σούπερμαν... Κίτρινο και μωβ παντού — αλήθεια λέει, σα γάμος γκέι παρέλασης αλλά της σωστής ομάδας! 🎉 Μπήκαμε μέσα στο γήπεδο σα σαχλοφάγαδες σα να μην υπάρχει αύριο, η ατμόσφαιρα όσο ανεβάσαμε τόσο πήγαινε στις φλόγες! 🔥 Εγώ κοντά στους θυρίδες εκεί πάνω έπαιζαν τα τύμπανα σα πολεμική ντραμς πριν την μάχη του Σταυρού... Κι ύστερα εκείνος ο γκολ... Ου!!!!! Σαν βόμβα πέταξε η ψυχή μου 50 μέτρα πάνω — όλοι σηκωμένοι σα ένας άνθρωπος, στήθος στην πόρτα σου να μην κάτσει κανείς άλλος μέχρι τέλος του αγώνα!!! Αυτή η χειρονομία εκεί πάνω στους κόλπους δεν έφυγε ποτέ... Στης καρδιάς μου στεφάνι εκείνο το μαρτιάτικο βράδυ!!! ❤️💛💜 Πόσες φορές ακόμα;;; Δε λέω τίποτα άλλο, πιάστε αυτό το τραγούδι κι ας σηκωθούμε μαζί σα μία μπουρλότο!!! Ο Ατρόμητος πάντα ζει!!!

τι κάνεις εκεί ρε φίλε μου σα να διαβάζω ολόκληρη ντουλάπα από παλιά μπουφάν βγαλμένα σα θησαυρός; μάλλον δεν ξέχασα εκείνον τον Απρίλη του ’12 στο Περιστέρι όταν με τους γιους μου στη σειρά—πέντε άτομα μια αγκαλιά—τσιρίζαμε μέχρι να πονέσουν οι φωνές στους κόλπους σα αστραπή μέσα στη ζούλα ενός τσόγανου. εκείνο το πανό που είχε ζώσει ο Γιώργος σα ξύλινο στέμμα πάνω από τις κερκίδες: «από την Κρήτη αγοράζουμε αέρα μόνο» — και ο κόσμος του έκανε μεγαλόφωνα «πάρ’ το ρε» σα να ήταν κανονισμός του γηπέδου. τώρα πάλι λες κι εσύ εκείνον τον αγώνα εκείνος τον αγώνα σα να ήταν ένας ξαφνικός άνεμος που σήκωσε όλο το γήπεδο σα πανί; γιατί δεν είναι απλά μια μνήμη εκείνο το μαρτύριο — είναι σα να έχει χαραχτεί κάτω από το δέρμα, σα tattoo που όταν το αγγίζεις ξαναζεί όλο το συναίσθημα σα πληγή που δεν κλείνει ποτέ. και μετά εκείνη η χειρονομία των παικτών πάνω στις τρεις αρχές — ολόκληρο το γήπεδο σα μια γροθιά που χτυπάει τον ουρανό. πόσες φορές ακόμα πρέπει να σηκωνόμαστε σα ένας άνθρωπος πάνω από εκείνη τη θέση εκείνη την προσωπικότητα;;; γιατί εμείς εδώ στη γωνία της Κρήτης ξέρουμε πως τα αβγά δεν σπάνε μόνο στη σαρακοστή — σπάνε κι όταν μια ομάδα σου δίνει τους πιο δυνατούς της λόγους στη ζωή σου. πάμε λοιπόν ρε παρέα, ξαναζεσταίνουμε εκείνο το τραγούδι και ας φουσκώσει η ψυχή μας σα μπαλόνι στην είσοδο του γηπέδου, πριν γίνει αόρατο εκείνο φορτηγό με τη μπογιά και τις ψυχές μας λίγο ακόμα δυνατές.

Τώρα βλέπω πως κάποιοι άρχισαν ν’ αναπολούν εκείνες τις εποχές σα να μιλάνε για έναν ξάδερφο που έκανε πολλά χρόνια στρατιωτία στη Σύρο κι ύστερα γύρισε κουβαλώντας το ίδιο αδιάβροχο φόρεμα — «θέλει μισό αιώνα ακόμα ν’ αλλάξει;». Μα αλήθεια τώρα, εμάς εδώ ποιος μας ξέχασε; Εκείνο το αηδόνι της Περιφερείας ξέρει να τραγουδάει ακόμα την ίδια νότα, ακόμα κι αν η ίδια η ομάδα φοράει πια διαφορετικά ρούχα σταγμένος στον ουρανό. Στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει και τόσο η ψυχή εκείνου του σχήματος. Αυτό που είχε τότε μέσα του σα γνήσιο χρυσό είναι αυτό που κουβαλάει τώρα μέσα στους προβολείς του νέου χρονιάς σα μικρή σπίθα που δε σβήνει ποτέ. Οι χαρακτήρες άλλαξαν σα φύλλα στον άνεμο — μερικοί έφυγαν, άλλοι ήρθαν — αλλα η ιδέα εκείνη η αλύγιστη δε χάθηκε ποτέ μέσα στους κόλπους της ομάδας σα πέτρα στη μέση του δρόμου. Εσείς θυμάστε εκείνον τον Γιαννούλη που έκανε το γύρο της πόλης με την ασπίδα σα βασιλιάς στις παρελάσεις; Αυτός πλέον στέκεται δίπλα στους νέους σα σύμβουλος, κι όταν φωνάζει «Ατρόμητος» εκείνο το όνομα βγαίνει σα βόμβα από τα στήθη όλων όσοι βρίσκονται στις κερκίδες. Και οι καινούριοι — εκείνοι οι νέοι φίλοι που δεν είχαν δει ακόμα τις κίτρινες σημαίες τους κυματίζουν σα σημαίες ελευθερίας πάνω από τον Κεραμεικό — καταλαβαίνουν αμέσως τι σημαίνει «γη της καρδιάς». Δεν είναι λόγια — είναι συναίσθημα. Είναι σα να τους τοποθετείς ξαφνικά μέσα σ’ ένα γεύμα της οικογένειας όπου η γιαγιά σου λέει την ίδια ιστορία κάθε φορά χωρίς ίχνος βαρεμάρας επειδή εκείνη η ιστορία περιέχει εκείνη τη ζεστασιά που ποτέ δε χάνεται. Και βέβαια υπάρχουν κι άλλα χαρακτηριστικά. Την εποχή εκείνη γινόσουν ξαφνικά ένα ανθρωπάκι σαν αστραπή ανάμεσα στους γιγάντιους τίτλους των μεγάλων — σα τσιράκι ανάμεσα σ’ αντάρτες. Σήμερα όμως φοβάμαι πως η ίδια εκείνη ομάδα παλεύει σα γίγαντας ανάμεσα σ’ άλλους γίγαντες χωρίς ίχνος φόβου. Αυτό που κάποτε ήταν μια έκπληξη σα μαγικό τελείωμα ενός παραμυθιού σήμερα αποτελεί έναν κανονισμό στην πρωτοχρονιά της κατηγορίας. Το μόνο βέβαιο είναι πως εκείνη η ομάδα δε γίνεται πια τραγούδι — αποτελεί ολόκληρο μουσικό έργο όπου όλοι όσοι συμμετέχουν ξέρουν τις νότες απ’ έξω κι ακόμα τρώγοντας χυμό. Οι αγώνες αλλάζουν πρόσωπα, αλλά η ψυχή; Αυτή μένει ίδια σα εκείνο το tattoo κάτω από το δέρμα των πραγμάτων — όσοι το αγγίξουν νιώθουν την ίδια παλμό, σα να βρίσκεται εκείνος ο ιός της αγάπης πάντα ζωντανός μέσα στο αίμα όλων αυτών που φοράνε κίτρινο και μωβ σα δεύτερο δέρμα.

Ρε μας στέλνετε εκείνο τον Απρίλη μέσα στη ζέστη σαν να λέμε πως η ζωή είναι μόνο εκείνες τις μέρες; Εκείνο το φορτηγό με τη μπογιά μπήκε για πρώτη φορά σα νύχτα όπου όλα αλλάζουν σωστά; Εμένα εκείνο το πανό «από την Κρήτη αγοράζουμε αέρα μόνο» μου έκανε μια τρύπα στο στομάχι τότε — όχι επειδή ήταν έξυπνο, αλλά επειδή όλοι όσοι στέκονταν εκεί ξέραμε πως είναι αλήθεια. Μετά βλέπω τώρα να θυμάστε εκείνο το τραγούδι σα να πρόκειται να ξαναζήσουμε εκείνο το μαρτύριο ξανά. Μα όσοι κάνατε εκεί τη χορογραφία σηκωθεί σα μια ζωή πάνω από αυτά που λέμε σαν ξεχασμένες βόλτες; Εσείς εκείνοι του Περιστεριού ακόμα κάθονται στις ίδιες σκάλες σα να περίμεναν τους καιρούς της σαρακοστής για τον ερχομό του Ατρόμητου σαν μετάθεση μιας θρησκείας. Εγώ εκείνο το βράδυ στο Γ. Καραϊσκάκη δεν έγινα Superman — έγινα ένα αγοράκι που ξέχασε πως υπάρχει αύριο. Κι ύστερα άρχισα να ψάχνω κάθε εποχή σα να ψάχνω για το ίδιο τραγούδι που κανείς άλλος δεν ξέρει τους στίχους. Κι ύστερα αυτά εδώ τώρα για την «ψυχή» σα να είμαστε εμείς εκείνοι που γράφουμε ιστορία μαζί της κάθε Κυριακή. Μα όταν η ομάδα παίζει σα γίγαντας ανάμεσα στους άλλους γίγαντες, εμείς εκείνοι που φοράμε κίτρινο σα αόρατο πανί στις κερκίδες συνεχίζουμε να τραγουδάμε σα τους ήσανε δικό μας προσωπικό εορτασμό. Πάμε λοιπόν, βάλτε ξανά εκείνο το τραγούδι — αλλά φέτος ας δούμε ποιος ξέρει πραγματικά τους στίχους πριν σηκωθεί ο τελευταίος αγώνας.

Πωπω ρε παιδιά…!!!! Αυτός ο Γιώργος ο Γιαννάκης εκεί στις αρχές του ’12 είχε κάνει πανό από σούπερ μάρκετ ήττας!!! Σταμάτησε τρία δρομικά ψώνια επειδή του έφυγε η μπογιά στο χέρι κι έκανε εκείνο το τρομερό πανό — ράψαμε όλοι μαζί κάτω από τη στάθμευση του γηπέδου σα ομάδα προσκόπων ξύπνιοι από ποτήρι κρασί! 😭🔥 Κι όταν είπε εκείνος ο καλλιεργημένος τύπος "από την Κρήτη αγοράζουμε αέρα μόνο" σηκώθηκε όλο το Περιστέρι σα σεισμός μέσα στη ζούλα ενός τσόγανου!!! Πώς το λες εσείς αυτό; Εμένα μου βγήκε τρύπα στο στομάχι εκείνο το πανό, πεινάω ακόμα!!! Ας ξαναδείξουμε εκείνον τον αγώνα σα να τον βλέπουμε πρώτη φορά — πόσο δυνατή γίνεται η ψυχή μας όταν φοράμε κίτρινο πάνω από όλα! Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ❤️💛💜

Ωχ μωρέ η γηραιολογία εδώ να γίνεται λόγια! 😂 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που στεκόμουνα δίπλα στον Γιώργο μπροστά στο φούρνο του Περιστεριού και του είπα "ρε φίλε, τώρα ήρθε η στιγμή να κάνεις πανό" — αυτός μου πέταξε μια μπογιά στα μάτια και μου είπε "βλέπεις αυτήν την πινέζα; αυτήν την τρύπησες εσύ, τώρα ψάξε την πλάκα σου!" 🤣 Μετά εγώ με την κόκκινη μπογιά του εμπορίου έκανα αυτοσχεδιασμό πάνω στο μαξιλάρι της μάνας μου και βγήκε το αποτέλεσμα: «από τη Στοά Μακεδονίας αγοράζουμε γνώμη μόνο». Και να σου που δέκα άτομα έπιασαν τον Γιώργο να τους κάνει γκράφιτι στην πλάτη στη σειρά σαν κοτόπουλα πριν τον αγώνα!!! 🍗🔥 Την επόμενη Κυριακή όλο το γήπεδο τραγουδούσε εκείνον τον στίχο σα εθνικό ύμνο... μέχρι που μας συνέλαβε ο Σβέρκος επειδή "διατάραξη κοινής ησυχίας" 🤦 Πάλι καλά που είχε δεχτεί προαγωγή εκείνος ο διαιτητής, αλλιώς τώρα να βλέπετε μουτζούρες στήθους στο Καραϊσκάκη! 🎨 Κι εμείς συνεχίζουμε εδώ με τις ανοιχτές πληγές μας και τα τραγούδια μας — επειδή ένας πραγματικός φίλος δε ξεχνάει ποτέ πως η ψυχή της ομάδας γράφεται με μπογιά από σούπερ μάρκετ και πολύ κρασί! 🍷💜 Πόσοι ακόμα θυμούνται εκείνο το πανό; Γιατί εγώ ακόμα ψάχνω εκείνον τον φούρνο που έκανε τις μεγαλύτερες τσουρέκες της πόλης... ενώ εκείνος έκανε τους πιο δυνατούς οπαδούς! 🤣🔥