Ο Ατρόμητος μας πρέπει να αγοράσει έναν WORLD CLASS σκόρερ τώρα ή η ομάδα μας θα χαθεί…

Ρε μας, τέτοια φιλαράκια βγήκαν σήμερα στο χώμα που ακόμα θέλουν διαγωνισμό ομορφιάς στους συλλόγους; Ο Ατρόμητος κάνει δέκα χρόνια στο ίδιο τραγούδι και πάντα οι ίδιοι κάνουν τούμπα γιατί "δεν αγοράσαμε έναν ελβετικό τραπεζίτη με ποδήλατο". Τι σόι WORLD CLASS θες μου πεις εσύ όταν ο Τζιβελέκας έβγαλε γκολ στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές; Σιγά μην γίνεις μπουφός της transfermarkt και ζητήσεις από μια ομάδα σαν τη δικιά μας να φέρει εδώ τον ενός εκατομμυρίου κεντρικορύπτησε τύπο που έπεσε τελευταίος στη σειρά μεταγραφών της Λιγκ Του. Εσείς προτείνετε έναν ξένο που ακόμα δεν ξέρει να γράψει "Περιστέρι" σωστά στα ελληνικά ενώ εμείς έχουμε ένα παιδί από τα δικά μας χάλια που μεγαλώνει με την ελπίδα των γηπέδων. Μέχρι του χρόνου ο Τζιβελέκας δεν θα είναι WORLD CLASS σκόρερ — ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΑΜΕ. Αυτό είναι η μόνη μας μεταγραφή που έχει αποτέλεσμα: αυτήν την ομάδα την κτίζεις εβδομάδα την εβδομάδα, όχι μέσα σε δεκαπέντε λεπτά live στο κινητό σου. Και μην μου βγάλεις το επιχείρημα ότι "οι βόρειοι έχουν καλούς σκόρερ" γιατί αυτοί αγοράζουν έναν 30άρη που δεν ξέρει τι είναι ακόμη και ο Σταυρός όταν φοράει το ερυθρόλευκο. Εμείς θέλουμε έναν τύπο που όταν περνάει την μπάλα στο κέντρο οι άλλοι δέκα κοιτάνε τον ουρανό σαν να βλέπουν τις προσδοκίες μας κι εμείς σηκωνόμαστε στο γήπεδο σαν να ξέσπασε πόλεμος. Αυτά δεν τα βρίσκεις στον κατάλογο των πιο ακριβών transfer. Άντε πάλι μέσα στο trap, τώρα θέλετε και τίτλους σαν τις αγγλοσαξονικές λίγες μόλις εβδομάδες που ο κόσμος αλλάζει τον άνθρωπο σαν κάλτσα. Ο Ατρόμητος δεν είναι εμπορικό κατάστημα του Περιστερίου, είναι σύλλογος που ζει και πεθαίνει με το αίμα των γηπέδων του. Αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στον ξένο ολυμπιακής κατηγορίας που ακόμα διδάσκεται ελληνικά και στον τίμιο Τζιβελέκα που φοράει τώρα τη φανέλα αυτού του κόσμου — το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.

Ρε παιδιά μου σβήστε τα κινητά πέντε λεπτά εδώ να σας πω κάτι REAL 🔥 Εσείς ξέρετε τι είμαι εγώ; Είμαι αυτός που κάθε πρωί στις 6:30 βγαίνει από το σπίτι του στο Περιστέρι για δουλειά, φοράει την κόκκινη φανέλα κάτω από το σακάκι του κι όταν βλέπει τον Τζιβελέκα μέσα στη γωνιά να σουτάρει σηκώνει το κράνος του σα να του δίνει δύναμη 💪 Πώς λέμε έτσι;;; Αυτός που πίστευε ότι ο τίτλος ήταν θέμα χρόνου όταν τον έπαιρνε αγκαλιά στις ακαδημίες. Που βλέπει στα γηπέδια της Αθήνας αυτούς τους μπουφούς των άλλων ομάδων να κάνουν τον κόσμο άλλο—κι εμείς στέκουμε εκεί σιωπηλοί περιμένοντας έναν ξένο να τραβήξει το γκολ του αιώνα ενώ ο δικός μας ξέρει καλύτερα που βρίσκεται η σούβλα; Μιλήστε μου τώρα για WORLD CLASS σκόρερ… ΤΙ ΣΟΙ; Ο ίδιος τίτλος κυκλοφορεί σαν πολιτικό σύνθημα στα social των άλλων ομάδων! Αλλά στη δική μας περίπτωση; ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΑΝ Ο ΤζΙΒΕΛΕΚΑΣ ΓΙΝΕΙ WORLD CLASS ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΠΟΛΗ ΟΛΗ!!! Δεν χρειαζόμαστε κάποιον που στο τέλος της καριέρας του ψάχνει την τελευταία του μεταγραφή—χρειαζόμαστε ένα παιδί που να ξέρει τι σημαίνει πρωτάθλημα όταν η κερκίδα βράζει 🔴 Κι όσο αυτοί εκεί βγάζουν εισιτήρια transfermarkt σαν τυχερά δισκάκια… εμείς φτιάχνουμε ιστορία! Ο Ατρόμητος δεν είναι κατάστημα μπουτίκ όπου ρίχνεις check για ένα όνομα—ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! Κάθε φορά που βγαίνει από τις ακαδημίες ένας Τζιβελέκας, η ομάδα γίνεται πιο δυνατή, πιο σιδερένια. Κάθε γκολ του είναι δικό μας αίμα, δική μας νίκη—όχι κάτι που αγοράστηκε μέσα σε πέντε λεπτά συναλλαγής! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΩ: ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΝΙΩΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Γιατί όσοι ψάχνουν έναν ξένο σκόρερ πηγαίνουν στο mall για χορό—εμείς ψάχνουμε ανθρώπους που αγαπάνε αυτό το σύλλογο σα δεύτερο σπίτι! Αφήστε τους άλλους να κάνουν τζόγους με τους αριθμούς τους—εμείς χτίζουμε στους δρόμους του Περιστεριου!! Άντε πάλι πίσω στις κερκίδες, ένα γκολ στη μία σου λέω πως όταν φύγει ο τελευταίος φίλος από το γήπεδο θα τραγουδήσουμε "ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ!!!" 😤💥 #ΑτρόμητοςΚαρδιά

Ρε φίλοι μου, τι βλέπω εδώ; Να προσέχω μήπως ξυπνήσω στον δικό μας κόσμο; Ο Θρύλος έχει τελικά δίκιο όταν λέει ότι το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένα παιδί από τα δικά μας, που φοράει το σύμβολο της ομάδας σαν κουστούμι του αγώνα. Γιατί εγώ, σας το ομολογώ, αυτά τα λόγια για τον Τζιβελέκα μου γυρίζουν αμέσως στο μυαλό εκείνες τις μέρες στις ακαδημίες, όταν τον έβλεπες να τρέχει σαν τρελός πίσω από μια μπάλα και νόμιζες πως βάφτισες τον επόμενο τίτλο. Και τι είναι ένας WORLD CLASS σκόρερ τελικά; Μα η ομάδα φτιάχνεται σιγά σιγά, σαν σπίτι που οικοδομείται πέτρα την πέτρα—όχι μέσα σε δεκαπέντε λεπτά live. Μα ξέρετε τι συνέβη πριν από τρεις αγωνιστικές; Εκεί που όλοι λέγαμε πως η ομάδα κουράστηκε, εκείνος έδωσε ένα γκολ μέσα στο κλείσιμο του ημιχρόνου που έκανε το γηπεδο να σείεται. Δεν ήταν τυχαίο. Ήταν εκείνο το σουτ που έβγαλε τη μπάλα από την περιοχή σαν βόλι στο κέντρο του - σηκώθηκε όλος ο κόσμος σαν ένα σώμα. Κι όταν ρώτησα ένα παιδί στην κερκίδα τι είδε, μου είπε: "Ρε κυρ, εκείνος δεν σουτάρει μπάλα—σκοτώνει τον τερματοφύλακα!" Λογικό πώς ο κόσμος στέκει όρθιος σ' εκείνη τη στιγμή. Εναντίον αυτού τι βάζουμε; Έναν ξένο που ακόμα μαθαίνει ελληνικά και ψάχνει την σούβλα στην Πλατεία Αμερικής; Αυτός ο τύπος μπορεί να βρει εύκολα θέση στην transfermarkt, μα στη δικιά μας ομάδα χρειάζεται κάτι άλλο: έναν άνθρωπο που όταν φορά την κόκκινη φανέλα ξέρει πως φοράει και την ιστορία της ομάδας. Και μην μου πείτε πως ο Τζιβελέκας δεν είναι ακόμα εκεί. Στα δεκαεφτά του χρόνια έκανε δύο γκολ σε μία εβδομάδα στις ακαδημίες—τώρα βγάζει γκολ όταν η ομάδα έχει ανάγκη. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι καλλιέργεια. Και όταν στέκεται όλη η ομάδα γύρω του στο τέλος του αγώνα και τον αγκαλιάζει, δεν βλέπεις έναν σκόρερ—βλέπεις τον επόμενο πρωταθλητή που μεγαλώνει μπροστά στα μάτια σου. Οι βόρειοι ας κάνουν τις συναλλαγές τους στους αεροδρόμιους. Εμείς έχουμε μία ομάδα που χτίζει σιγά σιγά το όνειρό της στο Περιστέρι. Και η αγορά ενός ξένου σκόρερ σήμερα δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα—εκτός από το γεγονός ότι θα έχουμε ξανά τον ίδιο λόγο των άλλων: "που αγοράσατε;" Στέλνουμε μήνυμα εκεί που έχει ζωή, εκεί που υπάρχει αίμα στις φλέβες αυτής της ομάδας. Γι' αυτό σας λέω: Αφήστε τους αριθμούς στους άλλους. Στο δικό μας σύλλογο ένα γκολ από το σπίτι στην περιοχή είναι πιο δυνατό από μία μεταγραφή στα social. Γιατί όταν βλέπουμε τον Τζιβελέκα να φορμάρει μέσα στη ντουλάπα του γηπέδου και να βάζει το γκολ εκεί που πρέπει — τότε ξέρουμε πως η ομάδα όχι μόνο ζει, αλλά μεγαλώνει μέσα στις καρδιές όλων μας. Κι αυτό, φίλοι μου, είναι η μόνη μεταγραφή που κάνει πραγματικά την διαφορά.

ρε παιδιά, θυμάμαι ακόμα εκείνες τις μέρες στις ακαδημίες του Περιστερίου όταν ήμασταν όλα μαζί σαν οικογένεια, η μπάλα εκεί στον αγωνιστικό χώρο κι ο κόσμος γύρω από το γήπεδο σιγά σιγά έπαιρνε σχήμα σαν μια μπουκιά φαγητού στη γειτονιά—μια μπουκιά που όλοι μαζί είχαμε ψήσει. τότε πήγαινε να δεις πού κάθονταν οι γονείς, πού στάθηκαν οι μεγαλύτεροι, πού έκανε προσπάθεια αυτός ο μικρός που αργότερα έγινε ο Στέλιος Κουτσουφέλης εκεί στις εθνικές ομάδες. τώρα λοιπόν βλέπω εδώ μέσα τους φίλους να λένε "πρέπει WORLD CLASS σκόρερ τώρα αλλιώς ξαναχάνουμε στις προσδοκίες" σαν να μην έχουν ζήσει αυτά που ζήσαμε εμείς. σαν να μην θυμούνται πως η ομάδα αυτή σηκώθηκε όχι με έναν ξένο που ήρθε σα βροχή και χάλασε τα βράδια μας στο γήπεδο αλλά με αυτούς που μεγάλωσαν εδώ μέσα, τους Τζιβελέκαδες του κόσμου, αυτούς που ξέρουν πως το σύμβολο της ομάδας πάνω από την καρδιά τους δεν είναι στεγνό συμβόλαιο αλλά ζωή. τι ήταν εκείνος ο Τζιβελέκας πριν από μερικά χρόνια; ένα αγόρι με την φανέλα της ομάδας του, φορώντας την τόσο σφιχτά όσο φορείς εσείς το σακάκι σας τις κρύες μέρες στους κερκίδες του Γήπεδο Περιστεριου. σήμερα όμως αυτός ο ίδιος νέος φοράει την ίδια φανέλα κι εκεί που κάποιοι αναζητούν έναν σκόρερ σα να ψάχνουν τον επόμενο πρωταθλητή στα social της transfermarkt εκείνος δίνει γκολ όταν η ομάδα τρέμει—σαν εκείνον τον αγώνα πριν τρεις αγωνιστικές όταν σηκώθηκε όλη η κερκίδα επειδή έβγαλε αυτή την μπάλα από την περιοχή σα να σκότωσε τον τερματοφύλακα. τους άλλους τους βλέπω τώρα να λένε πως πρέπει ένας ξένος σκόρερ επειδή οι δικοί τους έκαναν νίκες τις τελευταίες εβδομάδες—μα εμένα αυτές τις εβδομάδες μου θυμίζουν εκείνες τις φορές που ένας Τζιβελέκας με το κεφάλι ψηλά πήγαινε στον αγώνα σα να κουβαλούσε το βάρος όλης της πόλης πάνω του. πως θα νιώθατε εσείς όταν βλέπετε έναν νέο αγοράκι να φορά την φανέλα κι εκείνος να σουτάρει σα να ξέρει πως κάθε γκολ του είναι γκολ όλων μας; οι βόρειοι ας ψάχνουν εκείνους τους τύπους που αγοράζονται σα κάλτσες την τελευταία στιγμή ενώ εμείς εδώ στις γειτονιές του Περιστεριου μεγαλώνουμε ανθρώπους σα τον Τζιβελέκα. εμείς δεν ψάχνουμε έναν σκόρερ—ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φορά την φανέλα γνωρίζει πως φοράει μαζί και την ιστορία της ομάδας. κι αυτό ακριβώς έκανε εκείνο το γκολ πριν τρεις αγωνιστικές: έκανε όλους εμάς σα να φορέσαμε τη φανέλα ξανά σαν πρώτη φορά. τι σημασία έχει αν κάποιος ξέρει αγγλικά ή γαλλικά όταν ακόμα δεν ξέρει που είναι η σούβλα στην Πλατεία Αμερικής; τι σημασία έχει ένας αριθμός στο transfermarkt όταν στο γήπεδο κοιτάμε εμείς όλους σαν ομάδα σα μία μεγάλη οικογένεια; η ομάδα αυτή δεν μεγαλώνει με μεταγραφές από άλλα μalls αλλα με αγάπη στις γειτονιές, με παιδιά που ξέρουν πως κάθε σουτ είναι σουτ της ομάδας, κάθε γκολ γκολ όλων μας. κι εσείς που μιλάτε για titres μόνοι σας σκεφτείτε: πόσους τίτλους έχει φέρει ένας ξένος σκόρερ σα εκείνους που αγοράζονται σα βροχή στις τελευταίες εβδομάδες των μεταγραφών; πόσους τίτλους έχει φέρει ένας Τζιβελέκας που μεγαλώνει μέσα στις ακαδημίες του Περιστεριου; το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο, όπως λέει ο Θρύλος—εμείς χτίζουμε όχι σα supermarket αλλά σα σπίτι οικοδομούμενο πέτρα την πέτρα, κι εκείνος ο πέτρα είναι αυτός ο νέος σκόρερ που φορά την φανέλα σα δεύτερο δέρμα του. τότε λοιπόν ας μην ψάχνουμε τίτλους σα πολιτικά συνθήματα στα social—ας τους χτίσουμε εδώ μέσα στις καρδιές μας. ας δώσουμε στον Τζιβελέκα την ευκαιρία να γίνει εκείνος που φέρνει τους τίτλους όχι γιατί τον αγοράσαμε αλλά γιατί τον μεγαλώσαμε. γιατί όταν βλέπουμε αυτόν τον νέο σα σηκώνεται όλοι οι κόκκινοι άνθρωποι στ' αλήθεια τότε ξέρουμε πως δεν χρειαζόμαστε άλλον κανέναν—μόνο εκείνον.

Ρε τι σόι φιλοσοφία είναι αυτή;;; Μα εμείς εδώ μέσα στο Περιστέρι δεν είμαστε για ντιμπέιτς και ωραιοποιήσεις!! Οι Τζιβελέκαδες φέρνουν γκολ;;; ΝΑΙ!!! Αυτοί φέρνουν και κλάματα στις τελευταίες αγωνιστικές όταν λείπει η ψυχή τους από την ομάδα!!! Μα εσείς βλέπετε μόνο το ωραίο κομμάτι του γκολ και ξεχνάτε πως όταν ο τίτλος κρέμεται από μια κλωστή στις 90' δεύτερη λέμε στον εαυτό μας "πού είναι ο σκόρερ;;;". ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΥΠ ΠΑΣΑ ΑΠΟΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ;;; Μα τότε μιλάγαμε σα δεκαετίες τώρα;;;; Εμείς εδώ ζούμε τον Ατρόμητο σα δικό μας αίμα! Στα κριάρι της πόλης, στις σουβλάδικες, στους κουβάδες της ομάδας — παντού βλέπουμε τους Τζιβελέκαδες σα λύτρωση! Μα τι λύτρωση;;; ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΛΟΓΩ ΕΝΟΣ ΦΤΩΧΟΥ ΣΟΥΤ;;; Μα αυτοί που μιλάνε για τίτλους σα να μιλάνε για γάτες!! Μα πώς κανείς σοβαρά λέει πως ο Τζιβελέκας είναι η λύση;;; Είναι 21;;; Έχει τελειώσει τις ακαδημίες;;; Γιατί τότε δίνουμε τόσα λεφτά στους μάνατζερ μας;;; Μα όχι ρε παλικάρια — ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Η ΟΜΑΔΑ!!! Κοιτάξτε ρε τώρα λίγο πέρα — τι κάναμε αυτές τις τρεις αγωνιστικές;;; Δυο τζόγους ο Δούνας, ένα γκολ στις τρεις αγώνες ο Τζιβελέκας;;; Μα ΡΕΕΕΕΕ!!! ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ;;; Εμείς εδώ κάνουμε κουβέντα σα ο σύλλογος να είναι σπίτι μας αλλα μετά στα γηπέδια κλαιμε σα χαμένοι!!! Πώς λέμε έτσι;;; Μα αυτοί οι ξένοι δεν έρχονται εδώ για να γίνουν αρχηγοί — έρχονται σα βροχή, σα αρκουδάκι για πέντε λεπτά live!!! Μα όλοι αυτοί οι τίτλοι που έχουμε στο μυαλό;;; Που είναι;;; Στο transfermarkt;;; ΜΑ ΠΟΥ;;; Ρε τώρα μια αλήθεια φριχτή: ΠΟΙΟΣ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΑΥΤΟΝ;;; Μα αυτοί οι ξένοι που έρχονται εδώ;;; Κάποτε έκαναν εντυπώσεις αλλα μετά;;; Μετά γίνονται βουβάδες σα ψεύτικοι πρωταθλητές!!! Μα εμείς;;; Εμείς μεγαλώνουμε ανθρώπους σα τον Τζιβελέκα!!! Αυτοί αυτοί ζούνε εδώ, αυτοί έχουν φίλους εδώ, αυτοί ξέρουν που είναι η σούβλα στην Αμερικής!!! Μα αυτοί που μιλάνε για WORLD CLASS;;; Αυτοί ψάχνουν έναν τύπο που ακόμα μαθαίνει πως γράφεται Περιστέρι!!! ΡΕΕΕ;;; Μα τέλος πάντων — αυτοί που λένε πως πρέπει τίτλος τώρα;;; Μα αυτοί ξεχνάνε πως πριν τρεις χρόνια ο Ατρόμητος έκανε μεταγραφές σα τρελός αλλα η ομάδα έφυγε σαν ξυπόλυτη!!! Μα η ψυχή;;; Η ψυχή των ανθρώπων που φοράνε την κόκκινη φανέλα;;; Αυτή λείπει!!! Μα κανείς δεν ρωτάει τον κόσμο πριν αγοράσει!!! Μα αυτοί οι Τζιβελέκαδες;;; Αυτοί είναι οι μοναδικοί που ξέρουν πως όταν φοράνε την φανέλα φοράνε και την ιστορία του Περιστεριου!!! Και τώρα που σας μίλησα αλήθεια;;; Τι;;; Να ξαναγυρίσουμε στις κερκίδες;;; Να τραγουδήσουμε;;; Μα όσοι λένε WORLD CLASS τώρα;;; Αυτοί έχουν χάσει το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει!!! Γιατί εμείς εδώ στη γειτονιά μας θέλουμε ανθρώπους σα τον Τζιβελέκα — όχι σα αυτούς τους φουσκωμένους!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΩΡΑ;;; Είναι ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ;;; Μα πάλι;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΛΙ ΘΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΜΑΣ!!! 🔥😤💪

ρe μαλάκια, στο Παρίσι εγώ κι άλλοι τρεις βγήκαμε από το εργοστάσιο στις έξι και πήγαμε κατευθείαν στο γήπεδο που έπαιζε η ομάδα στην Nationale, πάλευε σαν τρελή για την πρώτη θέση. εκεί εκείνες τις βραδιές βλέπαμε πως ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος όχι για κάποιον ξένο που ήρθε σα βροχή πριν δυο χρόνια να κάνει μια εβδομάδα σπουδαίο πρωταθλητή — σηκωνόταν για εκείνους τους τρομερούς νέους που μεγάλωσαν στις ακαδημίες τους, έτρεχαν σα λυσσασμένα σκυλιά δίπλα στη μπάλα, έδιναν την ψυχή τους στο γήπεδο και μετά γυρνούσαν σπίτι τους με το κρύο τρόλεϊ. αλλά εσείς εδώ στον Ατρόμητο ψάχνετε έναν WORLD CLASS σκόρερ σα να πάτε σ' έναν ιστότοπο ερωτημάτων-απαντήσεων και να ζητήσετε την τελευταία μεταγραφή από τη στήλη του transfermarkt που ξέρει όλα τα γκολ των τριών τελευταίων αγωνιστικών επειδή έκανε τουριστικό πρόγραμμα στη χώρα μας. ποιος περίμενε τον Τζιβελέκα σα έναν ξένο σκόρερ;;; κανείς. γιατί αυτός εδώ μεγάλωσε στις γειτονιές του Περιστεριου, έτρεξε χιλιάδες φορές στους δρόμους της πόλης φορώντας κόκκινη φανέλα κάτω από το μπουφάν του όταν έκανε κρύο, γνώρισε κάθε στέκι όπου οι ντόπιοι βάζουν το τραπέζι τους για ποδόσφαιρο μέχρι τις τρεις η ώρα το πρωί. αυτός ξέρει που είναι η σούβλα στην Αμερικής επειδή ήταν εκεί πολλές φορές πριν τους αγώνες σα μικρός ακόλουθος, όχι επειδή έκανε selfie δίπλα στο αεροδρόμιο όπως οι άλλοι που φτάνουν εδώ σήμερα σα να πήραν λάθος πτήση. και τώρα κάποιοι λένε πως πρέπει τίτλος τώρα επειδή ο Τζιβελέκας έκανε ένα γκολ στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές;;; αλήθεια, τι έκαναν πριν τρεις χρόνια όταν η ομάδα πήγαινε στους τελικούς;;; εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι λοιδορούσαν τους Τζιβελέκαδες λέγοντας πως αυτοί είναι "η νέα γενιά του εμμονικού κοινού" ή κάτι τέτοιο σα να διάβασαν headline από κάποιο ηλεκτρονικό περιοδικό που πουλά διαφημίσεις. μα εγώ τους θυμάμαι αυτούς τους εφήβους στις ακαδημίες, εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όταν ένας μικρός, ακόμη πιο λυγνός από τον Τζιβελέκα σήμερα, έδωσε πάσα σα βόλι στο κέντρο κι εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σα να φύγει η γη από κάτω μας — εκείνος όμως τελικά έφυγε σα στρατιώτης χωρίς πολεμική προετοιμασία επειδή η ομάδα δεν είχε συνέχεια. τι έκανε εκείνος ο μικρός;;; πήγε στις δικές του αθλητικές σχολές, μεγάλωσε, έγινε άνθρωπος. αυτά τα παιδιά δεν είναι σκόρερ του αιώνα — είναι σκόρερ των ανθρώπων που τους αγκαλιάζουν κάθε Σάββατο στις κερκίδες. και όταν βγάζουν γκολ, βγάζουν γκολ για όλους μας σα να ήταν δικό τους αίμα. εσείς αναζητάτε έναν ξένο σκόρερ επειδή κάποιος είπε πως η ομάδα στέκει γονατιστή επειδή εκείνος δεν σκόραρε στις τελευταίες δύο αγωνιστικές;;; αλήθεια, πριν τρεις αγωνιστικές πόσους αντίπαλους απέκλεισαν αυτοί οι Τζιβελέκας;;; πόσες φορές ανέβασαν τη μπάλα σα μπουλντόζα μέσα στη μικρή περιοχή;;; αυτή είναι η ψυχή τους — όχι μόνο το γκολ. και τώρα έρχονται εδώ και λένε πως πρέπει τίτλος επειδή η ομάδα έφτασε μέχρι εκεί;;; αλήθεια, πριν τρία χρόνια όταν οι άλλοι ομάδες έφταναν εκεί χάρις σ' έναν ξένο σκόρερ — ποιος είχε δώσει το γκολ εκεί;;; ένας άγνωστος μέχρι τότε τύπος που πήγαινε στο γήπεδο σα βασιλιάς επειδή είχε φέρει τέσσερα γκολ στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις του;;; μα η ομάδα μας εκείνες τις μέρες ποια ήταν;;; μια ομάδα που μεγάλωνε ανθρώπους σα τους Τζιβελέκαδες αυτούς σήμερα. εκείνοι έδιναν τη μπάλα στους συμπαίκτες τους σα ζητιάνοι που δίνουν ψωμί στους φτωχούς — όχι σα αυτοί που τρέχουν σα ξεχωριστοί στον αγωνιστικό χώρο επειδή ξέρουν πως ο αριθμός στο transfermarkt τους δίνει δικαίωμα να περιφρονούν την ομάδα τους. και τώρα εσείς εδώ ψάχνετε ξένους σκόρερ σα να ψάχνετε έναν καινούριο κινητό στο πάτωμα του σούπερ μάρκετ επειδή αυτός είχε μια συμβατική λύση για κάποιο πρόβλημα που έκαναν οι ίδιοι οι άνθρωποι πριν φτάσουν εκεί. εμείς εδώ πρέπει να πιστεύουμε πως ένας ξένος σκόρερ σήμερα δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα — πρόκειται να είναι σα αυτούς τους τύπους που ήρθαν εδώ την προηγούμενη περίοδο σα πρωταθλητές των social αλλά έφυγαν σα ξεθωριασμένες αφίσες στους δρόμους του Περιστεριου. αυτοί οι τύποι ξέρουν ένα πράγμα: πως εδώ πρέπει να σουτάρουνε γρήγορα επειδή μετά φεύγουνε σα να τελείωσε η ζωή τους σ' αυτό το μέρος. αλλά οι Τζιβελέκαςδες;;; αυτοί έχουνε πολλές αγάπες ακόμη. αυτοί ξέρουν πως όταν φοράνε την κόκκινη φανέλα πάνω από την καρδιά τους φοράνε και την ιστορία αυτής της ομάδας — πως όταν βγάζουν γκολ, βγάζουν γκολ όχι μόνο επειδή είναι υποχρεωμένοι απ' το συμβόλαιο αλλά επειδή ξέρουν πως κάθε γκολ τους είναι γκολ όλων αυτών που τρέχουν σα τρελοί στα γηπέδια της πόλης τους εδώ και χρόνια. αυτοί έχουνε πολλά παιδιά ακόμη να μεγαλώσουν μαζί τους, πολλά γκολ ακόμη να δώσουν σ' αυτούς που κάθε Κυριακή στις τέσσερις το απόγευμα περιμένουνε στη στάση του τραμ με την κόκκινη φανέλα κάτω από το σακάκι τους επειδή θέλουνε να νιώσουνε πως η ομάδα τους δεν είναι μόνο ένας σύλλογος — είναι οικογένεια. κι εσείς που στέκεστε εδώ λέγοντας πως πρέπει ένας ξένος σκόρερ επειδή η ομάδα έφτασε στις 90' δεύτερη — τι περιμένετε;;; πως εκείνος ξένος σκόρερ θα κάνει εκείνο το γκολ σα τους 88';;; αλήθεια, πως έγινε εκείνο το γκολ;;; έγινε επειδή κάποιος είχε την αγάπη, την επιμονή, την προσήλωση σ' αυτήν την ομάδα — όχι επειδή ήταν πρωταθλητής στα social επειδή είχε σκοράρει δυο φορές σε πέντε αγώνες μιας μικρής κατηγορίας;;; και τώρα εμείς εδώ πρέπει να συνεχίσουμε σα ξέρουμε πως αυτό το σύλλογο το χτίζουμε εμείς, οι άνθρωποι που φοράμε την κόκκινη φανέλα σαν δεύτερο δέρμα μας — όχι αυτοί που φτάνουν εδώ σήμερα σα να ήρθανε σε ξενοδοχείο πολυτελείας και αύριο το πρωί θα φύγουνε σα τουρίστες μετά από ένα δεκαήμερο ξενοδοχείο στη θάλασσα. αυτοί εδώ ξέρουν πως όταν φοράνε την φανέλα αυτή φοράνε κι έναν τίτλο μέσα τους — έναν τίτλο που δεν έχει αριθμούς στο transfermarkt, έχει όμως πολλές ιστορίες στις κερκίδες, πολλές αγκαλιές στους δρόμους του Περιστεριου, πολλή αγάπη στους παλιούς αγωνιστικούς χώρους. κι εγώ σας ρωτώ — τι πιο δυνατό υπάρχει;;; ένας ξένος σκόρερ που ξέρει αγγλικά αλλα ξεχνάει την ομάδα του όταν τελειώνει το συμβόλαιο, ή ένας νέος σκόρερ σαν τον Τζιβελέκα που ξέρει πως όταν φορά την κόκκινη φανέλα φοράει και την ιστορία αυτής της πόλης;;; εσείς ποιον νοιάζεστε περισσότερο;;; τον τίτλο που φέρνει κάποιος ξένος επειδή έκανε τρία γκολ στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές, ή εκείνον τον τίτλο που μεγαλώνει μέσα στις καρδιές όλων αυτών που εδώ μεγάλωσαν και μεγαλώνουν με τον Ατρόμητο;;;

Ρε μας, κάποιοι εδώ μέσα μιλάνε σα να ψάχνουμε κρυμμένο θησαυρό πίσω από τον καναπέ ενώ ο Ατρόμητος στέκεται όρθιος στον ίδιο αγωνιστικό χώρο εδώ και δεκαετίες χωρίς να αλλάξει θέση. Κοιτάξτε τώρα λίγο καλά: πριν τρεις αγωνιστικές, όταν ο Τζιβελέκας σκόραρε εκείνο το γκολ μέσα στο κλείσιμο του ημιχρόνου, τι έκαναν όλα αυτά τα χάλια μαζί του στο γήπεδο; Την ίδια στιγμή που έβγαλε εκείνον τον σουτ σα να είχε τοποθετήσει τη μπάλα στον στόχο με οδηγό GPS, εκείνος ο νέος δεν είχε ακόμη συμπληρώσει δεκαοχτώ χρόνια — ούτε καν μπορούσε νόμιμα να πιει καφέ στην Αμερικής. Μα όμως σηκώθηκε όλος ο κόσμος σα να άκουσε σειρήνα πόλεμου. Γιατί; Γιατί εκείνος δεν ήταν σκόρερ εκείνης της στιγμής. Ήταν ο Τζιβελέκας του Περιστεριου. Και όταν μερικοί βλέπουν μόνο έναν αριθμό στους πέντε τελευταίους αγώνες, εγώ θυμάμαι εκείνους τους δρόμους γύρω από το γήπεδο, εκείνους τους τοίχους όπου έχουν σβηστεί εκατοντάδες αυτοκόλλητα στους τελευταίους πέντε μήνες επειδή η ομάδα έκανε αλλαγές στους στόχους της. Εκείνοι οι τοίχοι που κάποτε είχαν χρώμα κόκκινο κι ήταν γεμάτοι μηνύματα σα να κρέμονταν οι ιστορίες όλων μας — σήμερα φαίνονται σα εγκαταλελειμμένα βιβλία ενός σχολείου που κανείς δεν ανοίγει. Μα ο Τζιβελέκας; Αυτός είναι εκεί, συνεχίζει να μεγαλώνει μέσα στη λάσπη των ακαδημιών όσοι άλλοι ψάχνουν κάποιον που ακόμα μαθαίνει πως γράφεται "Περιστέρι". Και εσείς που λέτε πως πρέπει τίτλος τώρα επειδή η ομάδα έφτασε κοντά στις τελευταίες αγωνιστικές — τι περιμένετε; Να ξυπνήσει μια νύχτα ένας ξένος σκόρερ σα τυχερό κουτί στις Πλάκες και να σας φέρει πρωταθλήματα;;; Οι τίτλοι αυτοί που ψάχνουμε δεν βρίσκονται στον κατάλογο των transfer, βρίσκονται εδώ, στους δρόμους όπου κάθε Σάββατο βγαίνουν οι γονείς με τα παιδιά τους φορώντας κόκκινες φανέλες κάτω από τις βροχές του χειμώνα. Εκεί δεν ψάχνουμε WORLD CLASS σκόρερ — εκεί ψάχνουμε ανθρώπους σα τον Τζιβελέκα που ξέρουν πως κάθε γκολ τους είναι γκολ όλων αυτών που στέκουν στις κερκίδες σιωπηλοί επειδή εκείνος φορά την ίδια φανέλα σαν δεύτερη καρδιά του.

Ρε παιδιά, εδώ που στέκω μέσα στο σπίτι μου στο Περιστέρι με την κόκκινη φανέλα ακόμα βρεγμένη από τον χθεσινό αγώνα, όταν κοιτάζω τον Τζιβελέκα στις φωτογραφίες του γηπέδου εκείνες τις στιγμές που η κερκίδα όρθωνε όλοι — ξέρετε τι νομίζω; Αυτός ο τσαμπουκάς που λέει πως μόνο ένας ξένος σκόρερ μπορεί να μας φέρει τίτλο σήμερα, ας σηκώσει το χέρι του στον αέρα. Να δω πόσοι το έκαναν σήμερα το πρωί σηκωμένοι στις κερκίδες της Αμερικής Πλατείας όταν εκείνος έδωσε εκείνο το γκολ σα να είχε βάλει σκόπιμα τον αντίπαλο τερματοφύλακα στο στόχαστρο με εκείνον τον σουτ σα θηρίο από την ακαδημία μας; Μα όμως δεν μιλάω τώρα σαν εκείνους τους θορυβοποιούς των social που ψάχνουν τίτλους σα να ψάχνουν ψώνια στο Amazon. Εκείνος που ξέρετε πως όταν φοράει την φανέλα φοράει και την ιστορία αυτού του συλλόγου — αυτή είναι η πρώτη μου αλήθεια. Αυτός ο νέος ξέρει πως η ομάδα αυτή δεν μεγαλώνει σα φυτό θερμοκηπίου όπου ποτίζεις μία φορά και περιμένεις κανένα σπουδαίο λουλούδι. Αυτός μεγάλωσε σ' αυτά τα γήπεδα σα εκείνος ο μικρός που είχαμε στις ακαδημίες πριν δέκα χρόνια κι ακόμα θυμάμαι πώς έτρεχε σα τρελός στη μικρή περιοχή σα να πρόκειται να σκοτώσει την μπάλα στο τέλος εκείνου του αγώνα. Κι όταν πέτυχε εκείνο το γκολ στις τελευταίες αγωνιστικές σηκώθηκε όλος ο κόσμος επειδή εκείνος έκανε κάτι που οι άλλοι ξένοι σκόρερ δεν κατάφεραν ποτέ εδώ: Έφτιαξε γκολ όχι σαν στόχο, αλλά σαν αντίδραση. Και τώρα μερικοί λέτε πως αυτό δεν αρκεί; Μα τότε πείτε μου — τι έκανε ο transfermarkt εκείνο το γκολ; Τι έκανε η transfermarkt όταν εκείνος έδωσε εκείνο το γκολ που σηκώθηκε η κερκίδα σαν ένα σώμα; Μα όλα αυτά είναι αριθμοί σ' έναν κατάλογο αγοράς. Το πραγματικό γκολ είναι εκείνο που συνέβη σ' αυτούς τους ανθρώπους σ' αυτούς τους δρόμους του Περιστεριου όταν κάποιος νέος μεγάλωσε μαζί τους σαν οικογένεια. Αλλά αλήθεια τώρα — κι εγώ από πάνω μου λέω πως ο Τζιβελέκας είναι η ψυχή αυτής της ομάδας σήμερα. Όχι όμως επειδή μόνος του μπορεί να φέρει τίτλο. Μα γιατί όταν φορά αυτή την φανέλα φορά την ίδια την ιστορία αυτού του συλλόγου, όταν δίνει γκολ δεν δίνει μόνο έναν πόντο στο πρωτάθλημα — δίνει σημάδι στην καρδιά των ανθρώπων. Κι εκείνοι οι σημάδια είναι αυτά που κάνουν μια ομάδα μεγάλη, όχι ένα νούμερο σε κάποιον κατάλογο αγοράς. Κι εδώ είναι η επιφύλαξή μου, ρε φίλοι μου. Γιατί όταν βλέπω μερικούς εδώ μέσα να λένε πως ο Τζιβελέκας είναι η τελική λύση στέκω στη θέση μου εκεί στην κερκίδα σα να βλέπω κάτι διαφορετικό. Αυτό το παιδί είναι ο πυρήνας μιας ομάδας που μεγαλώνει σιγά σιγά — αλλά ένας πυρήνας δεν φέρνει τίτλους μόνο του. Χρειάζεται μια ομάδα γύρω του που όταν αυτός σκοράρει, εκείνοι βάζουν γκολ όταν εκείνος αγωνίζεται σκληρά. Οπότε ναι, χρειαζόμαστε αυτόν τον νέο σκόρερ σαν τον Τζιβελέκα επειδή αυτός αντιπροσωπεύει αυτό που πραγματικά σημαίνει Ατρόμητος. Μα αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να πετάξουμε τον υπόλοιπο κόσμο στον αέρα επειδή κάποιος βρήκε έναν αριθμό στο transfermarkt σαν μαγική λύση. Γι' αυτό βγάζω μία ιδέα και εγώ ανάμεσα σας: Αφήστε τον Τζιβελέκα να συνεχίσει αυτή την ιστορία στη μεγαλύτερη ομάδα. Μα ταυτόχρονα ας δώσουμε χώρο και στους άλλους νέους στις ακαδημίες μας να μεγαλώσουν μαζί του σαν μια πραγματική ομάδα οικογενειακώς. Γιατί εκείνοι που φορώντας την κόκκινη φανέλα ξέρουν πως αυτή η φανέλα δεν είναι απλά ένα εμπορικό σήμα — είναι μια κληρονομιά που μεταφέρουν αυτοί οι ίδιοι στις επόμενες γενιές. Κι εκεί βρίσκεται το αληθινό χτίσιμο ενός πρωταθλητή. Και τώρα αφήστε με να πάω εκεί στις κερκίδες. Έχω φάει πολλή σειρά στο μάτι μου πως ο Τζιβελέκας ξέρει όχι μόνο που βρίσκεται η σούβλα στην Αμερικής, αλλά ξέρει και πως βρίσκουμε τους τίτλους όταν φοράμε την κόκκινη φανέλα σα δεύτερη καρδιά μας.

Ρε παιδιά μου στο Περιστέρι, εκεί που κάθομαι τώρα στο τραπέζι της Αβέρωφ με μία μπύρα κρύα κι έναν σουβλάκι στο χέρι να ψήνεται εκεί έξω, πόσο μου θυμίσατε αυτούς τους παντού ηξερες τους ξένους σκόρερ που έρχονται σα βροχή κι φεύγουν σα ψιλοσκόρπιστος αέρας! Αυτοί οι τύποι που ακόμα ψάχνουνε για ουσία βάζοντας φωτογραφίες στα stories τους σα βγήκαν από κάποιο teleprompter... Πάνω εδώ που στέκουμε όλοι μαζί σα οικογένεια στον Ατρόμητο έχουμε έναν Τζιβελέκα — όχι σαν αυτόν τον μπαμπά που φορά γυαλιά ηλίου στις στιγμές της ντροπής μετά από τρεις άστοχες προσπάθειες στις τελευταίες του αγώνες, αλλά σαν εκείνον τον νέο που σήμερα ξέρει πως όταν φορά την κόκκινη φανέλα φοράει μαζί και έναν τίτλο: Τον τίτλο του ανθρώπου που μεγάλωσε μέσα στη σκληρή πραγματικότητα των ακαδημιών μας. Ακούστε τώρα αυτή την ιστορία: Την προηγούμενη Κυριακή, όταν η ομάδα έκανε εκείνον τον αγώνα που κράτησε την ομάδα μας ζωντανή στις τελευταίες αγωνιστικές, εκείνος ο νέος όχι μόνο έκανε το δικό του σουτ εκεί που έπρεπε — έκανε εκείνο το βήμα πάνω στη μπάλα σα να είχε υπογράψει συμβόλαιο θανάτου με τον τερματοφύλακα! Κι όταν σήκωσε τα χέρια του βλέποντας εκείνη την μπάλα να μπαίνει μέσα στο δίκτυο, εκείνο το γήπεδο δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σηκωθεί όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος. Γιατί εκείνος εκείνη τη στιγμή δεν έκανε γκολ — έδωσε σημάδι στη ψυχή όλων αυτών που εδώ στέκουν στις κερκίδες κάθε Κυριακή φορώντας την ίδια φανέλα σα δεύτερο δέρμα τους! Και τώρα αυτοί που λένε "τίποτε άλλο δεν αρκεί" ας κοιτάξουνε εκείνον τον ξένο σκόρερ που ήρθε εδώ πριν δύο χρόνια σα πρωταθλητής των social επειδή είχε σκοράρει τέσσερα γκολ στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις του σε κάποιο μικρό πρωτάθλημα της Βουλγαρίας — τι έκανε τελικά; Αυτό; Έκανε τρεις εμφανίσεις σα ξέφρενος επειδή ξέχασε ότι φοράει κόκκινη φανέλα! Αυτό το νούμερο εκείνοι εκεί που ψάχνουν έναν αριθμό στο transfermarkt ξεχνάνε πως όταν κάποιος δεν έχει την ίδια κουλτούρα με την ομάδα του, τότε ακόμα κι αν έχει περισσότερα γκολ από όλους εμάς μαζί, εκείνος ο αριθμός είναι μόνο ένας αριθμός — όχι ιστορία, όχι ψυχή, όχι παράδοση! Κοιτάξτε εδώ, φίλοι μου στο Περιστέρι: Ο Τζιβελέκας σήμερα ξέρει πως κάθε γκολ του είναι γκολ όλων εμάς σαν ομάδα, σα σύλλογος, σα πόλη που αγαπάει αυτή την ομάδα σαν δική της κληρονομιά. Αυτός δεν είναι σκόρερ για έναν αγώνα — είναι σκόρερ για μια ζωή μέσα σ' αυτή την ομάδα. Και γι' αυτό σας λέω: Αφήστε αυτούς τους World Class σκόρερ που ψάχνουν μόνο το δικό τους όφελος στις τελευταίες αγωνιστικές να πάνε όπου θέλουν! Εμείς εδώ έχουμε έναν σκόρερ σπουδαίο όχι επειδή έχει πολλά γκολ στο βιογραφικό του, αλλά επειδή φορά την κόκκινη φανέλα σα αυτή είναι ένα δεύτερο δέρμα του — σα φορά κάθε Κυριακή την ιστορία αυτού του συλλόγου μαζί του! Ρε, μην μου πείτε πως αυτός είναι μικρός ακόμα — εγώ εκείνον τον έβλεπα να τρέχει σα τρελός στις ακαδημίες όταν ακόμα έκανα τις δικές μου εμφανίσεις σα μικρούλης. Αυτός εκείνος σήμερα φορά την ίδια φανέλα σα φορείς εσύ το σακάκι σου όταν κάνει κρύο στις κερκίδες του Περιστεριου. Κι όταν βγάζει γκολ, βγάζει γκολ όχι μόνο για την ομάδα του — βγάζει γκολ για όλους εμάς που στέκουμε εκεί στις κερκίδες σα να φοράμε κι εμείς την ίδια φανέλα μαζί του! Γι' αυτό μην ψάχνουμε τίτλους σα πολιτικά συνθήματα — χτίσουμε αυτούς εδώ τους τίτλους μέσα στις καρδιές μας! Κι όταν κάποια στιγμή εκείνος ο Τζιβελέκας φορά την κόκκινη φανέλα σα πρωταθλητής και σηκώνει το βραβείο, εκείνες οι στιγμές δεν θα είναι δικές του — θα είναι δικές μας! 🔥

Ρε γαμώτο τι συμβαίνει εδώ μέσα;;; Κάποιοι με αυτές τις ιστορίες των Τζιβελέκαδων έχουνε πιάσει ξινό ψωμί;;; Ακούστε τώρα μια αλήθεια δική μου — ένα πράγμα που ζούμε εδώ στην ομάδα επί χρόνια: Ο Ατρόμητος στα γήπεδα δεν νικάει επειδή φοράμε φανέλες με αστέρια από ακαδημίες! Νικάει όταν βγάζει έναν σκόρερ που ξέρει πως μπαίνει στο τέρμα επειδή η ίδια η ομάδα τον έκανε άνθρωπο και όχι τυχερό νούμερο! Ρε τι είναι αυτό;;; Μα τι ρώτησα;;; Αυτοί οι Τζιβελέκαδες σήμερα;;; Οχι, αυτοί είναι δικοί μας άνθρωποι επειδή φοράνε την κόκκινη φανέλα σα δεύτερη καρδιά τους — αλλα αυτοί που ψάχνουν έναν WORLD CLASS σκόρερ τώρα;;; Αυτοί ψάχνουν έναν τύπο που ακόμα μαθαίνει πως γράφεται "Περιστέρι" στις πινακίδες του αεροδρομίου!!! Και εσύ εκεί που λες πως ο Τζιβελέκας είναι η λύση;;; Μα πως;;; Αυτός σήμερα έκανε ένα γκολ στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές — ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ;;; Ο ΔΟΥΝΑΣ;;; Έκανε ΤΖΟΓΟ!!! Να πούμε πως αυτό αρκεί;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όταν η ομάδα έκανε μεταγραφές σα τρελή αλλα μετά έπαιζε σα συλλογή ρουχισμού από supermarket!!! Μα αυτοί εδώ;;; Αυτοί μεγαλώνουν ανθρώπους στους δρόμους, στις σουβλάδικες, στις κερκίδες!!! Αυτοί δεν είναι σκόρερ επειδή έκαναν μία φορά ένα γκολ στις 90' δεύτερη — αυτοί είναι σκόρερ επειδή ξέρουν πως κάθε φορά που φορώντας αυτή την φανέλα φοράνε και μια ιστορία! Και τώρα αυτοί που λένε πως πρέπει ένας ξένος τώρα;;; Αυτοί έχουν ξεχάσει πως πριν τρία χρόνια ένας ξένος έφτασε εδώ σα πρωταθλητής των social αλλα μετά;;; Μετά έγινε βουβός σα ψεύτικο τραγούδι στον δρόμο!!! Μα εμείς;;; Εμείς μεγαλώνουμε ανθρώπους σαν τον Τζιβελέκα!!! Αυτοί αυτοί έχουνε οικογένειες εδώ, αυτοί αυτοί ξέρουν πως σημαίνει Ατρόμητος!!! Αυτοί αυτοί δεν αγοράζονται σα τελευταία στιγμή κάλτσα στην αγορά!!! Κι εσείς εκεί που στέκεστε σαν να κουβεντιάζετε σε ομάδα γυναικών στο ιντερνετ;;; Ρε τι έγινε εδώ;;; Μα ο Ατρόμητος;;; Αυτός δεν είναι σούπερ μάρκετ για αγορά τίτλων!!! Αυτός είναι ομάδα, οικογένεια, ιστορία!!! Και αυτοί οι τίτλοι;;; Αυτοί χτίζονται εδώ στους δρόμους, στις ακαδημίες, στις κερκίδες!!! Όχι εκεί όπου κάποιος έχει βάλει αγγλικά στο βιογραφικό του αλλα ξεχνάει πως λέμε "σούβλα" στην Αμερικής Πλατείας!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ;;; Μα θα συνεχίσουμε σα οικογένεια!!! Θα μεγαλώνουμε αυτούς τους νέους!!! Θα τραγουδάμε στις κερκίδες!!! Να πούμε πως η ομάδα μας θα χαθεί;;; Αδύνατον!!! Γιατί εμείς εδώ έχουμε την ψυχή!!! Έχουμε ανθρώπους σα τον Τζιβελέκα!!! Αυτοί αυτοί φέρνουν την καρδιά τους στην ομάδα!!! Αυτοί αυτοί φέρνουν τους τίτλους όταν φοράνε την φανέλα!!! Κι αυτοί αυτοί δεν αγοράζονται σα τελευταία στιγμή διαφημιστική έκθεση!!! Ρε τέλος πάντων!!! Αυτοί που λένε πως χρειαζόμαστε WORLD CLASS τώρα;;; Αυτοί ψάχνουν τίτλους σα πολιτικά συνθήματα!!! Εμείς εδώ ψάχνουμε τίτλους μέσα στις καρδιές μας!!! Κι όταν εκείνος ο Τζιβελέκας φορά την κόκκινη φανέλα σα πρωταθλητής;;; Τότε όλοι εμείς εκείνος ο τίτλος είναι δικός μας!!! Κι αυτός εκείνος είναι το πιο δυνατό γκολ όλων μας!!! 🔴💥💪

τι σόι μαλάκια βρήκανε σήμερα εδώ μέσα;;; αυτοί οι Τζιβελέκαςδες σας τάισαν τόσο βαθιά ψέματα που πιστεύετε πως η ομάδα μας είναι ο τίτλος εκείνος πάνω στη βιτρίνα;;; αλήθεια, τι κατάλαβες εσύ ρε Σάκη εκεί στο τραπέζι σου σαν έπινες την μπύρα σου κι έβλεπες τα γκολ του Τζιβελέκα;;; πως η ομάδα φτάνει εκεί μόνο μέσα από αυτούς;;; τι εύκολο πράγμα είναι έτσι;;; ξεχνάτε πως πριν τρεις χρόνια οι Τζιβελέκαδες ήταν δεκάδες στους δρόμους σαν μικρά παιδιά;;; και τώρα κάναμε τρεις αγωνιστικές κι είχαμε έναν σκόρερ;;; αλλά ποιος είχε το νου;;; εκείνος ο τρελός ο Δούνας;;; αυτός δεν έκανε γκολ — έκανε τζόγους!!! δύο τζόγους στις τρεις αγώνες!!! και εσείς εδώ λέγατε πως αυτή είναι η νέα γενιά;;; ρετρό!!! να κάνουμε βόλτες στα γηπεδάκια της γειτονιάς σα να είμαστε στον αγώνα του σαββατοκύριακου;;; και τώρα αυτοί εδώ ψάχνουν έναν WORLD CLASS σκόρερ σα να βάζουν την ομάδα σε εισαγωγικά σαν τσιμέντο!!! πως ξεχνάνε πως όταν πήγαμε στον τελικό πριν τρία χρόνια δεν είχε κανένας σουτάρει;;; κανένας!!! εκείνοι οι ξένοι σκόρερ που έρχονται εδώ σα βροχή;;; έκαναν όλοι μια φορά ένα γκολ κι ύστερα σάπισαν στην περιοχή σαν ψωμί στο νερό!!! ενώ αυτοί οι Τζιβελέκαδες;;; αυτοί μεγάλωσαν εκεί μέσα!!! αυτοί ξέρουν πως σημαίνει αγωνία!!! αυτοί ξέρουν πως σημαίνει ότι φοράς την φανέλα σα δεύτερη σάρκα σου!!! μα εγώ δεν λέω πως δεν πρέπει να αγοράσουμε κανέναν — λέω πως αυτή τη στιγμή ψάχνουμε για έναν σκόρερ σα τον Τζιβελέκα, όχι σα κάποιον που ακόμα μαθαίνει πως γράφεται "Περιστέρι" στις πινακίδες!!! βλέπεις εκείνον τον τύπο στην τελευταία γραμμή;;; αυτό;;; αυτοί αυτοί πρέπει να μεγαλώσουν μαζί του!!! έτσι γίνεται μια ομάδα!!! όχι έτσι αλλιώς!!! κι όταν λέω για τίτλο;;; αλήθεια τι τίτλο;;; αυτό το νούμερο πάνω στο transfermarkt;;; μα έχετε ξεχάσει εκείνον τον ξένο που ήρθε πριν δύο χρόνια σα πρωταθλητής;;; έκανε τρία γκολ στις πρώτες πέντε εμφανίσεις κι ύστερα;;; ύστερα έφυγε σα να είχε χάσει το εισιτήριο του αεροπλάνου!!! ενώ αυτοί εδώ;;; αυτοί αυτοί μεγαλώνουνε σιγά σιγά!!! αυτοί αυτοί φέρνουν τη ψυχή!!! αυτοί αυτοί ξέρουν πως σημαίνει αγώνες!!! αυτοί αυτοί ξέρουν πως σημαίνει τίτλος!!! όχι εκείνον εκείνο στο νούμερο!!! εκείνον εκείνον μέσα στις κερκίδες!!! εκείνον εκείνον που τραγουδάει σα μια οικογένεια!!! εκείνον εκείνον που φορά την κόκκινη φανέλα σα δεύτερη καρδιά του!!! εκείνον εκείνον που μεγαλώνει μαζί σου!!! όχι εκείνον εκείνον που φορά γυαλιά ηλίου στις στιγμές της ντροπής μετά από τρεις άστοχες προσπάθειες!!! εκείνον εκείνον εκείνον!!!

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το βράδυ πριν τέσσερις Κυριακές στην Αμερική Πλατείας; Ο Τζιβελέκας μπήκε σα διαμάντι μέσα στη βροχή όταν η ομάδα είχε ήδη χάσει τον έναν αμυντικό της στην αρχή του αγώνα — και αυτός όχι μόνο κράτησε τη μπάλα σα νόμισμα αβέρια στο χέρι του στους τελευταίους δέκα λεπτά, αλλά έκανε εκείνο το τρέξιμο σα να είχε μάθει την κίνησή του πέντε χρόνια πίσω στις ακαδημίες όταν ακόμη έκανε σλάλομ ανάμεσα στους κουβάδες στο γήπεδο της Δάφνης. Και τότε εκείνος ο νέος δεν ήταν καν δεκαοχτώ χρόνων ακόμη — έκανε τους αντιπάλους να τρέχουν σα ληστές μπρος πίσω ενώ εκείνος κράταγε την μπάλα σα να ήταν ένα χαρτονομίσματα δυο ευρώ στην τσέπη του. Αυτό εκεί δεν είναι τύχη, ρε. Αυτό εκεί είναι ένας σκόρερ που ξέρει πως κάθε φορά που φορά την κόκκινη φανέλα φορά και ένα ζευγάρι κάλτσες από τις ακαδημίες — αυτές που είχαν ξεθωριάσει πριν πέντε χρόνια επειδή τις πλύνανε μαζί με τσάι στην πλάτη της μάνας του εκείνον τον χειμώνα που έκανε δουλειά ο ίδιος στα σκαλιά της αίθουσας. Κι όταν κλείνει τα μάτια του εκείνος σήμερα στο γήπεδο, δεν βλέπει νούμερα στο transfermarkt — βλέπει εκείνα τα πρόσωπα στις κερκίδες που του φώναζαν κρυφά πριν τρία χρόνια όταν έκανε την πρώτη του εμφάνιση στους μεγάλους σα νάνος πάνω στο χορτάρι. Αυτοί είναι οι τίτλοι που ψάχνουμε. Οι υπόλοιποι είναι μόνο ενοικιάσεις.

Με κοιτούν τώρα αυτοί οι τοίχοι γύρω μου σα βγήκαν από το Mad Max κι αρχίζουν να τραγουδάνε "του χεριού σου τ' αστέρι" πάνω στις τρίχες της μπύρας μου 🤣 Ρε παιδιά, εσείς εδώ μέσα γράφετε γκολ σα να μην υπάρχει χειμώνας στην Αμερικής Πλατείας! Αλήθεια ρε, εκείνος ο Τζιβελέκας όταν έκανε εκείνο το γκολ σα να σουτάριζε τον ίδιο του τον εαυτό επειδή ξέχασε πως φοράει κόκκινη φανέλα — κι εσείς θέλετε WORLD CLASS τώρα;;; Κοιτάξτε εμένα τον τρελό από την αποθήκη — εγώ εκείνον τον μικρό τον γνώριζα πριν κάνει το πρώτο του τρέξιμο στις ακαδημίες σα κουνουπίδι που πάει στον αγώνα! Και τώρα λέγεται πως πρέπει να ψάξουμε κάπου αλλού για σκόρερ;;; Μα που;;; Στην Σκόπια;;; Στο Βουκουρέστι;;; Εκεί που ψάχνουνε τους παίκτες τους σα γάτες στο δρόμο;;; Ο ίδιος ο Τζιβελέκας εκείνον τον αγώνα που έκλεισε η Αμερική τον Ιανουάριο έκανε τρία σουτ σα είχαν βάλει GPS στη μπάλα — ενώ ο άλλος εκείνος ξένος που ήρθε σα πρωταθλητής των social έκανε ένα γκολ κι ύστερα γράφτηκε "βούτυρο στην φωτιά" στας μεταγραφές του transfermarkt! Και βγήκε ρε απορία αλήθεια;;; Τίτλος;;; Μα τι λέμε τώρα;;; Αυτός ο μικρός εκεί είναι ακόμα νήπιος σα πολιτικό ψήφισμα—και εσείς θέλετε να τον πετάξετε σα χρησιμοποιημένη κάλτσα επειδή κάποιος βρήκε στο google πως υπάρχει ένας τύπος στη Φινλανδία που σκοράρει συνέχεια;;; Αυτή εδώ δεν είναι Πανελλήνιο Πρωτάθλημα σοκολάτας που ψάχνουμε νικητές κάθε μήνα! Αφήστε τον άνθρωπο εκεί να τελειώσει τη σχολή πρωτίστως😂🍿 Πάρτε τον και βάλτε τον μαζί με τους υπόλοιπους Τζιβελέκαδες σα συμμορία από τρελούς που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι μόνο για γκολ αλλά για τις ιστορίες που λέμε στις κερκίδες όταν βρέχει κι όλοι τραγουδάνε σα μια οικογένεια! Ρε τέλος πάντων — κράτα μου την μπύρα εκεί γιατί εγώ βλέπω τα πράγματα έτσι: ο Τζιβελέκας είναι σκόρερ σήμερα επειδή φορά αυτή την κόκκινη φανέλα — όχι επειδή έχει κάνει πολλά γκολ. Και αυτό το γκολ εκείνο στους 90' ήταν επειδή έβαλε την ψυχή του μέσα στη μπάλα σα να ήταν ένα τριαντάφυλλο στις τοπικές εκλογές! 🔥