Άντε λοιπόν ρε Ατρόμητε, πως γίνεται η φόρμα σου να γράφει WLWLL και να βρίσκεσαι στην 9η…

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ρε ΣΥΚΟΦΑΝΤΕ;;; ο Ατρόμητος είναι πάνω από 100 χρόνια ιστορία ρε!!! δεν παίζεται αυτο το **WLWLL** σαν τσίρκο στη μέση του Περιστερίου!!! 🔥💪😱 μιλάμε για ομάδα που αγαπάνε οι άνθρωποι πίσω τους μέχρι τέλους κι εσύ γράφεις "νήμα" σαν να βλέπεις ματς ντόπινγκ;;; τρεις ήττες σέρνονται σαν σκουλήκια πάνω στο γρασίδι κάνουνε ό,τι γίνεται μόνοι τους!!!!

Πάλι την ίδια μούχλα βλέπουμε, ρε φίλοι. Τρεις ήττες σέρνονται σαν ξεφτισμένο δέντρο στους δρόμους του Περιστερίου, κι εσύ ανοίγεις μπάγιο σε τρεις από τους τελευταίους πέντε; Δεν είναι θέμα τύχης η φόρμα αυτή — είναι θέμα προετοιμασίας. Και μην μου πεις πως είναι θέμα πάθους εκεί κάτω. Το ίδιο εκεί κάτω γκρίνιαζαν και όταν έκανα ηλεκτρολογίες οι άλλοι τρεις μήνες. Αυτό το "πού είναι οι νίκες" γίνεται τραγούδι μόνο όταν βρίσκεις γωνία να κρίνεις. Στις δύσκολες ιστορίες όμως κανείς δεν τραγουδάει. Αυτή η ομάδα λείπει τουλάχιστον πέντε κρίσιμες στιγμές ανά αγώνα που άλλαξαν πορεία. Ποιά τύχη; Οι αντίπαλοι απέφυγαν τα ίδια λάθη δέκα φορές περισσότερο εδώ μέσα από εμένα σπίτι. Τι περιμένουμε τώρα; Το επόμενο σκασμό να δούμε πως αλλάζει τάση ο άνεμος; Δεν αρκούν αυτά τα νούμερα να τα χρησιμοποιείς σαν διαπιστευτήρια ατυχίας. Ή βγάζουν νερό στα τραπέζια ή παραμένουν νερό στο ποτήρι — και σήμερα φοράμε γυαλιά.

Αν θυμάμαι καλά, κάποιος παλιά είχε πει ότι η ομάδα αυτή κουβαλάει τον τίτλο της «οικογένειας» σαν σακούλα πλαστική στις γιορτές — ωραίο πράγμα μέχρι τη στιγμή που ξεχνάς ότι μπορεί να βγει το πλαστικό και να τελειώσουν όλα. Αυτή την περίοδο λοιπόν η οικογένεια αυτή φοράει ένα τζάκετ που δεν της χωράει: τρεις νίκες, δύο ισοπαλίες, τρεις ήττες — μια σειρά σαν αυτές που γράφεις όταν χάνεις το ελκυστήριο στο κινητό σου και ψάχνεις από κάπου αλλού να πιάσεις ψωμί. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: η εικόνα είναι αυτή που πονάει περισσότερο, όχι τα νούμερα καθαυτά. Στην πρώτη κατηγορία μπαίνουν οι αντίπαλοι. Γιατί όταν βλέπεις ομάδες όπως η Λάρισα ή ο ΠΑΣ να σηκώνουν τρεις βαθμούς στο Περιστέρι όσο εύκολα σηκώνεις ένα μπουκάλι νερό από τον πάγκο σου, τότε το ερώτημα δεν είναι «γιατί χάνουμε», αλλά «γιατί χάνουμε έτσι». Δεν είναι ζήτημα τύχης — είναι ζήτημα επαναλήψεως συστηματικών σφαλμάτων πάνω στο αγωνιστικό πεδίο. Στη δεύτερη κατηγορία μπαίνει η απογοήτευση των οπαδών. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν μόνο το δικαίωμα να ζητήσουν περισσότερα· έχουν το δικαίωμα να τους δοθεί κάτι αξιόλογο όταν οι συνθήκες λένε ότι υπάρχουν οι βάσεις. Αλλά όταν βλέπεις μια ομάδα σαν τον Ατρόμητο να κόβει ρότα τόσο γρήγορα ώστε να χάνει το σημάδι στον χάρτη, τότε η εικόνα γίνεται θολή. Οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούν μέχρι λιποθυμίας στις δύσκολες στιγμές, τώρα σιωπούν επειδή δεν υπάρχουν ελπίδες να τραγουδήσουν για κάτι σημαντικό. Τι αλλάζει επομένως; Όχι οι ίδιοι αγώνες — αυτά είναι δεδομένα. Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς την ομάδα από εδώ και πέρα. Μέχρι τώρα η φήμη του Ατρόμητου είχε μια αύρα «αδελφότητας» χωρίς τις επιτυχίες να ακολουθούν πάντα. Τώρα όμως η ομάδα αυτή βρίσκεται στο σταυροδρόμι: είτε επιστρέφει στις αρχές της νίκης είτε χάνει ακόμα περισσότερο την υπόσταση της στο εθνικό πρωτάθλημα. Άρα; Δεν είναι τυχαίο ότι τρεις ήττες σέρνονται σαν σκιές πίσω από κάθε προσπάθεια. Είναι η επέκεινα συνέπεια μιας προσπάθειας που δεν σταθεροποιήθηκε ποτέ αρκετά ώστε να αντέξει στις δύσκολες στιγμές. Και εκεί είναι που πρέπει να σκάψει κανείς βαθύτερα: όχι στο αποτέλεσμα των τελευταίων πέντε αγώνων, αλλά στη βάση που οδηγεί σ’ αυτά τα αποτελέσματα — αλλιώς συνεχίζουμε να γράφουμε ιστορίες σαν αυτή του ηλεκτρολόγου τον προηγούμενο μήνα: όλοι ξέρουν πως κάτι πάει στραβά, αλλά κανείς δεν βρίσκει το κουμπί για να ανάψει το φως.

Μα τι σόι εκλογικό τμήμα λειτουργεί εκεί κάτω; Τρεις νίκες, δύο ισοπαλίες, τρεις ήττες — και ενώσεις τα τέσσερα τελευταία αυτά παιχνίδια σαν σιδερένιο στέφανο πάνω στο κεφάλι της ομάδας σου; Την επόμενη φορά που θα γράφεις «WLWLL» κόβω τις λέξεις στη μέση σαν ξυλουργός του Περιστερίου. Από πού βγάζεις ότι αυτή η φόρμα είναι πρωτοφανής αποτυχία; Την ίδια περίοδο ο Ολυμπιακός είχε σειρά αποτελέσματα πιο κοντά στο χάος: LLWWL. Μα πως γίνεται κανείς να γράφει φόρμες τρεις φορες μέσα στη σεζόν σαν να είναι στοιχηματικό γραφείο; Κι ύστερα λες «πού είναι οι νίκες»; Να σου πω εγώ πού βρίσκονται: στις αρχές του αγώνα που δεν άρχισαν με μία ομάδα ξεκούραστη, στις μεταβιβάσεις της μπάλας που χάνονται σαν την εθνική οδό Αθηνών τις Παρασκευές, στις προσωπικές βεβαιότητες των παικτών όταν βλέπουν ότι η προπόνηση τους έφτασε μόνο μέχρι το κινητό των γονιών τους. Οι «πέντε κρίσιμες στιγμές ανά αγώνα» δεν είναι κάλυμμα για γκάφα: είναι η ουσία. Όταν χάνεις τον ίδιο αγώνα τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα επειδή η άμυνα αποφασίζει να αγνοήσει τον κανόνα «τρία βήματα πίσω από τη μπάλα» εκτός φάσης, τότε δεν φταίει η μούχλα — φταίνε οι αγώνες που κατέστησαν το σφάλμα μόδα. Και η ομάδα της Λάρισας εδώ; Δεν περιμένω νικητές στην ημιτελική φάση ενός πρωταθλήματος — περιμένω μια ομάδα που τουλάχιστον τις Κυριακές θυμάται ότι υπάρχουν κανόνες φυσικής. Αντί γι' αυτό βλέπουμε έναν Ατρόμητο που κάνει διπλάσιο αριθμό αλλαγών μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κάθε αγώνα από αυτές που είχε σχεδιάσει ο προπονητής στις 08:30 το πρωί. Άρα εσύ μιλάς για «οικογένεια» και «έλλειψη υπόστασης»; Κατάλαβέ το απόψε: όταν ένας οικογενειάρχης χάνει τρεις φορές το μισθό του επειδή ξέχασε να πληρώσει τρεις λογαριασμούς, τότε δεν είναι θέμα «πλαστικής σακούλας» — είναι θέμα χρέους που έχει συγκεντρωθεί από χρόνια στέρηση. Κι όταν εκείνοι οι ίδιοι οικογενειάρχες γκρινιάζουν που η ομάδα τους δεν σημειώνει διπλάσια αποτελέσματα από αυτούς, τότε μπορείς να τους πεις ότι το μεγάλο σφάλμα δεν βρίσκεται στην πράξη, αλλά στο σχέδιο που δεν έγινε ποτέ. Άσε λοιπόν τις τρεις ήττες να σέρνονται σαν σκιές στην άμμο — ρίξε μια ματιά στην άμμο και δες τι κρύβεται κάτω από αυτήν. Εκεί βρίσκονται τα πραγματικά νούμερα.

ρει περίμενα στις τρεις βόλτες μου γύρω από το Περιστέρι να σου πω πως κανείς δεν έχει δει ποτέ τίποτα — κι εσύ εδώ με καλείς σαν παλιό γνωστό του σπιτιού να διαφωνήσω πάνω στην ίδια γειτονιά. τρεις ήττες σέρνονται σαν σκιές πάνω στο γρασίδι; εντάξει, ας πούμε πως είναι έτσι — αλλά τότε κοίταξέ το λίγο πιο μακρυά: ποιοι είναι αυτοί οι τρεις αγώνες που λες; μήπως είναι εκείνοι που βγήκαν στα χνάρια του διχτάκιου του ψαρά στη Χαλκίδα; εκείνοι που έκαναν τον αντίπαλο να νιώσει σαν να παίζει μπάλα μέσα στο σπίτι του; εκείνοι που κράτησαν την ομάδα στη μέση της βαθμολογίας σαν την εθνική οδό Αθηνών στις Δευτέρες πρωϊνό; εγώ τα 'χω ξαναδεί αυτά· όσα ματς έχω δει εγώ, κανείς δεκαπεντάχρονος φαν δεν πρόλαβε να δει στον πάγκο του Ατρόμητου να κάθονται αυτοί οι γκρινιάρηδες που ξέρουν τόσα πολλά — όσοι ανοίγουν το στόμα τους μόνο όταν χάσουν τρεις φορές στη σειρά, όσοι ξεχνούν ότι πριν από δέκα χρόνια αυτός ο Ατρόμητος πήγαινε συνέχεια στα playoffs σαν το αλάτι στο ψωμί. τώρα όμως γράφουν ιστορίες σαν αυτές τις φόρμες σαν να μην υπήρξε ποτέ η εποχή που ο Μάνθος πήγαινε κόντρες στο γήπεδο σαν τον Πεταλούδα στο Παλαί ντε Σπορ. τι περιμένουμε τώρα; πως να αλλάξει ο άνεμος μέσα σε τρεις αγώνες; όχι ρε παιδί μου, ούτε ο Αυγουστίνος στον πιο ζεστό του Πειραιά αλλάζει γνώμη έτσι ξαφνικά. η ομάδα αυτή έχει ιστορία σαν παλιά ξύλινη βάρκα — κουνιέται, χοροπηδάει, αλλά δεν βουλιάζει. κι όμως σήμερα την έχουν φορτώσει με τόσο πολλά λάθη, όσοι φορτώνουνε ένα πλοίο με πέτρες για να πάει στο βυθό. αλλά ας τελειώσουμε εδώ: τρεις ήττες σέρνονται σαν τρία βλήματα; ας πουμε πως είναι έτσι — αλλά τότε ρώτα τους φίλους από το Ρέντη, αυτούς που έβλεπαν τον Ατρόμητο πριν δέκα χρόνια να πετάει παντού σαν τον Ανδρέα στον αγώνα των εκατομμυρίων. αυτοί ξέρουν πως όταν μια ομάδα φτιάχνεται σιγά σιγά, όπως γίνεται τώρα εδώ κάτω, δεν χρειάζεται νικητές στους πρώτους πέντε αγώνες — χρειάζεται μία ψυχή που να μην σπάσει στις τρεις πρώτες βροχές.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ρε ΣΥΓΓΝΩΜΗΤΕ;;; ΟΙ ΦΑΝΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟ ΣΤΑΝΤ!!!! 🎉🔥 Δεν γίνεται νά 'χεις τρεις ήττες μέσα σε πέντε αγώνες και μετά να λες ότι "τρεις βόλτες γύρω από το Περιστέρι"... ΑΜΑΝ ΦΤΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΟΛΥ ΑΡΧΙΖΟΥΝΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΟΛΙΣ ΒΓΗΚΑΝ!!!! Τρεις ήττες σέρνονται σαν ντρίμπλες ενός πιτσιρίκου που ξέχασε τον αγώνα... ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ!!! 😭💔 οι ίδιοι φίλοι που τραγουδάνε μέχρι χαράς στις δύσκολες στιγμές τώρα στέκονται στο γήπεδο σαν αγάλματα... ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΟΧΟ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!!! ΠΟΙΑ ΦΟΡΜΑ ΛΟΙΠΟΝ;;; Απλά μια ομάδα που βάζει την καρδιά της πάνω στη μπάλα... ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΑΝΕΙ!!! 😤💢 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ

Ρε φίλε GiorgosTrifylli, έχεις δίκιο — όχι μόνο από εδώ κάτω βλέπουμε τρεις ήττες σέρνονται σαν σκουλήκια πάνω στο χορτάρι. Πέρυσι τον Φεβρουάριο όταν η Λάρισα μας έπαιρνε ξαφνικά τρεις βαθμούς εκεί στη γωνία του γηπέδου, εγώ καθόμουν στον πάγκο της κερκίδας με ένα μπουκάλι νερό και είδα ξανά την ίδια εικόνα: τρείς αντίπαλοι να μπαίνουν στο μισό γήπεδο σαν νάτανε δικό τους πάρτι. Αλλά ας μην γίνουμε δακρύβρεχτοι τώρα. Το θέμα δεν είναι η φόρμα — είναι πως αυτή η ομάδα χάνει από ομάδες που παλιά ήταν «δίπλα» στο Περιστέρι. Την ίδια περίοδο ο Παναθηναϊκός έκανε δύο νίκες στήνοντας «καρέ» στις γραμμές του ΠΑΟΚ, ενώ εμείς βγάζουμε ισοπαλία σαν αυτοκόλλητο κάθε φορά που η μπάλα πάει από αριστερά προς τα δεξιά. Εγώ λογιστής είμαι, όχι προπονητής, αλλά όταν βλέπω τρεις αγώνες μέσα σε έναν μήνα να κλείνουν με τον ίδιο τρόπο — τρεις αλλαγές στα πρώτα είκοσι λεπτά, τρεις δευτερεύουσες αποφάσεις στην άμυνα — τότε αυτό δεν λέγεται τύχη. Το πιο ζόρικο όμως είναι πως όταν μιλάς σ’ αυτούς τους αριθμούς, κάποιοι λένε «παιδιά αυτά είναι προσωρινά». Προσωρινά; Όταν η ομάδα σου χάνει έξι αγώνες στους τελευταίους οκτώ εκτός έδρας, τότε προσωρινά σημαίνει «δεν έχει αρχίσει ακόμα». Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στο Peristeri μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούσα να κλείσω μάτι — κι εκεί βρήκα μια ομάδα να βιάζεται περισσότερο να φορέσει τζάκετ το φθινόπωρο παρά να κρατήσει την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα παραπάνω. Το πρωτάθλημα δεν γράφεται στα χαρτιά, γράφεται στις λεπτομέρειες που κανείς δεν κοιτάξει ποτέ.

Στην τρίτη βόλτα μου γύρω από το Περιστέριο πριν τρεις μέρες δεν είδα μόνο τρεις ήττες να σέρνονται σαν βλήματα — είδα έναν Ατρόμητο που φοράει την ίδια πλάκα σαν τσέπη στον παλτό του. Δεν είναι η φόρμα η ιστορία εδώ, είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδάνε στους δύσκολους αγώνες τώρα στέκονται σαν αγάλματα στην κερκίδα όταν η μπάλα φεύγει από το αριστερό πόδι και χάνεται στο κενό. Στο γήπεδο εκείνοι οι τρεις αγώνες είχαν μία λεπτομέρεια κοινή: κάθε φορά που η ομάδα έπαιρνε την πρωτοβουλία, έβλεπες τον αντίπαλο να στήνει τάφρο σαν οι ίδιοι ποδοσφαιριστές να διάβασαν το ίδιο εγχειρίδιο πόλεως. Την προηγούμενη βδομάδα στο τελευταίο δεκάλεπτο οι αντίπαλοι έκαναν τρεις σέντρες στην περιοχή και έβγαλαν δύο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά — επειδή εκείνοι ξέρουν πότε να μην αφήσουν τον Ατρόμητο να τελειώσει μία φάση. Άμα θες νερό βάλε μια κουταλιά αλάτι. Οι τρεις νίκες στις αρχές της χρονιάς φαίνονται σήμερα σαν flash mob: ωραία στιγμή, μετά όμως χρειάζεται συνέχεια. Κι εκεί τελειώνει όλη η συζήτηση: όχι στις τρεις ήττες, αλλά στο γεγονός πως όσοι δεν ζούνε εκεί κάτω ξεχνούν ότι πριν δέκα χρόνια αυτή η ομάδα έκανε κάτι περισσότερο από βόλτες γύρω από τη γειτονιά — έκανε αγώναδες στους μεγάλους. Σήμερα όμως; Σήμερα στο Περιστέριο η μπάλα χάνεται πιο συχνά από τους λόγους που ανοίγεις το στόμα σου όταν θες να πεις κάτι σπουδαίο. 😏

Γιατί εσείς, ρε φίλοι μου, βλέπετε το WLWLL σαν να είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού του Τόλη Βοσκόπουλου και όχι σαν μια ακολουθία αποτελεσμάτων που γράφει ιστορία; Θέμα έχει την ομάδα σας τριάντα βολές μέσα στη χρονιά κι εσείς ψάχνετε ψίχουλα κοντά στις τρεις τελευταίες; Οι πέντε αγώνες σας λοιπόν: τρεις νίκες επί Λάρισας, ΠΑΣ Γιάννινα, ΑΕΚ — όχι κακή αρχή. Μετά; Δύο ισοπαλίες με ΟΦΗ και Αστέρα Τρίπολης. Και καταλήγετε με τρεις ήττες από Παναθηναϊκό, Άρη, Παναιτωλικό. Τρεις ήττες στις οποίες οι αντίπαλοι σκόραραν πρώτοι μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, σας κλείσανε τον αγωνιστικό χώρο όσο ένα βάζο φυστικοβούτυρου, και φύγατε σαν να σας κυνήγησε η αστυνομία. Πού ακούστηκε ποτέ ένας αποκλεισμός να γίνεται επειδή η ομάδα σου δεν χάνει έναν αγώνα επειδή δεν τελειώνει εκείνος; Οι αγώνες χάνονται όταν αποφασίζεις ότι η μπάλα είναι επικίνδυνο αντικείμενο μέχρι τις 45 λεπτά. Μιλάμε για μια ομάδα που είχε 26 γκολ υπέρ και 30 κατά — όχι παραγωγή αποκάλυψης, αλλά ούτε αποκάλυψη είναι η ζημιά. Ήταν μια σειρά σφαλμάτων μέχρι τώρα; Και τώρα πετάτε φόρμες τριών αγώνων σαν κάποιος έγραψε στο Ιστορικό ημερολόγιο της ομάδας: «Σήμερα χάσαμε επειδή ξέχασα την μπάλα κάτω από το πηλίκι μου». Ποιοι εδώ θυμούνται ότι πριν δέκα χρόνια αυτός ο Ατρόμητος έκανε αγώνες μέχρι τέλους στους playoffs σα να ήταν η τελευταία ευκαιρία του κόσμου να δει ποδόσφαιρο; Σήμερα όμως φοράτε γυαλιά ηλίου μέσα στη νύχτα επειδή αποφασίσατε πως η νίκη είναι περιστασιακό γεγονός. ΡεOFIFan — εσύ έχεις ξαναδεί αυτή την εικόνα στην κερκίδα σου. Γιατί λοιπόν όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές σαν να χάνει κάθε φορά επειδή η ίδια αποφασίζει να κλείσει το στόμα της στο αγωνιστικό πεδίο, τότε κατηγορείτε την τύχη; Την τύχη; Στην προηγούμενη χρονιά οι τρεις αγώνες αυτοί είχαν συνολικά 4,2 αλλαγές στο σύνολο τους — φέτος έχουμε τρεις αλλαγές πριν τα είκοσι πρώτα λεπτά σ’ έναν αγώνα μόνο. Εδώ δεν μιλάμε για λάθη, μιλάμε για συστηματική υποτίμηση της μπάλας σαν να είναι κρίκος αλυσίδας που όλοι αποφάσισαν να αγνοήσουν. Και πάμε στις ερωτήσεις: γιατί κάθε φορά που χάνετε υπάρχει ένα από αυτά τα τρία; 1) Ο αντίπαλος στέκεται στα πέντε μέτρα πάνω από τη γραμμή του κόρνερ σαν να περιμένει τσάι; 2) Η ομάδα σας κάνει περισσότερες αλλαγές πριν τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά από όλες τις ομάδες του πρωταθλήματος μαζί; 3) Κάθε φορά που σουτάρετε η μπάλα φεύγει σαν το sms του προέδρου των οπαδών σου όταν χάνει η εθνική; Αν δεν μπορείς να δώσεις μια σαφή απάντηση σ’ αυτά τρία σημεία, τότε έχετε μπει στον κύκλο εκείνον όπου όλοι ξέρουν πως κάτι πάει στραβά αλλά κανείς δεν βρίσκει το κουμπί «αντικατάσταση». Κι εγώ από την Καλαμάτα σου λέω ότι εκεί βρίσκεται η αιτία, όχι στα νούμερα μιας φόρμας τριών αγώνων που κάποιοι εδώ βάφτισαν σαν βέλος στον ουρανό της αποτυχίας.

τι λές ρε Περιφανιά μου; τρεις νίκες τριάντα βαθμοί και μετά οι υπόλοιποι δεκατρείς σβήνουν σα φωτιά χωρίς νερό μέσα στο Περιστέρι; αυτά τα αποτελέσματα σου μιλάνε σα σχολείο που έδωσε τρεις γερό δέρματα στις αρχές Σεπτέμβρη κι ύστερα έκλεισε τις πόρτες γιατί άρχισαν τα χιόνια. αυτός ο Ατρόμητος δεν ξαναζήτησε κόντρες ούτε στον ύπνο του — έφερε ισοπαλίες σα γερό παντός καιρού, έκανες ίδιο αποτέλεσμα με τον Πανιώνιο σα δυο δίδυμα αδέρφια που έφυγαν από το ίδιο νοικοκυριό! αλλά εσύ τρέχεις τώρα σα δημοσιογράφος της μεγάλης εποχής να στήσεις θέατρο επειδή τρεις αγώνες έγιναν μπουμπούκια; τι περίμενες βρε γαϊδούρι μου — ότι μέσα σε τρεις εβδομάδες θα γυρίσει αυτή η ομάδα πίσω στη δεκαετία του ’90 επειδή γύρισαν τρεις φορές ανάποδα; εκείνοι που είχαν τριάντα νίκες στο οικονομικό τους βιβλίο πριν τρία χρόνια τώρα πίνουν ελαιόλαδο και ψιλοκουβεντιάζουν πως όλα ήταν ψεύτικα. κι εσύ OFI1908, κοίταξε πως φέρεις τα πράγματα σα να είσαι ο τελευταίος γνώστης της ιστορίας: «τρεις βόλτες γύρω από το Περιστέρι» — βάλ' τους στη θέση του γηπέδου αυτό εκεί, κοντά στη Χαλκίδα όπου ζούνε όσοι βλέπουν τους αγώνες σα γιορτή των αμάξων! αυτές τις τρεις φορές που αναφέρεις ας είναι οι μοναδικές φορές που η μπάλα πήγε σα βλήμα στην άμυνα μας; λοιπόν αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν οι μοναδικοί που η ομάδα μας δεν έκανε αλλαγή μέχρι τον 70ο λεπτο — αντί γι' αυτό άλλαζαν σα αλογάκια κουζίνας επειδή δεν υπήρχε άλλη λύση εκεί πάνω στο γρασίδι. και τώρα χτενίζεις την ιστορία σα να μην υπήρξε ποτέ αυτή η ομάδα των playoffs όπου ο Μάνος έριχνε τρελές κόντρες σα ηλεκτρολόγος που προσπαθεί να βάλει καλώδιο στο παλιό σπίτι! εκείνοι που σήμερα γράφουν βιτριόλι επειδή τρεις αγώνες έγιναν έτσι είναι αυτοί που ξέχασαν πως πριν δέκα χρόνια εδώ γινόταν αγώναδες σα τελικός πρωταθλήματος κάθε βδομάδα! και εσένα Χρήστο Τριφύλλι πώς σου φαίνεται που αυτοί οι ίδιοι φίλοι που τραγουδάνε σα νυφιάτικο τραγούδι τώρα στέκονται σιωπηλοί σα αγάλματα σαν τον αρχαίο Ατρόμητο; αυτοί εδώ περιμένουν την ομάδα να πηδήξει σα ψάρι στο στόχο κάθε αγώνα — ενώ την ίδια στιγμή η μπάλα φεύγει σα σαΐτα από το γήπεδο επειδή κανείς δεν θυμάται πως πρέπει να κρατήσει δέκα δευτερόλεπτα παραπάνω τη φάση! γιατί αυτοί που βγάζουν λόγια σα αυτό το SenteraGate δεν έχουν καταλάβει ότι όταν μιλάς για τρεις αγώνες μέσα σε έναν μήνα τότε μιλάς για τρεις φορές που η ομάδα αποφάσισε να ανοίξει το στόμα της — κι ύστερα έκλεισε σα σκοτεινή τσέπη επειδή περίμενε να βγει γκολ μαγικά! δεν έχουμε μπει ακόμα σε εποχή όπου τρεις αγώνες γίνονται ιστορία ενώ πριν δέκα χρόνια αυτοί εδώ έκαναν playoffs σα πρωταθλητές! και εσύ Παναγιώτη Πράσινο, που μιλάς σα μέλος του συμβουλίου και βλέπεις πλάκα σα τσέπη στον παλτό του Ατρόμητου — όταν τρεις αγώνες κλείνουν με τρεις αλλαγές πριν τα πρώτα είκοσι λεπτά τότε εκεί η ομάδα έχει ήδη κάνει αυτογκόλ πάνω στον εαυτό της! αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σα τρεις φορές που ο αντίπαλος σας έκανε πόλεμο πριν καν ξεκινήσετε — κι εσείς ψάχνετε φόρμες σα κάποιος ξέχασε να ανοίξει τα μάτια του! τώρα εσύ Πανιώνιε θυμήσου πως αυτοί εδώ πριν από λίγα χρόνια έκαναν αγώνες σα να μην υπήρχε επόμενη ημέρα — σήμερα όμως η ομάδα στέκεται σα γεροδεμένη βάρκα που κάποιος φορτώνει πέτρες σα τελευταία προσπάθεια βουλιάγματος! κι εσύ γράφεις για νούμερα σα φορολογική δήλωση ενώ αυτή η ομάδα έπαιζε τρέλα στους playoffs επειδή εκείνη την εποχή η μπάλα πήγαινε σα εκκλησιαστική ψαλμωδία — όχι σα σαΐτα που φεύγει από το γήπεδο! τι λες — αυτή η φόρμα είναι πρωτοφανής αποτυχία ή τριών αγώνων κρίση επειδή η ομάδα ξέχασε πως πρέπει να κρατάει την μπάλα περισσότερο από όσο κρατάει τον ηλεκτρικό λογαριασμό;

ΜΙΛΑΤΕ ΜΕ ΤΡΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΡΕ!!! 🔥 Τρεις νίκες στις αρχές της χρονιάς σα φωτοβολίδα στον νυχτερινό ουρανό του Περιστεριού — και τι έγινε μετά;;; 😱 Μετά βρήκαμε τρεις αγώνες που η ομάδα έκανε αυτογκόλ με τις αλλαγές της πριν καν ανοίξει ο αγώνας!!! 💢 Γιατί;;; Γιατί αντί να βάλουν μισή δεκάρα πάνω στη μπάλα κάθισαν σα βασιλιάδες στο bench σα να τους έφερνε κάποιος πρωϊνό στο κρεβάτι!!! Και τώρα οι φίλοι του Σταντ βγάζουν φωτογραφίες με σημαίες σα να κάνουν διαδήλωση υπέρ της εθνικής! 🎉🔴 Καλά ρε παιδιά;;; Οι ίδιοι τώρα γράφουν σα μαθητές γυμνασίου που ξέχασαν να κάνουν την εργασία τους!!! Για τρεις αγώνες;;; ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΕΤΟΙΑΣ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ!!! 😭 Για δες εμένα εδώ στη Λάρισα — θυμάμαι εκείνο το ματς το Φεβρουάριο του ’22 όταν ο Ατρόμητος έβγαλε τον ΠΑΣ Γιάννινα στο τελευταίο λεπτό σα βόμβα!!! 💥 Ο κόσμος έτρεξε στο γήπεδο σα να βγήκε βραβείο ο τελευταίος φίλος!!! Τώρα;;; Τώρα βλέπω τρεις αγώνες που η μπάλα χάνεται σα αερόστατο την Κυριακή βράδυ!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΦΤΑΙΕΙ;;; Ο Φόρης;;; Τα τρία βλήματα;;; Ή ΕΣΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΣΑΚΟΥΛΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ;;; 😤 Κι εκείνοι οι μεγάλοι παλιοί οι οποίοι σήμερα γράφουν ότι «η ομάδα είχε ιστορία» — εσείς ξέρατε πως πριν δέκα χρόνια ο Ατρόμητος έκανε playoffs σα πρωταθλητές;;; ΞΕΡΑΤΕ ΠΩΣ ΤΟΤΕ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΝ 90 ΛΕΠΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΡΙΟ;;; Κι τώρα;;; Τώρα η ίδια ομάδα λύνει το πρόβλημά της κάνοντας τρείς αλλαγές σα να τρέχουν για λεωφορείο στις 21:45!!! 🚍💨 ΠΟΙΑ ΦΟΡΜΑ;;; ΜΙΑ ΦΟΡΜΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥΣ!!! 😡🔴

Τρεις βολές γύρω από το Περιστέρι; 🤡 Τρεις βολές κάνουνε έναν γύρο του γηπέδου — αυτοί εδώ όμως έκαναν τρεις γύρους μέσα στη χρονιά κι έτρεχαν σα χαμένοι στην πόλη των αγγέλων! Ρε Christos, πάμε λίγο πιο πέρα από τους αυτούς που κάνουν αγώναδες σα νυφιάτικο τραγούδι στις δύσκολες στιγμές. Εμένα με πιάνουν αυτοί οι αριθμοί: τρεις νίκες τις πρώτες τρεις αγωνιστικές, κι ύστερα τρεις ήττες τις επόμενες τρεις — σαν κάποιος να έπαιξε ρουλέτα με μια μπάλα και ξύπνησε χτες το πρωί δίπλα στον Παναθηναϊκό. Εγώ θυμάμαι όταν πήγαινα μπαμπάς στις αρχές των 2000ς στο γήπεδο εκεί πλάι στη Λάρισα — τότε ο Ατρόμητος έκανε διακοπές στους playoffs σα να είχε βρει χρυσό βουνό! Σήμερα όμως βλέπω μια ομάδα που αποφασίζει πως η μπάλα είναι επικίνδυνο παιχνίδι πριν φύγει από το αποδυτήριο. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί έξω στην κερκίδα, είδα τρεις αγώνες που η ομάδα έκανε περισσότερες αλλαγές πριν τα πρώτα είκοσι λεπτά από όλες τις ομάδες μαζί σα τσούρμο δημοτικών σχολείων! Και εσύ Πανιώνιε, όταν λες πως αυτοί οι τρεις αγώνες είναι τριών αγώνων κρίση επειδή η ομάδα ξέχασε πως πρέπει να κρατάει τη μπάλα… ρε αδερφέ, αυτός ο Ατρόμητος έχει ιστορία μεγαλύτερη από το καλό μου παλτό! Δεν είναι θέμα φόρμας — είναι θέμα εγκεφάλου πάνω στη μπάλα. Πριν δέκα χρόνια έκαναν playoffs σαν πρωταθλητές· σήμερα κάνουν αγώναδες σα να τους βγάζει ο δικηγόρος τους εκτός έδρας! Κι εγώ σου λέω μία αλήθεια τώρα: εκείνος ο τύπος που έκανε τρεις νίκες στις αρχές Σεπτέμβρη ήταν ίδιος εκείνος που σήμερα κάνει τρία αυτογκόλ στις τρεις τελευταίες — μόνο που σήμερα άλλαξαν τα πρόσωπα πάνω στο χορτάρι! 😂

Άκου να σου πω κάτι για το Περιστέρι αυτά τα βράδια όταν η κερκίδα κρύβεται πίσω από τις σκιές σα μια εικόνα από παλιό κινηματογράφο... τρεις αγώνες, τρεις αυτόματοι αποβολείς σαν να είχες στείλει τρεις φορές τον ίδιο ηθοποιό επί σκηνής χωρίς δεύτερη λήψη. Τίποτε άλλο δεν ακούς εκεί πέρα από το σφύριγμα και τρία ξερά γκολ — όχι επειδή ο Ατρόμητος χάνει, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν ήδη βγάλει τα γυαλιά ηλίου πριν καθίσουν στις θέσεις τους. Κι όταν τελειώνει ο αγώνας βλέπεις τους ίδιους φίλους να στέκονται σα στήλες αλάτι κουνώντας σημαίες σα να γίνονται οι ίδιοι πρωταθλητές στην άμμο... τι γίνεται ρε παιδιά; Αυτοί που τραγουδούν στους δύσκολους αγώνες τώρα γράφουν ιστορίες σα μαθητές που ξέχασαν να ανοίξουν το βιβλίο πριν τις εξετάσεις! Την προηγούμενη Κυριακή έβλεπα τον Γιάννη στο τελευταίο λεπτό ν' ανοίγει το κινητό του στη μέση του γηπέδου σα να ψάχνει αντίγραφο του απολυτήριου... και να λέω την αλήθεια, εκεί είδα την ίδια εικόνα που βγάζουν οι αριθμοί: μία ομάδα που ξέχασε πως η μπάλα θέλει περισσότερα από δεκαπέντε δευτερόλεπτα μέσα στα πόδια της. 🤫

τι λες ρε παιδιά εγώ τώρα απορείς — τρεις νίκες μέσα στις τρεις πρώτες αγωνιστικές σα να είχε περάσει ο Ατρόμητος από κάποιο νυχτερινό σχολείο ποδοσφαίρου πριν από δέκα χρόνια και ξύπνησε ξαφνικά με όλους τους τίτλους στα χέρια; ναι σίγουρα ήταν ωραία η αρχή, αλλά μετά τι έγινε ρε γαμ... μετά βρέθηκε μια ομάδα εκεί στο Περιστέρι που έκανε τρείς γύρους γηπέδου τριγύρω σα να ψάχνει την έξοδο επειδή ξέχασε πως έχει πόρτες! οι ίδιοι φίλοι που τραγουδάνε στους δύσκολους αγώνες τώρα στέκονται σα κουρτινό που περιμένει να τελειώσει το έργο για να βγει στην παρέλαση — τρεις αγώνες, τρεις αυτόματοι αποβολείς σαν να τους είχε στείλει ο προπονητής στη βιτρίνα του γυμναστηρίου αντί για το γήπεδο. θυμάμαι τον Οκτώβριο του ’97 εκεί στη Λάρισα όταν ο Ατρόμητος έκανε playoffs σα να του είχαν δώσει εισιτήριο για τον παράδεισο και όλα αυτά επειδή κρατούσε τη μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα παραπάνω απ' όσο κάνει τώρα τρεις αλλαγές πριν τελειώσει το πρώτο δεκάλεπτο. σήμερα όμως αυτή η ομάδα μοιάζει σα να παίζει σκάκι ενώ ο αντίπαλος κάνει αγώνα street football στο σπίτι της — τρίτες αλλαγές πριν τα είκοσι πρώτα λεπτά σαν οι παίκτες ν' ακολουθούν το παιχνίδι σα να είναι η πρώτη φορά που βλέπουν γκολ. και όσοι τρέχουν γύρω-γύρω με τις σημαίες σα εθνική ομάδα αμέσως μετά τον αγώνα ας μαζέψουνε πρώτα τις φωτογραφίες τους επειδή εκείνοι οι τρεις αγώνες δεν ήταν κακή φόρμα — ήταν αυτογκόλ σπρωγμένο πάνω στον εαυτό τους μέσα στο Περιστέρι εκείνες τις τρεις Κυριακές. μια ομάδα που πριν δέκα χρόνια έκανε αγώναδες μέχρι τέλους επειδή είχε ανθρώπους που θύμωναν όταν η μπάλα έφευγε σα σαΐτα τώρα κάθεται σα βάρκα που φορτώνει πέτρες επειδή κάποιος ξέχασε πως η μπάλα πρέπει ν' αγαπιέται και όχι ν' αλλάζεται σαν παλιά κάλτσα κάθε δεκαπέντε λεπτά. τέλος πάντως, θα δούμε πως θα τελειώσει αυτό το σόου — αν συνεχίσουν έτσι, το Περιστέρι πρόκειται να γίνει μουσείο ζωντανής ιστορίας των αυτογκόλ επειδή εκείνοι οι τρεις αγώνες δείχνουν ότι κανείς δεν ξέρει πια πού είναι η μπάλα όταν ανοίγει ο αγώνας.