Γιατί η UEFA τιμώρησε την Μάντσεστερ Σίτι για το Financial Fair Play ενώ έδινε…
Γεια σου ρε φίλοι... 😅 ακόμα το μαθαίνω ετούτο; πώς γίνεται η UEFA να μαλώνει ομάδα για οικονομικά ενώ οι ίδιοι δίνουν εκατομμύρια στους παίκτες;;;
Γιατί άμα η ομάδα έχει λεφτά ας τα ξοδεύει όπου θέλει;; 🙄 πιστεύω πως η κόλαση ξεκινά εκεί που κάποιος νομίζει πως κάθε εκατομμύριο στην τσέπη μπορείς να το βγάλεις παρακαλώ αέρα;;;
Γιατί να υπάρχουν αυτά τα πλαίσια;; τι ζητάνε τελικά;; Την ίδια στιγμή να χτίζουν ομάδες με αστέρες 200 εκατομμύρια;; 😬
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
τι σόι αστείο παιχνίδι είναι αυτό εδώ; η ουσία είναι ότι το financial fair play δεν σου λέει "μικρός είσαι, δεν έχεις λεφτά, μην ξοδεύεις", ας πούμε. η ουσία είναι ότι σου λέει "δεν μπορείς να ξοδέψεις πάνω από αυτά που εισπράττεις αλλιώς το σύστημα δέχεται σοβαρό πλήγμα". σαν όταν βγάζεις νερό από την πισίνα όσο καιρό μπορείς, μα δεν μπορείς να αδειάζεις όλο το νερό επειδή μια βδομάδα έχει μεγάλη ζήτηση — γιατί έτσι καταστρέφεις τον κύκλο κι εκεί γύρω η πισίνα σου γίνεται χαλάσματα. η μάντσεστερ σίτι είχε κόψει ουσιαστικά στα πρότυπα μεγαλύτερα κέρδη και εμφανιζόταν άλλα χρέη σαν έξοδα των ιδιοκτητών, αυτό ήταν σαν να λες πως έχεις μεγάλο εισόδημα επειδή σου έδωσε η μαμά σου ένα εκατομμύριο την προηγούμενη βδομάδα, αλλα δεν κέρδιζες τόσο εσύ πραγματικά. έτσι γίνεται μπάχαλο στον πολιτισμό του αθλητισμού όταν κάποιος βάζει μεγάλα νούμερα χωρίς βάση.
Ρε αγόρια μου, το Financial Fair Play δεν είναι κάποια μίζερη γραφειοκρατία που κυκλοφορεί σαν ντουντούκα στους ιδιοκτήτες της Μάντσεστερ Σίτι επειδή εκείνοι αγοράζουν καναρισια φθηνό κρασί αντί για μαύρο ψωμί στην σούπερ μάρκετ.
Φανταστείτε μία μικρή οικογενειακή επιχείρηση που παράγει λουκουμάδες. Πρώτη χρονιά: έχεις νερό να κάμεις λουκουμάδες, έχεις αλεύρι, έχεις ζάχαρη — βγάζεις 50.000 ευρώ καθαρό κέρδος. Δεύτερη χρονιά: αποδείξατε ότι μπορείτε να βγάλετε 50.000 ευρώ και σας δίνει η τράπεζα ένα δάνειο 10 εκατομμύρια επειδή σας βλέπει επιτυχημένους — έτσι λέμε πως το δάνειο σας κάνει πιο επικερδείς στους άλλους. Τρίτη χρονιά: αγοράζετε μεγαλύτερο φούρνο, περισσότερες πρώτες ύλες, προσλαμβάνετε δύο εργάτες στη γωνία — ξοδεύετε 150.000 ευρώ παραγωγή, αλλά τελικά βγάζετε μόνο 30.000. Το πρόβλημα; Ξοδέψατε περισσότερα από αυτά που εισέπραξατε επειδή η τράπεζα σας έδωσε δάνειο παραπάνω από αυτό που πραγματικά είχατε ανάγκη — και τώρα ο επόμενος παραγωγός λουκουμάδες κοιτάει εσάς σαν παράδειγμα: "Μα γιατί αυτοί βγάζουν τόσα λουκουμάδες ενώ εγώ αγωνίζομαι με τα ίδια υλικά;" Απάντηση: επειδή εκείνοι αγοράσανε δάνειο υπεράνω των πραγματικών δυνατοτήτων τους και μπήκαν μέσα σε μία κούρσα υπερπαραγωγής που τελικά τους γκρέμισε.
Στην ουσία λοιπόν, το Financial Fair Play είναι σαν τον οικολογικό νόμο που λέει: "Δεν μπορείς να κόβεις περισσότερα δέντρα από αυτά που φυτεύεις, αλλιώς στο τέλος η χώρα σου γίνεται έρημος." Εδώ η υπόθεση είναι μεγαλύτερη: αν μία ομάδα λιανίζει εκατομμύρια εκατομμύρια υπό την φιλοδοξία μία ημέρα να γίνει κάτι μεγαλύτερο, στην ουσία διαρρηγνύει τον κύκλο της αθλητικής οικονομίας — ξοδεύοντας περισσότερα από αυτά που εισέρχονται τόσο πολύ γρήγορα ώστε στο τέλος, ο οικοσύστημα (των ομάδων, των πρωταθλημάτων, ακόμα και των εθνικών ομάδων) καταρρέει επειδή κάποιος βρήκε τον τρόπο να σπάσει το σύστημα πιστεύοντας πως αυτό θα συνεχίζεται για πάντα.
Η Μάντσεστερ Σίτι κατάλαβε αυτήν την φορά ότι πήγε παρακάτω — χρησιμοποίησε εμπορικές συμφωνίες υπερτιμημένες σαν τρόπο να παρουσιάσει μεγαλύτερα κέρδη ενώ στην πραγματικότητα αυτές οι συμφωνίες ήταν περισσότερο ένας τρόπος εμφάνισης ότι τα έσοδα μεγαλώνουν τεχνητά. Στην πράξη όμως, η UEFA έκανε ένα μεγάλο βήμα προς εκείνον τον σκοπό: να μην επιτρέπει στις ομάδες να χρησιμοποιούν υπερβολικές εμπορικές συναλλαγές σαν άλλοθι για να δείξουν μεγαλύτερα κέρδη από αυτά που υπήρχαν πραγματικά — ώστε την επόμενη περίοδο, οι ομάδες να πρέπει να υπάρχουν εντός ενός κανονικού πλαισίου οικονομικών αποφάσεων που βασίζεται αποκλειστικά στις πραγματικές τους δυνάμεις εισόδου.
Και βεβαίως, όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το πόσα δίνουν οι ομάδες στους παίκτες τους — εκεί γίνεται το αριστουργηματικό κόλπο του νόμου αυτού. Η υπόθεση είναι πως όσο περισσότερο ξοδεύεις χωρίς βάση, τόσο πιο γρήγορα γίνεται η ομάδα ένας πύργος από τραπουλόχαρτα που κάποια στιγμή θα καταρρεύσει, φέρνοντας μαζί της ολόκληρο το οικοσύστημα του πρωταθλήματος. Στην θέση τους εμείς περιμένουμε πως μία ομάδα σαν την Μάντσεστερ Σίτι, με τόσο μεγάλο οικονομικό οικοδόμημα όπως η Premier League, αντιλαμβάνεται ότι τελικά η δύναμή της είναι η φανέλα τους — όχι κάποια υπερβολική κίνηση στην γραφειοκρατία των αριθμών.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ακούστε, αυτά τα πλαίσια είναι σαν τους κανόνες του σχολείου όταν ήμουν μικρός… Τι θυμάμαι; Αυτοί οι μεγάλοι ντιρεκτόροι του γυμνασίου μου έπαιρναν όλα τα λεφτά από τους γονείς των παιδιών για το δείπνο της γιορτής κι έλεγαν ότι ήταν "για το σχολείο" — μα μπαίνοντας μέσα είδα ότι αγοράζανε κουπόνια πίτσας τρία φορές πάνω από την πραγματική τους αξία επειδή κάποιος είχε στήσει ένα μαγαζί δίπλα. Στο τέλος βγήκε φόρα ο σύλλογος γονέων και σκόρπισαν όλα αυτά τα ψεύτικα κουπόνια σαν κομφετί… κι εμείς πεινάσαμε και τρίτη φορά!
Εδώ γίνεται κάτι παρόμοιο: λες ότι βγάζεις κέρδος 100 εκατομμύρια, αλλα ξαφνικά η UEFA βλέπει ότι μέρος αυτού του κέρδους είναι πλασματικό επειδή η ομάδα έκλεισε συμβόλαια φιλικά… με εταιρίες δικτάτορων της Μέσης Ανατολής — και αυτά τα συμβόλαια είναι σα ντουζέν χαρτονομίσματα. Το ερώτημά σας: κι αν μια ομάδα βρίσκεται σε ζωντανή ανάγκη, π.χ. ένα μικρό πρωτάθλημα της Ουκρανίας μετά τον πόλεμο, και αποφασίζει να ξοδέψει 30 εκατομμύρια παραπάνω επειδή ο ιδιοκτήτης λέει "δεν έχω άλλα σχέδια παρά μόνο το σύλλογό μου;" Τι κάνει τότε το Financial Fair Play;
Από τη μια δεν μπορούν να τα φυλακίσουν… Από την άλλη, μιλάμε για ψεύτικες οικονομίες που σύντομα γίνονται σα μιναρέδες από χαρτί — τι γίνεται όταν η επόμενη ομάδα πείσει την ίδια εταιρεία να δώσει άλλα ψεύτικα λεφτά εκεί; Το σύστημα γίνεται σα ντόμινο κι όλοι πέφτουν μαζί… Οπότε μπορεί η UEFA να πιέσει περισσότερο, ναι — μα πρώτα πρέπει να βγάλει έναν κανόνα ειδικό για τις χώρες που έχουν βγει από πόλεμο… Γιατί αλλιώς όλα αυτά τα οικονομικά πλαίσια μπαίνουν πάνω στα θύματα κι όχι στους θύτες. 🤔
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Άκου με τώρα. Το να δίνουν οι ομάδες εκατομμύρια στους παίκτες δεν έχει απολύτως τίποτα να κάνει με το Financial Fair Play. Το πρωτάθλημα της Premier League μπορεί να σου δίνει συμβόλαια εκατομμυρίων στις ομάδες του, αυτό όμως δεν είναι μέρος του οικοσυστήματος που προστατεύει η UEFA. Γιατί; Γιατί το FFP αφορά αποκλειστικά τις δαπάνες *εντός* ενός λογικού πλαισίου συγκριτικά με τα εισοδήματα που η ίδια η ομάδα παράγει — όχι αυτά που φτάνουν από εξωτερικές πηγές όπως αυτά τα ίδια πρωταθλήματα ή σπόνσορες.
Το θέμα δεν είναι ποιος ξοδεύει τι στους παίκτες του, αλλά πόσα ξοδεύει η ομάδα *από τα δικά της κέρδη* χωρίς να δημιουργεί εικονικές ροές χρημάτων μέσω κοψίματος χαρτιών. Η Μάντσεστερ Σίτι κατηγορήθηκε επειδή χρησιμοποίησε εμπορικές συμφωνίες υπερτιμημένες έτσι ώστε να εμφανιστεί μεγαλύτερο κέρδος στα βιβλία τους — σαν έναν ιδιοκτήτη που γράφει στους λογαριασμούς ότι βγάζει 200 εκατομμύρια ενώ στην πραγματικότητα έχει μισό. Αυτά δεν είναι νούμερα τζέντλεμαν για κανέναν τύπου στοιχηματισμό· είναι ψεύτικες οικονομίες που οδηγούν ολόκληρες ομάδες στον γκρεμό όταν κάποια στιγμή λήξει το φάντασμα.
Το πιο κρίσιμο λοιπόν εδώ δεν είναι τα εκατομμύρια στους παίκτες, αλλά το πως αυτά τα εκατομμύρια εμφανίζονται στις οικονομικές καταστάσεις. Κανείς δεν σου απαγορεύει να ξοδέψεις πολλά — σου απαγορεύεται όμως να ξοδεύεις περισσότερα από αυτά που πραγματικά εισπράττεις μέσω νόμιμων εσόδων. Αυτό είναι το core του FFP: να μην γίνεται η οικονομία του πρωταθλήματος ένας μεγαλύτερος δρόμος του γκουλφ όπου κάποιος κόβει μπροστά από όλους επειδή βρήκε τον τρόπο να κυκλοφορήσει περισσότερα ψεύτικα τραπουλόχαρτα.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Ώρες-ώρες εδώ στον πάγκο του Χανίων δίνω αρκετούς γύρους στους επισκέπτες μου να καταλάβουν ότι η χρηματοοικονομική τάξη πραγμάτων στο ποδόσφαιρο δεν είναι θέση κράτους ανατολής· είναι μάλλον ένας ζωντανός οργανισμός όπου κάποια ισορροπία πρέπει να κρατήσει αλλιώς γινόμαστε θέαμα των Αρειαδνών. Πάμε λοιπόν να δούμε το πράγμα σα χρήμα στα χέρια σου: πόσα βγάζεις κι από πού βγαίνεις αυτά.
Λοιπόν, φίλε μου από τους Αρείους (ναι, μιλάω στον PAO_Thyra), η ιστορία με τη Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι μία τιμωρία επειδή έκαναν πάρτι στις μεταγραφές των παικτών· είναι επειδή υπολόγισαν τις εμπορικές συμφωνίες τους σαν έσοδο ενώ στην ουσία ήταν κλειστά σχέδια με σκοπό την εμφάνιση μεγαλυτέρου κέρδους. Στην Premier League οι ομάδες μπορούν να ξοδέψουν όσοι έχουν — όμως ο κανόνας FFP λέει: *"Δεν μπορείς να ξοδέψεις περισσότερα από αυτά που εισπράττεις μέσω κανονικών εσόδων"* γιατί αλλιώς καταστρέφεις τον κύκλο της οικονομίας εντός του πρωταθλήματος. Κοίταξε το πώς δουλεύουν οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις: όταν μία μανάβισσα πουλάει τις ντομάτες της σε μεγαλύτερη τιμή επειδή κάποιος τύπωσε πλαστά τιμολόγια, στο τέλος κανείς δεν βρίσκει ντομάτες αγοράσιμες — κι εδώ γίνεται ακριβώς αυτό.
Ο Kostas_AEK έδωσε μία ωραία εικόνα με την πισίνα: όταν κάποιος αδειάζει το νερό επειδή βρήκε έναν γρήγορο τρόπο να το αντλεί, σύντομα η πισίνα γίνεται γκρεμός κι εκεί γύρω δεν περισσεύει κανείς νερό. Το ίδιο συμβαίνει όταν μία ομάδα εμφανίζει μεγάλα κέρδη μέσω ψεύτικων εμπορικών συνεργασιών — η επόμενη ομάδα δεν μπορεί πια να δει πόσο πραγματικά εισπράττει κι έτσι ξεκινά ένας αγώνας δρόμου προς την αύξηση εσόδων μέσω πλασματικών μονοπατιών. Η UEFA θέλει να σταματήσει αυτό τον τροχό επειδή αλλιώς η οικονομία των πρωταθλημάτων γίνεται σα ντόμινο· μία ομάδα πέφτει κι όλο το οικοσύστημα γίνεται ερείπια.
Και τώρα στον Prasinos_opados: ναι, υπάρχει μία μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός μικρού πρωταθλήματος Ουκρανίας μετά τον πόλεμο και μιας ομάδας σαν τη Μάντσεστερ Σίτι. Η UEFA έχει ήδη ξεκινήσει την κουβέντα για τους ειδικούς κανόνες εκείνους όπου οι ομάδες βρίσκονται υπό ιδιαίτερες συνθήκες — όμως μέχρι να γίνει αυτό, το σύστημα συνεχίζει να βλέπει τις οικονομίες σα μία κλειστή αλυσίδα. Όταν μία ομάδα παρουσιάζει κέρδος 100 εκατομμύρια αλλά τα τρία τέταρτα προέρχονται από μία υπερτιμημένη συμφωνία με έναν πάροχο υπηρεσιών ο οποίος τελικά γράφει τιμολόγια σαν καρτούν χαρτονομίσματα, τότε εκείνος ο κυβερνήτης του πρωταθλήματος βλέπει ένα ψεύτικο τσιμέντο· αρχίζει να λέει "πως αυτοί βγάζουν τόσο εύκολα;", σπεύδει να δανειστεί κι έτσι χτίζει έναν πύργο από τραπουλόχαρτα. Αυτό λοιπόν που προσπαθεί η UEFA να προστατεύσει δεν είναι οι ομάδες καθεαυτές· είναι η αξιοπιστία του όλου οικοσυστήματος.
Στον Thrylos_1908: πλήρως σύμφωνος πως τα εκατομμύρια στους παίκτες δεν έχουν σχέση με το FFP· αυτά είναι ξοδίσματα εντός ενός πρωταθλήματος. Ωστόσο, όταν μία ομάδα παρουσιάζει κέρδος υπερβολικό λόγω ψεύτικων εμπορικών συμφωνιών, τότε αυτό το ψέμα βγάζει όλα αυτά τα εκατομμύρια — σα έναν καλλιτέχνη που βάφει τον κήπο του ψεύτικα χρώματα· σύντομα κανείς δεν ξέρει τι κάνει κανείς εκεί μέσα.
Και για να κλείσω με μία εικόνα από τη δουλειά μου ως αναλογιστής: φαντάσου έναν ισολογισμό σα ζυγαριά· η μία πλευρά είναι οι εισπράξεις σου (πωλήσεις εισιτηρίων, τηλεοπτικά δικαιώματα, σπόνσορες) κι εκεί όλο το σύστημα ξέρει πως αυτές είναι πραγματικές· η άλλη πλευρά είναι οι δαπάνες (παικτάκια, γήπεδα, δομές). Το FFP λέει: *"Οι δαπάνες σου δεν μπορούν να ξεπεράσουν την πραγματική βαρύτητα αυτών που κρατάς στη ζυγαριά σου· αλλιώς σπάει η ισορροπία κι όλοι πέφτουν μαζί."* Αυτό είναι όλο — τίποτε άλλο· τίποτε περισσότερο από την αρχή πως ένας οργανισμός δε ζει για πάντα πάνω σε πλαστά υπόλοιπα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι κρίμα ωραίο πράγμα κι αυτό — όσοι ψιλοβάφουν τις οικονομίες τους σα χριστουγεννιάτικο δέντρο να νιώθουν σαν Πρωτοχρονιά αντί για Πρωτοχρονιά 😄 ε λοιπόν ρε γαμώ το τους ιδιοκτήτες που ζούνε στον πύργο από τραπουλόχαρτα κι εσύ ξέρεις πως μια μέρα αυτός ο πύργος γίνεται σκόνη
ακούστε τώρα μία ιστορία που θυμάμαι σα χτες — μια βόλτα στη Ρόδο πριν χρόνια, στις Κολύμπους που τα μάτια σου ζαλίζονται από την θάλασσα, και ένας γέρος ψαράς μου λέει: *"μωρέ παιδί μου, όταν είσαι μικρός ψαρεύεις όσο ψαρεύεις· όταν μεγαλώσεις βάζεις περισσότερα δίχτυα επειδή νομίζεις πως η θάλασσα είναι άπειρη. Μα εκείνη την ημέρα που ο άλλος ψαράς βάλει δίκτυα σα πλοίο του πολέμου και αρχίσει να τραβά σα θηρίο όλα τα ψάρια γύρω γύρω — τότε σβήνουν ακόμη και αυτοί που είχαν κανονικά δίχτυα. Η θάλασσα γίνεται έρημος· κι εσύ, αντί χαράς, έχεις το θάνατο στα χέρια σου."*
αυτό βλέπουμε κι εδώ ρε φίλοι μου — η UEFA δεν μαλώνει την Μάντσεστερ Σίτι επειδή ξόδεψε εκατομμύρια στους Σουκερ της εποχής· την μαλώνει επειδή χρησιμοποίησε ψεύτικα χρήματα σα μεγάλος ψαράς στον γκρεμό. Το Financial Fair Play δεν είναι κάποιος μπάσταξης για τους ιδιοκτήτες· είναι σαν αυτόν τον νόμο του ψαρά: όταν παρουσιάζεις κέρδος 200 εκατομμύρια μέσω μιας υπερτιμημένης συμφωνίας με ένα κράτος της Μέσης Ανατολής, τότε εσύ δεν βγάζεις αυτά τα 200 εκατομμύρια από την επιχείρηση σου· βγάζεις ψεύτικο αέρα σα μπουκάλι αναψυκτικού που κανείς δε μπορεί πια να πιει. Την ίδια στιγμή, άλλες ομάδες βλέπουν αυτό το νούμερο και αρχίζουν να ψάχνουν τον δρόμο τους προς ψεύτικα κέρδη κι έτσι ολόκληρος ο πολιτισμός του πρωταθλήματος μετατρέπεται σε μια θάλασσα χωρίς ψάρια.
γιατί λοιπόν υπάρχουν αυτοί οι περιορισμοί όταν κάποιος έχει πολλά λεφτά; γιατί αλλιώς γινόμαστε θέαμα αυτών που ακολουθούν τους κανόνες εμείς — σα μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που δίνουμε το αλεύρι μας και αυτοί αυτοί που έφτιαξαν χάρτινες μονάδες του αλεύρου σου λένε πως έχουν όλο το ψωμί της γειτονιάς. Η UEFA δεν προσπαθεί να σώσει τους ιδιοκτήτες· προσπαθεί να σώσει το ποδόσφαιρο σαν οργανισμό όπου κάποιος παίζει εντός των κανόνων κι οι άλλοι να μην καταρρεύσουν επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο δρόμος του γκολφ είναι ατσάλινος.
ως προς τον Prasinos_opados — εδώ υπάρχει μεγάλη ευαισθησία βλέπω. Όμως ας μην ξεχνάμε πως η οικονομία δεν είναι σα σχολείο όπου ο διευθυντής κλέβει τα κουπόνια πίτσας· είναι ζυγαριά κι η ζυγαριά ξέρει πότε κάποιος βάλει πλαστά βάρη. Την ίδια στιγμή που η Ουκρανία αγωνίζεται σα χώρα, κάποιος άλλος παίζει σα παραχαράκτης σημάτων — κι αυτό δεν τολμάει κανείς ντροπή στο σύστημα. Οι κανόνες για τις χώρες που βγήκαν από πόλεμο βγαίνουν σιγά σιγά· μέχρι τότε όμως εκείνοι που βγάζουν πλαστά κέρδη στέλνουν όλους μας στον γκρεμό.
με δυο λόγια: ο κανόνας είναι αυτός — δεν ξοδεύεις περισσότερα από αυτά που πραγματικά εισπράττεις μέσω νόμιμων εσόδων, αλλιώς όλοι γινόμαστε θέαμα μιας οικονομίας που στηρίζεται στο ψέμα