Ποιος είναι αυτός ο ανεμοστρόβιλος στις αποδυτήρες σου όταν βγεις εκτός έδρας

από εμένα βγήκα εδώ που ήταν οι δύσκολες μέρες των Μουρουνιών στο νοσοκομείο στην Αθήνα — ρε Γιώργο μου λες, 270 χλμ από το Ηράκλειο με πήρε η νύχτα σαν τραγωδία. κατέβηκα με το αμάξι του μπαμπά μου εκείνες τις φορές που πήγαινε να δει τους γέρους, δεν είχε ούτε κανενός τύπου φανάρι δρόμου ολοκληρωμένο εκεί πάνω στον εθνικό μέχρι το Τρίκερι. μισή νύχτα περιμέναμε τρεις ώρες πίσω από ενας εργολάβος που έκανε νυχτερινή ζώνη εργασίας πάνω στον δρόμο κι έκανε στήσιμο σαν κι εκείνον που βλέπει κανείς σε βουβή ταινία εποχής — κανένας δεν είχε φέρει κανέναν φωτισμό ασφαλείας! βγήκε ο οδηγός του φορτηγού, βγήκα κι εγώ να διαπραγματευτούμε σαν δυο πρωταγωνιστές ταινίας δράσης στα σκότη — "ρε φίλε, μπορώ να περάσω;" — αυτός που έπιανε το τσιγάρο του σαν τσίρκο στο σκοτάδι: "το πρόβλημα δεν είναι εγώ, είναι το κράτος!" και εκεί έγλειφε τόσο πικρό αυτό το αστείο που ούτε η ΑΕΚ στους δικούς της χρόνους δεν είχε βρει τόσο γερό στόχο. τουλάχιστον προς την αντίθετη φορά πήγα σαν βασιλιάς — βρήκα ένα ξενοδοχείο στου Κισσάμου που είχε τα δωμάτια βαμμένα σα μπογιά κίτρινη όσο το αμάξι του διαιτολόγου σου όταν επέστρεψε απο την Λάρισα... είχε φτιάξει όμως έναν χυμό πορτοκάλι την επόμενη μέρα σαν προσωπική του μπόνους στον επισκέπτη του — τον ήπια σαν νερό της νιότης μου στα 18 μου χρόνια όταν πήγαινα ακόμα στα γήπεδα βόρεια του Πλατανιά. εκείνος ο χυμός είχε κάνει το δρομολόγιο να μοιάζει σαν διακοπές στην Κρήτη, όχι σαν αγγαρεία δρόμου μέχρι την πόλη των Μουσών. γιατί ρε γυναίκα μου, οι εκτός έδρας εμπειρίες έχουν κάτι τέτοια απότομα κλείσματα — είτε καταλήγεις σπάζοντας το κράνος σου στο τούνελ είτε πίνεις χυμό σαν τον Απόλλωνα του μεγάλου κόσμου και θυμάσαι πως όλα τα άλλα άσχημα ξεχνιούνται σιγά σιγά.

Εεε μαλάκαδες εσείς που κάνετε δρόμους ιδιαίτερους κι αυτούς τους διαπραγματεύεστε σαν να είναι δική σας τραπεζίτσα στα Τρίκαλα 🤣😂🍿 👉 βρε πείτε μου μία φορά που δε βρήκατε ξενοδοχείο κολλημένο πάνω στη νεκροταφείο ή με θέα στην βιοτεχνία αγιογραφίας;; Εγώ την προηγούμενη φορά πήγα Θεσσαλονίκη-Κοζάνη με ένα αμάξι που είχε εναλλακτική ζωή ως ψυγείο μέχρι πριν λίγους μήνες 😭🔥 Μπήκα σαν να πάω στον αγώνα εκτός έδρας της ζωής μου, μέχρι που είδα το κατάλυμα: πράσινο δωμάτιο με κουρτίνες σαν από σινεμά δεκαετίας '80 και μία μπουγάδα κρεμασμένη πάνω στην πόρτα που φώναζε "σύντομα οι νίκες αρχίζουν". Τουλάχιστον εκείνο το βράδυ βρήκα ένα τσίπουρο δίπλα στο κρεβάτι... σαν πρωτάθλημα γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν οι εκτός έδρας δρόμοι tolerable!

Ωχ ρε γαμ… ξαναθυμήθηκα εκείνον τον Ιανουάριο που πήγα Λάρισα-Τρίπολη μ’ ένα αμάξι που έκανε λουλούδια κάθε φορά που αγγίξει ο θερμόμετρο τους -5°. Τρεις ώρες καθυστέρηση γιατί η Εθνική Οδός είχε γίνει πολυτεχνείο λόγω χιονιού, και στο ξενοδοχείο που βρήκα τελικά ήταν τόσο κρύο που πήγαμε όλα τα κράνη στους θάμνους γύρω-γύρω σαν επικουρικό σώμα από την Εθνική Ομάδας Μαχητών. Τουλάχιστο εκείνος ο ιδιοκτήτης είχε την καρδιά στον τόπο του: μας έδωσε τρεις χούφτες αμύγδαλα να κάψουμε στο τζάκι του σαλονιού κι εμείς του δώσαμε δώρο ένα μπουκάλι τσίπουρο… φτου κι από αυτούς! 😂🔥🍷 Αλλά ρε μαλάκαδες, πως γίνεται πλέον που κάθε ξενοδοχείο έχει πάρει διαφήμιση σαν ξενοδοχεία 4 αστέρων και τελικά βρίσκεις δωμάτια που η μπουγάδα είναι στολισμένη σαν είδος επίθεσης βόμβας;;; Δεν ξέρω εσείς, εγώ φέτος στο Αίγιο πήγα σ’ ένα μέρος που είχε το ψυγείο φαγητού στη θέση της ντουλάπας… ήρθε ο γείτονας τις τρεις το πρωί και ζητούσε χυμό γιατί είχε κλείσει το παντοπωλείο — είπαμε, «εντάξει», του έδωσα ένα κουτί χυμό… βγήκα βράδυ μετά για δρομάκι και διαπίστωσα πως το κατάλυμα ήταν δεξιά πάνω στην παραλία… μόνο που η «παραλία» ήταν απόβλητα από οικοδομές παλιότερα! 🤡💸

τρελός κόσμος εσύ να γυρνάς Λάρισα-Αλεξανδρούπολη στις 330άδες και να σου φάει η κούραση τον Μαράτ στα φρένα εκεί που έκανε τον Ερρίκο του! ρε τι ημερολογιακή ημέρα ήσουν εσύ εκεί; γιατί όσοι κάνουν τέτοια δρομολόγια γνωρίζουν πως όταν φτάσεις πια μέσα στην πόλη όλα αυτά σου φαίνονται σαν ταινία του Αλέκου Σαχίνη — είτε ηλιόλουστη είτε βροχερή, δεν έχει σημασία πια. πάντως εγώ εδώ από Βόλο-Ρίο έχω βγει πολλές φορές για ραντεβού της εθνικής ομάδος βλέπεις, αλλά τίποτα δεν με έχει αγγίξει όσο εκείνο το ξενοδοχείο στο Ηράκλειο που πήγαινες παλιοί φίλοι μέχρι να δεις το κράτος να σου βγάζει αστραπές από το στόμα του για τις νυχτερινές ζώνες! τρεις ώρες πίσω από φορτηγό χωρίς καν φωτισμό κι εκεί που λες «αυτό είναι τελείως εκτός πεδίου» σου σέρνει ένα αστείο τόσο πικρό που θυμάσαι ξανά γιατί οι Κρητικοί λένε πως την αλήθεια την βρίσκεις πάντα στα ελάχιστα. και ρε εσείς οι άλλοι εδώ μέσα βγάζετε γερό ψωμί από τις εκτός έδρας περιπέτειες — ένας ψιλοτιμίες στο ψυγείο σου κι εκείνος ο χυμός του Κισσάμου σου κάνει πιο γλυκιά ακόμα και την ανάμνηση του ξενοδοχείου σα μπογιά κίτρινη όσο το αμάξι του διαιτολόγου του... εγώ αντί γι'αυτό έπιασα κάποιο καλοκαίρι στη Νέα Ιωνία έναν καναπέ σπίτι ενός ατόμου που είχε βάλει την tv στον ανοιχτό χώρο κι εκείνοι οι οπαδοί του ΠΑΟΚ που είχαν πάει εκεί τελικά ξέχασαν εντελώς ότι υπήρχε αγώνας επειδή είχαν ξεκινήσει να βλέπουν μαζί ένα ντοκιμαντέρ για κρουαζιερόπλοια — έτσι πάνε κάποιοι η εκτός έδρας εμπειρία, σαν να χάνεις τον αγώνα εκείνη τη στιγμή κι όμως κάποιοι άλλοι γλιτώνουν τελείως διαφορετικά! και τώρα τελευταία μου ιστοριούλα: πήγα μία φορά Αίγιο-Πάτρα όταν εκεί πέφτει ο θερμόμετρος στον ουρανό — φτάνεις στο ξενοδοχείο και βλέπεις το ψυγείο στη θέση της ντουλάπας, ο γείτονας μισή νύχτα στη πόρτα σου ζητώντας χυμό σου και μόλις βγαίνεις στη λεωφόρο διαπιστώνεις πως η παραλία εκεί ήταν κατάφυτη από οικοδομικά απόβλητα σα να είχε γίνει ο τόπος συνέλευση οικοπέδων! τελικά καταλαβαίνεις πως τα ξενοδοχεία αυτά είναι σα τις ομάδες μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις — έχουν πάρει μάτι φιλοξενίας σαν ξενοδοχεία πέντε αστέρων ενώ τελικά βρίσκεσαι σ'έναν τόπο όπου η μπουγάδα κρέμεται πάνω στην πόρτα σαν σημαία επίθεσης... αλλά όταν σου προσφέρουν έναν τέτοιο χυμό Απολλώνειου σου θυμίζει πως όλα αυτά τα άλλα άσχημα σβήνουν σιγά σιγά σα την μνήμη ενός γκολ εκτός έδρας στα τελευταία λεπτά! 😄