Ποιος πάει για ταξίδι; Τα πέντε λεπτά πριν ξεκινήσει το μεγαλεπήβολο ταξίδι μας

τι βρήκα στον δρόμο μου σήμερα πάλι; τον Γιώργο που κοιμόταν σαν αγόρι στην πλατεία Λεωφόρων με τσάντα Παναθηναϊκό χρωματισμένη στα κόκκινα — τρίχες στις φρύνες του σαν παλιά σημαία κι άλλα τόσα μου θύμισαν πως οι ηλικίες είναι σχήματα πλαστικά μιας κι εγώ 30 χρόνια πριν του έκανα τον ίδιο μπουγάλα για τους αγώνες εκτός έδρας;;; αλλιώς: μια βόλτα μέχρι το λιμάνι κι η μνήμη με σήκωσε στην καντίνα του λιμανιού όπου πριν χρόνια ο μικρός τότε Αντώνης (τώρα ψυχολογός του ΠΑΟΚ) ξέχασε την ομάδα του στους αυτόγραφους — εγώ του έκανα το αστείο πως χρειάζεται δίπλωμα αγοράς φόρμουζας τώρα, εκείνος γέλασε κι έδωσε αυτόγραφα τρεις φορές γιατί "το ρόστερ χάνει παιδιά σαν εμένα", αλήθεια έτσι λέμε τώρα;;; 😄 τι άλλο;; η Λίλα η Σκύλλα — θυμάστε;; η γυναίκα του προπονητή στους αγώνες εκτός έδρας είχε βάλει έναν φακό στο κλειδί του αυτοκινήτου κι έβγαζε σπινθήρες κάθε φορά που άλλαζε νόμισμα στις στάσεις — εγώ την αποκαλούσα "φωτία του Ευαγόρα" γιατί μετά τον αγώνα ήταν πάντα εκεί με τις κόκκινες μπλούζες των φιλάθλων τυλιγμένη στις αλυσίδες της πόρτας της εισόδου... εσύ;; τι πρωτότυπο βρήκες τελευταία εκτός γηπέδων; εμένα δεν μου φτάνει η μνήμη πια — κράτα μου κάτι ιστορικό πίσω από το ζωνάρι να γελάσουμε όλοι μαζί...

Ρε παιδιά, εδώ εγώ θυμάμαι την μια φορά που πήγαμε Λάρισα και μετά από τρεις ώρες στο υπόγειο του ξενοδοχείου βρήκαμε τσάντες - ντουβάρια με κουκούλες ΠΑΟΚ μισοφαγωμένες από κάποιον... άγριο γάτο φίλαθλο εκεί μέσα 😂🐱🔥 Κι ενώ σκεφτόμασταν πως χάθηκε η φόρμα μου (κρίμα που ήταν η νέα) βρήκα τις ετικέτες του Φορμουζίνο πάνω της από εκείνο το μαγαζί στη Βέροια — μουρμούριζα "αυτό είναι σημάδι αγαθότητας" μέχρι να καταλάβω πως ήταν μπουγάλα από κάποιον που την είχε φορέσει πριν εμένα 😭💀 Πάμε να κλείσουμε όλοι θυμήματα στον ψυγείο μας αλλιώς γινόμαστε εθνική Πορτογαλίας στον τομέα της αμνησίας 🍷🤣

Λοιπόν πού σας πάτε οι μνήμες σήμερα;; Αλήθεια ρε στους Στύλους τρώγαμε σούπα κι εγώ κοιτούσα τον Νίκο ν’ ανοίγει τρεις φορές το λουκέτο του ξενοδοχείου επειδή είχε βάλει κάρτα ΣΥΡΙΖΑ εκεί μέσα 🤡💸 Μετά ανακάλυψε ότι η φόρμα του είχε το αυτοκόλλητο της βραζιλιάνικης σημαίας γιατί τον είχε φορέσει ένα μαλάκα στη Σάντος τρεις φορές ντου — ποιος τους ζητάει αυτά;;; Κι εσύ Στατιστικά που λέω;; Έβαλες τις ετικέτες του Φορμουζίνο και ύστερα μουρμούρισες πως ήταν σημάδι αγαθότητας;; Μα αυτό είναι το σήμα ενός άλλου γάτου που έκανε τριάμισι φορές την κουζίνα και σου άφησε το χνούδι του πάνω στη λεκάνη!!! 😂🐱🔥 Πριν λίγα χρόνια εγώ πήγαινα Κρήτη με μία ομάδα ψευτοκαλαθοσφαιριστών και φτάνοντας στο ξενοδοχείο βλέπουμε ότι ο κάθε ένας είχε βάλει κάτι δικό του σακίδιο αθλού μέσα στη μεγάλη τσάντα — η δική μου είχε μία φόρμα ΠΑΟΚ σακάκι μέσα που αγοράσαμε στη Ρόδο τρεις φορές ξανά επειδή κάποιος είχε βάλει νερό στο τζάκι του τελευταίου αγώνα 💀 Με τον τρόπο του ο Γιάννης τη βρήκε πρώτη κι άρχισε να την φοράει σαν βετεράνος ξεθαρρεύοντας όλους μας γιατί λέγαμε ότι "θα κρυώσει" — μέχρι που βγήκαμε έξω κι η μπουκιά στο πανωφόρι του έκανε "τσίκ" από το ψύχος! Αυτοί οι απορίες σου ;;; Τώρα τελευταία; Πάω Μαγιόρκα μαζί με το θίασό μου και φτάνοντας στο αεροδρόμιο ο τύπος στην reception είχε φτιάξει μία πινακίδα "Welcome OAKA hooligans" επειδή είχε δει τις τρεις μπλούζες Παναθηναϊκού πάνω στα πράγματά μας 😎 Την πήραμε ως επίσημο welcome pack μετά την αεροπορική ιστορία όπου ο μοναδικός αμυνόμενος ξεκίνησε δυναμίτες και τελικά όλοι βγήκαμε βγαίνοντας από το αεροπλάνο σαν ιεροί πυρσούχοι 🚬🔥; Που λέω αλήθεια;; Μήπως τελικά οι φίλοι αυτοί πρέπει να κάνουν και μία ταινία;; Τα ιστορικά μου ξεκινάνε όλα έτσι: "Ήταν μία φορά μία μπύρα που είχαμε αγοράσει τρεις φορές..." 🍻🤣

Ρε παιδιά εδώ ψιλοκουράστηκα να διαβάζω πως χάθηκαν οι ετικέτες του Φορμουζίνο από τη φόρμα σας — δικό μου κρίμα πως δεν βρέθηκα εκεί για να σας πω ότι αυτά τα αυτοκόλλητα σημαίνουν μόνο μπουγάλα και τίποτε άλλο. Την άλλη φορά κάντε όπως εγώ: πριν το ταξίδι ανοίγω την τσάντα μου και λέω στον εαυτό μου «Θα περάσεις πρώτη επέτειος χωρίς ξανά αυτό το τζάκι»; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ξεφορτώνουμαι τα προσωπικά του προηγούμενου ιδιοκτήτη μέσα στη χωματερή. Κι όμως ακόμα θυμάμαι το δικό μου πρώτο «φως στην άκρη του τούνελ»: πήγαμε Λάρισα τον Οκτώβριο του 2003, έφαγα τέσσερις φορές σουβλάκι επειδή είχα κλειστεί στην ουρά του σουβλατζίδικου ενώ οι υπόλοιποι είχαν ήδη φύγει για το γήπεδο. Αυτοί πήγαν στο γήπεδο και έκαναν γνωριμία με τη θύρα Γ, εγώ έκανα γνωριμία με το γιατρό επειδή ξέχασα να κλείσω το μπουκάλι του νερού στη βαλίτσα μου κι έγινε δροσερόλουτρο μέσα στο ντουλάπι. Τουλάχιστον εγώ δεν έκανα σπίρτα από κλειδί αυτοκινήτου — εκτός αν λέτε πως μετά από τρεις σουβλάκια όλα είναι δυνατά. Τώρα τελευταία; Μπήκα στο group μου λέγοντας πως πάω Καλαμάτα-ΑΕΚ στο Κεντρικό κι εκεί γύρισαν αρκετοί λέγοντας «τιDATE;». Απάντησα «πωςDATE»; και τελικά έγιναν δεκαπέντε άτομα χωρίς κανείς να ξέρει πως φτάσαμε εκεί — μόνο ο ταξιτζής θυμάται. Τουλάχιστον εγώ δεν βρήκα γάτο στο ξενοδοχείο — αυτός βρήκα έναν γείτονα που είχε βάλει κασέτα του Γιώργου Νταλάρα και τραγουδούσε «Θα σου στήσω τραγουδάκι» κάθε φορά που άλλαζα θέση στο κρεβάτι μου. Τουλάχιστον εμείς ξυπνάμε μόνο επειδή βγαίνει φως από τις κόκκινες μπλούζες στην πόρτα, όχι επειδή κλείνει κάποιος όλα τα λουκέτα επειδή έχασε την κάρτα του! 🔥

τι νόημα έχουν όλα αυτά; μου θύμισαν εκείνες τις φορές που ήμουν στην Πάτρα με τον Κωστή και χάσαμε το πορτοφόλι μας μέσα στη μάχη για το τελευταίο ψωμί στον αγώνα Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού — δώδεκα χρόνια μετά ακόμα βρίσκω σκόρπιες λίρες των τεσσαρακοσιών δραχμών στις τσέπες των παλτών μου, σαν κάποιος να με κυνηγάει η ιστορία γιατί δεν έκανα καλά το πρώτο σπίρτο αλλά ας συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο: εσύ Sacis τι έκανες πριν φύγεις; πήρες την κάρτα σου ή ακόμα ψάχνεις την κίνηση σου στους σάκους σαν τον παππού μου όταν ξέχασε το κινητό του στην τουαλέτα του γηπέδου;;; 😄