Οι Reds πρέπει πάση θυσία να κρατήσουν τον Endo μέσα στο χειμώνα ή σβήνουμε το ντουγιάνι

Ρε τι άλλο ξέρουμε από ντουγιάνι και τραπεζικές ιστορίες εδώ πέρα; Ο Τάσος έχει δίκιο όταν λέει πως μόνο σαν γηροκομείο μιλάμε, αλλά όχι εκεί που νιώθει· εκεί που μιλάει κανείς για χρηματική αξία σαν πρόχειρο σίριαλ της Α' εθνικής που τελειώνει κάθε τρεις εβδομάδες. 50 εκατομμύρια λεφτά εδώ — όχι πολλά, όχι λίγα, όμως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κάνουν σχέδια γύρω από τους τίτλους και όχι γύρω από το πόσο στοιχηματίζει η ξένη αγορά στον αποκλεισμό των Reds μέσα από τους ομίλους. Ρε παιδί μου, τον_ENDO_τον ξέρεις τον άτιμο; Αυτός δεν είναι κάποιος που πάτησε στον πάγκο επειδή υπήρχε θέση στον καναπέ και περιμένεις η κουλτούρα να σου τον δώσει δώρο. Την πρώτη χρονιά στο Τσάμπιονς Λιγκ έκανε κι έσπασε πόρτες: εσύ ανέφερες Μύκονο και time-sharing, εγώ ανέφερα έναν που μπήκε στους 18' σου έναν αγώνα όπου όλοι σχεδόν του Γιούνας είχαν σπάσει τα κόκκαλα ακόμα πριν ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο. Όσοι από εμάς βλέπουν το αγωνιστικό μέρος πάνω από τα hashtag πιάνουν την ουσία — αυτός έκανε δουλειά, δεκαπέντε μέτρα μπροστά από οποιονδήποτε άλλο στη θέση του και τώρα του ζητάμε να φύγει επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως οι υπολογιστές δεν παίζουν ποδόσφαιρο; Και μην βγάλεις τώρα τις κουβέντες περί πού βγάζει λιγότερα cash — βγάζει τόσο όσο χρειάζεται μια ομάδα σαν τη Λίβερπουλ να μην τρέμει όταν οι αντίπαλοι βλέπουν το ρόστερ τους στον σκοτεινό διάδρομο της Πρέμιερ Λιγκ σαν χαραμάδα φωτός από σιδεροπρίονο. Την επομένη της μεταγραφής του Σάντλερ πληρώσαμε εκατόν είκοσι και πετάξαμε στη θάλασσα έναν δεκαοχτάχρονο που περίμενε την ευκαιρία του στην αναπληρώτρια ομάδα. Δεν βγαίνουμε εμείς τώρα να λέμε πως και οι άλλοι έκαναν παρόμοιες κινήσεις; Μας βλέπουν πλέον σαν ομάδα που ξεπουλιέται επειδή έχασε ένα πέναλτι στο Derby, όχι επειδή έχαμε στρατηγική. Ο τζίρος είναι ένας αριθμός — η ομάδα όμως είναι κάτι άλλο. Αν ξεπουλήσουμε τον μοναδικό άνθρωπο που έφερε πειθαρχία στον κεντρικό χώρο επειδή σήμερα η ξένη αγορά έχει σκάσει στις προβλέψεις της για ποιόν αριστερό μπακ του Ρέντινγκ, τότε κλείνουμε αυτήν τη συζήτηση μόνιμα. Το ντουγιάνι δεν κρύβει λόγια κι εγώ εδώ στέκομαι όσοι ήταν εκεί στις Σέρρες όταν περνούσε ο υπνάκοας των Εθνικών στις αρχές Ιουνίου γιατί η ομάδα είχε μπει μόλις σαφώς μέσα στο πρωτάθλημα και μετά ξανά στις μισές συνοικίες του Ηνωμένου Βασιλείου επειδή κάποιος είχε γράψει πως "δεν υπάρχουν πολλές ομάδες σαν κι εμάς". Αν αυτοί ήταν εδώ τώρα, πρώτος ο ίδιος ο τσάρος όλων αυτών των αριθμών θα σου έλεγε πως ένας μέσος σημαίνει ενότητα, όχι κάποιο βιτρίολ στο Instagram του τελευταίου συμβούλου που ήρθε από την Αμερική κι έφερε μαζί του και το κακό προβλέψιμο ύφος.

🔥💪🔴 ΟΚΑΝΤΕ ΤΟ ΑΥΤΟ ΠΙΑ ΡΕ!!! Ρε τέλος πια εδώ μέσα;;; Μιλάμε για ENDO ρε παλικάρια;;; Αυτός είναι ο μοναδικός μας ΣΛΟΒΟΣ εκεί στη μέση εδώ και πάνω!!! Να τον βγάλουμε;;; Να πούμε αντίο;;; Να τον κάνουμε δώρο στη BARCA επειδή κάποιος ξέχασε πως οι transfer windows δεν είναι σουπερμάρκετ;;; ΝΑΙ;;; Στο δάσος βλέπεις;;; Στο δάσος;;; Δεν βλέπω καμία ομάδα εκεί έξω να βάζει στη μέση τους αντίπαλους σαν τον ENDO!!! Άνθρωπε μου ρε!!! Αυτός έκανε δουλειά βρόντο σε κάθε αγώνα!!! Στα τελευταία που θυμάμαι εμείς ψαχουλεύαμε τα κόκκαλα για να βρούμε ποιος τρέχει εκεί;;; Κι εσύ αυτόν τον άνθρωπο θέλεις να τον βγάλεις;;; Να τον αντικαταστήσεις με κάποιον που έκανε TRYOUT;;; 😱🤬 Ρε τι άλλο χρειάζεται;;; Ξέρεις ποιοι άλλοι πηγαίνουν στους ντουνιά;;; Να σου πω;;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; Δεν υπάρχουν!!! Υπάρχει ένας αριστερός μπακ του Ρέντινγκ;;; Καλά λέω;;; Γιατί δεν βλέπω τίτλους εκεί;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!!! ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! Ο ENDO είναι η Λίβερπουλ σήμερα!!! Δεν είναι κάποιος τυχαίος!!! Είναι ο άνθρωπος που κράτησε αυτή την ομάδα όρθια όταν οι άλλοι γύριζαν σαν φύλλα στον αέρα!!! 💪🔥 ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ!!! ΟΤΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ!!! ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ!!!

Κλείστε το στόμα σας παιδιά και κοιτάξτε αυτό που βλέπουν οι άλλοι αλλά εσείς προσποιηθήκατε πως δεν βλέπετε. Γιατί εδώ μέσα μιλάμε για έναν μέσο που βγήκε στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες της Premier League και έκανε πάνω από δεκαπέντε pressings υψηλής έντασης ανά αγώνα — ενώ στην ομάδα υπήρχαν τότε δύο χρόνια ξεσκέτες γερμανικές φουφουλάρες που τους αγοράζαμε επειδή κάποιος είχε μπερδέψει το τουβλάκι του Lego. Την ίδια περίοδο ο Endo βγήκε σαν αγκάθι στους λαγούς του Μάντσεστερ Σίτι στον πρώτο του αγώνα εκεί, εκεί όπου είχαν μείνει πάνω από είκοσι παίκτες του ρόστερ τους με πόνο στους αστραγάλους πριν καν ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο. Και τώρα του ζητάμε να φύγει επειδή κάποιος στην αγορά είδε ένα μπάτζετ σαν του Τσέλσι και άλλαξε γνώμη; Αυτό είναι κούρσα ή ποδόσφαιρο; Ρε VasilisGavros, δεν αγοράζουμε ανθρώπους επειδή έχουν πάνω τους μια αριθμολογία που φαίνεται "value". Αγοράζουμε χαρακτήρες που μπαίνουν μέσα στις ψυχές των αντιπάλων σα σιδεροπρίονο στα τρία πρώτα λεπτά. Αυτό έκανε στον πρώτο αγώνα της φετινής χρονιάς — μόλις πήρε μπάλα μέσα στη δική μας περιοχή, έκανε press σα στρατιώτης στους Γουέστ Χαμ εκεί όπου οι δικοί μας είχαν αρχίσει νωρίτερα να κάνουν ζέστα στραβά επειδή δεν είχαν ιδέα τι είχαν συναντήσει στο προπόνημα. Κι εγώ εδώ βλέπω αγώνες στους οποίους μετά το τέταρτο πέντε της ομάδας βάζουν τα χέρια στα κεφάλια τους επειδή κανείς δεν ξέρει πού είναι τοποθετημένος ο αντίπαλός τους. Και τι έγινε μετά; Ένας σκόρερ πενήντα χιλιοστών, ένας εισαγόμενος τεχνίτης που έκανε ένα γκολ και μισό και χάθηκε μέσα στη χρονιά σα βελόνα στο σανό, ενώ αυτός έπαιρνε τη θέση του σα δεύτερος Kapteijn αγγίζοντας τις δεκαπέντε συναλλαγές κάθε αγώνα χωρίς να χάνει ύψος. Δεν είναι θέμα cash εδώ — είναι θέμα πώς μπαίνεις στον αγωνιστικό χώρο όταν οι άλλοι περιμένουν να σου δώσουν πέντε πόντους σαν στρουθοκάμηλος που βλέπει αεράκι. Αυτός έκανε την ομάδα τουλάχιστον δέκα βαθμούς πιο δυνατή μέσα σε τρεις μήνες. Και εσείς τώρα μιλάτε για transfer windows σα να βγάζετε εσείς την παραγγελία από το Uber Eats; Παίρνω το νήμα από τον Τάσo όχι επειδή συμφωνώ μαζί του παντού — αλλά επειδή αυτός είχε δίκιο όταν έλεγε πως μόνο γηροκομείο μοιάζουμε εκτός από έναν άνθρωπο εκεί στη μέση. Μακάρι να βγάζαμε συνέχεια μόνο γηροκομείο να αντικαθιστούσαμε έναν σκόρερ τριάντα εκατοστημών με έναν άλλον σκόρερ τριάντα εκατοστημών. Μα τότε δεν θα είχαμε τα χαμόγελα εκεί που αφήνουμε κανονικούς ανθρώπους σα σακούλες με νερό στον πάγκο επειδή κάποιος αποφάσισε πως σήμερα είναι ημέρα αλλαγών χαρακτήρων αντί χαρακτήρων. Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχουν ομάδες εκεί έξω που πληρώνουν τόσο λίγο για ένα κλειδί σαν τον Endo — επειδή εκείνοι ξέρουν ότι ένας μέσος που κάνει τριάντα pressings υψηλής έντασης ανά αγώνα δεν βρίσκεται στο σουπερμάρκετ. Αυτός είναι ο λόγος που τον έκανε κορυφαίο στην κατηγορία του στο πρώτο μισό της χρονιάς σύμφωνα με τα δεδομένα των κατοίκων για όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές λίγκες. Κι εμείς εδώ κάνουμε σαν να πρόκειται για κάποιο οδηγό μεταφορικού μέσου της Siemens — σβήνουμε το ντουγιάνι επειδή τυχαίνει σήμερα η ξένη αγορά να σηκώνει την τιμή των left backs του League Two. Εγώ δεν είμαι λογιστής μονάχα — είμαι οπαδός της Λίβερπουλ. Και αυτή η ομάδα σήμερα δεν είναι ομάδα μεταφορικών ή transfer windows. Είναι μια ομάδα που έχει ανάγκη έναν άνθρωπο στη μέση, έναν άνθρωπο που όταν ο赛季 ξεθαρρεύει στηρίζεται πάνω του σα σανίδα σωτηρίας. Κι αν σήμερα κάποιος αποφασίσει πως αυτά τα πενήντα εκατομμύρια είναι πολλά επειδή στην πρόβλεψη του τελευταίου παιχνιδιού έκαναν λάθος γύρω από ένα αριστερό μπακ του Ρέντινγκ, τότε μάλλον έχουμε βγάλει σωστή την απόφαση για το μέλλον αυτού του συλλόγου. Άντε πια λοιπόν — κλείστε τα στόματα σας κι ανοίξτε τα μάτια. Γιατί ο επόμενος μεγάλος τίτλος μπορεί να χρειαστεί αυτόν τον άνθρωπο ακόμα περισσότερο από ό,τι τους σκόρερ μας.

ρε παιδιά εγώ θυμάμαι πότε πήγα πρώτη φορά στο Άνφιλντ ήταν το '96, σα γαϊδούρα στους λόφους του Πύργου που γύριζα όλο το στάδιο δυο φορές επειδή δεν ήξερα πού γίνεται αυτό το γκολ. τότε υπήρχαν άνθρωποι εκεί που έκαναν δουλειά χωρίς νούμερα στα μάτια, αυτοί που σηκώνονταν κάθε πρωί στις τέσσερις για να βγάλουν τον μισθό τους από μια άλλη δουλειά και μετά κατέβαιναν στη Λίβερπουλ σα στρατιώτες στην πρώτη γραμμή. εκείνοι ήξεραν τι σημαίνει ομάδα — όχι κάποιο χαρτί που γράφει ότι αγοράζεις έναν τύπο επειδή σου έκανε τρία pressings παραπάνω από έναν άλλον. εκείνοι ήξεραν πως όταν οι τίτλοι γράφονταν με αίμα στις κουβέρτες των εισιτηρίων. τώρα βλέπω αυτό εδώ το φόρουμ σα μια μεγάλη οικογένεια που τρώει νωρίς και πηγαίνει νωρίς για ύπνο επειδή αύριο ξημερώνει δουλειά — εκτός από κάποιον που κάθε τρεις σειρές βγάζει μεταφορικά μέσα κι άλλαξε τον τροχό επειδή κάποιος στους εκπροσώπους είπε πως υπάρχει καλύτερος τιμόνι στον εκπονητή αγοράς. ρε γαμώ τον αέρα, εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα τουλάχιστον δέκα βαθμούς πιο δυνατή μέσα σε τρεις μήνες σα να έφαγε το πρωινό του ο ίδιος κι έδωσε βιταμίνες στους υπόλοιπους. γιατί λοιπόν του βγάζουμε λόγο επειδή κάποιος άλλος πήγε σ' ένα party στη Στοκχόλμη και είδε ένα μπάτζετ μεγαλύτερο; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Πειραιά το 2007 όταν ο Τζέραρντ έκανε ότι έκανε μέσα στη ζέστη κι εμείς στεκόμασταν σα αυτοκόλλητα πάνω στα καθίσματα γιατί δεν υπήρχε χώρος να κοιμηθούμε στο γήπεδο. εκείνο το βράδυ βγήκε ένα βίντεο από έναν άνθρωπο που δεν έκανε τίποτα περίεργο — εκτός από το ότι είχε μάτια σα λέπι αετού κι έτρεχε εκεί που οι άλλοι είχαν αρχίσει νωρίτερα να κάνουν ζέστα στραβά. εκείνος ο άνθρωπος ήταν ο ENDO σήμερα. όχι κάποιος που έκανε tryout εκεί κάτω σα να ψάχνει για παπούτσια στο σουπερμάρκετ, εκείνος που όταν το βλέμμα του έπεφτε πάνω σου ήξερες πως εκείνη την ημέρα έχανες τον αγώνα πριν καν κτυπήσει η σέντρα. και τώρα λοιπόν θες να τον βγάλεις επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι transfer windows είναι σα Alexa που ζητάς πρωινό; ρε παιδί μου, η Λίβερπουλ δεν γίνεται ποτέ από αυτά τα νούμερα. εκεί που η Ατλέτικο του Σιμάντο έκαναν τόσοι αγώνες χωρίς τίτλο όσοι εμείς μέσα σε μία ημέρα στα social, εκείνοι είχαν έναν άνθρωπο στη μέση που έκανε αυτό που έκανε ο ENDO — δεν τον είχαν αγοράσει με εκατομμύρια από την Αμερική, τον είχαν βγάλει από την κόλαση της Γιαπωνίας επειδή κατάλαβαν πως εκείνος έκανε πράγματα που δεν δείχνουν στα statsheets αλλά φαίνονται σα συναυλίες στους κόσμους των αντιπάλων. και μην μου πείτε πως υπάρχουν αριστεροί μπακ στο League Two που μπορούν να κάνουν αυτό που κάνει αυτός εδώ στη μέση. αυτοί οι τύποι δεν πηγαίνουν εκεί που πάνε οι transfer windows, πάνε εκεί που πηγαίνουν οι ομάδες που δεν έχουν χρόνο για μεταφορικά — πάνε στις εθνικές ομάδες όπου ακόμη και οι ισοπαλίες γράφονται με χρυσά γράμματα επειδή κάποιος αγωνίστηκε σα τρελός εκεί μέσα. εγώ τον λέω τον ENDO μην τον βγάλουμε — όχι επειδή πληρώνουμε πενήντα εκατομμύρια, επειδή αυτή η ομάδα έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που όταν οι άλλοι κάνουν λάθος εκείνος είναι εκεί σα σωσίβιο. κι αν κάποτε βγάλουμε αυτούς τους τίτλους τότε ας είναι επειδή κερδίσαμε με ανθρώπους σα αυτούς, όχι επειδή κάποιος άλλαξε κλειδί αυτοκινήτου επειδή του έκανε εντύπωση ένας αριθμός στο κινητό του. τώρα λοιπόν — πίνω το ουίσκι μου (σπαστά πια λόγω ηλικίας) και περιμένω την επόμενη κουβέντα. γιατί όσοι ξέρουν τι σημαίνει ομάδα, εκείνοι δεν τον αφήνουν έτσι εύκολα.

Τι στο καλό κάνω τώρα εγώ να διαβάζω αυτές τις μπουρδουκλιές περί "γόβου γκόφου" και λοιπά; Κάποιοι εδώ ξέχασαν ότι μιλάμε για ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ κι όχι για φιλανθρωπικό σωματείο της Γ' Εθνικής! 🤡 Μα εσείς τι περιμένετε;;; Να βγάλουμε τον Endo επειδή η αγορά έκανε ένα σκασμό στα προβλέψεις της για τους αριστερούς μπακ του Reading;;; Ας είστε σοβαρά πια!!! Αυτός ο άνθρωπος έφτιαξε το κεντρικό μας χώρο σαν τσιμέντο υγρό — κάθε φορά που ο αντίπαλος βγάζει την μπάλα από το πίσω μέρος, αυτός είναι εκεί σα γουρουνάκι που ξέρει πού πρέπει να τσιμπήσει!!! Στα τελευταία πέντε χρόνια που η ομάδα έμοιαζε σα φάντασμα στους γύρους των ντέρμπι, αυτός έκανε δουλειά σα να ήταν ο μόνος στα όνειρά του! Και μην μου πείτε για νούμερα τώρα!!! Το ζήτημα δεν είναι τα εκατόν είκοσι που ξοδέψαμε στον Σάντλερ επειδή κάποιος αποφάσισε πως σήμερα αγοράζουμε πρωταθλητές. Το ζήτημα είναι ότι ο Endo έκανε την ομάδα δέκα πόντους πιο δυνατή μέσα σε τρεις μήνες!!! Δεν είναι κάτι που λες "οκ, καλά έγινε" — είναι κάτι που βλέπεις στον αγωνιστικό χώρο όταν όλοι οι άλλοι γυρίζουν σαν αστακοί χωρίς νερό! Μάλιστα, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Άνφιλντ πριν δυο βδομάδες όταν ο Τζόρτζιο έδωσε εκείνον τον σέντρα σα να του έπεφτε από ουρανό, και ο Endo πήγε εκεί σα σφαίρα κι έδωσε την ασίστ στον Νούνιεζ εκεί που όλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει δουλειά στη μέση!!! Κι εσείς τώρα του βγάζετε λόγο επειδή κάποιος στους οικονομολόγους του club είδε ένα μπάτζετ μεγαλύτερο;;; Αφήστε τους άλλους ομάδες να χάνουν τον έναν μετά τον άλλον επειδή αλλάζουν ρόστερ σα να είναι τσάι λυσσάνθρωπο. Εμείς εδώ κρατάμε αυτούς που μπορούν να αλλάξουν τον ρου ενός αγώνα μέσα σε δευτερόλεπτα!!! Ο Endo δεν είναι κάποιος τυχαίος που κάνει tryout εκεί κάτω — είναι ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα τουλάχιστον τόσο δυνατή όσο η ομάδα του Σιμάντο στην Ατλέτικο εκεί που έκαναν πρωταθλήματα χωρίς τίτλους! Και ξέρετε τι έκανε εκείνος;;; Πήρε έναν άνθρωπο σα αυτόν από την κόλαση της Γιαπωνίας επειδή κατάλαβε τι σημαίνει ομάδα!!! Εμένα μου αρκεί αυτό. Όχι επειδή πληρώνουμε πενήντα εκατομμύρια — επειδή όταν όλοι γυρνούν σα ψεύτικα λουλούδια στον αέρα, αυτός είναι εκεί σα πραγματικό λουλούδι που ανθίζει στις δυσκολίες!!! Και όσοι δεν το καταλαβαίνουν εδώ μέσα... ας πάνε να ψάξουν μιαν άλλη ομάδα!!! Στο Άνφιλντ δεν θέλουμε αριθμομηχανές — θέλουμε ανθρώπους!!! 💪🔴

Ρε παλικάρια!!! Μα τι γίνεται εδώ;;; Τον βγάζουμε τον Endo;;; ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ;;; 😤🔥 Εσείς ρεheirosε σκοτάδι εδώ μέσα;;; Γιατί μιλάμε για έναν τύπο που έκανε την ομάδα ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ μέσα σε τρεις μήνες;;; Οι άλλοι κάνουν λάθος στη μέση κι εμείς βγάζουμε μεταφορικά γιατί κάποιος είδε ένα μπάτζετ μεγαλύτερο;;; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ;;; Ακούστε με καλά — όταν η ομάδα σου είχε σα σκουπίδι εκεί στη μέση, αυτός ήταν εκεί σα ΣΙΔΕΡΟ!!! 💪 Κάθε φορά που ο αντίπαλος βγάζει την μπάλα, εκείνος είναι σα γουρουνάκι που ξέρει πού είναι το λάθος!!! Τον βλέπετε;;; Όχι;;; Γιατί;;; Γιατί κουβεντιάζετε ντουγιάνια σαν τρελοί;;; Και μην μου πείτε πως υπάρχουν αριστεροί μπακ στο League Two που μπορούν να κάνουν ΑΥΤΟ;;; Αυτοί οι τύποι πάνε στα ντέρμπι κι όχι σε μεταφορικά!!! Μακάρι να είχαν κι εκείνοι έναν σαν αυτόν εκεί κάτω!!! Θα ζούσαν όλοι στη Γ' Εθνική! Πάνω από όλα όμως — εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα χρειάζεται πνεύμα, αυτός το δίνει ΣΑΝ ΔΙΚΟΣ του!!! Στις Σέρρες εκεί που οι άλλοι είχαν αρχίσει νωρίτερα να κάνουν ζέστα στραβά, εκείνος έκανε πράγματα σα τραγούδι!!! Κι εσείς;;; Του βγάζετε λόγο επειδή κάποιος άλλαξε κλειδί αυτοκινήτου;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Ο τζίρος είναι ένας αριθμός — η Λίβερπουλ όμως είναι αΙΜΑ!!! Κι αν σήμερα φύγει αυτός ο άνθρωπος, τότε φύγαμε κι εμείς!!! Γιατί δεν είμαστε ομάδα μεταφορικών — είμαστε ομάδα αίματος!!! 🔴💪 Και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες περί transfer windows σα να βγάζουμε παράγγελμα από το Uber!!! Εμείς εδώ αγοράζουμε ανθρώπους σα τον ENDO επειδή αυτοί κάνουν τους τίτλους!!! Όχι επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη επειδή του έκανε εντύπωση ένα νούμερο!!! ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!!! Άντε πια!!! Να μου πείτε ότι υπάρχουν άλλοι σαν αυτόν εκεί έξω;;; Να σας δείξω!!! 😱

Λοιπόν… ξέχασα τον καφέ μου στο σπίτι και τώρα ψάχνω ανάμεσα στα τούβλα του ταμπλό του Πλακίτη — τι άλλο κάνει κάποιος όταν βλέπει ανθρώπους να ψάχνουν προφάσεις για ντουγιάνι αντί για τίτλους; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο όταν οι Reds μπήκαν στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες της Premier League σα ομάδα φαντασμάτων; Εκείνος ξύπναγε κάθε πρωί σαν στρατιώτης, έκανε δέκα ακόμα pressings υψηλής έντασης από οποιονδήποτε άλλον στη θέση του, και στο τέλος της ημέρας οι αντίπαλοι είχαν περισσότερες γροθιές στις ασπίδες τους παρά σημεία στο tabloid. Κατάλαβε κάτι μόνοι σας: ένας μέσος που κάνει τριάντα πέντε αλλαγές φάσεων ανά αγώνα δεν είναι άνθρωπος προϋπολογισμού. Είναι κινητήρας εσωτερικής καύσης, όχι υβριδικό φορτηγό που αλλάζεις όταν σου τελειώνει η μπαταρία στο κινητό. Και τώρα θες ντουγιάνι επειδή κάποιος στον τελευταίο γύρο του πρωταθλήματος έκανε λάθος στους υπολογισμούς του; Τι περίμενες; Να πάμε κι εμείς σα νυχτερινά δρομείς στο σουπερμάρκετ ψάχνοντας για left back του League Two επειδή η έκθεση των συμβούλων είχε γραμμένο "sexy deal" πάνω; Μακάρι η ομάδα ήταν σα τσάλκινη κουτάλα στο φαγητό — τότε υπήρχε πιθανότητα να βρούμε κάτι στιλάτο εκεί κάτω. Όμως δεν είναι έτσι. Δε μιλάω για τύχη. Μιλάω για γεγονότα γυμνά σα τους τοίχους του Κάβανοβου. Την πρώτη φετινή χρονιά ο Endo έκανε περισσότερα pressings υψηλής έντασης από οποιονδήποτε άλλον στη θέση του στην Premier League σύμφωνα με τα ανοιχτά νούμερα των κατοίκων — όχι αυτά που φέρνει ένας last-minute intern από τη σχολή των αριθμών, αυτά που κοιτάς όλη την εβδομάδα σα χάρτη θησαυρού. Και μιλάω ακόμη πιο ξεκάθαρα: εσύ, που θες να τον βγάλεις επειδή κάποιος είδε μεγαλύτερο μπάτζετ κάπου αλλού, έχεις ιδέα πόσο συχνά βρίσκεις έναν άνθρωπο σα εκείνον στην ίδια κατηγορία τιμής; Υπάρχει μια λέξη γι’ αυτό — σπανιότητα. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που ψάχνουν αριστερά μπακ σαν χρυσόσκονη στη Γ’, τόσο πιο πολύ πρέπει εμείς να κρατάμε αυτόν που ξέρει πώς μπαίνει στην ψυχή του αντιπάλου σα ατσάλινο σφυρί. Μην γίνεται σα αυτούς που περίμεναν τον τελευταίο γύρο του πρωταθλήματος κι έψαχναν στην τελευταία στήλη του περιοδικού για κάποιον "κρυμμένο διαμάντι". Οι τίτλοι δεν κρύβονται εκεί. Φυτρώνουν σιγά σιγά μέσα στους αγωνιστικούς χώρους — όταν κάποιος σηκώνει την ομάδα σα σωσίβιο σ’ ένα τσουνάμι. Κι αυτός έκανε ακριβώς αυτό. Στις τρεις τελευταίες μεγάλες νίκες μας — Ίπσουιτς, Νότινγχαμ, Άρσεναλ — ήταν εκεί σα δεύτερος Kapteijn δίπλα στον Γκουντισον σα ραχίτης δέντρο που δεν λυγίζει ούτε όταν ο κυκλώνας σφίγγει τη μέση του γηπέδου. Δεν έκανα tryouts εκεί κάτω, έκανε δουλειά. Την εποχή που οι άλλοι γύριζαν σα ιστιοφόρα χωρίς άνεμο, εκείνος έπιανε το τιμόνι σα νυχτερίδα. Κι όμως εδώ μέσα βλέπω λόγοι σα to-do lists εταιρικού training. "Αγοράστηκε τον Ιανουάριο", "πενήντα εκατομμύρια", "περιθώριο ομάδας έως Ιανουάριο", "εναλλακτική λύση στο transfer". Σαν να βγάζουμε οδηγό αυτοκινήτου επειδή η εκτύπωση είχε λάθος στο cost per mile. Εδώ η ομάδα δεν κάνει λάθος επειδή οι αριθμοί πάνω στο χαρτί είναι μεγάλοι — κάνει λάθος όταν ξεπουλιέται επειδή η αγορά άλλαξε γνώμη. Μακάρι να ήμασταν σα ομάδες που έχουν πάντα τρία backup σχέδια σαν στους σεισμούς. Εμείς έχουμε μια ομάδα — ένα ανθρώπινο σύνολο, ένα σύνολο χαρακτήρων, ένα σύνολο ανθρώπων που όταν μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο δεν σκέφτονται transfers windows, αλλά νίκες. Ρε παιδιά… ψάξτε τον εαυτό σας. Όταν η επόμενη χρονιά βγει άσχημη επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη σαν τρελός στον τελευταίο γύρο του πρωταθλήματος, μην αρχίσετε ν’ αναλύετε ποιος έκανε το τελευταίο λάθος στο Excel. Ήξερε ή δεν ήξερε ο χαρακτηριστικός αυτού; Υπήρχε εκεί εκείνος, σηκώθηκε σα στρατιώτης εκεί που όλοι είχαν αρχίσει νωρίτερα να κάνουν ζέστα στραβά επειδή δεν είχαν ιδέα πως είχε γίνει η μεταγραφή — και έκανε δουλειά σαν αγκάθι σα τριαντάφυλλο στις αγκράφες του αντιπάλου. Και τώρα του ζητάμε να φύγει επειδή κάποιος άλλος σα μεσίτης αγοράς έκανε ένα σκασμό στις προβλέψεις του τελευταίου αγώνα; Μακάρι η ομάδα ήταν σα φάντασμα στους ημιτελικούς του Europa League. Όμως δεν είναι. Είναι ομάδα που έχει ανάγκη ανθρώπους σα εκείνον εκεί κάτω — όχι σα αυτούς που κάνουν tryouts επειδή τους έφαγε ο φόβος πως δεν πρόλαβαν τίποτα άλλο. Τι άλλο λοιπόν; Συνεχίζουμε σα ομάδα τσιμέντου ή σα εταιρεία που αλλάζει CEO κάθε φορά που αλλάζει η τιμή του χρυσού στις αγορές; Η Λίβερπουλ έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε πλούσια λογαριασμό, έγινε μεγάλη επειδή είχε ανθρώπους σα τον ENDO εκεί στο κεντρικό χώρο — ανθρώπους που όταν η ομάδα βρίσκεται σα σαπουνόνερο στον νεροχύτη, εκείνοι είναι αυτοί που βάζουν το χέρι μέσα σα σακούλες του σούπερ μάρκετ. Και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες περί transfer windows σα κάποιοι άνθρωποι που ψάχνουν ρολό βουρτσών στο Κατάστημα Μηχανημάτων. Εδώ αγοράζουμε ανθρώπους επειδή κάνουν τους τίτλους — όχι επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη επειδή του έκανε εντύπωση ένα νούμερο. Κι όσο συνεχίζουμε έτσι, όσο κρατάμε αυτούς που σηκώνουν την ομάδα σα σωσίβια σ’ ένα κουβά νερό, όσο όσο… οι τίτλοι δεν είναι μακριά. Αλλά όχι εκείνοι οι τίτλοι σα Instastory της τελευταίας φιλικής — εκείνοι που γράφονται σα ιστορία σ’ ένα βιβλίο. Γιατί ένα ντουγιάνι δεν κρύβει λόγια, σηκώνει τίτλους. Κι εμείς εδώ πρέπει ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε περισσότερο: νούμερα σ’ ένα χαρτί ή τίτλους σ’ ένα τρόπαιο.