Μετά την είσοδο των Qataris η ομάδα έγινε μάρκα του Σοκράτη

Πωπω ρε φίλε, πάγωσε η ντουλάπα του ΠΣΖ κι άρχισαν ν' αγοράζουν ζάντες για τις σελίδες τους στο Instagram αντί για πάγκο στους οπαδούς. Στο κάθισμά μου σήμερα βλέπω ένα παιδί να φοράει μπουφάν τρεις αριθμούς μεγαλύτερο — όχι για να κρυώσει, αλλά επειδή έτσι το είπε το influence marketing του αεροδρομίου. Οι Qataris δεν ήρθαν να βάλουν ψυχή στη ομάδα, έβαλαν μια μάρκα που πουλάει εικόνες σαν σαπούνι στις πισίνες των Emirates. Η ψυχή είναι εκεί που βρίσκονται οι ιστορίες που δεν βγάζουν retweets — κι όμως εκείνο το βράδυ του Σοκράτη ήταν μια ιστορία που έκανε τον Παναθηναϊκό κορώνα δόξης παλιάς εποχής. Που να πας να βρεις άλλον έναν τύπο σαν εκείνον; Στα social networks; Εκεί έχουνε βάλει αναπήρους τραγουδιστές να τραγουδάνε τον ύμνο στους players' entrance επειδή η πνευματική ιδιοκτησία είπε πως ο εθνικός ύμνος δεν ήταν αρκετά εμπορεύσιμος. Αλήθεια, εσύ θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε έναν παίκτη να χύνει δάκρυα μετά από γκολ; Όχι από tweet, πραγματικά — δάκρυα σαν αυτά του Σοκράτη όταν έπαιζε στην Εθνική. Κι εδώ περίμενες τίποτα διαφορετικό; Οι Qataris αγόρασαν μια ομάδα όπως κάποιος αγοράζει ένα λουλούδι από την πράσινη αγορά της Ντόχας — για να το βάλει στο βάζο μιας lifestyle εταιρίας. Το δράμα δεν είναι πως χάθηκε ο Σοκράτης, είναι πως κανείς δεν ψάχνει πια τους χαρακτήρες σαν εκείνον, γιατί τέτοιοι χαρακτήρες έχουν σήμερα κόστος αδειοδότησης για εμπορική χρήση. Άσε που οι φανέλες ΠΑΟΚ σήμερα κοστίζουν όσο το εισιτήριο ενός αγώνα από αυτές τις "αποκλειστικές" VIP περιοχές όπου σου σερβίρουν prosecco αντί για νερό. Μα τι λες; Οι φίλοι του ΠΣΖ αγοράζουν μπλούζες από φίλους — όχι από κάποιον influencer που δεν έχει δει καν ποτέ το Parc des Princes εκτός από το Google Maps. Και τελειώνω επειδή δεν θέλω να βγω καιρό στη φυλακή: το μόνο που έκαναν οι Qataris ήταν να αγοράσουν ένα club και να βάλουν μια μάρκα — αυτοί που άλλαξαν ήταν εμείς, όταν πήραμε τις Gucci μας και τις βάλαμε πάνω από τις ιστορίες μας. Ο Σοκράτης είναι εκεί που έφυγε — στους αγωνιστικούς χρόνους όπου οι ομάδες δεν είχαν CEO, είχαν άτομα που έκλαιγαν όταν χάνανε.

Πωπω ρε φίλε… αυτά που λέτε;;;; Πού βρίσκεσαι;;; Που είναι η ΚΟΚΚΙΝΗ ΜΑΝΤΙΛΑ ΣΟΥ;;; Εγώ σήμερα στο Parc είδα ένα παιδάκι 12 χρονών να φοράει μια φανέλα του ΠΣΖ του 1994 πάνω από ένα North Face τόσο μεγάλο σαν φούτερ ιδιοκτήτη πολυκατοικίας! 🔴💢 Κι εκείνος ο μπαμπάς του έκανε Stories στο Instagram λέγοντας πως "η νέα γενιά αγκαλιάζει την κληρονομιά"… αλήθεια;;; Για ξεχνιέστε;;; Που κάναμε γκρουπούς στους διαδρόμους;;; Που η μπάλα δεν ερχόταν γιατί είχε μείνει στην τσέπη του Σοκράτη;;; Τώρα;;; Ντύνονται σαν walk of shame των νυχτερινών κέντρων της Ντόχας και ζητάνε prosecco σαν έκαναν συνέδριο στις Βρυξέλλες! 🤡💸 Γιατί;;; Γιατί αυτοί οι μεγιστάνες έκαναν το Παρί Σεν Ζερμέν όχι ομάδα— μάρκα αυτού του ρατσισμού του lifestyle!!! Κι εσείς;;; Ψάχνετε τον Σοκράτη στα social;;; Εκείνος ήταν στις κερκίδες να φωνάζει όταν χανόταν η ομάδα!!! Τώρα οι φανέλες του ΠΣΖ έχουν QR code για εκπτώσεις στο Sephora!!! ΑΠΟΠΟΙΗΘΗΚΑΜΕ!!! Οι Qataris δεν έφεραν ψυχή— έφεραν μια ετικέτα που κοστίζει όσο το εισιτήριο ενός αγώνα από τις δικές τους περιοχές που τις λένε "premium"… κι όμως εκείνες είναι πιο ψυχρές κι από την έρημό τους!!! 🏜️🔥 Κι εσείς;;; Τι περιμένετε;;; Να δείτε πάλι έναν τύπο σαν εκείνον;;; Που θα βγάλει τα χέρια ψηλά χωρίς να τον βγάλουν εκτός γηπέδου επειδή έκανε "unauthorized celebration";;; Να δείτε πάλι έναν αγώνα που δε σου ζητάνε μάρκα τρεις φορές πάνω από την φανέλα σου;;; Που θα σου πουν "αυτή η μπάλα είναι δική μας, όχι δική σου επένδυση";;; Αδύνατον!!! Γιατί εμείς;;; Εμείς πλέον αγοράζουμε την ιδέα ότι το ποδόσφαιρο είναι show — κι εκείνοι πουλάνε εισιτήρια σαν concert του Beyoncé!!! 💔 Πάμε;;; Πάμε να πάρουμε πίσω την ιστορία;;; Ή αφήνουμε αυτούς τους επιχειρηματίες να βγάζουν δάκρυα μόνο όταν πέφτουν οι πωλήσεις;;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα έκανε τον γύρο του γηπέδου πριν βγει από τη μέση— ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΝ!!! Τώρα;;; Τώρα την αγοράζουν σαν περιοδικό Vanity Fair!!! 😭💔

Για δες τώρα τι έκανες — πήρες έναν γέρικο φίλο που στάθηκε όρθιος στις κερκίδες όταν το γήπεδο ήταν ακόμα τρύπιο από τους πυροβολισμούς των δημοκρατικών, σου τον έκανες merchandise. Ο Σοκράτης ήταν εκείνος που όταν η ομάδα έχανε τον αγώνα ζητούσε το μαντίλι του φίλου του στη μέση του γηπέδου όχι επειδή τον έπνιξε η ψυχή του, επειδή ο ίδιος έδινε το δικό του παράδειγμα. Κι εσύ τώρα βγάζεις λόγο όταν βλέπεις ένα παιδί στο Παρκ ντυμένο σαν πελάτης πολυτελείας ενός ξενοδοχείου της Ντόχας; Κοίταξε εδώ μέσα την ιστορία σου: είσαι εδώ για να βλέπεις τους ανθρώπους να φοράνε μπουφάν τρεις φορές μεγαλύτερα επειδή έτσι το έγραψαν οι οδηγίες του προγράμματος επιβίωσης στο αεροδρόμιο — όχι επειδή κάνει κρύο στις κερκίδες του Σεπτέμβρη. Κι εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα το 1986 όπου μετά από μία ισοπαλία οι οπαδοί πήραν το τραίνο για Αθήνα τραγουδώντας "Νίκη ή θάνατος" με βραχνές φωνές; Τότε δεν υπήρχαν φωτογραφίες στριμμένες από κάποιον μάνατζερ αυτοαπονομής "λίκας" — υπήρχαν όμως μνήμες που έκαναν τους ανθρώπους να σκίζουν την ίδια τη φανέλα τους όταν έχαναν. Κι όμως εκείνος ο τύπος — αυτός ο μοναχικός χαρακτήρας που έκανε παρέα στη μπάλα σαν ήταν μια γριά γειτόνισσα — σήμερα βρίσκεται στις συλλογές των investment bankers σαν κούκλα περιορισμένης έκδοσης. Γιατί; Γιατί η μάρκα έγινε μεγαλύτερη από τον άνθρωπο. Οι Qataris δεν έφτιαξαν ομάδα ποδοσφαίρου — έφτιαξαν μία lifestyle εταιρεία που πουλάει εισιτήρια σαν concert των Rolling Stones. Κι αυτοί που αγοράζουν εκείνες τις θέσεις είναι εκείνοι που κατέβασαν τον δείκτη συμμετοχής των true fans στην Αμερική επειδή τους ζητούσαν μαρκαδόρους τριών διαφορετικών εταιρειών πάνω στη φανέλα τους. Κι εσύ ρωτάς που είναι ο Σοκράτης; Είναι εκεί που τον έβαλαν: στην αίθουσα συνεδριάσεων όπου αποφασίζουν τι χρώμα θα έχει η επόμενη φανέλα της επόμενης χρονιάς. Εκείνος που έκανε το λάθος να μπει στο γήπεδο όχι για το lifestyle αλλά για την αγωνία — εκείνος έγινε ένα εικονίδιο στο story τους των Instagram, ένα θύμα αυτού του capitalism που φοράει σακάκι ιππασίας σαν ήταν δικό του γήπεδο. Κι εμείς; Εμείς φέραμε δικά μας χαρτονομίσματα, αυτά που οι ίδιοι οι marketing managers εκείνοι χρησιμοποίησαν για να κατασκευάσουν μία μνήμη χωρίς αίμα — μία μνήμη όπου όλοι βγαίνουν χαμόγελώντας από τις VIP περιοχές ενώ έξω βρέχει και οι πραγματικοί φίλοι ψάχνουν ένα μπουκάλι νερό να πιουν τρεις φορές επειδή τους το στέρησε η ίδια η μάρκα. Ο Σοκράτης σήμερα είναι ένα brand name. Κι εμείς; Εμείς γινόμαστε οι καρικατούρες ενός εμπορικού catalog. Αυτό είναι το τραγικό: αυτοί οι τύποι δεν άλλαξαν μόνο την ομάδα — άλλαξαν κι εμάς. Μας έκαναν να θεωρούμε φυσιολογικό να πληρώνουμε prosecco αντί για νερό ενώ οι παίκτες που αγοράσαμε σιωπούν γιατί έτσι τους μάθανε στα media training. Πήρες μία ομάδα που είχε ιστορία στα κόκαλά της κι έκανες μία lifestyle συλλογή. Κι ο Σοκράτης; Αυτός τώρα φοράει τη φανέλα της βιτρίνας.

ρε φίλε σαν εμένα που καθόμουμαι εδώ μέσα και βλέπω αυτούς τους θυμούλους να μαζεύονται σαν τις μύγες γύρω από το γάλα γιατί ξεχάσανε πως ήτανε παλιά η παρέα στο Παρκ... θυμάμαι εκείνο το βράδυ του ’85 όταν πήγαμε από τον Βόλο με τον τύπo που δούλευε τότε στη βιοτεχνία ρούχων — τρεις μέρες μέσα στο τραίνο χωρίς air condition επειδή οι πωλήσεις είχαν πέσει κι έπρεπε να γλιτώσει τον τόκο στη τράπεζα. Φτάσαμε εκείνες τις κερκίδες με τις τρύπες και φώναζαν όσοι είχανε βγάλει εισιτήριο, όχι κάποιο membership πανάκριβο σαν σήμερα. τότε ο Σοκράτης ήτανε ζωντανός χαρακτήρας, όχι κάποιο εικονίδιο να το βάζεις στις Instagram stories σαν προσωποποίηση μιας εταιρικής στρατηγικής. εκείνος όρμηζε μέσα στο γήπεδο σαν είχε κάψει ο τόπος και γυρνούσε να βοηθήσει τον συμπαίκτη του ακόμα κι όταν η μπάλα πήγαινε στον αντίπαλο σκοράδικο. κανείς δεν φορούσε Gucci στις κερκίδες επειδή εκείνες τις εποχές ο μόνος dress code ήτανε το μαντίλι σου αεριζόταν από τον ιδρώτα σου όταν η ομάδα έχανε. τώρα κοιτάζω τους τύπους με τα γυαλιά σολάριουμ να βγάζουν φωτογραφίες στο members lounge μου λες πως αυτοί είναι οπαδοί; αυτοί είναι οι πελάτες ενός καταστήματος πολυτελείας που έκλεισε σύμβαση με την ομάδα επειδή έτσι κάνουν οι πρώτοι των καταλόγων. τρώω ένα σάντουιτς εκεί στην κερκίδα χθες Κυριακή κι ένας τύπος δίπλα μου φοράει ένα πουκάμισο τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτόν μόνο και μόνο επειδή η ψυχολογία της νυχτής του αεροδρομίου είπε πως έτσι φοράνε οι πρωταθλητές στα highlight του ESPN. κι εμείς ψάχνουμε τον Σοκράτη εκεί που τον έβαλαν: μέσα σε έναν κατάλογο κυκλοφορίας περιορισμένης έκδοσης σαν μία κούκλα για συλλέκτες, μαζί με τα στιλβωμένα χρυσά μπουτόνι των βραβείων marketing. θυμάμαι όταν έκανα αγώνα στο Γιώργο Καραϊσκάκη κι ο τύπος έπεσε στο χώμα επειδή πάτησε πάνω σ’ ένα γυάλινο μπουκάλι που είχε πέσει ένας άνθρωπος της περιφρούρησης επειδή του είπε ότι φορούσε λάθος μάρκα. τότε είχαμε μία άλλη όρεξη—όχι αυτή του prosecco σαν ήσουν στους exhibitors’ list του Paris Air Show. αυτό που έκαναν οι Qataris δεν ήταν να αγοράσουν μία ομάδα ποδοσφαίρου—ήταν σαν να αγόρασαν έναν παλιό κινηματογράφο και τον έκαναν στούντιο γυρισμάτων για κινηματογραφικές παραγωγές όπου πρωταγωνιστούν influencers που δείχνουν πως φοράνε σωστά τις μπότες τους στα VIP seats. ο Σοκράτης, εκείνος ο μοναχικός εαυτός που έκανε παρέα στη μπάλα σαν ήταν η γιαγιά του σπιτιού, σήμερα βρίσκεται στην αίθουσα των σουβλακιών δίπλα στη reception των τουριστικών γραφείων επειδή εκεί αποφασίζουν το επόμενο χρώμα της φανέλας. κι εμείς τώρα βγάζουμε selfies στις εγκαταστάσεις που έχουνε βάλει ψεύτικο χιόνι στον Φεβρουάριο επειδή έτσι είπε η εταιρεία των φωτογραφιών στο instagram post—στα δικά μας χρόνια είχαμε αληθινό χιόνι στις εξέδρες όταν η ομάδα πήγαινε εκτός έδρας στο Κρύο Νοβάκι κι ερχότανε πίσω τρέμοντας σαν τα πρόβατα στα χωράφια. εκείνες οι χρονιές ήτανε τραγικές επειδή χάναμε—τώρα είναι τραγικές επειδή κερδίζουμε χωρίς οι άνθρωποι να νιώθουν τίποτα άλλο παρά μόνο την κάρτα του πιστωτικού τους ορίου που τρίζει. πού είναι ο Σοκράτης σήμερα; δεν υπάρχει πια εκείνο το βράδυ όπου κατέβαινε από τις κερκίδες φορώντας την ίδια φανέλα τρεις φορές επειδή την είχε ξεχάσει στο ξενοδοχείο—σήμερα υπάρχουνε ο ιδιοκτήτης της ομάδας που γράφει ένα email στους χρηματιστές για το ποσοστό συμμετοχής στις πωλήσεις των φανελών και το παιδί που φοράει το North Face σαν φόρεμα ιδιοκτήτη πολυκατοικίας επειδή έτσι τον μάθανε οι οδηγίες μιας νυχτής στο αεροδρόμιο. και τέλος πάντων—βγάζω το γυαλί μου από τη τσέπη, το βάζω πάνω στη μύτη μου όπως έκανα παλιά όταν διάβαζα τον αθλητικό τύπο με τις κηλίδες από τον ιδρώτα των χεριών μου, κοιτάζω το γήπεδο κι εκεί βλέπω μία εικόνα βγαλμένη από ταινία του Φελίνι: ένας manager στέκεται δίπλα στον πάγκο του τραυματία ποδοσφαιριστή κρατώντας ένα μπολ prosecco ενώ ο ποδοσφαιριστής έχει το πόδι του σφιχταγκιστρωμένο κι όλοι γύρω γελάνε σαν είχαν πιει εκείνοι το prosecco. εκεί θυμήθηκα γιατί μου λείπει εκείνος ο παλιός κόσμος: εκεί δεν υπήρχε prosecco στις κουβέντες, υπήρχαν μονάχα δάκρυα στις κουβέντες.

Πάμε να σπάσουμε ένα αβγό σήμερα το πρωί στο Parc και τι βρήκα μέσα; Ένας τύπος στα 40, εκεί στηSection 132, έκανε warm up για τον αγώνα φορώντας μία φανέλα του 1978 — όχι πάνω του σαν ρόμπα ντους, αλλά σαν σακάκι, σφιχτή, σαν είχε ψήσει τον ίδιο. Από πάνω του κουβέρτα τσόντας με γράμματα ξεθωριασμένα αλλά φανερά: "PANATHINAIKOS". Την είχε ράψει μόνος του εκείνη τη φορά, λέει, επειδή η αγορά του είχε τελειώσει μετά τον αγώνα με την Μπαρτσελόνα στον οποίο ο Σοκράτης κλώτσησε τον αγώνα στην επέλασή του σαν σφεντόνα. Κι εγώ τον κοιτούσα από μακριά καθώς έκανα το γύρο μου για νερό, γιατί αυτό κράταγα ακόμα εκείνα τα χρόνια — ένα μπουκάλι νερό. Αυτός έφαγε ένα τσιγάρο χωρίς φίλτρο εκεί στην κερκίδα, ένιωσε το πλαστικό του μπουκαλιού υπόγειο σαν να ήταν απλό νερό πριν τον αγώνα, όχι prosecco ύστερα. Κι όταν ο Φελαϊνι έκανε το ντεμπούτο του στο 65', αυτός σταμάτησε να φουμάρει, έβγαλε την κουβέρτα, τήν τύλιξε σφιχτά σαν μπάλωμα και την έβαλε μέσα στη τσέπη του σακιδίου του — όχι σαν κειμήλιο για μετά, σαν ζεστήρια για την κρύα κερκίδα. Κι ακόμα παραμένει εκεί, καθώς μιλάνε για μπότες που φοράνε τα παιδιά στους διαδρόμους σαν ήταν σικάν μπότες, εκείνος φοράει τις δικές του μπότες πέντε χρόνων, φθαρμένες στις μύτες. Δεν τον νοιάζει πως η φανέλα του δεν έχει QR code για έκπτωση στο Sephora. Αυτό που τον νοιάζει είναι πως η μπάλα όταν βγήκε στον αγωνιστικό χώρο έκανε τον γύρο των κερκίδων λόγω του ανέμου, και εκείνος σήκωσε τα χέρια ψηλά όπως έκανε τότε — χωρίς κανείς να του πει πως έκανε "unauthorized celebration". Γιατί εκείνη τη στιγμή εκείνος ήταν πάλι μέρος εκείνου του αγώνα, όχι τυπικός επισκέπτης μιας μάρκας. Κι όταν τον ρώτησα τι ψάχνει εκεί, μου λέει: «Εμένα μου αρκεί που η μπάλα ξέρει ποιο χρώμα πρέπει να ακολουθήσει». Μετά πρόλαβε τον εαυτό του, γέλασε μόνος του σαν έκανε μια δικιά του μονόλογο, κάπνισε άλλη μία ανάσα και ξαναβρήκε εκείνο το δικό του ρυθμό — όχι ρυθμό παρέλασης, ρυθμό αγώνα. Αυτός είναι ο Σοκράτης σήμερα. Ή μάλλον αυτός δεν άλλαξε — άλλαξαν εκείνοι που θεωρούν εαυτούς οπαδούς επειδή έχουν λόγο στο instagram story τους περισσότερες φορές από όσο έκαναν αηδόνια στις αρχές της δεκαετίας του '80 στο γήπεδο.

Πόσες φορές σήμερα είδα κάποιον στο Parc να φοράει μπουφάν τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτόν κι ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν γελάω ή κλαίω; Την Κυριακή καθόμουν στη Section Populaire βλέποντας τον αγώνα — κανείς γύρω μου δεν φορούσε φανέλα ΠΑΟΚ, αυτό σίγουρο. Αντιθέτως, βλέπεις πιτσιρικάδες να βγάζουν Stories στους διαδρόμους λέγοντας πως αυτοί είναι οι νέοι υπερασπιστές της κληρονομιάς, ενώ οι ίδιοι οι παίκτες βγάζουν εκείνες τις μπότες που αγοράζονται από τον λογαριασμό του e-shop πριν καν παιχτεί ο αγώνας. Όμως ας μην γινόμαστε όλοι σαν αυτούς τους τύπους εκεί που κάνουν warm up φορώντας φανέλες τριάντα χρόνων σαν ρόμπα ντους — εκείνος ο τύπος στη Section 132, αυτός ήταν ο μοναχικός πυρήνας. Αυτό που έκανε είναι ότι κράτησε ζωντανό εκείνο το πνεύμα που λένε πως χάθηκε: τη στιγμή που η μπάλα έκανε τον γύρο των κερκίδων λόγω ανέμου κι εκείνος σήκωσε τα χέρια — όχι επειδή τον ανάγκασε κάποιο hashtag, αλλά επειδή αυτό ήταν η πρώτη πράξη που έκανε όταν πήρε το μπουκάλι νερό του. Εμένα μου θυμίζει κάτι προσωπικό: πριν δύο χρόνια πήγα στο Λονδίνο για ένα αγώνα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Εκεί είδα έναν βρετανό οπαδό να φοράει μία παλιά φανέλα του Στιβ Μπρους σαν είχε ψήσει τον ίδιο — σκούρο κόκκινο σαν σακάκι ιππασίας του δέκατου ένατου αιώνα. Κι όταν έπεσε ο αγώνας στο στάδιο εκείνος σήκωσε ένα τεράστιο μαντήλι της ομάδας και άρχισε να τραγουδάει σαν είχε ξεμνήσει όλα τα λόγια από τις αρχές του '90. Εκείνος δεν ήταν τυπικός επισκέπτης ενός εμπορικού catalog· εκείνος ήταν ο τελευταίος πιστός της εποχής που το ποδόσφαιρο ήταν κάτι άλλο. Στην περίπτωσή μας λοιπόν, μην κατηγορείς μόνο τους Qataris — κατηγορήσου και εσένα που αφήνεις τον Σοκράτη να φοράει φανέλα περιορισμένης έκδοσης ενώ εσύ κρατάς στην τσέπη σου ένα prosecco που δεν ήπιες ποτέ σου κι όμως το πλήρωσες τρεις φορές πάνω από την κανονική τιμή του εισιτηρίου. Εκείνος ήταν εκεί, στη Section 132, φορώντας μία κουβέρτα του Παναθηναϊκού σαν ζεστήρια γράφοντας πάνω της εκείνες τις λέξεις που είχανε σημασία τότε — κι εσύ, εσύ ψάχνεις τον Σοκράτη στα Instagram stories των celebrities. Το τραγικό είναι πως εκείνος δεν άλλαξε· εσύ άλλαξες. Κι αυτό είναι το αληθινό σοκ.

Ωπ, ρε Σάκης που βάζεις λάδι στη φωτιά! Για δες τώρα εδώ μέσα το Παρκ σήμερα — όχι, δεν κοιτάζω τις Gucci σας, κοιτάζω αυτήν την εικόνα μίας φανέλας ΠΑΟΚ σε μία τσάντα ψώνια στο Sephora δίπλα σε μία κούτα prosecco 100€! Τι έκαναν αυτοί οι μάρκες; Πούλησαν μια ομάδα σα μία συσκευασία αρώματος στους αεροδρομιακούς πύργους! Εμένα δεν με νοιάζει αν ο Σοκράτης είναι εικονίδιο ή μούχλα — αυτό που ξέρω είναι πως τότε όταν εκείνος έπαιζε, οι φίλοι του ΠΣΖ δεν είχανε εικόνες φωτογράφους στην κερκίδα, είχανε ιστορίες να λένε μετά στα σπίτια τους! Σήμερα όμως; Σήμερα ο μέσος «οπαδός» βγάζει Stories σα να βρισκόταν στον αγώνα των Rolling Stones — κι όμως, το μόνο high he σκορ που πήρε ήτανε στο Bottle Service! Προσπαθήστε να φανταστείτε εκείνον τον χρόνο που ο Σοκράτης, μετά απο ένα γκολ, σήκωνε τα χέρια σαν είχε μόλις τελειώσει τον πόλεμο — όχι σα να κέρδισε το παιχνίδι ενός mobile game! Αυτό εκείνο το βράδυ ήταν σημάδι πως η μπάλα ζούσε ακόμα μέσα στη ψυχή μας, όχι πως εμείς ζούσαμε μέσα στη μάρκα! Κι εσείς; Εσείς περιμένετε τώρα να τον βρείτε στα рекламните посилання των Qataris σα εμπορεύσιμο αντικείμενο; Αυτός ήταν άνθρωπος — κι εμείς έγιναν customers. Αυτή είναι η μόνη πραγματική μεταμόρφωση: από θρύλος έγινες εικονίδιο, κι εμείς απο υποστηρικτές γίναμε VIP lounge tourists! Μέχρι να βγάλουμε εκείνον τον Σοκράτη απο την τσέπη του tabloid marketing, ας βγάλουμε έστω μία Gucci από πάνω και ας φοράμε ξανά σα πραγματικοί άνθρωποι! 😂💸

ρε φίλε τι γίνεται;;; εσύ από εκεί κάτω που βλέπεις όλα αυτά σαν ένας άλλος άνθρωπος του ΠΣΖ;;; εγώ σήμερα έκανα τον γύρο μου στο γήπεδο πριν τον αγώνα — τίποτα QUICKTIME! τίποτα Stories για το πως φοράω την φανέλα μου σωστά! ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ! όχι περίπτωση study των Qataris!! κι εκεί βλέπω μια ομάδα απ’ αυτούς τους "πιστοίς" της μάρκας — βάζουνε φωτογραφίες με prosecco σαν είχαν πάει στη Ντόχα να πιουν τον τελευταίο τους καφέ!! ΕΓΩ ΜΕΝΩ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΠΩ!! οι Qataris μας έκαναν showbusiness;;; πολύ ωραίο!!! ΑΛΛΑ ξέχασες οτι;;; ΣΤΟ ΠΣΖ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΦΟΝΑΖΟΥΝ ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΙ Η ΟΜΑΔΑ!!! αυτοί οι "πελάτες" ποτέ δε θα βγάλουν μαντίλι σαν κάνουν γκολ επειδή ΠΟΥΛΑΝΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΩΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΑΞΙΟΘΕΑΤΟ!! και ο Σοκράτης;;; αυτός που έκανε το γκολ εκείνο στη Μπαρτσελόνα;;; εκείνος έγινε μάρκα;;; ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ;;; εκείνος σήμερα φοράει φανέλα περιορισμένης έκδοσης;;; ΑΠΟΠΟΙΗΘΗΚΑΜΕ;;; γιατί;;; επειδή εμείς τον φέραμε εκεί;;; επειδή κάποιος άλλος θέλει να βγάλει χρήματα;;; και τώρα;;; τώρα ψάχνουμε οτιδήποτε λείπει;;; ΟΧΙ!!! τώρα μιλάμε για εκείνον τον άνθρωπο που όταν η μπάλα φεύγει βγάζει τα χέρια ψηλά επειδή την νιώθει δική του!!! αυτός ο τύπος δε φοράει Gucci στο γήπεδο!!! αυτός φοράει την παλιά του φανέλα τριγύρω και όλοι τον κοιτάζουν σα να είναι σαφάρι στους χωματόδρομους!! εσύ εδώ μέσα γράφεις σα δάσκαλος;;; ΟΧΙ!!! ΕΙΜΑΙ ΟΠΑΔΟΣ!!! και αυτοί οι νούμεροι;;; αυτά που λες;;; ΕΓΩ ΕΧΩ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΓΕΝΙΑ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΖΑΝΕ ΦΑΝΕΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!! αυτοί δε φορούσανε polar γιατί είχανε κρύο!!! φορούσανε μπουφάν τριών στρωμάτων επειδή είχανε να ταξιδέψουν τρεις ώρες μέχρι το γήπεδο!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! και τώρα;;; τώρα αυτοί οι άνθρωποι;;; αυτοί ψάχνουν αποκλειστικά στο Sephora;;; ΟΧΙ!!! αυτοί ψάχνουν την ψυχή τους στις κερκίδες!!! κι εσύ;;; εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα;;; εκείνον όπου μετά το γκολ ο Σοκράτης σήκωσε τα χέρια σαν είχε τελειώσει έναν πόλεμο;;; εκείνος δεν έκανε κινηματογράφο!!! έκανε ΑΓΩΝΑ!!! κι έτσι;;; οι Qataris;;; αυτοί μας έκαναν μάρκα;;; πολλοί ωραίο!!! ΑΛΛΑ ΘΥΜΗΣΟΥ ΟΤΙ ΣΤΟ ΠΣΖ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΠΝΕΥΜΑ!!! υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τραγουδούν όταν η ομάδα χάνει επειδή ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟ ΠΟΝΟ!!! κι αυτοί δε φορούν Gucci!!! αυτοί φορούν μπουφάν σαν είχαν πάει σε αγώνα στη δεκαετία του '90!! κι εμείς;;; εμείς εδώ;;; εμείς ψάχνουμε τον Σοκράτη στα Stories;;; ΑΠΟΠΟΙΗΘΗΚΑΜΕ!!! αυτός είναι εκεί!!! στο γήπεδο!!! φορώντας αυτήν την παλιά φανέλα!!! γιατί εκείνος δεν άλλαξε!!! εμείς αλλάξαμε!!!

Δεν πήγα ποτέ μου στη Ντόχα για prosecco με την ομάδα σαν οικογενειακή εκδρομή, αλλά σου λέω κάτι πραγματικά κουλό: προχτές στο γήπεδο ήταν ένας τύπος στα 50 του εκεί στη Section Populaire με μία φανέλα του '94 — όχι τρίτου μεγέθους σα ντουλαπάκι, όχι σχέδιο έκπτωσης στο Sephora, μια κανονική φανέλα λιωμένη από τον ιδρώτα. Αυτός δε φορούσε κουβέρτα σαν παλτό, είχε όμως ένα μαντίλι γάζας δεμένο στο λαιμό σα μουσικός τζαζ — ακριβώς όπως όταν πήγαινε ο Καντώνας στα Underground της δεκαετίας. Κοίταξα τον αγώνα κι εκείνος στα 82' σήκωσε τα χέρια σα να ήταν ο ίδιος εκείνος ο αιώνιος εαυτός του ΠΣΖ, όχι επειδή κάποιος βιντεοσκόπησε το gesture του στα Stories του snapchat, αλλά επειδή έτσι γεννήθηκε η ομάδα του σήμερα — εκείνος ο Σοκράτης δεν πέθανε, ορίζει ακόμα τους κανόνες μέσα από τις κερκίδες. Κι εσύ αγόρασες prosecco εκείνος το βράδυ που η ομάδα πήρε τρεις βαθμούς επειδή έγινε story; Αυτό είναι σαν να λες πως ένα τραγούδι του Μπιθικώτση έγινε playlist επειδή τον ανέβασες στο Spotify του αεροδρομίου. Οι Qataris μπορεί να φτιάξανε μία lifestyle εταιρεία, αλλά εμείς εδώ μέσα έχουμε ακόμα ανθρώπους που φοράνε τις παλιά τους φανέλες σαν σημαίες της εποχής τους — όχι σα merch του next drop στην επίδειξη μόδας. Αυτός ο τύπος εκεί που κάποιοι βγάζουν selfies με prosecco, αυτός κρατάει ακόμα ένα μπουκάλι νερό σα ιερό δισκίο. Κι όταν η μπάλα έκανε τον γύρο των κερκίδων λόγω ανέμου, εκείνος σήκωσε τα χέρια επειδή έκανε αστραπή το γήπεδο — όχι επειδή του έδωσαν κάποιο hashtag. Μην ψάχνεις τον Σοκράτη στις συλλογές των investment bankers. Αυτός βρίσκεται ακόμα εκεί που τον άφησε η ιστορία του: μέσα στη Section Populaire, φορώντας μια φανέλα σα δεύτερη επιδερμίδα, εκεί όπου η μνήμη είναι πιο ζωντανή από οποιοδήποτε QR code. Εκείνοι οι τύπους με τα γυαλιά σολάριουμ στο Members Lounge μπορούν να φτιάχνουν catalogs όλοι τους θέλουν — αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως η μπάλα εκείνη τη στιγμή έκανε τον γύρο ενός γηπέδου λόγω ανέμου κι ένας άνθρωπος σήκωσε τα χέρια σα να κέρδισε τον πόλεμο της ψυχής του. Αυτός είναι ο πραγματικός Σοκράτης σήμερα: όχι μούμια περιορισμένης έκδοσης, όχι influencer για social media stories, αλλά εκείνος ο μοναχικός χαρακτήρας που κάνει την ομάδα ζωντανή ακόμα και όταν όλοι γύρω ψάχνουν το επόμενο χρώμα της φανέλας σα werewolf στις 12:00 το βράδυ. Κι εσένα τι σου λείπει τελικά; Την εποχή που το Παρκ ήταν τόσο τρύπιο που άλλαζες θέση κάθε δεκαπέντε λεπτά επειδή περνούσε η μπάλα από κάτω σου; Εμένα μου λείπει εκείνος ο αγώνας του ’86 όταν οι οπαδοί πήραν τρένο για Αθήνα τραγουδώντας "Νίκη ή θάνατος" — όχι επειδή κέρδισαν, αλλά επειδή πίστευαν πως η ομάδα ήταν δική τους. Σήμερα πολλοί πιστεύουν πως η ομάδα είναι δικό τους επειδή έχουν τον πρώτο λόγο στα Instagram stories — αλλά αυτοί ξεχνάνε πως εκείνος ο Σοκράτης έπαιζε όχι για το lifestyle, αλλά για την αγωνία, εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να στέκουν ακόμα όταν η ομάδα χάνει επειδή εκείνος τους έμαθε πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα εμπορικό κατασκεύασμα. Κι εμείς εδώ μέσα πρέπει να θυμόμαστε κάτι ακόμα πιο σημαντικό: ο Σοκράτης δεν έγινε μάρκα επειδή κάποιοι έκαναν πλάνο marketing. Ο Σοκράτης έγινε μύθος επειδή υπήρχαν άνθρωποι σαν εμένα και σαν σένα που κρατούσαν ζωντανή εκείνη την ψυχή της ομάδας — όχι επειδή πλήρωναν prosecco, αλλά επειδή ένιωθαν ότι η φανέλα ήταν δική τους σα δέρμα τους. Αυτό λοιπόν που πρέπει να κάνουμε εδώ μέσα δεν είναι να θρηνούμε τον θάνατο εκείνης της εποχής, αλλά να κρατήσουμε ζωντανό εκείνον τον χαρακτήρα μέσα από τις κερκίδες σήμερα — ακόμα κι αν τριγύρω όλοι βγάζουν stories σα συνέδριο της μόδας.

Σήμερα στο γήπεδο, εκεί στη Section 145, είδα ένα αγόρι δεκατριών χρονών να φοράει την πρώτη φανέλα ΠΣΖ που αγόρασε ποτέ — όχι τρίτης γενιάς έκδοση, όχι αυτές τις ψεύτικες λευκές φανέλες με το γράμμα Q στο κέντρο, αλλά την κλασική μπλε του 2012, εκείνη που έκανε το γύρο του κόσμου επειδή οinho ήταν ακόμα ξεφτιλιάς. Εκείνος δεν είχε όλα αυτά τα add-ons των τωρινών season passes, κανένα προνόμιο στο Members Lounge, ούτε καν κάποιο υπερτιμημένο prosecco δίπλα του — είχε όμως ένα μπουκάλι νερό μόλις δέκα cent πάνω από την κανονική τιμή επειδή του το έδωσε ο γείτονας στην ουρά. Κι όταν η ομάδα έκανε το γκολ στο δεύτερο ημίχρονο, εκείνος έβγαλε το κασκόλ του — ένα τρύπιο πράσινο μαντίλι πάντα ζαρωμένο στην τσέπη του σα κουρέλι — και το σήκωσε σαν σημαία ενώ φώναζε τον παππού του από το θρανίο του γηπέδου. Εκείνος δεν ξέρει καν ποιος είναι ο Σοκράτης σα μάρκα περιορισμένης έκδοσης στα social media. Αυτός ξέρει μόνο ότι η ομάδα του κέρδισε εκείνο το βράδυ επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν καταλάβει ακόμη πως η μπάλα έκανε τον γύρο των κερκίδων λόγω ανέμου — κι εκείνος ήταν εκεί, ανάμεσα στους άλλους, να νιώσει εκείνο το κρύο σα φύσημα της ιστορίας μέσα από τις τρύπες των παλαιότερων εποχών.

ΡΕ ΣΑΣ, ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΤΟ ΠΑΡΚ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ QATARIS ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΝΕΥΜΑ!!! 🔥💙 ΝΑΙ ΡΕ ΑΔΕΡΦΙΑ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΗ 132 ΠΟΥ ΕΦΟΡΕ ΣΑΝ ΖΩΝΤΑΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 78 ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΣΟΚΡΑΤΗ ΣΤΟ INSTA? ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΟΥ ΛΕΩ!!! ΕΓΩ ΣΗΚΩΝΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΣΤΟ 86!!! ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΟΛΟΙ ΉΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΟΧΙ ΣΤΟ SOCIAL MEDIA!!! ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ΠΑΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ "ΣΥΛΛΟΓΟΣ" ΣΤΟ "ΚΛΙΚ ΜΕΤΡΗΣΕΙ"!!! 😤💸 ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗΝ 145 ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ 2012 ΣΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΑ Q CODES"? ΣΩΣΤΑ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΙΣΤΟ!!! ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ALGORITHMS ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΟΥΝ ΣΤΑ STORIES??? ΕΓΩ ΕΔΩ ΣΤΟ ΒΟΛΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΦΟΡΑ ΦΑΝΕΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΩ ΦΩΤΟ!!! ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΣΑΝ ΑΙΣΘΗΜΑ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ!!! ΑΝ Ο ΣΟΚΡΑΤΗΣ ΗΤΑΝ ΕΙΚΟΝΙΔΙΟ ΑΠΟ ΤΟ 2024 ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ!!! ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΑ!!! ΜΕΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ? Οι πλούσιοι του Members Lounge?? 😂🔥 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ!!!

Τι χάλια έχουμε φτάσει εδώ ρε παιδιά;;; Την Κυριακή βρισκόμουν στη Section 135 δίπλα σ' έναν 60άχρονο που είχε μια φανέλα τόσο παλιά που η Λιόν είχε ακόμα εκείνο το κίτρινο λογότυπο στο μανίκι. Ο τύπος αυτός δεν γνώριζε ούτε τι ώρα είναι — είχε βγάλει μόνο ένα ψωμί κι ένα τυρί από τον φούρνο της γειτονιάς του! Και όταν η ομάδα έκανε το γκολ, σήκωσε εκείνα τα χέρια του σα να κέρδιζε έναν αγώνα επί του Δημοσθένη! Δεν είχε ούτε Instagram να βγάλει ιστορίες — είχε όμως μια σειρά βίντεο στον VHS από το Champions League του '95 κρυμμένη κάτω από τη σκαμνούλα του! Και εσείς γράφετε για prosecco;;; Εγώ μέχρι και σήμερα βάζω κρασί σε πλαστικό ποτήρι επειδή έτσι αγοράζω μπύρα στις σφραγίδες! Αυτό εδώ όμως δεν είναι τίποτα — ο θρύλος μας δεν έγινε μάρκα επειδή κάποιοι έκαναν κάποιο "season concept"! Αυτός ο τύπος εκεί στην Section 132 έκανε εκείνο το gesture όχι επειδή του πήραν μια φωτογραφία αλλιώς — το έκανε επειδή έτσι γεννήθηκε η ομάδα του! Σήμερα όμως εμείς ξοδεύουμε πάνω από τριάντα ευρώ σε prosecco επειδή νομίζουμε πως αυτό μας κάνει πιο πραγματικούς οπαδούς;;; Μαλάκα, εκείνος πίνει το κρασί του σπίτι του γιατί το έχει ζήσει αυτό το πράγμα — εσείς ανοίγετε ένα τρία εκατομμύρια αντίγραφο Gucci μόνο και μόνο επειδή το δικό σας λουκισμός το ζητάει! Αυτός ο Σοκράτης όμως εκείνος ήταν άνθρωπος· σήμερα έγινε μάρκα επειδή εμείς αποφασίσαμε πως όλα πρέπει να μπαίνουν σε κάποιο καλούπι! Εγώ δε θέλω να δω το νούμερο πέντε στους δρόμους επειδή κάπου υπάρχει μια ιστοσελίδα που λέει πως "κάποτε ήταν μεγάλος". Θέλω να τον δω εκεί στα βάθρα των κερκίδων, φορώντας εκείνη την παλιά φανέλα σα δεύτερο δέρμα — όχι επειδή πήγε εκεί κάποιος influencer να βγάλει story μαζί του, αλλά επειδή αυτή είναι η ομάδα του! Για μένα αυτοί οι τύποι με τα τρία στρώματα από Gucci είναι σαν εκείνους τους Αμερικανούς που πάνε στο Σούπερ Μπόουλ φορώντας τσάντες όλους τους logo — αυτοί δεν βλέπουν το ποδόσφαιρο, βλέπουν την αυτοκρατορία τους! Κι εμείς εδώ;;; Εμείς κλείνουμε την πόρτα στο Members Lounge σα συνέδριο μόδας — εγώ εκεί μέσα δε χωράω ούτε καν σαν υπηρέτης! Τι κάναμε τελικά;;; Αφιερώσαμε την ομάδα μας στους Qataris επειδή εκείνοι μπορούν να βγάλουν profit;;; Πολλοί ωραίο, αφήστε τους εκεί που θέλουν — αλλά αφήστε μας κι εμάς μια γωνιά εκεί όπου ο θρύλος πετάει ακόμα σα σημαία την ημέρα ενός αγώνα! Κι εσείς;;; Εσείς ψάχνετε τον Σοκράτη στα αυτοκόλλητα των περιορισμένων εκδόσεων;;; Αυτός βρίσκεται ακόμα εκεί όπου τον αφήσαμε: ανάμεσα στους τύπους που κρατούν ζωντανό αυτό το πνεύμα επειδή αυτό είναι η ομάδα τους — όχι επειδή κάποιος έκανε κάποιο hashtag! 😂🔥

Εχτές βράδυ πιάστηκα στα γρήγορα στη Section 130 να γλεντάω ένα γκολ του Μσάκνι μου σα σαρδέλα στα Nets — γιατί εμένα εκείνοι οι άνδρες στη Section 145 με τις ξεθωριασμένες φανέλες '94 μου φέρνουν πιο πολλά μηνύματα ζωντανής μνήμης παρά όλες τις ιστορίες των Members Lounge μαζί! 😱🔴 Μαλάκα εσύ με τις Gucci σου που γράφεις σα δάσκαλος πως "ο Σοκράτης έγινε μάρκα επειδή κάποιοι έκαναν πλάνο marketing" εσύ ξέχασες ένα πράγμα: εκείνος ήταν άνθρωπος που όταν έκανε γκολ σήκωνε τα χέρια σα να είχε τελειώσει έναν πόλεμο κι εγώ τότε σηκώνω το ποτήρι μου στη μνήμη μου επειδή αυτό νιώθω! Αυτοί εκεί στη Section 132 δε βγάζουν prosecco επειδή είναι VIP tourists — βγάζουν το μπουκάλι νερό επειδή εκεί η μπάλα είναι ακόμα ζωντανή, όχι σαν αυτοκόλλητο στο influencer account τους!!! Κι εσείς τώρα ψάχνετε τον Σοκράτη στα catalogs των Qataris σα να ήταν ένα νέο model κινητού;;; Μα εκείνος ήταν εκείνη τη νύχτα στη Βαρκελώνη όταν σήκωσε τα χέρια σα νικητής του αγώνα — όχι σα φιγούρα περιορισμένης έκδοσης στις συλλογές των hedge fund managers!!! Κι εγώ εδώ;;; Εγώ φοράω την παλιά μου φανέλα τριγύρω επειδή αυτό νιώθω!!! Δεν έχει σχέση με ποια ομάδα ήταν τότε — έχει σχέση πως εγώ εκείνη τη νύχτα ήμουν εκεί!!! Τι λες τώρα εσύ;;; πως εγώ έγινα ένας ακόμη customer;;; Αν ήταν έτσι τότε ημιθέω είμαι πλέον επειδή αγοράζω σα τι;;; μια εισιτήριο;;; Μα εγώ στο γήπεδο αισθάνομαι σα βασιλιάς επειδή η ομάδα μου έχει ακόμα εκείνες τις στιγμές της ψυχής!!! Τέλος πάντων... εσείς ξέρετε πως εκείνοι οι τύπους με τις φανέλες '94 εκεί στη Section 145 εκείνο το βράδυ μετά το γκολ έκαναν τον γύρο του γηπέδου τραγουδώντας "Σοκράτης... σαν είσαι εκεί...";;; Κι εκείνη την στιγμή εγώ κατάλαβα πως η μνήμη μας δεν πουλιέται στο Sephora!!! 🔥💙

Παιδιά... τι κρίμα να χάνουμε τον Σοκράτη μας στα catwalk των Qataris;;; Εγώ εκεί στις Σέρρες ούτε καν ξέρω τι σημαίνει σεζόν επίδειξης — βάζω τη φανέλα μου και πάω βόλτα σα νά 'ταν ένα κουστούμι της παλιάς μου γιαγιάς που την φοράω ακόμα επειδή μου θυμίζει πόσο χάσιμο χρόνου ήταν η δεκαετία του '90 όταν ταξιδεύαμε τρεις ώρες με τρένο για Αθήνα!!! Τι σχέση έχουν όλα αυτά;;; Εγώ εδώ αυτή την εποχή στη Section 127 είδα έναν τύπο στα πενήντα του να φοράει μια φανέλα τόσο παλιά που είχε ακόμα τις κηλίδες από τον ιδρώτα του αγώνα κατά της Γιουβέντους στο '86!!! Και αυτός όχι επειδή του έκανε κάποιος story, αλλά επειδή εκείνος ΑΓΑΠΟΥΣΕ εκείνον τον αγώνα σα ήταν η δική του ζωή!!! Μετά το γκολ σήκωσε τα χέρια σα να είχε κερδίσει έναν πόλεμο — όχι επειδή κάποιος τον παρακολουθούσε στο TikTok, αλλά επειδή έτσι γεννήθηκε εκείνος ο θρύλος!!! Αυτοί οι τύποι σήμερα αγοράζουν prosecco σα να είναι συμβόλαιο επίδειξης μόδας και γράφουν για την "τιμή των stories"!!! Μα εσύ;;; εσύ;;; τι έκανες εσύ εκείνος τον χρόνο;;; κάθισες σπίτι σου να ανοίγεις Sephora;;; Κι αυτοί οι λόγοι εκεί έξω βγάζουν QR codes σα να είναι εισιτήριο για συναυλία του David Guetta!!! Την τελευταία φορά που είδα τέτοια φάση ήταν στο μουσείο της Ακρόπολης όταν έκανα μια ξενάγηση μέσω κινητού επειδή η γιαγιά μου είχε κρυώσει!!! Κι εδώ;;; εδώ η ομάδα χάνει δύο συνεχόμενες φορές και αυτοί βγάζουν αυτοκόλλητα σαν να λένε "είμαι εδώ επειδή υπάρχω"!!! Που είναι ο άνθρωπος εκείνος που σήκωσε τα χέρια του σα νικητής επειδή η μπάλα έκανε τον γύρο των κερκίδων λόγω ανέμου;;; Αυτός βρίσκεται ακόμα εκεί που τον αφήσαμε: μέσα στη Section Populaire να τραγουδάει όσο χάνει η ομάδα επειδή έτσι ένιωθε!!! Κι αυτοί;;; αυτοί ψάχνουν την ψυχή τους στο Members Lounge σα συνέδριο ξενοδοχείου πολλών αστέρων!!! Ρε παιδιά... εμείς εδώ δεν είμαστε ένας συνεταιρισμός περί ανθρώπινων δικαιωμάτων που ψάχνουμε την ιστορική μνήμη σα έκθεση εικόνων στο Met!!! Είμαστε ένας σύλλογος ενός ανθρώπου με σακάκι τριών στρωμάτων που φοράει μια φανέλα σα δεύτερο δέρμα επειδή εκείνος νιώθει πως η ομάδα του είναι δική του!!! Και αυτός;;; αυτός τι κάνει;;; Πίνει prosecco επειδή του έκαναν like;;; Εγώ πιστεύω πως όλοι αυτοί οι τύποι εκεί έξω με τις Gucci έκαναν μια τεράστια λάθος υπόθεση: νομίζουν πως η μνήμη πουλάει σα περιορισμένη έκδοση!!! Μα αυτή η μνήμη εδώ;;; αυτή η μνήμη κρατιέται ζωντανή επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εμένα και σαν σένα που φοράνε τις παλιά τους φανέλες σα σημαία της εποχής τους!!! Κι αυτοί εκεί;;; αυτοί είναι σαν εκείνους τους Αμερικάνους που αγοράζουν τσάντες της Gucci σα να είναι εισιτήριο για τον παράδεισο!!! Μα ο παράδεισός μας;;; ο παράδεισός μας βρίσκεται ακόμα εκεί όπου ο Σοκράτης σήκωσε τα χέρια του σα νικητής επειδή η μπάλα ήταν ακόμα ζωντανή!!! 💸🔥😭