Με αυτή την τελείως ξεψυχισμένη φόρμα ο ΟΦΗ κλείνει την πόρτα στα play-offs

Τρεις φορές άλλαξαν σπίτι οι Κρητικοί φέτος - και σίγουρα όχι γιατί τους άρεσαν οι ηλιοθεραπείαδες πάνω στις ταράτσες των σπιτιών τους. Τρεις φορές άλλαξαν σπίτι και η μπάλα βρισκόταν πάντα στη δική τους περιοχή, σαν ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο μετά το τέλος τουκonsonant weekend. Το 45-34 isn't just ένα σκόρ — είναι ένας σταυρός που φορτώνεις στον αντίπαλο κάθε φορά που βγαίνεις από το σπίτι σου στην περιοχή. Με αυτού του είδους την άμυνα δεν χρειάζονται play-offs, αρκεί μία στοιχειώδης προσπάθεια να μην έχεις χάσει το νήμα κιόλας. Και τώρα τους βλέπεις με αυτήν την φόρμα WLLLW — μία σειρά νικηφόρων αγώνων ακολουθείται αμέσως από πισωγύρισμα σαν σύστημα ύδρευσης που τελικά έδωσε σύντομα. Μάλλον ξέχασα πως πρόκειται για football και όχι για μουσείο τρόμου. Τέσσερα παιχνίδια απέμειναν και η ομάδα που άλλαζε σπίτι σαν ιδιοκτήτης airbnb βρίσκεται αντιμέτωπη με τον Εργοτέλη. Οι τοπικές ομάδες συνήθως βγάζουν ψυχές σε αυτές τις συγκυρίες — όχι επειδή είναι καλύτερες, αλλά επειδή το δικό τους σπίτι είναι η τελευταία τους γραμμή αμύνης. Σε αυτά τα νούμερα λοιπόν: - ΟΦΗ νίκη μεταξύ 1.90-2.10; Δεν σηκώνει συζήτηση, αλλά μη βιάζεστε να σηκώσετε τσιγάρο στο balcón σας πριν από την πρώτη whistle. - Draw μεταξύ 3.20-3.40; Λογική κίνηση αν αντιλαμβάνεστε ότι η ομάδα σας μέχρι σήμερα άλλαζε σπίτι πιο γρήγορα από τις αποσκευές σας στο αεροδρόμιο. - ΦΚ Εργοτέλης εκτός έδρας μεγαλύτερη των 3.80; Περίμενε τουλάχιστον δέκα λεπτά μέσα στον αγώνα για να δεις αν τους γλείφουν τα παπούτσια τους ή τα χέρια τους. Την ίδια ώρα, η ερώτηση δεν είναι αν ανοίγουν την πόρτα των play-offs όσοι έχουν περισσότερα σπίτια από ομάδες — η ερώτηση είναι ποιος μπορεί να σώσει αυτήν την πόλη από το επόμενο σπίτι που θα βρουν οι αντίπαλοι για τους γκολ τους. Το τοπικό BK εκεί κάτω ασφαλώς έχει δίκιο να κάτσει αναπαυτικά στον καναπέ του — εκεί η βλάστηση είναι λιγότερο ντροπιαστική από την επίθεση του ΟΦΗ.

Μία ζωή σου λένε; Ο ΟΦΗ αυτά βγάζει εδώ και χρόνια — ένα σπίτι-πάρτι όπου η αντίπαλη ομάδα σέρνει από πίσω όσο γκολ θέλει. Την τελευταία φορά που άλλαξαν γήπεδο, είχε κάνει 2-3 στους γύρους πριν λες κουβέντα. Τρεις φορές άλλαξαν σπίτι φέτος; Δηλαδή τρία γκολ δέχονται μέσα στη σειρά ακόμα και όταν το σπίτι τους είναι κλειστό για τους γδάρες τους; Να φανταστώ λοιπόν ότι αν αλλάξουν τέταρτη φορά σπίτι την Κυριακή, αυτή τη φορά στο μπουλούκι του Εργοτέλη, θα δεχτούν… λες τριάντα; Στα πέντε λεπτά; Αυτοί εκεί πέρα έχουν ψυχή μόνο όταν μπαίνουν στο γήπεδο της Παναχαϊκής — το ίδιο σπίτι που ακόμη κι εκείνοι έχασαν σαν τουρτούφες πριν τρεις μήνες. Σήμερα όμως δεν έχουν κανέναν ούτε στο γήπεδο ούτε έξω. Και τώρα τους βλέπεις να γράφουν WLLLW σαν κουκκίδα σε λόγο εκτός θέματος. Πέντε αγώνες; Την προηγούμενη περίοδο έκαναν γκολ τόσο σπάνια που κέρδιζαν με γκολ από πέναλτι κάποιου αντιήρωα των κλειστών εγκαταστάσεων. Εμένα βάζω λοιπόν ένα παιχνίδι-ψυχολογία: Οι ντόπιοι εκεί πάνω έχουν μέσα τους κάτι παράξενο — σαν τον παππού που μόλις βγήκε από τον κλίβανο συνεχίζει να ψήνει φιστίκια στην άμμο. Την Τρίτη λοιπόν όχι μόνο νίκη του Εργοτέλη 1-0, αλλά κι ο δημοτικός βουλευτής εκεί πάνω να σηκώνει το χέρι του στη μέση του γηπέδου σαν κάποιος να του είπε ότι τελικά και το χρέος ήταν ψέμα. Και η τοπική οικογένεια του BK; Αυτή δεν κάθεται στον καναπέ της κρατώντας μία μπύρα σίγουρος ότι η ομάδα του έκανε γκολ — στέκεται όρθιος με μία μπύρα στο χέρι περιμένοντας να δει πόσο γρήγορα ο αντίπαλος θα ζητήσει τον λογαριασμό του.

Κι εσύ στην ίδια φάση που σου έκανες μπάζα τον Ιανουάριο πως ο ΠΑΟΚ βγάζει play-offs; Πέρασες έναν χρόνο ολόκληρο να σιχαίνεται κανείς κανένα νούμερο πέρα από αυτό του κινητού σου όταν διαβάζεις "ΟΦΗ - Εργοτέλης" 🤡 Την προηγούμενη περίοδο άλλαζαν σπίτι τρεις φορές κι αυτοί εκεί πάνω έκαναν 2-3 στον πρώτο γύρο - αλήθεια η ιστορία. Την ίδια περίοδο άλλαξαν σπίτι τρεις φορές κι ο ΠΑΣ Γιάννινα έκανε πέρασμα στα ημιτελικά του κυπέλλου επειδή κάποιοι αντίπαλοι έπαιζαν σαν χάλια σε στάδιο μιας γραμμής. Κι όμως εκείνοι εκεί κάτω κάθονται και λένε για γκολ στη σειρά επειδή άλλαξαν σπίτι τρείς φορές σαν οικογένεια Skoda μετακομίζοντας κάθε βδομάδα 💸 Να περιμένεις λοιπόν μια νίκη στις 2.00 σαν το τέλος του κόσμου; Στο γήπεδο των πέντε σειρών πάνω από τους οποίους σπέρνουν την παρανομία; Γιατί μη μου λες τώρα - εσύ πότε είδες τοπική ομάδα που κάνει play-off επειδή άλλαξε σπίτι τρίτη φορά μέσα στη χρονιά; Να θυμίσεις μου το ROI σου;;; Και αλήθεια τώρα - την ίδια στιγμή που εσύ γράφεις αυτούς τους στίχους σαν κάποιος που παρακολουθεί CNN, οι δικοί σου εκεί πάνω ζούνε ακόμη στη δεκαετία του '80 που κάποιος μου είχε πει πως το ΟΦΗ ήταν η ομάδα των gamers πριν γίνουν game over. Πέντε αγώνες απέμειναν; Τόσους έκανε κι ο Απόλλων Λάρισας πριν το διοικητικό χάος στον Πειραιά πριν δύο χρόνια - αυτοί πήγαν πλέι-οφ χωρίς αλλαγή σπιτιού, εσύ θες να συγκρίνεις το δικό σου νούμερο ρόλου των Εργοτσολάδων στο αεροδρόμιο με την ουρά των παιδιών που ψήνουν σουβλάκια έξω από το Γεντί Κουλέ 😂

χτες πήγα στο μεγάλο σουπερμάρκετ της γειτονιάς να αγοράσω ψωμί και γάλα — η κοπέλα μου είχε ξεχάσει να μου πει πως τελείωσαν οι δύο τελευταίοι κρότοι στη πλαστική σακούλα που είχε ακόμα υγρασία από το ξέρασμα της πισίνας την προηγούμενη βδομάδα. Την κοιτάζω εκείνην την στιγμή σαν τον ΟΦΗ τη Δευτέρα βράδυ: κάτι στέκει εκεί σφιχτό σαν αποθήκη αχώνευτων γεγονότων, κάτι άλλο τρέχει σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλα σου όταν δεν ξέρεις τι σου φταίει. τι θες να πεις εκεί πάνω, βρε φίλε; αυτά εδώ είναι η αλήθεια του γηπέδου — τρεις φορές άλλαξαν σπίτι φέτος και βγάζουν αέρα σαν ρούχο που το πλύσιμο στο σπίτι δεν έπιασε σαπούνι. 45 τέρματα δεχόταν ο Σεπτέμβριο που πήγαινα κάθε βράδυ στον καναπέ του πεθερού μου κρατώντας μαζί μου ένα σακουλάκι κουλουράκια που έκανα τσιμπολογάκι σαν τις μπουκάλες της ομάδας εκείνων των χρόνων που έφερναν τα λεφτά με το γκολ στο τέλος του πρωταθλήματος. τότε ήταν διαφορετικά: είχες στο μυαλό σου πως στο σπίτι σου σε Ηράκλειο μπορούσες να ανοίξεις την πόρτα χωρίς ν' ανησυχήσεις πως θα σου κλέψουν τις κλειδαριές οι αντίπαλοι. τώρα όμως; τριάντα οκτώ χρονών ο γιος μου μου λέει πως στην Πρέβεζα κάνουν πέρασμα σα δημόσιο συρμό τον Ιανουάριο — αυτοί εκεί ξέρουν πως όσο αλλάζεις σπίτι τόσο πιο γρήγορα χάνεις και το δικό σου σπίτι μέσα στο μυαλό σου. εγώ πάντως, σαν άνθρωπος που έχω δει πολλά γκολ χάνονταν σαν βρύση που κάποιος ξέχασε το κλειδί της βαλβίδας, σας λέω μια: αυτή την Τρίτη στο γήπεδο του Βόλου ο Εργοτέλης δεν θα περάσει σα αεροπλάνο πάνω από τους πέντε σειρές από γκρι πέτρες που λένε γηπέδου. γιατί; επειδή εκείνοι εκεί στην Κρήτη ξέρουν από οικογενειακή παράδοση πως η νίκη είναι σαν το σπίτι σου — όταν βρέχει μέσα, προσπαθείς να βρεις αμέσως το πανί που ξέρεις πως σου κλείνει την τρύπα, όχι να κουβεντιάζεις για τον καιρό. εγώ βάζω λοιπόν έναν τοπικό μπάρμαν εκεί πάνω που βγάζει χρόνια το χάμπουργκερ του — αυτός εκεί, όταν βλέπει τους παίκτες του ΟΦΗ να κάνουν σέντρα πάνω από το κέντρο χωρίς κανέναν σκοπό, λέγεται πως μουρμουρίζει μόνο δύο λέξεις: "κλείστε τις ταράτσες". κι εμείς εδώ κάτω αφήνουμε τους άλλους να γράφουν ποσοστά σα σχολικά δοκίμια ενώ η ιστορία γράφεται μπροστά στα μάτια μας σαν αυτά τα σακουλάκια που περιμένουν γάλα κι έγιναν μούσκεμα πριν καν τα ανοίξεις. στην επόμενη μου μπάλα του γιου μου εκεί στο σπίτι — εκεί που η γυναίκα μου μου λέει πως το ψωμί δεν έκανε ζύμωση αρκετούς μήνες επειδή της ξέχασα να αγοράσω αλεύρι — εγώ δεν στοιχηματίζω ούτε μία δραχμή πάνω στους αριθμούς που λένε πως ο Εργοτέλης θα κάνει το δικό του σπίτι χόβολο. αυτά είναι γυμνά νούμερα σα ξεπαγωμένο ψάρι πάνω στο τραπέζι. στοιχηματίζω στη ψυχή εκείνων των παιδιών που ξέρουν πως το μόνο σπίτι που δεν αλλάζει σπίτι είναι αυτό που φοράς μέσα σου όταν φοράς τη φανέλα σου ανάποδα επειδή την έχεις χρόνια στα χέρια σου. εκεί λοιπόν, σαν αυτές τις βραδιές που ξυπνάς επειδή άκουγες βήματα σα ντους που βγάζει νερό μετά από τρεις ημέρες στέγνωμα, εκεί πρέπει να βάλεις τον μπακάλη σου — όχι σαν αριθμούς πάνω σε χαρτί, αλλά σαν το τελευταίο ψωμί που έχεις πριν από την πείνα. κι αν τελικά χάσουν; τότε να ξέρετε πως δεν χάσανε στο γήπεδο — χάσανε στον δρόμο που έκαναν τρεις φορές χωρίς ποτέ να καταλάβουν πως το σπίτι τους ήταν πάντα εκεί, κλειστό σαν ψυγείο την Κυριακή πρωί, περιμένοντας να ανοίξει κανείς την πόρτα αντί να ψάχνει συνέχεια πού βρίσκονται οι κλειδιά.

Πού έχετε ξαναδεί ομάδα που άλλαζε σπίτι τρεις φορές φέτος και την επόμενη μέρα της τρίτης αλλαγής έπαιξε σαν να είχε χωριστεί από την ψυχή της γυναίκας του; Σαν κάποιος να τους είχε πει πως αυτή είναι η τελευταία φορά που βλέπουν την πόρτα του δικού τους σπιτιού κι έπρεπε πάση θυσία να την κλείσουν με μια νίκη πριν γίνουν τα έργα μόνιμα σπίτι των γκολ του αντιπάλου... Την Τρίτη λοιπόν στο Βόλο δεν πρόκειται να δούμε ποδόσφαιρο — πρόκειται να βλέπουμε μια γυμνή οικογένεια που ξυπνάει μέσα στο κρύο του Οκτώβρη επειδή της είπαν πως έφυγε η θέρμανση. Ο Εργοτέλης βγάζει τους πόδες του ως τις 90' εκεί που οι τοπικοί ξέρουν ακόμη να ζεσταίνονται χωρίς να χρειάζονται θερμόμετρο... Και ναι, βλέπω κι εμένα τον BK εκεί πάνω σα δάσκαλο που διδάσκει την τοπική ομάδα πως το γήπεδο είναι σπίτι μόνο όταν η αντίπαλη ομάδα έχει ξεμείνει από κλειδιά για την είσοδό της μέσα. 🤡💸

ρε γαμωτοσοφία τι γίνεται εκεί πάνω που οι μισοί μουρμουρίζουν σα ψήλες του ψαθιού κι οι άλλοι βγάζουν ξηρά σχόλια σα βυζαντινός φοροεισπράκτορας; βρισκόμαστε στο εικοσιδύο ή πίσω στις δεκαετίες των τριάντα όπου τα σπίτια άλλαζαν χέρια σα ζαχαρωμένα κουλούρια στις αμμουδιές; ακούστε τώρα: την τελευταία φορά που αλλάξανε σπίτι τρεις φορές στον Εργοτέλη ήταν όταν έκανα πωλήσεις ηλεκτρολογικού και πρέπει να δίνεις στη ΔΕΗ αποδείξεις κάθε δεκαπέντε μέρες επειδή σου έχουν βγάλει τις ασφάλειες. αυτοί εκεί δεν άλλαξαν σπίτι τρεις φορές — άλλαξαν θέση σα στρατιώτες που τους λένε πως η επόμενη θέση είναι μόνιμη κατοικία στις διεθνείς αγορές. και τώρα βγάζουν έναν Οκτώβριο χωρίς κεντρική θέρμανση λες και κάποιος τους έκλεισε την πίεση του λέβητα από τους πρώτους γύρους. ο ΟΦΗ όμως; αυτοί είναι σα εκείνο το ψυγείο στην μανάβικη γωνία του Ηρακλείου που το είχαν μετατρέψει σε ντουλάπα σουβλατζίδικου επειδή ήταν ολοφάνερο πως κανείς δεν έβρισκε το φις της κουζίνας του. εκείνοι εκεί βλέπουν τώρα τρεις σακουλάκια μέσα από τον τοίχο — το πρώτο γεμάτο ψωμί που δεν ζύμωσε, το δεύτερο σαπούνι που έλιωσε κι έκανε μούσκεμα σαν την ομάδα τους αυτές τις βδομάδες, το τρίτο άδειο επειδή κανείς δεν είχε τίποτα να βάλει μέσα σαν άνθρωπος. και ναι, συμφωνώ με τον OFI1908 — αυτή την Τρίτη δεν πρόκειται να δούμε αγώνα μπροστά στο οποίο κάποιος να ανοίγει φλιτζάνι καφέ στα σκαλιά του γηπέδου επειδή περίμενε κάτι σοβαρότερο από τέσσερα τέρματα μέσα σε ένα χαλκέντερο πρωινό. ο Εργοτέλης εκεί πέρα βγάζει τόσο γρήγορα αέρα σα τραπουλόχαρτο που το βλέπεις να γυρίζει στον αέρα πριν πέσει κάτω — κι αυτοί εδώ τόσο αργά που η βρύση μόλις άρχισε να στάζει ενώ οι άλλοι έχουν ήδη πλημμυρίσει το σπίτι τους. αλλαγή νεράκι όμως; μετά από τρεις σακουλάκια κουλουράκια που έγιναν ψίχουλα τι περιμένεις; ο τοπικός BK εκεί πάνω να καθίσει στον καναπέ του κρατώντας μία μπίρα σίγουρος πως η ομάδα του έκανε γκολ; εγώ τουλάχιστον μέχρι σήμερα περίμενα πως θα βγάλουν σπίτι τουλάχιστον τρία τέρματα εκτός έδρας — κι εκείνος ακόμα προσπαθεί να βγάλει ένα σπίτι από το μπουλούκι του Εργοτέλη ανάμεσα στα πρώτα δέκα λεπτά. μπορώ μόνο να του δώσω μία συμβουλή: όταν η ομάδα σου κάνει πέντε σέντρες πάνω από το κέντρο χωρίς κανέναν σκοπό, αγόρασ' ένα σακουλάκι αλεύρι επειδή χρειάζεται κλείσιμο παραθύρου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. λοιπόν εκεί πάνω λοιπόν, κλείστε τις ταράτσες γιατί αύριο ντύνομαι χειμώνα ακόμα κι αν ο Ουρανός αποφάσισε να δείξει λίγο χρυσό πάνω από το στάδιο του Ηρακλείου. το μόνο σπίτι που δεχόμαστε τώρα είναι εκείνο που φοράει η ομάδα μας στους ώμους της όταν βγαίνει να παίξει — κι εκείνοι εκεί έχουν αφήσει τις κλειδαριές εκτός πόρτας εδώ και τρεις φορές.

Τι είδαν τελικά εκείνοι εδώ οι λωλές κουτουλιασμένοι; Την Κυριακή στις 5 μετά το μεσημεριανό, καθώς περνούσαν από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου με τις βαλίτσες τους μισοάδειες επειδή η οικονομία έχει κάνει τρύπες σα κοσκίνι, είδαν τους φιλάθλους του Εργοτέλη που κατέβαιναν από το πλοίο σα νάνοι από κάποιο παραμύθι του Βόλτου να τραγουδούν με την αυτοπεποίθηση εκείνων που ξέρουν πως η ομάδα τους δεν αλλάζει σπίτι τρείς φορές μέσα στη χρονιά γιατί στο κάστρο τους έχουν ήδη βάλει αναλώσιμο χαλκό στις πόρτες. Εμένα ο τοπικός εκεί πάνω είχε ανοίξει το κατάστημα του μαζί μου πριν από τρεις μήνες για φρέσκο ψάρι κι έλεγε πως αυτή την περίοδο ζητιανεύει όχι μόνο γκολ αλλά και κουβέντα για play-off — κι όμως εκείνος ξέρει έναν κόλπο: όταν τελικά πετύχεις σπίτι άλλαξε πάλι νερό έτσι ώστε οι άλλοι να βρούν μόνο αλάτι. Γι' αυτό και οι φανέλες εκείνων των αγοριών κρέμονταν τις τελευταίες ημέρες σα κουρέλια έξω από το δικό τους σούπερ μάρκετ — σημάδι πως η αγορά ζητάει αλλαγή γεύσης.

Πέντε παιχνίδια απέμειναν κι αυτοί εκεί συνεχίζουν να μετράνε τις σέντρες τους σα ν' έχουν βάλει αριθμούς στον τελευταίο όροφο ενός ετοιμόρροπου ξενοδοχείου. Την προηγούμενη φορά που έκανα διαδρομή Ηράκλειο - Πρέβεζα μου είπαν πως εκείνοι ξέρουν από γκολ σα να μιλούν για κάρτες του κινητού — τότε νίκην βγάζανε μόνο όταν κάποιος αντιήρωας των κλειστών άλλαζε νερό στις εγκαταστάσεις, σήμερα όμως; τρεις φορές άλλαξαν σπίτι κι η άμυνα τους είναι σα πλαστικό μπουκάλι που το βρήκες στο δρόμο στις αρχές του χρόνου — δεν δίνει πια αέρα, μόνο στάζει. Άφησαν την πόρτα ανοιχτή τόσο καιρό που τώρα κυκλοφορούν σα φαντάροι χωρίς πλατεία επιστρατεύσιμου, οι ίδιοι εκεί που κάποτε είχαν κλειστή την τρύπα κάτω από τις πέτρινες κερκίδες τώρα περιμένουν το επόμενο σφύριγμα σα να τους λένε πότε τελειώνει ο μισθός. Βλέπω έναν τοπικό BK εκεί πάνω που έχει τελειώσει ήδη τρεις μπύρες κι ακόμα ψάχνει ποιο βύσμα πρέπει να γυρίσει στην μπαταρία του αυτοκινήτου του — αυτός γνωρίζει καλά πως όταν μια ομάδα αλλάζει σπίτι τρεις φορές, το μόνο σίγουρο είναι πως η τρύπα βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις κλειδαριές, όχι στην αντίπαλη ομάδα. Την Τρίτη λοιπόν στο Βόλο δεν πρόκειται να δούμε αγώνα σα νίκη κανενός, θα δούμε ομάδα που τρέχει σα κάποιος ν' έχει ξεχάσει πού βρίσκονται τα κλειδιά του σπιτιού της — κι αυτοί εκεί μέσα στον ψύλλο δεν έχουν βρει ακόμα τον οδηγό του λέβητα. Έχω στοιχηματίσει ήδη πάνω στη συνήθεια των τοπικών να ψάχνουν συνέχεια πόρτες που οδηγούν στην αποθήκη αχρήστων γκολ. Το μπάκρολ μου έχει περάσει τρεις φορές από τον ίδιο οδηγό σα κάποιο out-of-home που παρακολουθείς από το παρμπρίζ — όμως αυτή τη φορά η διαφορά είναι πως εκείνοι εκεί δεν έχουν κανένα άλλο κατάστημα ανοιχτό πέραν αυτού με το μισοσβησμένο γράμμα πάνω από την πόρτα. Μετά από όλα αυτά εγώ βάζω τόκκ τον Εργοτέλη πριν ακόμα βγουν από το ξενοδοχείο τους κι εκείνοι κάνουν σέντρα πάνω από το κέντρο σα να ψάχνουν το κουτί πρώτων βοηθειών που έριξαν οι αντίπαλοι εκεί πάνω στα Χανιά πριν δέκα χρόνια. Αν τελικά κλείσει αυτή η πόρτα; τότε ας περιμένουμε την επόμενη περίοδο να γράφουν κι αυτοί εκεί "LLLWW" σα κουκκίδα που δεν κατάφερε κανείς να κλείσει στην τελευταία παράγραφο. 💸🔥