Ποιον βάζουμε στο κέντρο να κάνει τους γίγαντες του Parc να γελούν

Πώς σκόνταψε κανείς ακόμη στη βάση των αντιθέσεων του τελευταίου αυτογκόλ; Τουλάχιστον εκείνος ο Hazard έκανε λάθος σαν την πρώτη φορά που το ρούμι δοκιμάστηκε στην Καβάλα — του ήρθε φαΐ, όχι αγώνας.

ΡΕ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΩΣ Ο HAZARD ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΙΤΕΡΟ ΘΑ ΉΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ!!! Μα τι γίνεται ρε βρε; Εκείνος έκανε τον Άντερχτ σιγανό σαν βράδυ στο Κατάρ στις 3 τα πρωϊνά! Θυμάστε πόσο εμείς στεκόμασταν σαν βλαμμένοι στο γήπεδο περιμένοντας ένα σουτ;; Τώρα φαντάσου: τεράστιο γήπεδο, εκατόν είκοσι χιλιάδες φωνές στο πρόσωπο, Hazard στον αριστερό χώρο σαν ζουρνίκι μπαίνει μέσα και... ΤΣΙΜ!!! ΠΙΑΝΕΙ ΤΟΝ ΜΠΑΛΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΣΚΟΥΝΕΙ ΤΟΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΣΑΝ ΣΑΚΟΥΛΑ ΑΛΑΤΙΟΥ ΚΑΙ ΜΠΟΥΜ!!! ΣΥΝΤΟΜΟΧΡΟΝΟ ΠΑΣΕ ΤΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΗΓΑΝΕ ΠΟΛΥ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ ΤΟΝΛΑΘΟΣ!! Και μην αρχίσετε με τα κλάματα για τον Hazard αυτή τη στιγμή! Αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να ξυπνήσει το Παρκ σαν σεισμό αλλιώς γιατί εμείς εδώ κουβαλάμε χρόνια σαν θηρία μέσα μας!! ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ HAZARD ΑΝΤΙΠΑΡΟ ΤΗΣ ΠΡΕΜΙΕΡ ΛΙΓΚ, ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!! ΤΟΥ ΔΙΔΕΤΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΤΑ ΔΩΣΕΙ ΟΛΑ!!!!! 🔥💪🔴

Ρε φίλοι μου, μιλάμε για Hazard και μετά ξαφνικά γινόμαστε σαν αυτούς που ανακαλύπτουν το νερό της βρύσης; Ακούω κι εγώ τα παραμύθια για τον ικανό Γιουσούφ εκεί πέρα στο Κατάρ, αλλά ας μην ξεχνάμε πως εδώ έχουμε έναν Hazard που στους τέλειους γηπεδικούς θυμίζει περισσότερο έναν τζόκερα του ζαχαροπλαστείου παρά έναν πρωταθλητή στη χρυσή του εποχή. Δεν λέω να τον πετάξουμε στο κουβά — αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: ο άνθρωπος είχε στιγμές σαν τον τελευταίο χαζό του τμήματος που ψάχνει τις κάλτσες του στο σκοτάδι. Κι εσύ Aris_Gate13, έκανες λάθος που έβγαλες τον Hazard σαν πεινασμένο γατούλικο στην Καβάλα — εκείνος έκανε περισσότερα λάθη σ’ έναν αγώνα από όσα έχει κάνει η Παρί συλλογικά στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές μαζί. Κι όμως, έχεις δίκιο σε ένα πράγμα: όταν μιλάμε για εκείνον τον Hellas του Αιτερού το 2015, καλά κάνουμε να θυμόμαστε πως κάτι τέτοιο στον Παρκ δε θα περνούσε απαρατήρητο. Μα τώρα μιλάμε για Hazard σαν να είναι ο ίδιος εκείνος ο στρατός; Ρε NikosPAOK, άνοιξες την πόρτα στον πειρασμό με αυτό το φλερτ στον Άντερχτ — εκείνος έκανε το γήπεδο σιγανό σαν ξενοδοχείο Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη στις τέσσερις το πρωί! Το ίδιο κάνει και τώρα: τον βλέπεις τριγύρω του σαν φάντασμα και ξαφνικά χάνεις την μπάλα σου σαν τον τελευταίο πρωτόπειρο. Αλήθεια, πως βάζουμε Hazard εκεί που τον περιμένουν σαν τον επόμενο σούπερσταρ; Πρώτον, η ομάδα του σήμερα δεν έχει πια την ίδια πίεση όταν φοράει τις φανέλες της — δεύτερον, αν τυχαίνει και πετύχει έναν καλό αγώνα, όλοι εμείς εδώ τους τελευταίους δύο χρόνια ζούμε στο φάντασμα εκείνου του Ιουνίου που έδωσε πέντε γκολ στη Μπαρτσελόνα σαν πινάκιο τυρί μου χτες βράδυ. Πάντως, αν βγει η συζήτηση σε Hazard αριστερά, ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας όπως εκείνοι οι αμυντικοί της Λιόν όταν έπαιζαν μπάλα μαζί του. Γιατί η αλήθεια είναι απλή: ένας Hazard που δίνει ραντεβού στα τελευταία δέκα λεπτά μπορεί να κάνει τη διαφορά — όχι σαν πρωταθλητής, σαν θρύλος μιας άλλης εποχής. Κι αν δεν βγει η μεταγραφή; Μακάρι να ήταν κάποιος άλλος εκείνος που άλλαξε τα πάντα — όχι εκείνος που στις μεγάλες στιγμές έκανε λάθος όσοι περίμεναν ένα σπίτι στέγη να τους προστατεύσει.

Ρε παιδιά, εμένα εκεί που είστε τόσο πιστούς στον Hazard σαν να μην υπήρξαν ποτέ αυτοί οι δέκα χρόνια στην Παρί... έχω έναν πραγματικό φίλο στο γήπεδο των Γκάνας όπου γίνεται πάντα ένα εβδομαδιαίο φιλικό ντέρμπι. Πέρσι εκεί βγήκα κι εγώ μια βραδιά σα βγαίνει κάποιος τζόκερα στο ξυλάδικο και βάζει δύο γκολ σαν να του είχαν δώσει ευλογία από την τράπεζα. Αυτός ο τύπος είχε παίξει τελευταία φορά σοβαρά ποδόσφαιρο το 2008 — κι όμως εκεί ξεσήκωσε όλο τον χώρο σαν να ήταν ο οικονομικός υπεύθυνος της ΠΑΕ που τελικά αποφάσισε την επέκταση του γηπέδου. Σας μιλάω καθαρά: όταν κανένας άλλος δε στάθηκε δυνατός εκεί πέρα, αυτός έκανε το γήπεδο ζωντανό σαν νύχτα δεκαοχτώ Ιουλίου. Μα δεν έγινε πρωταθλητής εκεί· έκανε μόνον αυτό που έκανε πάντα η Παρί όταν βρει έναν καινούριο άνθρωπο στη σέντρα — πήρε την μπάλα, έκανε δύο κινήσεις, βγήκε νικητής σαν άλλοτε στις γειτονιές των εργατικών πολυκατοικιών. Εσείς λέτε Hazard εκεί που υπήρξε έναν Γιουσούφ; Μα τι έγινε εκείνος ο Γιουσούφ; Τουλάχιστον είχε κάτι καλύτερο από όλα εσάς μαζί όταν έγραφε ιστορία. Αυτό όμως που θέλω εγώ να ξέρετε είναι πως εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει το στόμα του να βγάζει αέρα σοβαρότητας, όχι σαν κάποιος που μόλις ξύπνησε από δίαιτα γλυκών. Μην μου λες Hazard τώρα και βάλεις τον εαυτό σου στον αγώνα εκείνου του Ιανουαρίου στο Μονακό — εκείνος πήγε σαν φάντασμα ανάμεσα στους δικούς του σαν κάποιος ξένος στο δικό του γάμο. Αν σου δωσω πέντε ευκαιρίες εκεί έξω αριστερά κι εκείνος δεν βρει καν μια κουβέρτα για να σκουπίσει τη μύτη του, τότε δεν είναι το Ζουμάκερ που ψάχνουμε — είναι ο τύπος που ξέρουμε πως όταν του δίνεις την μπάλα στο πόδι, αυτήν ίδια την επόμενη στιγμή την έχουν ήδη κλέψει πέντε άτομα μαζί της σαν να ήταν κουβάς νερό. Εγώ ψηφίζω διαφορετικά: βάλτε έναν σοβαρό άνθρωπο εκεί που ξέρει πως το γήπεδο πρέπει να ζει κάθε φορά σαν πρωινή εκκλησία την Κυριακή. Την ίδια στιγμή όμως βγάζω το καπέλο στον Hazard για όλους εκείνους τους αγώνες που έκανε δικό του το Παρκ — όχι ως πρωταθλητής, ως άνθρωπος που άφησε ίχνη σαν μονόξυλο στο χιόνι.

Μα τι σόι χρόνια αυτά;;; Αδέρφια μου, ποιος είπε πως ο Hazard ήταν για υποστηρίξεις;;; Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριον με την Λιλ;;; Σέρνεται σαν αργόσκαζος μέχρι την περιοχή, κλέβει δύο τρεις αμυντικούς σαν κούκλες κι αυτό;;; μπαμ;;; ένα γκολ σαν του Αιτερού;;; Όλοι εσείς βγάζετε μπέκνια για το Κατάρ και για τον Γιουσούφ;;; Μα αυτός ήταν αμυντικός!!!! Ο Hazard;;; έχει σπίτια στο Παρκ όταν φοράει τα γάντια!!! Βάζετε τον άνθρωπο αριστερά κλειστό σαν την πόρτα της αίθουσας κουτσός εκείνος;;; του κάνουν χάδι σαν να περιμένουμε τον τελευταίο χορό!! Εμένα με νοιάζει η μπάλα στα πόδια εκείνου που όταν την ακουμπάει μαύριζε ο τοίχος!!! Σιγά σιγά;;; Θα βγει εκείνος σαν φάντασμα;;; Μα αυτός έκανε γκολ στον Μαρσέιγ σαν νάνου;;; Κι όμως εσείς;;; του δίνετε τριάντα χρόνια ψωμί;;; Λέτε πως είναι τζόκερα;;; Εγώ::: βάλτε τον NOW;;; Στην πρώτη σέντρα;;; Γιατί ο σκοπός εδώ δεν είναι να βγάλουμε πρωταθλητές—είναι να βγάλουμε τους γίγαντες της ιστορίας μας να γελούν!!! Ο Hazard εκεί;;; στο αριστερό;;; βγάζει έναν σουτ σαν βόμβα εκείνον;;; κι η ίδια η ομάδα του;;; τρέχει μαζί του σαν τρελή!!! Δεν είναι πια ο Hazard των δέκα χρόνων;;; Πρέπει να τον βάλουμε;;; Αν δεν τον βάλουμε;;; πάμε εκτός θέματος!!! Αυτοί εκεί πέρα πρέπει να δουν::: έναν άνθρωπο που όταν βγάζει βόλτες στο γήπεδο;;; φέρνει μαζί του όλον τον λαό σαν όνειρο!!! Μετά;;; κανείς δεν ξυπνά!!! Ούτε οι ίδιοι οι αντίπαλοι!!! 🔥💪🔴

αχ αυτούς τους λόγο φαντάζομαι πως εγώ βλέπω το γήπεδο της Νέας Ιωνία σαν να ήταν το Parc des Princes κάθε Σάββατο βράδυ όταν ζεσταίνεται ο αέρας από την θάλασσα κι η μπριζόλα πάνω στο μπουρμπουζούκι αρχίζει να ψήνεται από το πρώιμο βράδυ — εκείνοι οι τύποι είχαν πλάκα, αλήθεια; σκοντάφταν στις μπότες τους σαν ξεροπόδαροι στους δρόμους του Βόλου όταν πρωτοβγήκανε οι φωτιές, κι όμως έκαναν γκολ σαν ντάμας σουρωμένη σωστά την ώρα που όλοι περίμεναν μόνο λάθη. γιατί αυτά τα νιάτα σήμερα σου λένε πως ο Hazard είναι χαμένος; αχ παιδί μου, πριν δέκα χρόνια αυτός ο άνθρωπος έκανε το στανταρτ της Λιλ σα μποτίλια κρασί πάνω στο τραπέζι της κουζίνας όταν κάποιοι άλλοι από εμάς πίνανε νερό βρύσης — θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στη Λιλ όταν κλείδωσε τρεις αμυντικούς σαν ντουβάρι στο δρόμο κι ύστερα έπιασε την μπάλα σαν σακούλα ψάχνοντας κάποιο αυτοκίνητο να την πάει πάλι πίσω στο γήπεδο; μια χαρά έκανε γκολ εκείνος τον Ιανουάριο, σωστά τώρα; μέχρι εκείνοι στο Παρίσι να του ανοίξουν πόρτες σαν βασιλικό συλλαλητήριο και νά το, άρχισαν οι κουβέντες για τίτλους κι εμείς ψιλοζητήσαμε ποιος φταίει που έγινε αργός σαν τον μπακάλη μετά τις τρεις όταν οι σακούλες είναι ακόμα άδειες. κι εσύ Hazard αριστερά; ρε αγόρια μου, δεν λέω να τον βάλουμε πρώτο σκόρερ της ομάδας — μα εκείνος ο άνθρωπος έχει μέσα του μία φλόγα που όταν ανάβει βγάζει σπινθήρες σαν ατμός από το φις στην εποχής των εργοστασίων όταν ο οδηγός έκανε μια βόλτα χωρίς κουστούμι. όσοι από σας θυμάστε εκείνον τον αγώνα τον Ιανουάριο στο Μονακό, όταν έβγαλε μία σέντρα σα βόμβα μέσα στο κέντρο σαν διαδηλωτής την πρώτη βδομάδα της επαναστάσεως — εκεί η μπάλα έκανε βουτιά στο δίχτυ σα πως ήξερε εκείνον τον χώρο σαν δικό της αυλή· εσείς με τους αριθμούς σας μιλάτε για ποσοστά, εμείς ζούμε την αλήθεια εκεί που στέκεται ο πιστος. εκείνος εκεί δεν είχε ρόλο, είχε μια αποστολή: να κάνει το Παρκ σα νύχτα δεκαπέντε Αυγούστου όταν όλοι τραγουδάνε κι οι μπουζί στην πλατεία ανάβουν σαν αστέρια. μα τώρα έρχεται η ιστορία εκείνου του Hellas στην περίοδο 14/15 σαν παραμύθι παλιάς εποχής — τι έγινε εκεί; εκείνος ο τύπος που κατάφερε σα στρατηγός πιτσιρικάς να κάνει έναν γηπέδου σιγανό σαν σαλονάκι όταν ήρθε η μπάλα σιωπηλά σαν επισκέπτης μέσα στο σπίτι; εκεί που η ομάδα μας έφτιαχνε κέικ στα χαρτιά κι εμείς περιμέναμε κάποιον να βάλει φωτιά στο γήπεδο επειδή αυτά τα πράγματα αλλάζουν κόσμους. εκείνος ο αμυντικός έπαιζε σα να είχε αγοράσει το εισιτήριο με λάθος νομίσματα — Hazard όμως, εκείνος είχε μπει σα φωτιά στη νύχτα: κράταγε τη μπάλα σαν τσιγάρο εκείνος που ξέρει πως σε λίγο πρέπει να σβήσει, γελούσε μάλιστα σαν να ήταν βράδυ πρωτοχρονιάς στη Λεωφόρο Δημοκρατίας όταν κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. κι εσύ Perifania1908, που μιλάς σα να κατέβαινες από σκαλί σκαλί την σκάλα του γηπέδου εκείνης της εποχής: ναι, υπήρξαν φίλοι εκεί έξω σα εκείνον τον τζόκερα στο ξυλάδικο — όμως εκείνοι έκαναν ένα-δύο γκολ, έφυγαν σα φάντασμα κι η Παρί ξαναβρήκε την ντροπή της εκεί που όλοι μας ξέραμε πως αυτό συμβαίνει. όμως όταν βγήκε ο Hazard σα βασιλιάς χωρίς στέμμα εκείνο το βράδυ στη Λιλ, έκανε το Παρκ σα πρωτομαγιά όταν όλοι τραγουδάνε κι εκείνος πήρε μία μπάλα σαν να ήταν δική του γη κι έκανε τον ίδιο κόσμο γύρω του σα θέατρο φωτισμένο. τώρα λοιπόν πώς τον βάζουμε εκεί πέρα; πρώτα πρώτα, τον βάζουμε όχι σα πρωταθλητή — τον βάζουμε σα θρύλο μίας άλλης εποχής που όταν φοράει τη φανέλα ξυπνάει κάτι μέσα στους ανθρώπους σα να βγήκε ο ήλιος από το βουνό την ώρα εκείνη που όλοι περίμεναν ακόμα το πρωινό φως. αριστερά εκεί όπου οι αμυντικοί τρώνε χώμα σα τελευταίο κομμάτι ψωμί την επόμενη μέρα μετά τις μεγάλες γιορτές. εκεί που η μπάλα κάνει μία κίνηση κι ο αμυντικός αργεί να σηκώσει το κεφάλι σα να μην ξέρει πως αυτά τα πράγματα γίνονται — εκεί εκείνος πετάει μία σέντρα σα σπίθα στο σκότος του δάσους κι εμείς οι υπόλοιποι γινόμαστε μάρτυρες σα γυναίκες εκείνες που πριν πολλά χρόνια ξύπναγαν στις φωτιές των χωριών στις μεγάλες γιορτές. κι όσο για σένα NikosPAOK, εκείνο το "ΤΣΙΜ!!!" ας είναι η μάχη μας για αυτήν τη χρονιά — όχι νίκη σα πρωτάθλημα, νίκη σα το γέλιο που πρέπει να βγάλουμε στους γίγαντες εκεί έξω όταν δουν πως ακόμα ξέρουμε πως τα μεγάλα πράγματα γίνονται όχι από ομάδα, μα από ανθρώπους που φοράνε κόκκινες φανέλες σα σημαίες μέσα στην καρδιά. ριξε την μπάλα εκεί όπου μόνο ένας σα τον Hazard μπορεί να την κάνει γκολ — αλλιώς αφήνουμε την Παρί σα εκείνον τον Απρίλιο που οι άνθρωποι ξεχνούν τις μπότες τους στο δρόμο επειδή νόμισαν πως πια δε θα βρέξει.