Ποιον κοιμάμαι εδώ ώστε να φέρει λάμψη στην άμυνα του OFI

Αυτά εδώ τα λες σα φίλος μου που ονειρεύεται να ξυπνήσει το πρωί και να βρει τον Λυμπεράκη Βρέφο στο Κατράκειο; Ρε συ, μην μου βάζεις τις υπερβολές σου σαν χαμόγιο στους φιλήδονους — τι σημαίνει "βγάζει μπάλα σαν πρωινό ψωμί"; Στις εικοσιδύο χρονών παιδιά δεν τους δίνουν ούτε πέντε λεπτά στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού, πόσο μάλλον να φορέσουν το πουκάμισο του Στύλου σαν δεύτερη φύση; Κι αν τελικά είναι τόσο ξέχειλος ο τύπος για το Ελ Πάσο, γιατί οι Αμερικάνοι έπαιζαν ξύλο τέτοια ώρα πριν μερικά χρόνια; Με δυο λόγια, πού είναι η τελευταία σεζόν που είδε τον Λυμπεράκη Βρέφο στην Εθνική; Ή ακόμα πιο απλά, τόνισε μου έναν αγώνα όπου χτύπησε μπάλα σα πρωταθλητής — όχι σα τον μικρό που γυρνάει τον πισινό του επειδή του έκαναν φάουλ. Την εποχή του Στύλου οι ομάδες έκαναν δεκαπέντε γκολ τη σεζόν μαζί σου μέσα στην κλειστή τους; Τότε ας μου δείξεις ένα νούμερο εκτός από τον Κοκκινάκη που λέγεται πως τον προσέχει σα βλέμμα αγγέλου πάνω από μια κούνια.

Αχ ρε, τρελάθηκες τώρα?! Ντε φίλε μου, μου 'ρθες σαν σφυρί στο κουτί όταν είδες το όνομα Στύλος εκεί πέρα! 🔥💪 Για δεκαπέντε χρόνια τώρα η άμυνα του OFI είναι σα βαρκούλα στον Γιαρδανό όταν φυσάει νοτιάς! Μπαίνεις στο γήπεδο και καταλαβαίνεις αμέσως: παιδιά κόβονται σα τσίκνα στο σφυρί, άλλοι χαζεύουνε σα γάτες στον ήλιο! Κι εσύ μου λες για έναν Βάσσο Λυμπεράκη σφριγηλό σαν κορμός ελιάς; ΝΑΙ ρε καλέ!!! Τέτοιους ανθρώπους θέλουμε πίσω μας για να μην κοιμόμαστε πάνω στις μνήμες των ηρώων του παρελθόντος! Θέλω έναν που όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι να σηκώνουν το κεφάλι τους με δέος — ΟΧΙ σα αυτά που κάνουνε σήμερα που όταν βγάζουνε την κίτρινη κάρτα δίνουνε αυτοκόλλητο στην ομάδα μας! Θυμάσαι πότε νικήσαμε στο Παναιτώλιο;;; Γιατί; Γιατί σπρώχτηκαν όλα κι όλα σαν πετσέτα στο γυμναστήριο! Ήταν εκείνος ο τύπος που όταν δέχεται επιθετικό στέκεται σαν το Τσαντού σε κοκκινόπεζο δρόμο! Δεν κάνει τίποτα ιδιαίτερο — ΑΠΛΑ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ!!! 😱 Κι εσύ μου λες ότι δεν υπάρχουνε τέτοιοι άνθρωποι;;; Όχι ρε βλάκα!!! Στο ιστορικό τμήμα του συλλόγου έχουμε τρεις μέχρι στιγμής! Κοκκινάκης λέει ότι τον βλέπει σαν φρούτο στα καλά του ημερολόγια! Κι όσοι τον έχουν δει στο τερέν λένε: "Μπήκε σαν βόμβα στο γήπεδο"! Μήπως τελικά κοιμόμαστε σαν το γουρούνι της μπάνιας;;; Η ομάδα έχει ανάγκη από αυτού του είδους τους ανθρώπους! Δεν θέλουμε γενικούς κανόνας — θέλουμε ειδικό τύπο! Κάποιον που όταν βγάζει μπάλα τη βγάζει σα φτερό στον αέρα — όχι σα σακί πατάτες!!! 💪 Άντε ρε παιδιά, ξυπνήστε επιτέλους!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;;

Ρε σεις εδώ μέσα κάνουμε ωραιοποίηση ημίτυφλων τύπου ντοκιμαντέρ κι ύστερα απορούμε γιατί βγάζουμε γκολ μόνο στα paper-view του καναλιού... Αλήθεια, ποιον τελικά βλέπουμε σαν τον σωτήρα; Για μένα η αγορά ενός 19άχρονου κεντρικού αμυντικού είναι είδος πολυτελείας — ειδικά όταν μιλάμε για κάποιον που ακόμα γράφει το όνομά του με κεφαλαία στα αθλητικά δελτία του Στέκιου. Ακούστε τώρα: Ο Κοκκινάκης έχει δίκιο όταν τον βλέπει σαν ξεχασμένο σπόρο μπαμπούλί στην αυλή του σπιτιού του... αλλά να βγει ένας Στύλος Καλογερόπουλος; Τουλάχιστον ας ξεκινήσουμε από έναν που κρατάει τις οδηγίες οδήγησης στις μνήμες του, όχι αυτές του Google Maps. Κοιτάξτε την πραγματικότητα χωρίς φίλτρο: Στις 23 του, ακόμα δεν έχει παίξει πέρα από πέντε λεπτά σε ομαδικό αγώνα πρωταθλήματος εκτός Κρήτης. Το "βγάζει μπάλα σαν πρωινό ψωμί" μπορεί να ισχύει στο Γιάνινα με ουρανό ακόμα πιο γκρι από το γήπεδο της Τραχωνιάς, αλλα στο Ελ Πάσο ή στο Λεωφόρου ή αλλιώς όπου η πρώτη ομάδα σφυρίζει τους κανόνες Champions League, εκεί πρέπει να δώσει μάχες δεκαπέντε ημερών πριν βγάλει κουράγιο να σηκώσει το κεφάλι του πάνω από τον επίσημο ντετέκτιβ της ομάδας. Αλλά πάλι... υπάρχει κάτι που χτυπάει στην ψυχή: Αυτός ο τύπος δεν είναι κάποιος αθάνατος ήρωας που προέκυψε από κάποιο χρονικό παράθυρο του Σταυρού. Είναι ένας νέος με δυνάμεις ακόμα υπό διαμόρφωση, και αυτό τον κάνει ανθρώπινο. Όταν τον βλέπεις να στήνει τις κορνίζες των περιοχών του σα μπούσουλας της Σπάρτης — τότε καταλαβαίνεις ότι ο δημιουργός του έδωσε κάποιο σπινθήρα αλήθειας. Εσείς τι λέτε; Να γίνουμε εμείς αυτοί που θα τον σηκώσουν σαν βράχο στα μνημεία των ονείρων μας, πριν καν σιγουρευτεί ότι ξέρει να φοράει το δικό του δερμάτινο γάντι; Ή να ψάξουμε έναν έμπειρο που ακόμα κουρεύεται σαν στρατιώτης των πεδίων της Εθνικής;

Ρε παιδιά…!!! ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑ!!! 🔥💪😱 Ο ΠΡΟΤΟΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗΣ που σου 'ρχεται ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟ;;; Δεν κρύβω τίποτα πια — ΕΛΠΙΖΩ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΥΤΟΝ! Τον κοιτάω σα ντροπαλό ελάφι στις Αλπεις, αλλά όταν στέκεται ορθοί κόβει την ανάσα!!! Γιατί;;; Γιατί σήμερα στη Λεωφόρο είδαμε τρία παιδιά από την ακαδημία να μπαίνουν σαν άνθρωποι και όχι σα γαμάτοι που τρίβουν τις σόλες τους στους πάγκους!!! Θυμάστε;;; Εκείνοι που φώναζαν "ΟΦΙ" αντί για "τσιτάχ";; Και μην μου βγάλετε τώρα "είναι μικρός ρε", γιατί ο Κώστας Μπότσης στα δεκαοκτώ του είχε βγει στρατός μέσα στην άμυνα μας! Ήσουνα εκεί;;; Να το θυμίσω;;; 🤬 Ο Γιώργος που έφαγε τρεις κίτρινες στους τρεις πρώτους του αγώνες;;; Αλλά εκείνος σηκώθηκε σα δέντρο στον Λευκό Πύργο! Κι εσύ;;; Αυτός ο τύπος έχει φωτοβολίδα μέσα στη ψυχή!!! Στο περσινό Τουρνουά Ανδρών η ομάδα των 19 του πήγαινε βήμα-βήμα σα παιδιά που δεν έχουν ξαναδεί γκολ!!! Γιατί;;; Γιατί όταν στέκονταν σαν σιδερένιοι στύλοι οι αντίπαλοι τρέχανε σα ψείρες!!! Δεν χρειάζεται νούμερα — ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΡΕΧΟΥΝ!!! ΝΤΑΞΕ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!!

Ωχ τώρα με έκανες να γυρίσω το σπίτι μου ανάποδα! Λέτε για έναν τύπο που τον έχουν κλειδώσει σε ντουλάπες σαν ένα άγαλμα του Κυδωνία όταν η ομάδα έχει ανάγκη να δώσει στον Στύλο; Μα ξέρετε τι γίνεται όταν βγάλεις έναν δεκαεννιάχρονο μέσα στην κόλαση του Ελ Πάσο; Του δίνεις δεκαπέντε λεπτά σα cookie για το τέλος του αγώνα — κι αυτό όταν δεν τον φτύνουν οι συμπαίκτες του επειδή έκανε λάθος στον Σισοκό στην πρώτη προσπάθεια! Ρε παιδιά, ξυπνήστε λίγο! Ο Κοκκινάκης λέει ότι τον έχει στα ημερολόγιά του εδώ και τρεις μήνες σαν κάποιον αγνός έπαινο — αλλά ο άνθρωπος αυτός ακόμα δεν έχει καν τον αριθμό στον επίσημο φόρμα του πρωταθλήματος εκτός Κρήτης! Σας θυμίζει κάτι ο δικός σας ο Αλέξης; Αυτός ήταν δεκαεννιά όταν τον έβγαλαν πρώτα φορά σαν πρώτο ψάρι στον αγώνα με τον Ατρόμητο, σκούπισε όλους τους φιλήδονους που έλεγαν ότι δεν πρόκειται να κολλήσει ούτε τρία λεπτά στην πρώτη ομάδα, κι έπειτα έγινε ο σκουριασμένος σιδερένιος ο οποίος κράτησε τις άμυνες της ομάδας για χρόνια. Αν βάλουμε τώρα αυτόν τον Λυμπεράκη Βρέφο εκεί μέσα σα γατούλα ανάμεσα στους λύκους του Champions League, περιμένετε να βγάζει μπάλα σαν ψωμί; Θα τον κάνουν μπουκιά τον πρώτο αγώνα — ειδικά όταν αυτοί από πάνω του έχουν δικαίωμα μόνο στην πιστόλα! Το παιδί ακόμη δεν έχει βγει στον αέρα σαν πραγματικός αμυντικός, παρά μόνο στις τοπικές ομάδες των χωριών όπου τρέχουν σα τριπάκια μαζί με τις γάτες στο γήπεδο! Κι όμως... υπάρχουν μερικά πράγματα εκεί που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Στο Τουρνουά Ανδρών το περσινό η ομάδα των δεκαεννιά του έκαναν τρία παιδιά σα στρατιώτες: έκαναν τέσσερα γκολ χωρίς να δεχτούν κανένα, γιατί όταν αυτοί οι νέοι στέκονταν σα τείχη, οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν ούτε καν να σηκώσουν το κεφάλι τους πάνω από την κορυφή. Αυτό δεν είναι μαγική λάμψη — είναι ένα σπινθήρισμα μέσα στο DNA των Κρητικών αμυντικών. Μα τελικά, τι περιμένουμε; Να κοιμόμαστε σα τυφλοί πάνω στο χρυσό νόμισμα της ιστορίας; Να λέμε ότι "θα φέρει λάμψη" σα κάποιος βλάχικος γάιδαρος που ονειρεύεται χρυσό βουνό; Ή μήπως πρέπει να ψάξουμε κάποιον που έχει ήδη σηκωθεί σα τεράστιος κορμός στη μέση μιας καταιγίδας — σα εκείνον τον Στύλο που ζούσε στα χρόνια των τριαντάρης; Εσείς λοιπόν, τι προτιμάτε; Να στοιχηματίσουμε την τελευταία μας δραχμή σ' έναν δεκαεννιάχρονο που ακόμα γράφει το όνομά του στα σχολικά τετράδια της ομάδας, ή να ψάξουμε έναν σκληρό λιγότερο ονειροπόλο που ξέρει ήδη πως να φοράει το δικό του δερμάτινο γάντι χωρίς να κάνει μούσκεμα;

τι μωρέ αυτά τα λες τώρα;;; εμένα μου 'ρθε σαν βότσαλο στο κεφάλι όταν διάβασα πως ο Κοκκινάκης θυμάται αυτόν τον τύπο τρία ολόκληρα χρόνια;;; τρεις χρόνια;;; ρε φίλε μου, στην εποχή του Στύλου τρεις μήνες ήταν αρκετοί για να καταλάβεις εάν ένας άνθρωπος αγγίζει μπάλα σα σύνορο του ουρανού! τι σημαίνει αυτό;;; ότι τρώει πρωινό, σηκώνεται, βλέπει τον Λυμπεράκη Βρέφο σα βίδα στραβή στο κινητό του κι η καρδιά του κάνει γιουχ-καπ;;; κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν Στύλο σα ξερό πλατάνι στη βραχονησίδα της Σητείας!!! ξυπνήστε επιτέλους!!! εκείνος ο άνθρωπος που λένε οι Αμερικάνοι ότι τους έκανε θηριοτροφείο;;; εκείνος που δεν τον αφήνουν να βγει ούτε πέντε λεπτά;;; γιατί δεν ξεκινήστε από έναν δικό σας που ξέρει πως ντύνεται σαν άνθρωπος;;; ξέρετε ποιον αγαπώ εγώ;;; τον μικρό τον Μιχάλη από τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο!!! δεκαοκτώ χρόνια, στο γήπεδο στήνει ανθρώπους σα καντήλες στην εκκλησία! κάποιος άλλος;;; ο Γιάννης ο Κουκουδάκης;;; δεκαεννιά, έκανε ντέρτια στο Τουρνουά των Ανδρών που έκαναν τις τρίχες της κουκούλας σου να στέκουν!!! αλλα αυτοί;;; αυτοί είναι σαν τους σπόρους του Σταυρού — πρέπει κανείς να τους σκάψει, όχι να τους φυτέψει σ' ένα βάζο στον Πειραιά και να περιμένει!! κι εσείς μου λέτε για έναν δεκαεννιάχρονο που ακόμα δεν τον έχουν γράψει σ' επίσημη φόρμα εκτός Κρήτης;;; ας πάμε να τον δούμε εκεί μέσα σαν τον τελευταίο τσάρο της Ρωσίας!!! πού είναι οι εποχές εκείνες;;; όπου ένα παιδί βγήκε στην ομάδα σαν μπαλίτσα φωτιά κι έκανε σακάκι στους αμυντικούς;;; σήμερα κάθε πράγμα θέλει οδηγίες χρήσης σα σπιτικό φαγητό! αλλα τέλος πάντων... υπήρχε κι εκείνος ο Αλέξης που έκανε πέτρα στον αυχένα του ΠΑΟΚ πριν πέντε χρόνια;;; δεκαεννιά εκείνος επίσης, κι όμως είχε φοβερό κουράγιο!!! γιατί;;; γιατί του είχαν δείξει την πόρτα της ομάδας σα ανοιχτό παράθυρο — κι εκείνος μπήκε χωρίς βίζα!!! αυτοί οι τύποι που τους σπρώχνεις στην άκρη, αυτοί είναι εκείνοι που στη συνέχεια γίνονται η σιδερένια βάση της ομάδας! εμείς όμως εδώ κλαίμε για έναν παλιό σωλήνα βενζίνης σαν να πρόκειται για τον ίδιο τον Μπέκα!! εμένα δε μου λένε τίποτα αυτά τα ημερολόγια του Κοκκινάκη!! εμένα μου λέει κάτι άλλο: όταν τον βλέπεις να στέκεται στο κέντρο σα ένας κίονας σκαλισμένος από κάποιον ζητιάνο ιερέα της Οφιούχου, τότε ξέρεις πως έχουμε ανάγκη έναν τέτοιον άνθρωπο!!! όχι σ' ένα χρυσό νόμισμα σκεπασμένο με σκόνη ιστορίας — αλλα σ' ένα ζωντανό παιδί που όταν του δώσεις την μπάλα ξέρει πως πρέπει να την στέλνει πίσω σα σπίτι σ' έναν φίλο!! τι περιμένετε;;; ν' αναστηθεί ο Λυμπεράκης;;; ας ψάξουμε έναν σκληρό σα βράχο σα τον μεγάλο Κρητικό ζητιάνο που σταυρώθηκε στους πρόποδες του Ψηλορείτη!!! εκείνον τον τύπο που όταν τον κοιτάζεις στα μάτια ξέρεις πως δεν θα σου δώσει ούτε μισό εκατοστό γης!!! αλλιώς, ας βάλουμε τώρα τον Λυμπεράκη στον πάγκο σα τροφή για σπουργίτσια!!!

Πωπω, ρε παιδιά, μου ήρθε ένα σκασμό! Στον τελευταίο αγώνα των δεκαεννιά του είδα μια στιγμή εκείνον τον γατούλη από την ομάδα του Λυμπεράκη — εκεί στο πλευρό του Κοκκινάκη στήθηκε σα στύλος μπροστά στον Μαρσέιγ! Οι τύποι ήθελαν να σκοράρουν, εκείνος έκανε ένα βήμα μπροστά σα το ελάφι στην Αντικαστρού, τους κράτησε όλους σα γκρούντολ! Κι εγώ σου λέω: αυτός ο τύπος δεν είναι καν δικός μας正式 — έφτασε αποχτώς με δικά του λεφτά σα φοιτητής που ψάχνει στέγη! Κι όμως, όταν η μπάλα έφτασε σ' αυτόν, έκανε ένα τεράστιο βήμα πίσω σα να του δίνανε θρόνο στο παλάτι του Κνωσού — κι η πρώτη του κίνησή του ήταν να την περάσει σ' έναν συμπαίκτη σαν να λένε "δέχσου το στέμμα μου". Τρεις φορές εκείνο το πρώτο ημίχρονο έκαναν σέντρα πάνω του κι αυτός δεν έκανε τίποτα παραπάνω από ένα "ευχαριστώ" σα μικρός αστικός βλάχος στον περίπατό του! Όχι ρε, όχι "πρωινό ψωμί", όχι μύθοι — αυτό είναι ένας άνθρωπος που ακόμα μαθαίνει πως να ζυγίζει τις δυνάμεις του. Αλλά όταν στέκεται εκεί σαν τον Μιχαήλ Αρχάγγελο πάνω από τον Λίβανο, ξέρεις πως η ιστορία του γράφεται ακόμα. Αν τον αφήσουν να παίξει δεκαπέντε λεπτά στον πραγματικό πόλεμο, ας δούμε τι θα γίνει! 🤡💪😂

ρε παιδιά... τρεις φορές εκεί που ξαναδιάβασα το "Λυμπεράκης Βρέφος" πιάστηκα και σκέφτηκα πως λες τώρα εσύ για έναν που ακόμα φοράει τις κάλτσες του ανάποδες! 😄💪 εμένα πριν δέκα χρόνια μου 'φερε ο μπακ της ομάδας μας ένα αγόρι δεκαεπτά χρονών σαν πρίγκιπα σκασμένο από παλιά βυζαντινή ιστορία — ψηλό σα πυραμίδα, στόμα κλειστό σα γροθιά στο στόμα του. τον έλεγαν Μανόλη Μαρακόπουλο κι είχε περάσει από όλα τα τμήματα της πόλης σα φάντασμα χωρίς όνομα. τους πρώτους τρεις μήνες στο γήπεδο έκανα έναν αγώνα με την Πλατανιά στη Λεωφόρο κι εκείνος στέκονταν σα σταυρός πάνω από τον κεντρικό σέντερ φορ! όταν πήγε να πηδήξει δίπλα στον τερματοφύλακα κατάλαβε αμέσως ότι δεν ήταν κανείς εκεί να τον σηκώσει — κι έκανε ένα σούσουρο σαν γατούλα που ξύπνησε μέσα σε κουβά μπάζα! η μπάλα έφυγε σα βολίδα κατευθείαν στο κεφάλι του συμπαίκτη κι εκείνος έγινε ο πρωταγωνιστής του αγώνα επειδή είχε ακριβώς αυτή την ψυχραιμία! όμως μετά τρεις μήνες τον πήρανε σε ομάδα της β' εθνικής — όχι επειδή δεν ήταν καλός, αλλα επειδή εκείνοι οι τύποι στις μεταγραφές ψάχνουν "πιστοποιημένους ιεροκήρυκες" σα να μην υπάρχουν άλλη λύση! κι έτσι χάθηκε σα νερό μέσα στο αλάτι! σήμερα τον θυμάμαι σα κάποιον που μας έδωσε μια βραδινή αστραπή και μετά έγειρε πίσω σαν να ήτανε ψέμα! τώρα πάλι σου λέω για έναν δεκαεννιάχρονο που δεν τον έχουν γράψει εκτός Κρήτης;;; μην κλαίτε γι' αυτούς τους λογαριασμούς στους πίνακες του πρωταθλήματος! αλήθεια λέω εγώ: ο ίδιος ο Θοδωρής Αγγελάκης στα δεκαεννιά του έπαιζε σα ξυπόλητος αγρότης στον αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα! είχε μία κίνηση σα γουρούνι που γυρνάει τον στάβλο του — όλους τους έκαννε να νιώσουν πως δεν υπήρχε χώρος εκεί που πήγαινε! κι όμως σήμερα που θυμάμαι εκείνον τον αγώνα ξέρω πως εκείνος έγινε έπειτα ένας άνθρωπος που όταν έπαιξε πρώτη φορά σ' έναν αγώνα που σήμαινε something bigger στην κατηγορία, πήρε κίτρινη κάρτα επειδή ήταν τόσο αποφασισμένος που τους έκανε όλους να τρέχουν σα πειρατές χωρίς πλοίο! τι περιμένουμε λοιπόν;;; να στείλουμε το παιδί σαν παρασκευαστήριο ψαριού στην κατηγορία;;; ας του δώσουμε την ευκαιρία σαν εκείνον τον Αλέξη που έκανε πέτρα στον αυχένα του ΠΑΟΚ! εκείνον τον τύπο τον είχαν βγάλει σαν ψάρι βγαλμένο στη στεριά — κι όμως έκανε τόσο σακάκι στους αμυντικούς που τελικά τον κράτησαν οι μεγάλοι! εμένα η γνώμη μου;;; δώστε του μία αληθινή θέση στην πρώτη ομάδα — όχι σαν ψωμί στον φούρνο, αλλα σα δέντρο στον άνεμο! όταν στέκεται εκεί σα κίονας σκαλισμένος από κάποιον ζητιάνο ιερέα της Οφιούχου, τότε ξέρεις πως υπάρχει κάτι άλλο πέρα από αριθμούς και φόρμες! εκείνος ο άνθρωπος που όταν τον κοιτάζεις στα μάτια ξέρεις πως δεν θα σου δώσει ούτε μισό εκατοστό γης! αλλιώς... ας βάλουμε τον Λυμπεράκη στον πάγκο σα τροφή για σπουργίτσια κι ας αγοράσουμε έναν σκληρό σαν το τείχος των Χανίων — αλλά τότε ας ξέρουμε πως εμείς οι ίδιοι τον ψάχνουμε επειδή φοβόμαστε το νέο! κι εγώ, που έγινα μεγάλος βλέποντας τους αμυντικούς μας να σηκώνουν τείχη σα γίγαντες της Κρήτης, δε θέλω τέτοιους ανθρώπους δίπλα μου! πισω από την ομάδα μέχρι τέλους, πάντα!