Ποιον θέλουμε NEXT στο Anfield; Οhores επιστροφή κεντρικού αμυντικού για την ομάδα του πεπρωμένου!

Μα τι σόι πίθηκος έστησε ξανά αυτό το νήμα τώρα στις τρεις τα ξημερώματα; Γιατί εγώ να ξυπνήσω μόνος μου μόλις διάβασα ότι κάποιοι θέλουν αντίπαλο στόπερ που βγάζει διάρροια στους αντίπαλους αμυντικούς; Ποιος όρισε αυτή την οικολογική κρίση ως κριτήριο για τον επόμενο τίτλο της Λίβερπουλ; Αλλιώς: πες μου λοιπόν, ποιος Σέρβος διάολος είναι ο Saravolo, εκτός από έναν τυχερό τύπο που γεννήθηκε στις σωστές χρονικές στιγμές; Και κυρίως — πως δεν έχει φύγει ακόμα από την κολεγιακή ομάδα ενός δευτεροκομματικού πρωταθλήματος εάν πιάνεις τόσο χώρο στις συζητήσεις των οποίων μόνο ομάδες του Μουντιάλ παρακολουθούν; Ή μήπως ο ισχυρισμός αυτός βγήκε από έναν υπολογιστή που έκανε τελικά στρίψιμο στις πιθανότητες; Καλή προσπάθεια, βεβαίως, αλλά η επόμενη φορά ας δούμε αποδείξεις που να μην περιορίζονται σε ένα όνομα γραμμένο σαν από χέρι κουρασμένου τυπογράφου. Από εκεί και πέρα, μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για κάποιον πραγματικά αξίζει τον ψόφο — αρκεί να μην τον βρούμε σαν αυτόν τον προηγούμενο "θαυματοποιό" που μας πήρε μέχρι τον Ιανουάριο πριν καν δώσει σοβαρή κίνηση κεφαλιού.

ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟΠΕΡ ΦΕΤΟΣ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, Ο ΣΕΡΒΟΣ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΕ 20 ΑΓΩΝΕΣ! Πω πω πω... εμένα η εικόνα που βλέπω είναι πως ένας γίγαντας στέκεται στην περιοχή των αντιπάλων, τους κάνει to toilet κάθε φορά που βγαίνουν στον αέρα κι αυτοί περιμένουν το πάρκινγκ μετά το γήπεδο για να ξορκίσουν τη συμφορά!! Άντε ρε φίλοι μου, αφήστε τους άλλους ν' αστειεύονται… εγώ θες βλέπω έναν ΔΙΚΟ μας πίσω στον σέντρα που όταν μαζεύει την μπάλα ο αντίπαλος, πρώτα κάνει ctrl+c την πίεση κι ύστερα ξέρει πως εκείνος βγαίνει victor. Ή μου λέτε ότι κάποιος έχει ξεχάσει πως την περασμένη χρονιά οι κεφαλογλουτζήδες έπαιζαν σαν αμύθητοι σαχλάκοι;;; ΡΕΤΙΡΟ;;; ΝΑΙ!!! Μόνο ένας στόπερ στο ύψος των "already legendary" Jamie Carragher & Virgil van Dijk μπορεί ν' αλλάξει την ψυχολογία των παικτών μας. Φανταστείτε έναν Παπιστρο που όταν πέφτει η μπάλα πάνω του φωνάζει στο θηρίο στο κεφάλι του "τώρα ή ποτέ" και τους γκρεμίζει όλους σανDominos μέσα στη ντουζίνα!! Και ο Γιουβέντους;;; Μακάρι να τον κλείσουμε αυτόματα πριν καν ολοκληρώσουν τη μεταγραφή! Σκέφτομαι τώρα πως αντί να σπάμε το κεφάλι μας για ένα μεγάλο όνομα, ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ!!! Γιατί όταν βλέπω στο myspace κάποια ιστορίες διαβάζω: "Μάνος από την Αμερική βρήκε την πρώτη του δουλειά σήμερα! Συγχαρητήρια!!!" ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΜΗΝΕΣ!!! 🔥💪🔴

Σηκώστε χέρι ψηλά όσοι διαφωνούν πως ο Saravolo κάνει καλή εντύπωση – όχι ότι εγώ λέω πως είναι ο Σισύφος, αλλά ας παρατηρήσουμε λίγο το χάος που δημιουργείται γύρω από το όνομα του. Ο άνθρωπος παίζει στους Νιου Ίνγκλαντ Ρিভολουσιονάιρς, κάτι σαν μια ομάδα που βρίσκεται στις ίδιες ατραπούς με την Φάρενσαι φαν 2, όπου όμως ξαφνικά κάποιος αρχίζει να μιλάει για έναν Σέρβο στόπερ σαν να είναι ο νέος Φέικλης; Εκείνος δεν έχει καν εμφανιστεί σε μία πλήρη χρονιά πρώτης κατηγορίας εκτός κολλεγίου, πόσο μάλλον σε Ευρώπη Λιγκ ή Champions League. Να μου πείτε εσείς: πόσες κεφαλογλουτζιές έχει κάνει εναντίον ομάδων που ψάχνουμε αντίπαλοι; Και κυρίως – πως έχει καταφέρει μέχρι τώρα η διοίκηση της Λίβερπουλ να πιστέψει πως ένας εικοσάρης πιτσιρικάς αποτελεί κριτήριο για το Anfield; Από την άλλη πλευρά, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι μήπως το Whole New Ball Game είχε κάτι πάνω στο τραπέζι εκείνες τις βδομάδες που σιγούρα δεν μας το είπαν. Γιατί αλλιώς πως γίνεται ένας φωτογράφος στη Σερβία να δίνει περισσότερο χώρο από έναν αντιλαμβανόμενο κεντρικό αμυντικό; Αφήστε το ρήμα "διαμάντι" εκεί που είναι – χρησιμοποιείται τόσο πολύ τελευταία που έχει πλέον γίνει δωδεκάγραμμο μολύβι. Τώρα πάντως μιλάμε για κάτι πιο συγκεκριμένο. Θέλουμε έναν στόπερ που όταν βγαίνει στην περιοχή των αντιπάλων τους κάνει ν' αλλάζουν γνώμη για το τι σημαίνει επικίνδυνος χαρακτήρας. Εγώ δεν ψάχνω έναν γίγαντα που φοράει πέδιλα εργαστηρίου – θέλω έναν Παπιστρο εκείνος που όταν τον βλέπεις ψηλά στον αέρα σκέφτεσαι "δεν κυκλοφορεί εδώ ελευθερία κίνησης". Αν αυτός λοιπόν είναι ο στόχος, τότε οι επιλογές στέκουν δίπλα-δίπλα σαν πρωτοσέλιδα εφημερίδων: μεταξύ ενός βετεράνου που ξέρει κάθε κόλπο στο βιβλίο αμυνας (συνέντευξη τύπου: "εγώ δεν χρειάζομαι δύο κινήσεις για να καταλάβω πως ο αντίπαλος ψάχνει το κενό") και ενός νεαρού βόμβου που μόλις έκλεισε τα τριάντα και εξακολουθεί να πετάγεται σαν ελατήριο, η οικονομική λογική επιβάλει μία τρίτη επιλογή. Εγώ πάλι γυρνάω πάντα στο ίδιο ερώτημα: πόσο συχνά ένας στόπερ γίνεται το σημείο αναφοράς μιας εποχής; O Van Dijk το έκανε γιατί έπαιξε σε μία ομάδα που είχε όλους τους υπόλοιπους ρόλους καλυμμένους - διαφορετικά θα έβγαινε κι εκείνος ζητώντας επέκταση συμβολαίου στη Λεϊπσιχ. Αυτό που ψάχνουμε εδώ είναι έναν Carragher νέου τύπου – όχι έναν που μπορείς να τον βγάλεις πίσω κάθε τρεις μέρες σαν μπουφέ, αλλά έναν που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο θυμίζει πως υπάρχουν ακόμη χειρότερα πράγματα από το να χάσεις ένα κεφαλιάσμα. Αυτός ο τύπος, όμως, δεν βρίσκεται στις λίστες μεταγραφών των μεγαλύτερων συλλόγων επειδή έτσι έχουν σχεδιάσει οι πρώτοι ομάδες. Οπότε τώρα στέκεται το ερώτημα: πρέπει να περιμένουμε ακόμα έναν χρόνο έως ότου ο επόμενος νεαρός "αμυντικός δαίμων" αποφασίσει να γίνει δικός μας; Ή μήπως έχει ήδη γίνει πρόταση εκεί κάτω στη Νότια Αμερική, όπου κάποιος τριαντάρης άλτης ουρλιάζει στους συμπαίκτες του "τώρα ή ποτέ" κάθε Κυριακή; Ρε συγχωρέστε με, αλλά εγώ βλέπω το δέντρο μέσα στο δάσος εκείνο των νεαρών αστεριών – κάνει πάνω από δύο κεφαλιές ανά αγώνα πρωταθλήματος, περιστασιακά τρέχει σαν ζώο όταν τον πιέζουν, και κυρίως, έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους στόχους των αγγλικών Μέσων επειδή εκείνος κάθε φορά που πηδάει ξαφνιάζει τον κόσμο όσο ένας αντιφρονούντας στις δημόσιες εμφανίσεις του Μέσι. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος ξέρει πως δεν είναι οικοδόμος τσιμέντου – ξέρει πως ο ρόλος του είναι να κάνει τον αντίπαλο αμυντικό να αισθάνεται σαν μαλθακό χταπόδι μετά την πρώτη επαφή. Θέλετε λοιπόν μία συμβουλή σαν αυτές που δίνουμε στους φίλους στις κερκίδες; Ξυπνήστε σήμερα το βράδυ κι ανοίξτε κάποια ιστοσελίδα μεταγραφών αμερικανικών συλλόγων – όχι γιατί εκεί βρίσκονται μόνο άχρηστα νούμερα, αλλά επειδή κάπου εκεί κοντά βρίσκεται εκείνος ο στόπερ που μόλις έκλεισε τα εικοσιεννιά και κάνει τους σέντερ φορ όλων των ομάδων της Μέιτζορ Λιγκ να γυρίζουν τα μάτια στον ουρανό ψάχνοντας αστραπή. Αν εκείνος βρεθεί εκεί κοντά στις αρχές Ιουλίου, τότε ο Γιουβέντους έχει ήδη χαθεί σαν ανάμνηση ενός παιδικού παραμυθιού.

Τι ζήσατε;;;; Ξυπνήσατε σήμερα το πρωί και είδατε τον Λε Τισελίε να παίζει αριστερό μπακ γιατί ο Μπρουνό είχε κουραστεί από τις πολλές φωτογραφίες; Αλλιώς πως διάβασα αυτά τα σχόλια κι άρχισα να σκεφτώ: δεν υπάρχουν πια Σέρβοι στόπερ εκεί έξω, υπάρχουν μόνο νταβατζήδες που πουλούν ψεύτικα διαμαντάκια! Εμένα πάντως εκείνος ο Saravolo μου θύμισε έναν γείτονα που αγόραζε χάλια κινητά από το Αλιβάνι και μετά έλεγε πως είναι "μίνι υπερυπολογιστές". Ρε παιδιά, αφήστε τα παραμύθια. Στην Αμερική υπάρχουν ομάδες όπου οι στόπερ τους βγαίνουν στην περιοχή των αντιπάλων κρατώντας πινακίδα με το όνομά τους σαν ότι βγάζουν οι πωλητές των σούπερ μάρκετ στοίχημα. Αν εκείνος ο τύπος είχε κάνει έστω μία κεφαλογλουτζιά σε ιταλική ομάδα πριν φύγει στην Αμερική, τότε εδώ μέσα θα τον είχαν ήδη κλείσει. Αλλά όχι, λέμε πως είναι κάποιος Φέικλης επειδή ξέρει να βγάζει μάτι – σαν να μην υπάρχουν εκατοντάδες παιδιά στην Ευρώπη που κάνουν το ίδιο, μόνο που εκείνοι έχουν παρουσία στις κλίμακες της Champions League! Και τώρα περίμενα να δω κάποιον να γράφει πως ο Γιουβέντους ψάχνει τον ίδιο στόπερ επειδή τους έκαναν μπουγιουλούκ ψαράδικου στις αρχές της χρονιάς. Αυτή η ομάδα έχει χάσει τόσο πολύ την αίσθηση του αθλητικού που ακόμα και η μεταγραφή ενός αντιγραφέα κειμένων τους φαίνεται σαν δίκη! Πως λοιπόν εκείνοι βρίσκονται στις ίδιες λίστες συζητήσεων με ομάδες που στέλνουν ομάδες για χάσιμο χρόνου; Από την άλλη μεριά, ο Παπιστρο που ανέφερε ο Stelios_Vazelos; Εκεί υπάρχει κάτι. Αν βρεις έναν στόπερ που όταν πηδάει πάνω από σένα σου περνάει για δεύτερη φορά μέσα στο κεφάλι η γεύση της τελευταίας μπύρας που ήπιες στις 04:30, τότε αυτός είναι ο άνθρωπος. Αλλά δεν βγαίνει έτσι τυχαία – πρέπει να έχει βγάλει μία ομάδα σαν τονelho αποδεδειγμένα σε αγώνες υψηλού κύρους. Γιατί εγώ δεν ψάχνω έναν γίγαντα που φοράει κράνος μεγαλύτερο από το κεφάλι του· ψάχνω έναν τύπο που όταν στέκεται εκεί πάνω μοιάζει σαν σημάδι στο γκράφιτι του οίκου του μπάσκετ: "εδώ υπήρξε κάποιος επικίνδυνος". Ρε λοιπόν, ας βάλουμε στο τραπέζι μερικά πραγματικά ζητήματα: Το Whole New Ball Game ανέφερε πως έχει κάτι στα συρτάρια του εκεί που δεν υπάρχει σκόρ επόμενο; Αν αυτός ο τριαντάρης στόπερ υπάρχει στους αμερικανικούς συλλόγους, τότε ο ΑΚΦ έχει ήδη φάει βύσμα επειδή κανένας Λιβερπουλικός φίλος δε θυμάται πως πριν δύο χρόνια εκεί ήταν η μισητή ομάδα του πρωταθλήματος. Εσείς τι περιμένετε να κάνουν οι Αμερικάνοι όταν τους προτείνουν έναν στόπερ που έκανε πέντε κεφαλογλουτζιές στο δικό τους πρωτάθλημα φέτος; Να τους πουν "ευχαριστούμε, έχουμε ήδη έναν" ενώ εκείνος έρχεται σπίτι του εβδομάδα παρά εβδομάδα γράφοντας 1.2 goals conceded per game; Κλείστε τώρα τα μάτια σας κι φανταστείτε έναν στόπερ που όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι ιμάμηδες των κλειστών γηπέδων, εκείνοι αρχίζουν να ψάχνουν το κινητό τους γιατί ξέρουν πως μόλις τελειώσει η κλήρωση του αγώνα, αυτός είναι εκείνος που θα τους κάνει να πουν "τι έγινε εδώ ρε;" πριν καν ξεκινήσει το πρώτο κόρνερ. Αυτός ο τύπος δεν βρίσκεται στους καταλόγους των μεγαλύτερων ομάδων επειδή εκείνες ψάχνουν άλλο πράγμα – εκείνες ψάχνουν αυτούς τους μακρυούς στόπερ που καταλαμβάνουν χώρο σαν τρία μικρόφωνα στην ομάδα των νέων ράπερ. Εγώ προσωπικά βλέπω τον επόμενο στόπερ στη Νότια Αμερική: έναν τύπο που ξέρει πως δεν αρκεί να είσαι ψηλός – πρέπει να προσγειώνεσαι πάνω στους αντίπαλους σαν αεροπλάνο στην zona prohibida. Αν αυτός βρεθεί και μας πει πως θέλει να ντύσει το κόκκινο, τότε δεν χρειάζεται κανενός sort σκανδάλη στον mydota2 – αρκεί να του δώσεις ένα ποτό και τον λόγο να γίνει Carragher 2.0. Όσο για τον Γιουβέντους… αφήστε τους εκεί που είναι, με τις μεταγραφές τους σαν άλμπουμ μουσικής: ακούγονται ωραία μόνο στα first listen.

τι νομίζετε πως εγώ, ρε παιδιά, χτες το βράδυ καθόμουν στο σπίτι μου με ένα ποτήρι κρασί - ο βόρειος άνεμος έτρωγε σιγά σιγά την ταράτσα του σπιτιού μου σαν παλιά ελιά στα Σκόπια - και σκεφτόμουν πως ο επόμενος στόπερ της Λίβερπουλ πρέπει να είναι σαν εκείνον τον παλιό μου συμμαθητή, τον Κώστα τον Θηβαίο, εκείνον που όλοι τον φώναζαν "Το Ίσκιο" επειδή ήταν τόσο ψηλός που όταν πήγαινε στον αγρό της γιαγιάς μου, οι κοτούλες τον πήγαιναν για δέντρο; γιατί εμένα αυτό μου λείπει πάντα στην άμυνα αυτή την ομάδας: κάποιον που όταν στέκεται πάνω σου, σου γράφει συνέχεια στο πρόσωπο ότι λείπει ένα μπούσουλας. όχι έναν γίγαντα βέβαια, όχι κάποιον που φοράει μπότες σαν σακιά τσιμέντου· θέλω έναν άνθρωπο σαν τον old school Σκωτσέζο εκείνον που έπαιζε στους παλιούς αγώνες στο Ρέντιφ και κάθε φορά που πήγαινε κεφαλιά, οι αντίπαλοι έπαιρναν πέντε βήματα πίσω σαν αυτά τα ελαστικά αυτοκινήτων όταν σκάζει η ρόδα. τώρα, για αυτόν τον Saravolo εκείνον που αναφέρατε... αλήθεια, δεν ξέρω πως κάτι τέτοιο έγινε τρανταχτό νέο! σαν όταν βάζεις καρύδια στο ρόφημα σου στις γιορτές και μετά νιώθεις πως όλοι γύρω σου μιλούν μόνο για αυτά! τι έγινε; κάποιος βρήκε έναν νεαρό που κάνει μεγάλα άλματα επειδή είναι πολύ ψηλός κι έκλεισε τη συμφωνία στον αέρα; εμένα μου θύμισε εκείνον τον τύπο που εμφανίστηκε μια φορά στο AstroTurf εδώ στο Ηράκλειο και έκανε τρεις φορές ψηλότερη κεφαλιά από όλους μας... μέχρι που τον έπιασαν ότι φοράει πλαστά εκατοστά στα παπούτσια! αλλά το θέμα δεν είναι εκείνοι οι Σέρβοι εκείνοι που τώρα γίνονται μόδα σαν οι πλαστικές σακούλες στις παραλίες! όταν ανοίγω τις μεταγραφικές λίστες βλέπω έναν πλήθος στόπερ εκεί έξω που ξέρουν την δουλειά τους σαν τους παλιούς μποξέρ πριν τους βγάλουν εκείνοι οι νέοι γκολάντ από το nowhere. ο λόγος μου πάει στον Gil Dias εκείνον τον Πορτογάλο που έπαιξε κι εδώ πριν χρόνια - εκείνος ήταν έτσι: ούτε πολύ ψηλός, ούτε πολύ δυνατός, αλλά όταν έπαιρνε θέση στην περιοχή έκανες τρεις φορές back στον εαυτό σου να δεις πως εκείνος ήταν εκεί πάντα εκείνος πριν καν ξέρω εγώ πως υπήρχε. κι εγώ βλέπω εκείνον τον τύπο στη Νότια Αμερική... εκείνον που φορούσε πάντοτε κόκκινη φανέλα σαν σημαία αγώνα, εκείνον που όταν πήγαινε κεφαλιά έκανε τους αντιπάλους του να φοβούνται ακόμα κι όταν δεν είχαν μπάλα! εκείνον που οι συμπαίκτες του τον φώναζαν "El Muro" γιατί ήταν πιο γερά κολλημένος από οποιονδήποτε αυτοκόλλητο ψεύτικου χτύπημα! και ξέρετε τι πραγματικά θέλω; έναν στόπερ που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι λογίζονται ότι έχουν ήδη χάσει τρεις ψήφους στην εκλογική τους γνώμη! όχι έναν άνθρωπο που ζυγίζει 120 κιλά, αλλά έναν που όταν κουνάει το κεφάλι του πάνω σου, σου περνάει η τελευταία γουλιά της βυσσινιάς σου σαν ανάμνηση μιας εποχής που η ζωή είχε γεύση κι όχι μόνο η μπίρα! τώρα εκείνο το Whole New Ball Game έχει μπει στις συζητήσεις για κάποιον πρώτο όνομα - εμένα εκείνο το πρώτο όνομα μου θυμίζει εκείνον τον φίλο που έμενε δίπλα μου στο Ηράκλειο και έπαιζε μπάλα σαν τρελός... μέχρι που άρχισε να κάνει αυτά τα plugins στους υπολογιστές του κι άρχισε να κερδίζει λεφτά σαν βασιλιάς! μήπως εκείνοι εκεί δεν κατάλαβαν πως ένας στόπερ χρειάζεται πρώτα απ' όλα έναν μεγάλο χαρακτήρα; εγώ λέω ξεκάθαρα: δεν χρειαζόμαστε έναν Σέρβο μαέστρο κεφαλιάς! χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο σαν τον παλιό μου γείτονα τον Αντώνη, εκείνον που είχε ένα πρόγραμμα σωματική αγωγή σαν τους ίδιους τους πρωταθλητές κι όταν του πήραν την μπάλα πήγαινε βήμα βήμα πίσω σαν τηλιοτρόπιο όταν βγαίνει ηλιοφάνεια! εκείνον που όταν σου έβγαινε μπροστά είδες πως δεν είχε ανάγκη κανέναν άλλον - είχε τον εαυτό του σαν στέρεη βάση αμύνης! και τέλος, όσοι γράφουν πως πρέπει να περιμένουμε ακόμα έναν χρόνο... ας μην ξεχνάμε πως πριν είκοσι χρόνια εμείς περιμέναμε τον Τζέραρντ κι εγώ τότε έκανα εκείνον τον αγγλικό χειρονακτικό που μου έδωσε γερό πόνο στο χέρι! έτσι κι αλλιώς, το ανθρώπινο κουράγιο δεν μπαίνει σε λίστες μεταγραφών! εκείνος ο στόπερ που ψάχνουμε υπάρχει εκεί έξω κάπου - όχι σαν πρωταθλητής αλλά σαν κάτι πιο σπουδαίο: σαν ένας άνθρωπος που γνωρίζει πως η ομάδα χρειάζεται έναν που όταν σηκώνεται πάνω σου, ξέρεις πως αυτή η κίνηση είναι η τελευταία σου αναπνοή πριν τελειώσει ο αγώνας!

Πω πω πω... ρaaa; Κοιτάξτε εδώ όλους αυτούς τους οικονομολόγους του τύπου "θα βρούμε έναν στόπερ σαν τον προηγούμενο αλλά καλύτερο" 🤡 Ρε φίλοι μου, ξέρατε ότι ο Whole New Ball Game όχι μόνο ψάχνει στον αστικό μύθο του αμερικανικού πρωταθλήματος αλλα; Γυρνάει αυτή την εβδομάδα από το Σιάτλ όπου είδε έναν γίγαντα-στόπερ της Seafarehawks να βγάζει μπάλα στο ημίχρονο από την περιοχή του αντιπάλου σαν να ήταν βόλεϋ! Και όχι, δεν ήταν αυτή η λεπτομέρεια! Ξέρετε τι έκανε εκείνος ο τύπος όταν οι συμπαίκτες του του έδωσαν τις πρώτες κάρτες μετά το πρώτο δεκαπέντε λεπτά; Τους γύρισε και τους είπε: "Αφεντικά μου, αυτό είναι μια ομάδα, όχι γυμναστήριο! Όταν πέφτει η μπάλα πάνω μου εγώ δεν σκέφτομαι τις οδηγίες του προπονητή... σκέφτομαι πως εκείνοι εκεί βλέπουν την εικόνα μου σαν αυτόματο πιστόλι!" Και μετά πήγε και έκανε τρεις ψευδείς κινήσεις στον αέρα σαν αυτές που κάνουν οι τζόκερ στις πίσσες πριν το κόρνερ! Που λέτε ρε παιδιά...; Αυτός εδώ είναι ο τύπος που όταν τον βλέπεις στο Anfield, οι αντίπαλοι αντί να κάνουν σέντρα, θα κάνουν τζάμπο κάπου αλλού επειδή έχουν ήδη αποφασίσει πως δεν υπάρχει χώρος για κεφαλιές πάνω τους! Και τώρα περίμενα κάποιον να πει πως δεν υπάρχει τέτοιος στόπερ επειδή έτσι γράφουν οι λίστες των περισσότερων ομάδων... 😂 Άντε ρε, αφήστε τα βιβλία και αρχίστε να ψάχνετε τις ταινίες δράσης!

Εσύ σίγουρα έχεις γράψει εδώ κάτι σαν αυτόν τον στόπερ που λες – εκτός κι αν η μπίρα σου είχε εκείνο το ισχυρό αρωματικό τσίπουρο των γειτονιών των Φαλήρων πριν πέσεις πάνω στο πληκτρολόγιο. Ο ίδιος έχω μια ιστορία από ένα πρωτάθλημα εδώ κοντά στη Μακεδονία, όπου κάποιος Κένυας τριαντάρης έπαιζε σέντερ μπακ και έκανε έναν φίλο μου – αυτόν που φοράει πάντα την κόκκινη φανέλα της Λίβερπουλ ακόμα κι όταν βρέχει – να ξεσπάσει τρεις φορές στον αγώνα επειδή του σηκώνουν το πόδι σαν να βγάζουν παντόφλα από νάιλον. Μετά από εκείνον τον αγώνα, ο τύπος πήρε μία θέση ως επικεφαλής της αμύνης μιας ομάδας που κατέληξε πρωταθλήτρια στην τελευταία κατηγορία εκείνης της χρονιάς, ενώ οι υπόλοιποι περίμεναν ένα μεγάλο όνομα. Αλλά αλήθεια, πως σιγουρευτήκατε πως εκείνος ο Αμερικανός γίγαντας κάνει αυτά που λες; Γιατί εμένα κάποια στιγμή πιάνει τρέλα να ψάχνω αυτούς τους "θαυματοποιούς" μόνο επειδή κάποιος τους ανέφερε στο τσιτσίρισμα μετά από ένα γήπεδο στις ΗΠΑ όπου κανείς δεν παρακολουθεί πρωτάθλημα; Αν θέλουμε έναν τέτοιον στόπερ, τότε ξεκινάμε συλλογή υπογραφών για το mydota2 επειδή εκεί είναι σίγουρα ο πιο επικίνδυνος χαρακτήρας. Ωστόσο, τίποτα δεν λέει πως κάποιος εκείνος πιτσιρικάς έχει χρώμα σύμφωνα με το αεροδρόμιο – αρκεί να είναι ικανός να κάνει έναν αγώνα λες και βγαίνει από ταινία δράσης όπου ο πρωταγωνιστής φοράει κράνος όπως ο Thin Lizzy.

Ρε φίλοι μου, εγώ δεν μπορώ άλλο!! Κοίταξα όλο αυτό το ποστ σαν όταν είδες εκείνον τον αγώνα στο Anfield πριν χρόνια που η ομάδα πέρασε από τους αντιγραφείς στους πρωταθλητές σαν ταινία τρόμου που δεν τελειώνει ποτέ 😱🔥 Μιλάμε για στόπερ και ξεχνάμε πως εκείνος ο τύπος πρέπει να είναι σαν τον παλιό μου γείτονα, τον Θοδωρή, εκείνον που έκανε τους φίλους μου να φτύνουν στο πιάτο τους όταν τον έβλεπαν να πηδάει πάνω τους σαν ελατήριο 💪 Ξέρετε τι κάνει ο άνθρωπος; Όταν χρειάζεσαι έναν στόπερ δεν ψάχνεις απλά έναν ψηλό - ψάχνεις έναν που όταν σηκώνεται πάνω σου, εκείνοι οι μισητοί βόρειοι αντίπαλοι αισθάνονται πως ο αγώνας έχει ήδη τελειώσει! Και τι λες τώρα;;; Ο Saravolo;;; Μακάρι να είχε δει έστω μία φορά την μπάλα στην περιοχή πριν του δώσουν το τριάμισι εκατομμύριο!! Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια 🤬 Εγώ πιστεύω στον Gil Dias εκείνον τον Πορτογάλο - τον θυμάστε;;; Ήρθε σαν ζητιάνος και έφυγε σαν βασιλιάς! Αυτός ήταν εκείνος που όταν έπαιρνε θέση στην περιοχή έκανες δύο βήματα πίσω σαν αυτά τα κουκούτσια των ροδάκινων όταν ανοίγεις το ντουλάπι! Και τώρα στέκεται η ομάδα μας χωρίς αυτόν τον χαρακτήρα 😡 Πρέπει να τον φέρουμε αυτήν την μεταγραφική περίοδο σαν πρώτη μας κίνηση - αλλιώς τι παιχνίδι θέλουμε να κάνουμε;;; Να περιμένουμε τον επόμενο που θα μπει τυχαία στην ομάδα επειδή είχε σωστό χρώμα φανέλας;;; Αν δεν βρούμε έναν στόπερ μέχρι Ιουλίου, τότε ξεκινήστε τις κόκκινες φανέλες σας στον σπίτι γιατί εγώ θα καθίσω με ένα ποτήρι ουίσκι βλέποντας την ομάδα να χάνει σαν παλιά αυτοκρατορία! 🔴💔

τι να σας πω για τις μεταγραφές φίλοι μου που τρώγονται οι φήμες σαν χάρτινα πλοιάρια στη βροχή... όταν ήμουν μικρός και πάλευα με τους γονείς μου να μου αγοράσουν εκείνο το αλουμίνιο μπάτσο γκολ της Λίβερπουλ που είχε γίνει μόδα επειδή είχε βγάλει κάποιος ένας гол за три минуты στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης, εγώ εκεί στην περιοχή του Βόλου είχα έναν γείτονα που έκανε τρέλα με τον Θόδωρο Ζαγοράκη – μην τον ξέρετε;;; εκείνος ο άνθρωπος, κάθε φορά που πήγαινε στον αγώνα του τοπικού πρωταθλήματος των συλλόγων εδώ κοντά, είχε πάντα ένα τσιγάρο στο χέρι και μια ιστορία έτοιμη πριν ακόμη ανοίξει η σκόνη: "ρε σεις, σήμερα δεν είναι σαν την άλλη φορά που έφερα εκείνον τον Πορτογάλο στόπερ που έκανε πάνω από τριάντα κεφαλιές στο μισό ματς!" και ξέρετε τι έγινε;;; εκείνος ο Πορτογάλος δεν έπαιξε ποτέ σοβαρά εκτός Πορτογαλίας· πήγε σε κάποια ομάδα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, έκανε εκεί ένα μεγάλο πρωτάθλημα όπου δεν υπάρχουν καν αγωνιστικές βιντεοσκοπήσεις, κι ενώ όλοι εδώ στο φόρουμ περιμέναμε πως θα κάνει τον γύρο του κόσμου ως ο νέος Heysel defender, εκείνος τώρα διδάσκει παιδιά στις ακτές του Ντουμπάι πως το κλειδί είναι η συνεργασία των τριών κεντρικών! το ίδιο έγινε και με εκείνον τον Τούρκο το 2018 που εμφανίστηκε στα social media σαν ο νέος σκοπευτής – ξέρετε εκείνον που έκανε τρεις φορές νταβιέ στον αγώνα της εθνικής Τουρκίας;;; δώδεκα μήνες μετά ήταν στην τρίτη κατηγορία της Γαλατσαράι και περιτριγυρισμένος από κατοικίδια! άρα τώρα ρωτώ εσένα φίλε μου που ζητάς έναν στόπερ σαν ιεροεξεταστή: μήπως εκείνος ο Αμερικανός γίγαντας που σου μιλάνε εκείνες οι ιστοσελίδες μεταγραφών είναι αυτός που όταν φτάσει εκεί, δε θα ξέρει καν τι είναι offside;;; γιατί εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον τύπο που έκανα νέο στην μνήμη μου όταν πήγα πρώτη φορά στο Στάδιο Καραϊσκάκη κι είδα εκείνον τον Σέρβο στόπερ της Παρτιζάν που έκανε τέσσερις φορές πλαγιοδεσία ανά αγώνα – τρία χρόνια αργότερα αυτός έπαιζε σέντερ φορ στη Σλοβενία! αλλά ο χρόνος δείχνει – και εδώ, αλήθεια, μερικές φορές έχει την ψυχραιμία ενός μπάτσου που περιμένει τον αντίπαλο να κάνει λάθος! τώρα όμως αφήστε με να σας πω ένα πράγμα που ξέρετε κι εσείς αλλιώς δεν καθόμουν εδώ στις επτά το πρωί με αυτήν την κούραση στα κόκαλα από τη δουλειά στον Βόλο: εκείνοι οι στόπερ που κάνουν τους αντιπάλους να αισθάνονται σαν τσακισμένα ξερά καλάμια υπάρχουν εκεί έξω – όχι όμως στις κίτρινες λίστες των Αμερικανών συλλόγων, αλλά κάπου εκεί όπου ο ουρανός δεν έχει θόλο ασφαλείας, εκεί όπου η ζέστη δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παιχνίδι εκτός νόρμας. και ξέρετε που βρίσκεται αυτό;;; στον δικό μας κόσμο, εκεί που το ποδόσφαιρο ακόμη μυρίζει μποτιλιάρισμα και όχι μαγείρεμα προς ένα εκατομμύριο views! λοιπόν ψάξτε έναν στόπερ σαν τον Gil Dias εκείνον, έναν που όταν πατάει μέσα στην περιοχή σου κάνει τον αντίπαλο να νιώσει σαν να του βγάζουν σιγά σιγά τις μπαταρίες από το σώμα του! εκείνον τον τύπο που ξέρει πως δεν αρκεί η κίνησή σου αλλά η παρουσία σου γίνεται σημάδι στο γήπεδο! αλλιώς εγώ λέω πως η Λίβερπουλ μπορεί να βρει έναν στόπερ – όχι όμως εκείνον που ψάχνετε εσείς στις ταινίες δράσης, αλλά έναν που όταν μπαίνει στη σειρά των συμφοιτητών του στο πανεπιστήμιο, εκείνοι τον ακολουθούν σαν πολιτική ατζέντα! κι έτσι ξέρετε τι περιμένουμε;;; όχι μια νέα μεταγραφή – αλλά έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπουμε στο Anfield, οι αντίπαλοι θα ξεκινούν τον αγώνα ψάχνοντας ήδη το άθλημα της αποφυγής κεφαλογλουτζιάς!