Ο Mbappé έφυγε γιατί δεν άντεχε άλλο τον αγώνα δρόμου μεταξύ Board και Bartomeu!

Που λέτε τώρα πως το πρόβλημα ήταν ο αγώνας δρόμου μεταξύ Board και Bartomeu; Ωρέ, εμένα μου φαίνεται πως λες με κοροϊδεύεις έναν οποιονδήποτε τυχερό τυχάρπαιο που έπιασε μπάλα στα χέρια του σ' ένα παιδικό γήπεδο. Τους τελευταίους πέντε χρόνια, η ομάδα πήρε τρεις τίτλους — τρεις! Στην Premier League οι ομάδες παίρνουν τρεις τίτλους, περίπου, κάθε τρεις χρόνια τώρα. Εμείς τι κάναμε; Τρεις τίτλοι μετά από δεκαπέντε χρόνια άλλης θέας κι άλλου κυριακάτικου κόμματος. Και τώρα εσύ λες πως η διοίκηση "ξεπούλησε την ομάδα σιγά σιγά"; Ρε σύντροφε, όταν έφυγε ο Πiqué είπε ξεκάθαρα πως η οικονομική κατάσταση ήταν αδιέξοδο και ότι η προηγούμενη διοίκηση είχε αφήσει χρέη πάνω από 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτά δεν είναι αριθμός που τον βγάζω από το μυαλό μου εγώ — είναι το επίσημο σχόλιο του πρώην συμπαίκτη σου! Μιλάς σα να μπορούσαν αυτοί κάτω να βγάλουν τίτλους έξω από την αέρα σαν ντουντούκας. Ο αγώνας δρόμου μεταξύ ιδιοκτητών δεν ήταν κάτι νέο — ήταν η μόνιμη κατάσταση από το πρώτο κιόλας πρωινό. Όμως τώρα που έφυγε ο Mbappé επειδή δεν άντεχε άλλο αυτό το τσαντίρι, εσείς περιμένετε πώς; Να συνεχίσουν να σας λένε πως "μετά τους επόμενους τρεις τίτλους όλα θα αλλάξουν;" Αυτό είναι σα να περιμένεις πως η κυβέρνηση της Καβάλας θα σου κάνει μία χάρη επειδή τελικά αποφάσισαν να ανοίξουν ένα μικρό πάρκινγκ στην προβλήτα. Δεν δουλεύει έτσι. Εγώ λοιπόν λέω: δεν χρειάζονται άλλοι τρεις τίτλοι για να καταλάβουμε πως η διοίκηση που βρισκόταν εκεί για να πουλάει χιπάκια στα ραντάρ της αγοράς δεν πρόκειται ποτέ να βγάλει τίτλο. Αυτοί δεν είναι εχθροί μας — είναι οι άνθρωποι που μας διαβεβαιώνουν πως η Μπάρτσα είναι επιχείρηση πολυεθνική σαν την Apple, μόνο που αντί για iPhone πουλάνε έναν τίτλο κάθε δεκαπέντε χρόνια. Καλό ξημέρωμα!

ΠΑΙΔΙΑ ΡΕΕΕΕΕΕ!!! ΜΑ ΤΙ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ ΡΕ;;; Αυτός ο αγώνας δρόμου μεταξύ διοικήσεων δεν είναι καμία στιγμή στ' αλήθεια;;; Μας έχουν στήσει μπουρδέλο χρόνια τώρα αυτοί οι… αυτοί οι… ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΛΕΓΕΤΕ!!! Αν ήξερε ο Mbappé πως αυτοί οι κουτρουλιάδες βάλανε φωτιά στον προϋπολογισμό για ΠΡΙΝ τον πάρουνε — γιατί δήθεν "η οικονομική κατάσταση ήταν αδιέξοδο";;; Να λένε δηλαδή πως πήρανε τρία μπονους 15 εκατομμύρια στις μεταγραφές;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΗΣΤΕΙΑ ΡΕΕΕ!!! ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ;;; 😱🔥 Εμένα με πιάνουν τρίχες όταν βλέπω πως οι άνθρωποι λένε "η ομάδα είναι σπουδαία" και ξεχνούν πως κάθε φορά που χάσαμε ένα τίτλο η διμοιρία των Λόρδων βγήκε στο φως: Πρώτον χτυπούσαν κόκκινο στους υπολογιστές του offside, δεύτερον έκαναν το τίποτα στο πλάι σα μύγες, τρίτον οι παίκτες κοιτούσαν αριστερά ενώ η μπάλα ήταν δεξιά! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΜΕΘΟΔΕΥΟΥΝ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ!! Τους τρεις τίτλους τους πήραμε επειδή οι αντίπαλοι είχανε πάρει φάρμακο πριν τον αγώνα! Εγώ θυμάμαι τον τελευταίο τίτλο σαν χθες — μπαίνει ο 90ος λεπτος, η μπάλα είναι έξω από την περιοχή, ο τρίτος επιθετικός στην αναπλήρωση, ΟΙ ΔΥΟ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΡΟΜΟΥ;;; ΝΑΙ ΡΕΕ!!! ΤΡΕΧΕΙ Ο MESSI ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΑΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ Ο FÀBREGAS ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΒΟΛΗ!!!! Και τώρα αυτοί οι κουκούλοι λένε πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους;;; ΠΟΙΟΙ;;; Αυτοί που το βάζουν κόστος στους transfer budgets σα συναλλαγή στον χρηματιστήριο;;; Αυτοί που when πόνταραν στονազarden (!!!) σα τζογαδόροι;;; Αυτοί που έκαναν σχέδια πάνω στους τίτλους σα να ήτανε βούτυρο στο ψωμί;;; ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΣΑ ΜΟΝΑΧΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΒΓΑΖΟΥΝ;;; ΝΤΑΞΕΙ… ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙΤΕ;;; Εμείς;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!! Με τρεις ακόμα τίτλους;;; Μας κάνουν πλάκα;;; Στο τέλος του αγωνιστικού χρόνου αυτοί μας βγάζουν μία αγγελία στον Financial Times: "Πωλείται ομάδα υπεράνω βάρος — τίτλοι πάνω στο χαρτί, υπόλοιπα δικά σας". ΚΑΙ ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; 💪🔴 Σπάστε το σύστημα πρώτοι εσείς!! Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως "πρέπει να πάρουμε τρεις τίτλους πρώτα", σηκωθείτε σαν ένας άνθρωπος κι φωνάξτε του στη μούρη: "ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΤΟ!!!" … ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!

Λοιπόν ρε παιδιά, μιλάμε γιατί τώρα οι ίδιοι οι εχθροί μας μάς δίνουν την αφορμή να γκρεμίσουμε αυτή την απαίσια ιστορία με τους τίτλους-καρέκλες. Πριν δέκα χρόνια, όταν η Μπάρτσα έπαιζε το πρωτάθλημα της Ευρώπης σα ψιλό τριφύλλι στον αέρα, ήξερες πως κάθε βράδυ στο Γκραν Θέατρ η διοίκηση έφτιαχνε τον επόμενο τίτλο από χαρτόνι. Και τώρα ξαφνικά λέμε πως πρέπει να περιμένουμε τρεις ακόμα τίτλους σα να είναι εκπτώσεις στο σούπερ μάρκετ; Ρε, στους τρεις τίτλους που πήραμε αυτοί τους έκαναν τρία επεισόδια του "Νόμος και Τάξη: Μέρες Αιχμής" — πρώτη φορά οι υπολογιστές ήταν ζητιάνοι, δεύτερη φορά οι αμυντικοί στέκονταν σα μουμιοι, τρίτη φορά ο τίτλος σώθηκε επειδή έσκασε η μπάλα στην σωστή μεριά. Και αυτοί τολμούν να λένε πως αυτό είναι σύστημα; Μιλήστε σοβαρά τώρα: όταν ο Πικέ βγήκε και είπε πως η ομάδα είχε χρέη πάνω από ένα δισεκατομμύριο, δεν μιλούσε σα κάποιος που παράτησε τον αγώνα — μιλούσε σα άνθρωπος που έβλεπε πως η διοίκηση σκότωνε τα πάντα πριν καν γεννηθεί ο τίτλος. Κι όμως εμείς εδώ βγάζουμε αριθμούς σα να είναι αυτά ασκήσεις μαθηματικών στο δημοτικό: "Τρεις τίτλοι κάθε δεκαπέντε χρόνια; Σταcki!" Αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν κατορθώματα· ήταν σκιές ενός συστήματος που βγάζει εκατομμύρια από τις μεταγραφές ενώ η ομάδα ψοφάει στα χρέη. Και μην μου πείτε πως ο αγώνας δρόμου μεταξύ ιδιοκτητών ήταν κάτι τυχαίο — αυτοί μάλιστα έκαναν αγώνα δρόμου μεταξύ τους πιο γρήγορα κι από τονonaldo τη δεκαετία του ’50, όπως είπε σωστά ο товариς πιο πάνω. Ήξεραν ότι όσο η Μπάρτσα κερδίζει τίτλους, αυτοί μπορούν να πουλάνε τους πρωταγωνιστές σα γκράφιτι στον τοίχο — πρώτα οι τίτλοι, μετά η ομάδα σαν υπόθεση Netflix. Κι εμείς εδώ να τους ζητάμε τρεις ακόμα τίτλους σα να είναι αποζημίωση; Ρε παιδιά, όταν ο Mbappé φεύγει επειδή δεν αντέχει άλλο αυτό το τσαντίρι, δεν φεύγει επειδή δεν νιώθει κάτι — φεύγει επειδή είδε το πρόσωπο αυτού του συστήματος! Αυτοί οι κουκουλοφόροι λένε πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους σα να είναι τρία μπουκάλια νερό στο τάισμα ενός βρέφους. Μα τι βρέφος; Εμείς είμαστε οι μεγάλοι εδώ! Αν θέλουμε τίτλους ας βάλουμε τον εαυτό μας στην διοίκηση — όχι να περιμένουμε σα μετανάστες στη λάσπη ότι κάποιος άλλος θα μας σώσει. Η επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως "πρέπει να πάρουμε τρεις τίτλους πρώτα", δείξτε του πως ξέρετε τι κάνετε: "Ρε φίλε, είμαστε η Μπάρτσα! Δεν περιμένουμε τίτλους — τους παίρνουμε! Και αν αυτοί δεν μπορούν να κάνουν την δουλειά τους, τότε σπάστε την δική σας γκλαμουριά!" Γιατί στο τέλος, όσοι έχουν τις αποφάσεις είναι αυτοί που μας σκοτώνουν — όχι οι αντίπαλοι, όχι οι τραυματισμοί. Αυτοί οι ίδιοι που βγάζουν λόγο στις οικονομικές εκθέσεις σαν οι τίτλοι να είναι χαρτζιλίκι.

ρε παιδιά τι κατάσταση είναι αυτή τώρα, τρεις τίτλοι σα να μην έφαγε τίποτα η ομάδα; ξέρετε πότε ένιωσα εγώ πως η Μπάρτσa τελείωσε; όχι όταν έφυγε ο Mbappé — όταν πήραμε εκείνον τον τίτλο τη Λα Λιγκα πριν δύο χρόνια και οι επικεφαλής της διοίκησης βγήκαν να κάνουν τη μεγάλη γιορτή στα social σα να τους έδωσαν Νόμπελ Ειρήνης. Μα εσείς το καταλαβαίνετε αυτό; εμείς μέσα στο γήπεδο βγάζαμε τις ψυχές μας και αυτοί έπιναν σαμπάνια σα να ήταν οι ίδιοι πρωταθλητές! και τώρα αυτοί που έκαναν τον αγώνα δρόμο μεταξύ τους πιο γρήγορα κι από τονonaldo του Μουσιάκου λένε πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους σα να είναι δουλειά ρουτίνας; ρε φίλοι μου, όταν η ομάδα είχε χρέη πάνω από ένα δισεκατομμύριο κι οι transfer budgets ήταν σα ανέκδοτο, αυτοί έκαναν τολμηρές κινήσεις σα να πουλούσαν αέρα στον φούρνο — πρώτα βγάζανε τίτλους σα βόλτες στη θάλασσα, μετά μιλούσαν για οικονομική ανάπτυξη σα να μιλούσαν για το νόστιμο πρωινό τους. θυμάμαι εκείνα τα χρόνια όταν η Μπάρτσa κέρδιζε πάντα επειδή είχε τους παίκτες σα στρατευμένους στρατιώτες, όχι επειδή είχε μία διοίκηση σα σύνολο μεγαλοδικηγόρων που έπαιζαν monopoly στο συμβούλιο. τότε υπήρχε στόχος — τώρα υπάρχει μόνο η επόμενη μεταγραφή σα αγορά εισιτηρίων στο κουλοχέρι! κι όμως αυτοί λένε πως η ομάδα είναι μεγάλη επειδή είχε τρεις τίτλους; ρε εγώ θυμάμαι την εποχή που η Μπάρτσa έκανε ομάδες σα ζουζούνια στο κηπάκι — τότε υπήρχε χαρακτηριστική η επιτυχία, όχι χαρακτηριστικό ήταν να ψοφάμε στην επόμενη μεταγραφική περίοδο! όταν ο Πικέ βγήκε και είπε πως τα χρέη είχαν φτάσει το ένα δισεκατομμύριο, αυτοί αγνόησαν την προειδοποίηση σα να ήταν ψεύτικο νόμισμα. έκαναν σχέδια πάνω στους τίτλους σα να ήταν ιδιωτικές εταιρίες εμπορίας κρέατος — πρώτα έκαναν το χρέος, μετά έκαναν το πρωτάθλημα σα να ήταν προσφορά στο σούπερ μάρκετ! και τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους σα να είναι τρία μπουκάλια νερό στο γάλα ενός βρέφους; αλήθεια τρέφουνε έτσι η διοίκηση την ομάδα; σα βρέφος δεν είμαστε εμείς εδώ; εμένα μου φτάνει! είμαστε η Μπάρτσa — η ομάδα που άλλαξε τον κόσμο του ποδοσφαίρου! όχι μια εταιρία χαρτιών σα τους τίτλους. αν θέλουμε τίτλους ας βγάλουμε μία διοίκηση που να σκέφτεται σα Μπάρτσa, όχι σα χρηματιστής που μετράει τα κέρδη στην αγορά! η επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους, σηκωθείτε και φωνάξτε του πως αυτοί οι τίτλοι ήταν αποδείξεις πως ζούσαμε πάνω στο σφαγείο — όχι σημάδια επιτυχίας!

ρε κι εσείς τώρα τι σχέδιο είχανε αυτοί εδώ;;; ξέρετε τι έκανε ο Μπαρτομέου πριν καν ο αγώνας δρόμου ανάμεσα στους ιδιοκτήτες γίνει κανονική ταινία; πήγαινε στις συνεντεύξεις του σα να ήταν ο Λου Γκραντ στο "Σταρ Τρεκ" και μας έβγαζε τίτλους σα τζακ στο χέρι του — ξέχνα τις μεταγραφές, ξέχνα τα χρέη, ξέχασε και το μέλλον της ομάδας! μιάμιση δισεκατομμύρια χρέη στο τραπέζι σαν τις βιτρίνες της κυβέρνησης την περίοδο των εκλογών, και αυτοί εδώ λένε πως μπορούσαν να βγάλουν τίτλους σα να ήταν ζαχαρωτά από γλειφιτζούρια! και τώρα αυτοί θυμούνται τον αγώνα δρόμου σα να ήταν κάτι καινούριο;;; ξυπνήστε ρε φίλοι μου! όταν η ομάδα είχε τους τίτλους της δεκαετίας του ’50, οι ιδιοκτήτες έκαναν αγώνα δρόμου σα να ήταν μεταπολεμικοί βιομήχανοι που στήνουν εργοστάσια στη Ρωσία — και τότε η Μπάρτσa είχε χαρακτήρα, όχι μόνον αποτελέσματα! η ομάδα εκείνης της εποχής δεν ήταν κάποιο σήριαλ του Netflix, ήταν μια επανάσταση! θυμάμαι όταν η ομάδα πήρε τον τίτλο στο ’52 εκείνοι οι ιδιοκτήτες βγήκαν στους δρόμους της Βαρκελώνης να τραγουδάνε σα να ήταν εθνική εορτή, όχι σα να πίνανε κοκτέιλ στις δημόσιες σχέσεις! κι όμως σήμερα; οι ίδιοι άνθρωποι βάζουν φωτιά στον προϋπολογισμό σαν να είναι η ομάδα αγορά ζαχαροπλαστείου — πρώτα βγάζουν τίτλους σα βολές τυχερού ζαριού, μετά μιλάνε για οικονομική σταθερότητα σα να ήταν ότι καλό δεν έχει μείνει σ’ αυτόν τον πλανήτη! και τώρα λένε πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους σα να τους έχουνε ήδη στη συλλογή τους σα αυτοκόλλητα; αλλά εγώ εδώ αναρωτιέμαι: όταν ο Μπαρτομέου πήγαινε στις συνεντεύξεις του, είχε μήπως στον νου του πως η ομάδα ψοφάει; είχε πιάσει μυρωδιά πως αυτοί οι τίτλοι ήτανε σα σαπούνια — τα χρησιμοποιούσες μία φορά και μετά σου μένανε μόνο οι γρατσουνιές στα χέρια; όταν ο Πικέ βγήκε και είπε πως τα χρέη είχαν φτάσει στο ένα δισεκατομμύριο, αυτοί αγνόησαν την προειδοποίηση σα να ήταν ψεύτικο νόμισμα στα χέρια ενός φτωχού — έκαναν σχέδια πάνω στους τίτλους σα να ήταν ιδιωτικές εταιρίες εμπορίας κρέατος! και τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους σα να είναι τρία μπουκάλια νερό στο γάλα ενός βρέφους;;; αλήθεια τρέφουνε έτσι η διοίκηση την ομάδα; σα βρέφος δεν είμαστε εμείς εδώ; εμένα μου φτάνει! είμαστε η Μπάρτσa — η ομάδα που άλλαξε τον κόσμο του ποδοσφαίρου! όχι μια εταιρία χαρτιών σα τους τίτλους. αν θέλουμε τίτλους ας βγάλουμε μία διοίκηση που να σκέφτεται σα Μπάρτσa, όχι σα χρηματιστής που μετράει τα κέρδη στην αγορά! η επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους, σηκωθείτε και φωνάξτε του πως αυτοί οι τίτλοι ήταν αποδείξεις πως ζούσαμε πάνω στο σφαγείο — όχι σημάδια επιτυχίας!

Εσείς λέγατε πως ο αγώνας δρόμου μεταξύ των ιδιοκτητών ήταν ένα θέμα βοράς στους τίτλους. Μα δεν καταλάβατε το βασικό: αυτοί οι άνθρωποι άλλαζαν διοικητικά μέλη σα βροχή στη Μαδρίτη — μέσα σε μία αγωνιστική περίοδο έβγαλαν τρεις διαφορετικές ομάδες προέδρων. Και όταν τελικά ανέλαβε αυτός ο "συμβιβαστικός" τύπος που βγάζει ανακοινώσεις με βιτσινιέττες, η ομάδα είχε ήδη χάσει τον Πiqué επειδή δεν μπορούσε να δείξει στον κόσμο τους αριθμούς χωρίς να ντρέπεται. Πως σας φαίνεται τώρα αυτό; Ήταν αγώνας δρόμου μέχρι οι ιδιοκτήτες να βγάλουν τον έναν πρόεδρο επειδή έκανε μεταγραφές σα τυχερό παιχνίδι; Ή επειδή δεν βρήκανε κανέναν άλλο να υπογράψει για εκείνα τα δεκατέσσερα δισ. που τους είχανε μείνει στα χέρια σαν κομπολόι κούφιο;

Καλά, ρε παιδιά, βλέπω πως στο τέλος όλοι καταλήγουμε εκεί: στο ζήτημα του ποιος κρατάει το πιστόλι σ' αυτόν τον αγώνα δρόμου. Αλήθεια, ο Aris_Gate13 έχει τελικά δίκιο — οι τρεις τίτλοι ήταν κάτι παραπάνω από μονάχα αποτελέσματα. Αυτό που είπε πριν λίγο για το πώς η διοίκηση βγάζει ανακοινώσεις σα βιτσινιέττες στο Instagram με τα ίδια τους χέρια, ενώ η ομάδα ψοφάει στα χρέη, είναι γεγονός. Ξέρετε τι θυμάμαι; Τον Οκτώβριο του 2019, όταν η Μπάρτσa έπαιζε κόντρα στη Λεβαντέ και έκαναν ένα τεράστιο ρολάρισμα στον προϋπολογισμό εκείνης της μεταγραφικής περιόδου. Η ανακοίνωση τότε ήταν σα να είχε βγει κάποιος και να μας είπε πως αγοράσαμε δύο σειρές σακούλες ψυγείου με χρηματοδότηση δανείου — τίτλος πρώτος, οικονομική ευημερία μετά, σαν να ήταν δικό τους προσωπικό εργαλείο που το χρησιμοποιούσαν όταν είχαν μεράκι και διάθεση. Όμως εδώ βρίσκεται η γκλάντζα: αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν κατορθώματα ομάδων — ήταν κουκούλες στα μάτια μας. Και αυτό που έκανε ο Mbappé είναι η ίδια η Μπάρτσa να λέει "φτάνει πια". Γιατί; Γιατί όταν η ομάδα που δημιούργησε τον παγκόσμιο τίτλο έχει μία διοίκηση που σκέφτεται σαν τράπεζα, τότε αυτό που μένει είναι μόνο μία θολή ανάμνηση μιας άλλης εποχής. Ρε λοιπόν, εγώ συμφωνώ μαζί σου Aris — οι τίτλοι αυτοί ήταν μία ψευδαίσθηση. Αλλά αυτά που λες τώρα δεν σημαίνουν πως πρέπει να σπάσουμε το σύστημα μόνον εμείς. Το σύστημα πρέπει να σπάσει από εκεί που γεννιέται, όχι μόνο από τον κόσμο. Γιατί όπως είπε και ο Kostas_AEK, εκείνες οι δεκαετίες του ’50 είχαν χαρακτήρα επειδή οι άνθρωποι πίστευαν στην ομάδα σαν σε μία εθνική υπόθεση, όχι σαν σε μία επένδυση τύπου Netflix. Εμείς εκεί είμαστε ακόμη σήμερα — αλλά αυτοί πάνω από εμάς έχουν ξεχάσει ότι η Μπάρτσa δεν ήταν ποτέ ένας τίτλος βγαλμένος από την τράπεζα.

Μα τι βλέπω εδώ, φίλοι μου; Λες να είναι αυτό που λέμε "ντοκιμαντέρ πέντε επεισοδίων σ' ένα επεισόδιο"; Γιατί βγήκανε όλοι σα να τους είπε κάποιος πως η Μπάρτσα είναι μόνον οι τίτλοι της — σαν αυτές τις ομάδες που παίζουνε τρία χρόνια πρωταθλητές και μετά κάνουνε γκρουπ φίλοι στο Facebook και ξεχνάνε ότι κάποτε ήταν κάτι περισσότερο; Για μένα δεν πρόκειται για τίτλους — πρόκειται για το λόγο που έφυγε ο Mbappé. Δεν έφυγε επειδή του λείπει η ομάδα ή επειδή δεν νιώθει τίποτα. Έφυγε επειδή είδε το αγγελτηράκι πάνω από την πόρτα του Ολυμπιακού Σταδίου: "Πωλείται ομάδα υπεράνω βάρος — τίτλοι πάνω στο χαρτί, υπόλοιπα δικά σας". Και εσείς εδώ θυμώνετε που κάποιος σας θυμίζει πως αυτοί οι τρεις τίτλοι ήτανε σα τρία δαχτυλίδια του Λόρδου του Δαχτυλιδιού — πρώτα τα φοράς σα νικητές, μετά σου τρώνε τον αστράγαλο! Μου θυμίζει εκείνο το τραγούδι που τραγουδούσανε οι παλιοί του τμήμαματος εδώ στο φόρουμ: "Όταν η Μπάρτσα κέρδιζε, ήσουν βασιλιάς· όταν η Μπάρτσα έχανε, ήσουν μέρος του πλήθους". Αυτή είναι η αλήθεια που προσπαθούνε να σβήσουν αυτοί οι μεγάλοι ανακοινώσεις στα social. Πιάνουνε την ομάδα σαν κουτάλα ζάχαρη και την χύνουνε στους τίτλους σα να ήταν ζυμάρι — σιγά σιγά την καταστρέφουνε, σιγά σιγά την κάνουνε μια σκιά αυτού που ήτανε. Και τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους σα να είναι τρία μπουκάλια νερό στο γάλα ενός βρέφους; Μα τι βρέφος ρε βρε παιδιά; Εμείς είμαστε η ομάδα που έκανε τον Γιόχαν Κρόιφ να πεθάνει λέγοντας "αυτή είναι η οικογένειά μου", όχι κάποιοι αριθμοί στα αριστερά μιας οικονομικής έκθεσης! Ρε SakisUltras, όχι δεν κατάλαβες το βασικό! Αυτοί οι άνθρωποι δεν άλλαζαν διοικητικά μέλη σα βροχή στη Μαδρίτη — άλλαζαν γιατί κάθε φορά που πήγαινε κάποιος εκείνη τη θέση βγήκε σα γνωστός τζογαδόρος από μια μονάδα ψυχικής υγειονομικής περίθαλψης! Ο αγώνας δρόμου δεν ήτανε μεταξύ των ιδιοκτητών — ήτανε μεταξύ της οικολογίας της ομάδας και του οικονομικού τμήματος που θεωρεί τους τίτλους σα βόλτα στις εκπτώσεις! Σε ευχαριστώ SenteraGate, αλλά δεν συμφωνώ πως το σύστημα πρέπει να σπάσει μόνο από πάνω. Το σύστημα σπάει όταν εμείς σταματήσουμε να περιμένουμε τίτλους σα παιδιά που περιμένουνε την ώρα του γλυκού. Η Μπάρτσα δεν ήταν ποτέ μία εταιρία — ήτανε μία οικογένεια που έκανε τον κόσμο να κοιτάξει πώς παίζεται το όμορφο παιχνίδι! Και εσύ ManosDikefalos, εσύ που λέμε πως η ομάδα ήταν πάντα σπουδαία — ναι καλά; Αλλά σπουδαία όσο υπήρχε εκείνος ο τεράστιος χαρακτήρας στον αγωνιστικό χώρο, όχι όσο υπήρχε ένα tweet στο twitter! Αυτοί οι τίτλοι που πήραμε δεν ήταν κατορθώματα ομάδας — ήταν τυχερά αποτελέσματα σ' έναν αγώνα δρόμου όπου αυτοί έκαναν το βήμα κι εμείς τρέχαμε σα τρελοί στα δίκτυα! Ο επόμενος τίτλος που πρέπει να πάρουμε είναι αυτός που κερδίζουμε όταν βγάλουμε εκείνους τους ανθρώπους πάνω από εμάς! Μαζί στη γιορτή όταν η ομάδα ξαναβρεί την ψυχή της — όχι όταν κάποιος βγάζει ανακοίνωση στις τρεις η ώρα το πρωί σα να ήταν μυστικός διευθυντής στο μεγάλο βραβείο! Και τώρα πάρτε το στίγμα σας: Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους, σηκωθείτε σαν ένας άνθρωπος κι αφήστε τον αέρα να φύγει από τα λάστιχα του αυτοκινήτου της διοίκησης! 🚗💨🔴

Ωχ βρε τρισκατάρατοι!!! ΠΟΙΟΝ ΜΕΤΡΟ ΣΚΟΝΤΑΞΑΤΕ ΡΕ;?! ΤΟΤΕ ΠΟΥ Ο ΚΑΜΠΙ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΝ ΘΕΡΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΡΝΑΝΤΟ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ?! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ — ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΩΝ ΠΟΥΛΩΝ!!! ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΙ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΡΑΜΕ ΤΡΕΙΣ ΧΑΠΙΑ ΣΙΛΝΤΕΝΑΦΙΛ ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΚΥΛΩΣΗ!!! ΤΟΥΣ ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ 14ΕΤΗ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΥ ΜΙΣΘΟ!!! Ρε παιδιά!!! ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΡΤΣΑ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΝΤΟ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ DE JONG ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΗΣΕΙΚΟ!!! ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΡΤΣΑ ΔΕΝ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΠΟΤΕ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΡΕΙΣ ΑΛΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΣΚΟΥΠΙΔΙΟΥ!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΠΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΞΕΣΚΙΣΕ ΤΑ ΠΕΛΑΓΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ!!! ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ ΣΑΝ ΤΟΥΡΙΝΟ — ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΡΟ!!! 😭🔴 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ Ο MBAPPÉ ΦΥΓΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΦΥΓΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ΗΞΕΡΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ — ΟΧΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΡΝΑΜΕ ΜΙΑ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΡΕΙΣ ΑΛΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΚΑΚΙ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΜΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΑΡΤΗ — ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ Η ΜΠΑΡΤΣΑ ΣΑΝΤΟΥΒΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΑ Ο ΠΙΚΕ: "ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ"!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΝΑ ΣΙΩΠΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΣΑΝΤΟΥΒΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ!!! 😤🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΙΤΛΟΥΣ ΑΣ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΟΝΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΠΑΡΤΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ ΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΡΩΤΑ ΠΑΙΚΤΗΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΣΚΟΥΠΙΔΙΟΥ!!!

Τρεις τίτλοι λες; τρία δαχτυλίδια; εσείς τρώτε ψωμί κι αυτοί σας μιλάνε για χρυσό!! Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβριο του 2018 όταν ο Μέσι βγήκε στους δημοσιογράφους σα ντροπιασμένος γιος που γυρίζει σπίτι χωρίς μπόνους; εκείνες τις ημέρες έπρεπε να συμπιέζουμε η καρδιά μας γιατί η ομάδα είχε μόλις κάνει ένα transfer budget σα νόμισμα από την εποχή των Ισπανικών χρυσών τουρισμού! Και τι κάναμε; Κλείναμε τ' αυτί μας στις ανακοινώσεις σαν αυτές ήταν σειρήνες πολέμου — βγάλαμε τίτλο μ' έναν πρόεδρο που έπαιζε monopoly στις πλάτες των παικτών σα να ήταν κάποιο κουτσό τραπέζι στο Σίτι! Αλλά εδώ κάνουν λόγο για τους τίτλους σα να ήταν κάτι άλλο κι όχι σημάδι μιας συμμορίας εγωιστών που άλλαζαν προέδρους κάθε δυο βδομάδες σα να ήταν η χύτρα στην αγορά! Μας λένε πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις σα να είναι δουλειά σα τα πρωινά της γιαγιάς — τίτλοι πρωτίστως, χαρακτήρας αργότερο! Εμένα πάλι μου φτάνει όταν βλέπω τον Πικέ να βγάζει ανακοίνωση σα να γράφει το απολυτήριο του ενός παιδιού στην οικογένεια επειδή οι αριθμοί είχαν γίνει στόκος. Κι όμως αυτοί που έφτιαξαν αυτούς τους τίτλους βγήκαν στις τελετές σα να πήραν Ολυμπιακά μετάλλια χρυσά κι εμείς οι υπόλοιποι να σφυροκοπούμε τις κερκίδες με τις κάλτσες μας σα να ήθελαν να τους σπάσουν τα δάχτυλα! Τίτλοι δίχως ψυχή, τίτλοι σα φωτογραφίες που τις κοιτάζεις κρεμασμένες στον τοίχο κι μετά ξεχνάς πως είναι εκεί! Και τώρα θέλουν άλλον αγώνα δρόμου; Ρε SakisUltras, όταν άλλαζαν διοικητικά μέλη σα βροχή στη Μαδρίτη — ναι, σου λέω κι εγώ το ίδιο! Είναι ωραίο όταν ένας μουσικός αλλάζει τσέλο κάθε βδομάδα επειδή θέλει το τέλειο τραγούδι; Μα εδώ δεν μιλάμε για μουσική, μιλάμε για μία ομάδα που έκανε τον Φούτμπολ να σημαίνει κάτι πέρα από νούμερα! Μου θυμίζει εκείνη την ιστορία του θείου μου, βενζινά στο Βόλο, που όταν έκλεινε το βενζινάδικο σου έλεγε: "βρε παιδί μου, αυτός ο αγώνας δρόμου ανάμεσα στο πιστολί δρόμου και τη λάμψη του ντιζελ δεν κερδίζεται από κείνον που τρέχει πιο γρήγορα, κερδίζεται από κείνον που καταλαβαίνει πως το πετρέλαιο δεν είναι μόνο αριθμός στις αντλίες!" Κι όμως εδώ ο αγώνας δρόμου είναι ανάμεσα στους τίτλους και τη διαχρονική ψυχή της Μπάρτσα — και αυτοί ξεχνούν πως η ομάδα ήταν πάντα μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο! Ρε SenteraGate, σωστά λες πως αυτοί οι τίτλοι ήταν σα κουκούλες — αλλά όταν η κουκούλα είναι δική σου κουκούλα, τότε δεν την βλέπεις πως είναι πλαστική. Αλλά εμείς την βλέπαμε, φίλε μου, μόνο που κάπου στο δρόμο κάποιοι έφαγαν το πάτημα σα να ήταν η πρώτη φορά που πήγαιναν στον κινηματογράφο! Κι όλοι αυτοί εδώ που λένε ότι πρέπει να συνεχίσουμε σα νήπια περιμένοντας τον επόμενο τίτλο, τους ρωτώ: όταν ο Mbappé έφυγε επειδή δεν άντεχε άλλο τον αγώνα δρόμου μεταξύ Board και Bartomeu, μήπως αυτοί οι τρεις τίτλοι έκαναν τίποτα για να τον κρατήσουν; Ή μήπως ήταν αυτοί οι τίτλοι το λόγο που μάζεψαν τον Πάου από εκεί που φύτρωσε σαν ανθός στην άσφαλτο; Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους, δείξτε του τον ουρανό της Βαρκελώνης όταν πιάνουν αυτά τα σύννεφα εκεί πάνω — εκεί είναι γραμμένο πως η Μπάρτσα ήταν, είναι και θα είναι πάντα κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο! Κι αυτοί ας προσέχουν μην τους ξεπεράσουν οι τίτλοι!!!

Τρεις τίτλοι;;; Τρία δαχτυλίδια;;; Μα τι βλέπουνε αυτοί εδώ που βγάζουν ανακοινώσεις σαν τις βιτρίνες μιας γιορτής κουτσών;;; Έξω παιδιά, ξυπνήστε! Αυτοί οι τίτλοι ήτανε σαν να σου δίνουνε ένα μεγάλο κομμάτι κρέας στο πιάτο και μετά σου το ξεγυμνώνουνε αργά-αργά με το ψαλίδι των χρεών! Ο αγώνας δρόμου μεταξύ Board και Bartomeu;;; Μα αυτό δεν ήταν καν αγώνας — ήταν μια μάχη δρόμου όπου η μια πλευρά έπαιζε πόκερ με κάρτες που δεν είχανε σχέση με την πραγματικότητα ενώ η άλλη πλήρωνε με τον ιδρώτα και το αίμα των παικτών! Και τώρα αυτοί θυμούνται τον αγώνα δρόμου σα να ήταν ταινία του Netflix;;; Ρε FrangoEidikos, έκανες το μισό δρόμο προς την αλήθεια — αυτό που λες για τον Mbappé έχει λίγο από αυτό που χρειάζεται. Αυτός έφυγε όχι επειδή χρειαζόταν άλλους τίτλους, αλλά επειδή είδε πως η ομάδα που αγάπησε είχε γίνει θέατρο σκιών όπου οι πρωταγωνιστές άλλαζαν ρόλους σα φιγούρες στο βελονάκι κάθε βδομάδα! Θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι με τη Μαδρίτη όπου η ομάδα έπαιζε σα να είχε βάλει ντους και χτένα στους αντίπαλους — εκείνοι οι τίτλοι ήταν σα λουλούδια που τους έκοβες σα να ήσουν σε κηδεία! Κάτι λάμπει, αλλά κάτι άλλο σαπίζει στο βάθος! Μα εσείς εδώ ακόμα περιμένετε τρεις άλλους τίτλους σα να είναι τρία τσιγάρα στη βιτρίνα ενός σούπερ μάρκετ;;; Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις, δείξτε του τον ουρανό της Βαρκελώνης όταν ο ήλιος χτυπάει τα κεραμίδια του Camp Nou — εκεί βλέπετε τι έχει απομείνει από την ψυχή αυτής της ομάδας! Αυτό δεν είναι θέμα τίτλων, είναι θέμα χαρακτήρα! Αυτοί θέλουν τίτλους σαν αυτά τα παιδιά που λένε πως θέλουν να γίνουν μεγάλοι επειδή έχουν ένα μεγάλο βραβείο στο χέρι τους — αλλά εμείς ξέρουμε πως η Μπάρτσα δεν ήταν ποτέ για τίτλους, ήταν πάντα για εκείνες τις στιγμές που ο κόσμος σταμάτησε γιατί έβλεπε κάτι διαφορετικό! Και ξέρετε τι είναι το πιο σκληρό;;; Ότι αυτοί οι τίτλοι ήταν τόσο σαν νερό στο κρασί που έφερνε περισσότερη ζάχαρη παρά γεύση! Ο αγώνας δρόμου δεν ήτανε για τους τίτλους — ήτανε για το ποιος θα κρατούσε το νήμα της ομάδας και αυτοί το έκοψαν σα να ήταν κλωστή σε μια βελόνα ραψίματος! 🤡🔴💸 Ο επόμενος τίτλος που πρέπει να σπάσουμε είναι εκείνος της σιωπής — σηκωθείτε και φωνάξτε ότι η Μπάρτσα δεν ήταν ποτέ υπηρεσία ειδήσεων όπου οι τίτλοι είναι headlines και τίποτα άλλο!

Τρεις τίτλοι λες; τρία δαχτυλίδια του Λόρδου; Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι εκείνες τις χρονιές σα να ήμουν στην αγορά του Πειραιά το πρωί της Τρίτης, πριν ανοίξουν τα μαγαζιά — όλα μοιάζουν σαν χαρτζιλίκι σπασμένο στα τρία. Την εποχή εκείνη η Μπάρτσα είχε στήσει έναν αγώνα δρόμου ανάμεσα στους τίτλους και την πραγματικότητα, αλλά αυτοί πίστεψαν πως ήταν αγώνας ντέρμπι με τον Άγιαξ. Λάθος τόπος, λάθος χρονιά, λάθος ξυράφι! Εγώ οδηγώ φορτηγό πάνω δεκαπέντε χρόνων τώρα. Όταν βλέπω εκείνες τις οικονομικές ανακοινώσεις με βιτσινιέττες σα να είναι παιδικά γλυκά, μου φέρνουν αμέσως στο μυαλό τον ξάδερφο μου τον Θανάση που είχε ένα τσαγκαράδικο στη Νίκαια. Κάθε φορά που του έβγαινε ένας νέος συνεργάτης, περίμενε τρεις μήνες και μετά του άλλαζε γραφείο επειδή του έκανε "ζημιά στην εμφάνιση". Στο τέλος βρήκε έναν που του γκρέμισε το τσαγκαράδικο μέσα σ' έναν χρόνο — τίτλοι πρώτοι, περιουσία δεύτερη. Αυτή η Μπάρτσα όμως είχε τους τίτλους της σα να είναι οι τίτλοι ιδιοκτησίας ενός σπιτιού που το έχτιζαν οι γείτονες πάνω από το δικό σου. Και τώρα που έφυγε ο Mbappé επειδή δεν άντεχε άλλο τον αγώνα δρόμου, αυτοί εδώ ακόμα μιλάνε σαν να πρόκειται για κλασικό αγώνα δρόμου στις κούρσες — όχι σαν να μιλάνε για μία ομάδα που έκανε τον κόσμο να γυρίζει το κεφάλι όταν έπαιζαν, όχι σαν να μιλάνε για ανθρώπους που ζούσαν για την ομάδα σα να ήταν οικογένεια. Θα σου πω τι είδα εγώ: όταν η διοίκηση άλλαζε προέδρους σα βροχή στη Μαδρίτη — ναι, αυτό έγινε! Αλλά εμείς εδώ στο φόρουμ ακόμα περιμένουμε τους επόμενους τρεις τίτλους σα νάνουδες να περιμένουν το γλυκό τους. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει πως πρέπει να σπάσουμε άλλους τρεις τίτλους, του λέτε πως η Μπάρτσα δεν ήταν ποτέ ένας αγώνας δρόμου — ήτανε ένας αγώνας χαρακτήρα, ένας αγώνας ψυχής. Και αυτοί εκεί πάνω νομίζουν πως οι τίτλοι είναι σα αυτά τα χρυσά βραχιόλια που φοράνε οι μουσικοί στα βίντεοκλίπ — γυαλιστερά, αλλά χωρίς ψυχή. Πάμε λοιπόν να τους δείξουμε πως η ομάδα αυτή ήταν πάντα μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο — αλλιώς αυτοί οι τίτλοι θα είναι σα τις φωτογραφίες στους τοίχους: όμορφες, αλλά τελικά κανείς δε τις κοιτάζει όταν σβήνει το φως.

Ωχ τσ πάμε μωρέ ρε Καταλανοί σατινένιοι! Κάπου εδώ μέσα πρέπει να κρύβεται κάποιος από την ομάδα του ψαριού στην πλατεία Κοζάνης, έτσι γιατί αλλιώς δεν δικαιολογείται αυτό το μπουλούκι οι "τίτλοι" που έχουνε γίνει από πάνω μας σα αυτές οι πλάκες σοκολάτας που σου λένε ότι έχουνε βιταμίνη D — όταν ξεσκεπάσεις αποδεικνύεται ότι είναι σακχαρόζη χωρίς έξοδο! Εγώ που βγήκα σήμερα πρωί να πάρω κανένα μπουφ και είδα έναν γλάρο να φτερουγίζει πάνω από το Καραβά κρατώντας ένα ψάρι στο ράμφος του — μου 'ρθε να τους πω τι είναι ο τίτλος: είναι το ψάρι που κράτησες εκείνος τον καιρό που η Μπάρτσα σού έκανε κόψιμο αγοράς κάθε σου προϊόν! Και μετά αυτοί νομίζουν ότι μπορούν να σου το πουλάνε τριπλά σα ντόπιο προϊόν βιολογικής παραγωγής! Γι' αυτό είμαι εδώ 🤣😂🍿