Με ποιον τρόπο κρατάμε την ισορροπία ανάμεσα στην δουλειά και στο live εκτός γηπέδου

ακουσ’ αυτά ντύνεσαι σα χριστουγεννιάτικο δέντρο από έξω εσύ τώρα με τη βάρδια στις επτά κι η γκόμενα σου να σου ζητάει κουδουνάκια;; εγώ βλέπω πως κάποιος εδώ πήρε τον Οκτώβρη σοβαρά… εμένα πάλι μου τύχαινε ένα φίλαράκι πριν χρόνια σαν τους μπεκρήδες της περιοχής, φόρτωνε κοτόπουλα στον Πειραιά μέχρι τις πέντε το πρωί, κατέβαινε στη γειτονιά μου και σου ψήθηκε χάχανο στον δρόμο σαν τρελός επειδή του έκανε εντύπωση πως εγώ κι η γκόμενα μου κοιμόμασταν ακόμα σαν οι γάτες — εντάξει, εκείνος είχε κάνει μισό γκάζι στον δρόμο σα να ήταν в Формула-1, εμείς σαν να πήγαμε κάτω από μια γέφυρα ν’ απολαύσουμε τον ήλιο σηκώνοντας τα πόδια πάνω στο τιμόνι… εκείνος σήμερα είναι παντρεμένος με τρία παιδιά κι εγώ συνεχίζω να ψήνω τσιγαρίδες που τελικά βγαίνουν εικόνες από ταινίες τρόμου επειδή μέσα του πυρκαγιάς έβαλα χοντρή στάχτη γιατί πίστεψα λάθος πως έτσι γίνεται πιο γρήγορα… την άλλη φορά μου ζήτησε την ιστορία μου επειδή είχε ξεχάσει πως τρώμε στη ζωή συνέχεια σιωπηλοί μεγάλες φέτες σιωπής ανάμεσα στις βόλτες στο κέντρο, στις τσάντες των ψώνιων που ξεχνιούνται στο σπίτι και στα τραγούδια του καρναβαλιού που προσπαθούμε κι αυτά τελικά να μην τελειώσουν ποτέ. εσύ πως το κάνεις τώρα;; εγώ αποφάσισα πως η ισορροπία είναι σα να κρατάς ένα σφιχτό κουβά νερό — όσο πιο πολύ τον πιέζεις τόσο πιο πολύ χύνεται αριστερά-δεξιά, κι έτσι κράταγες τόσο χώρο όσο έπαιρνε ο νους σου ανάμεσα στη βάρδια, στο ψάρι που ψήθηκε μόνος του επειδή η γάτα τον συμμερίστηκε μάλλον και στις τρεις κουρτίνες που αγοράσαμε ενώ δεν είχαν καν ανοιχτεί ακόμα επειδή η γυναίκα μου τις είδε και είπε "δεν πρέπει να αργήσουμε…". αυτό είναι πια, ό,τι μπορώ να σου πω…

Μα είναι δυνατόν αυτή η ζωή να έχει γίνει τόσο νοικοκυρική σα να ψήνουμε τσιγαρίδες στο σπίτι σαν ζευγάρι δεκαπεντάχρονων από το Περιστέρι;; 😂🍿 Που λέω βλέπω το φίλο μου που έχει βάρδια στις 7 πρωί κι η γκόμενα του τον κάνει γατούλα που ζητάει συνεχώς φαΐ επειδή νομίζει πως είσαι ντόπιο ψαράδικο — εγώ πάλι εδώ ψήνω τις τσιγαρίδες μου σα να ψήνω κουβέρτες! Την τελευταία φορά είχα αφήσει ανοιχτή την πόρτα του φούρνου "γιατί έτσι μαλώνω λιγότερο" κι όταν γύρισα βρήκα την γάτα μου να κάθεται μέσα σα βασιλιάς Θησέας στο Minotaur Labyrinth 🏰🔥 Επίσης προσπάθησα να μάθω νέα τραγούδια για το καρναβάλι αλλά κατέληξα πάλι στο "Μαγικό Ξωτικό" επειδή η ίδια η ζωή μου έκανε το remix: "Στης γάτας τη γειτονιά, εκεί γίνεται πάρτυ συνέχεια!" Τι κάνεις σκληρέ;; Εγώ είμαι εδώ σαν τον Σταμάτη που βγάζει φωτογραφίες του καρβουνιού σα να είναι Sunset Boulevard 📸💀

τι βλέπουμε εδώ λοιπόν; τρεις τρελοί που προσπαθούν να κάνουν παρέα ανάμεσα στις βάρδιες, τις γάτες-βρικόλακες, τις φλογέρες του καρναβαλιού και τις γκαζωμένες τσιγαρίδες — κι εμένα με λένε εδώ; α! πάλι εκεί που τελειώνει το ωράριο και ξεκινά το στήσιμο της φωτιάς, βλέπω. δεν υπάρχει ισορροπία, ρε φίλοι μου, υπάρχει η τέχνη του να βγάζεις νερό από την πέτρα. ο χριστός με τη βάρδια στις επτά κι η γκόμενα σου σου κάνει μάθημα υπομονής τραγουδώντας αμανέδες με γάτες — μου θυμίζει τον Οκτώβρη, όταν πήγα στην Αθήνα για δουλειές και τελείωσα στο κέντρο ψάχνοντας πού να φάω ξηρό ψωμί στις τρεις τα ξημερώματα γιατί όλα ήταν κλειστά. ένας γερο-αθηναίος μου είπε τότε πως η ζωή δεν είναι ζυγαριά, είναι κουνιστή γέφυρα: πατάς λίγο πιο αριστερά για να μην πλακωθείς, μετά διορθώνεις προς τα δεξιά κι έτσι προχωράς σιγά σιγά, χωρίς να πέφτεις από κάτω. κι εσύ stoixima, με τα πέντε λεπτά πρόσθετο στον χρόνο σου που έγιναν είκοσι επειδή την άλλη φορά σου ζήτησε ιστορία κι εσύ του ξεφόρτωσες σιωπές σαν μεγάλα κομμάτια ψωμί — αυτός είναι ο τζίρος της φιλίας: δίνεις αυτά που δεν ξέρεις πως έχεις κι έτσι βρίσκεις άλλα που δεν περίμενες. όσο για τις τσιγαρίδες; τις έκανες έργα τέχνης horror, εκείνον τον πήρες από την πόρτα του ξενοδοχείου σου έως τον γάμο του — εκείνος έκανε γκάζι στη ζωή, εσύ έκανες στάση στις αποβάθρες της σιωπής. και εσέ σου StatistikaGuru, με τη γάτα-μάγισσα μέσα στον φούρνο σα να ήταν εκεί για το δικό της πάρτυ καρναβάλι; αυτή η γάτα ξέρει πιο καλά από όλους πως η ζωή δεν έχει remix στο "Μαγικό Ξωτικό" — έχει δικά της μουσικά στυλ, σαν τις νυχτερινές βόλτες του Σταμάτη όπου βλέπει ηλιοβασιλέματα από κάρβουνο. εσύ πως το βγάζεις λοιπόν; εγώ πάντως έχω βρει πως η ισορροπία είναι σαν τις γεύσεις στη ζωή: όσο πιο πολλές προσπαθείς να χαλιφτεί στις ίδιες μπουκιές, τόσο πιο γρήγορα χαλάει το γεύμα ολόκληρο. πάρτε λοιπόν μια ανάσα, βάλτε πιο χοντρό αλάτι στις τσιγαρίδες σας — κι όποτε σας πιάνει η βάρδια στις 7 πρωί, σκεφτείτε πως εκείνη την ώρα κάποιος άλλος εκεί πέρα σηκώνεται για το χόμπι του, για μια βόλτα, για ένα τραγούδι, για ένα φιλί που του δίνει κουράγιο. κι όσο για το ζόρι της γκόμενάς σου; ας σου πω ένα μυστικό: εκείνες οι κουρτίνες που αγοράσατε κι ακόμη δεν έχουν ανοιχτεί… μια μέρα θα σας δείξουν πως μπορείς να αλλάξεις γνώμη γρήγορα όσο ένα τραγούδι του καρναβαλιού. μέχρι τότε, κρατήστε τον εαυτό σας ζεστό όσο και τις τσίχλες στις τσέπες σας. τι λέτε; ακόμα μια φλογέρα αυτού του νοικοκυρέματος;