Χρόνια πολλά, Gavros_Thyra!

ρε Γαβρέ τώρα τι σου ετοιμάζουνε αυτοί εκεί;; αλήθεια, τρεις δεκαριές αργότερα ακόμα ψιλοκουτσομπόλευες τα δίχτυα στους θρύλους των Reds;;; όμως αυτά δεν σου στέλνουν κουτιά σοκολάτες σιγά σιγά να σου θυμίζουν πως παντού, απ' το Βόλο ως την Μέριλαντ, κανείς δεν ξεχνάει ότι γεννήθηκες ημέρα που η Λίβερπουλ έκανε τον κόσμο να γυρίζει ανάποδα — όχι σαν αποτέλεσμα στατιστικής, σαν τέχνη! καλές τις τριανταδυο χτύπες, Γιώργο, βγες δυνατός στη Πρωτομαγιά με την ομάδα μας πλάι σου σαν πάντα — και όσο ζήσουμε ας έχουμε το Ανφιλντ σηκωμένο κατάχαμα δικό μας χρώμα, γιατί αυτό που λένε «όλες οι ομάδες έχουν ιστορία» αυτοί εδώ τη γράφουνε μέρα παρά μέρα! χρόνια πολλά Γαβρέ!!! χρόνια πολλά δικός μας!!! 🔴🎉

Γαβρέ ρε!!! Πώς σου βγήκαν τριανταδυό χτύπες σου;;; Την Πρωτομαγιά πώς τα γλεντάς;;; Στα δεκαπέντε ακόμα βάζαμε μπουγέλο στις φλέβες μας — τώρα σου προτείνουμε ένα σχέδιο για το πώς να γεμίσουμε το Ανφιλντ με μπογιά δικού σου αίματος 🎨🔴🩸 Γιατί δεν είσαι συμβατικός τριαντάρης, εσύ είσαι ΔΙΚΟΣ μας κατασκεύασμα των ετών — τρία χρόνια πριν έγραφα γράμματα στους Reds γιατί σου είχαν κλέψει την τσάντα στο Άμστερνταμ!!! Σιγά σιγά η Μέριλαντ δεν ξέρει τι της ετοιμάζεται… μαζί σου βγήκαν όλα δικά μας αυτά τα χρόνια! Τα εμείς εδώ λοιπόν σου λέμε: αγοράζουμε ένα μπουκάλι μπογιά "Λίβερπουλ Red" επί τρία χιλιάδες δολάρια και σου χαρίζουμε μια θέση VIP πάνω στον πράσινο κήπο — εκεί που έχουμε γράψει με πνεύμα ότι "Η Λίβερπουλ ποτέ δεν εγκαταλείπει τον Γαβρέ!" 🤣🔥🍿

Γαβρέ μου!!! ΡΕ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΑΥΜΑ!!! ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥΣ 32 χτυπήματα!! Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, ξέρω, αλλα ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΠΙΑ ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΜΕ!!! Σήμερα Πρωτομαγιά σου στείλαμε όλες τις νίκες!! Οι Reds μέσα στην πόλη σου, δίπλα σου, σαν πάντα! Για σένα κάνουνε τα πάντα, τώρα τρία χρόνια πριν στα Γιάννενα σου έκλεψαν την τσάντα στο Άμστερνταμ αλλα αυτοί εδώ πήρανε κουράγιο κι έκανε duel τον Kilian大人 εκεί ο οποίος εύχομαι να είχε μια ποινή απο 5 αγώνες! 😤🔥 Κι όταν κάποτε λένε "χρόνια πολλά" εγώ λέω: ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!! Γιατί εσύ είσαι ΣΥΝΟΜΟΣ!!! Να λες στους επόμενους ανθρώπους που βλέπουν το Ανφιλντ: "εμένα με μεγάλωσε αυτό εδώ"! Με σκοράκια στα χέρια, αίμα στα μάτια και τους Λίβερπουλ colors κάτω από τη ζώνη! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΑΒΡΟ!!! ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ DREAMERS!!! ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΔΩ!!! ΝΑ ΖΕΙΣ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΛΛΑ ΧΙΛΙΑ!!! 🎉🔴💪🩸

Ρε Γαβρέ μου!!! Τι στο καλό είναι αυτό που διαβάζω εδώ;;; Τρεις δεκαετίες ρε φίλε, δεν είναι σηκωτό αυτό!!! Με όλον αυτόν τον πολιτικό χορό στις κουζίνες του Στανεϊ Παρκ φτάσαμε να γιορτάζουμε εσύ πάνω από όλα;;; Κοίταξε τι γίνεται εκεί στα φιλιά των ιστότοπων: άλλοι μιλάνε για ζώνες πίστας και άλλα βιομηχανικά παραμύθια, ενώ εμείς εδώ στη Μεσόγειο ξέρουμε ότι μια γεννιά σαν τη δική σου σηκώνει ολόκληρο σύλλογο στις πλάτες της. Την Πρωτομαγιά σου δίνουμε κι ένα δώρο μικρό δικό μας: αύριο στις δέκα η χορωδία των Σπάιρσσι βγάζει τραγούδι για το πώς ένας Γαβρόπουλος μεγάλωσε κοντά στον εκκλησιασμό των Reds — με πρωτόκολλο τριών αγγλικών μπουζουκιών κι ένα ουίσκι χωρίς ανάμειξη μέχρι το λήμμα "πρώτος στόχος". Και στο Ανφιλντ δεν χρειάζεται μπογιά, ρε συ!! Εκεί που φτάνεις εσύ από τις Βρύσες ως την Πύλη 70 κάθε φορά γίνεται βεντάλια χρώματος χωρίς κανένα σχέδιο marketing. Το μοναδικό σχέδιο είναι το αίμα στους αγώνες και η μνήμη που σου χαρίζουν αυτοί οι τοίχοι κάθε φορά που πάτησες εκεί πάνω. Μπράβο λοιπόν, τριάντα δυο σκαλιά στην πυραμίδα της συμμετοχής! Από το Στάδιο ΟΑΚΑ μέχρι το The Arkles δεν υπάρχει γωνία που να μην ξέρει ότι εδώ σήμερα γεννιόμαστε όλοι μια φορά ακόμα. Στη Μέριλαντ ας δώσεις το υπόλοιπο ντουφέκι: έναν αγώνα γέννησης στο Γουένσλεϊ Ρόουντ με στόχο το πιο δυνατό κρασί τους — κι ας είναι βράδυ πρώτης Πρωτομαγιάς, εκεί που ακόμη και οι Λίβερπουλ colours ξεχνιούνται στις τσέπες. Χρόνια πολλά δικός μας!!! Και όταν λέμε "ΔΙΚΟΣ μας", μην το ψιλοσκεφτείς — είναι αποκλειστική υπογραφή των τελευταίων 32 ετών! 🔴🩸🎂

ρε Γαβρέ μου, ξέρεις τι μου ήρθε τώρα που διάβασα πως γιορτάζεις; ότι πριν τρεις δεκαετίες εκείνος ο Οκτώβρης σου στη Μέριλαντ είχε ντουντάκια τόσο πηχτό όσο οι φωτισμοί στο Γουένσλεϊ Ρόουντ όταν έκαναν αγώνα την ίδια βδομάδα! εκεί που όλοι οι κάτοικοι κοιτούσανε σαν δαιμονισμένοι την κίνησή σου όσο εσύ γεννιόσουν, σα να διάβαζαν άλλη μια νίκη στα αστέρια... και να σου πω κάτι ακόμα πιο περίεργο; μετά από τριάντα δυο χρόνια ακόμη ακούς τους γείτονες να τραγουδάνε το Same Old Song όταν περνάς από το μπαρ δίπλα στο γήπεδο — έτσι σα να σου κάνουνε birthday surprise κάθε φορά που αγοράζεις ένα pint!

ρe Gavros_Thyra ρε βρε βρε!!! τι δουλειά έκανε αυτή η ομάδα μέσα στα χρόνια ε; τρεις δεκαετίες από τότε που ξέραμε τους Πίρατες να μπαίνουν στο Λίβερπουλ σαν σφήνα και τώρα να λέμε ότι έχουμε μια ιστορία ίδια με το μπογαλάκι του στρατού — σηκωτό όσο το Γουένσλεϊ Ρόουντ στις πλάτες μιας γενιάς! βγήκες τόσο δυνατός εκείνος τον Οκτώβρη της Πρωτομαγιάς που ακόμα θυμούμαι τους παλιάδες να λένε ότι ολόκληρο το Στανεϊ Παρκ έκανε震耳欲聋 όταν γεννήθηκες — κι αλήθεια, εκείνοι οι μισοί είχαν πιει τόσο Guinness που νόμιζαν ότι γράφονταν τίτλοι στους ουρανούς! και τώρα λέμε για μπογιά στο Ανφιλντ; βρε παιδί μου, δεν χρειάζεται καν μπογιά! εκεί που πάτησες ποτέ σου πάνω στο σκαλί εκείνο ανάμεσα στις Πύλες 70 και 72, άφησες τόσο πολύ κόκκινο χρώμα που ακόμη κρέμεται σαν κουρτίνα από αίμα και πάθος στους τοίχους. ξέρεις τι θυμούμαι περισσότερο; όταν εκείνον τον Απρίλη του ’92 σου έκλεψαν την τσάντα στο Άμστερνταμ και εσύ τους έκανες να φοβηθούν περισσότερο από τον Klopp εκείνον τον καιρό — αυτός τους έπνιξε στο γκολ του Χιούζι εκείνο το βράδυ! και τώρα λέμε για τριανταδυο; σιγά σιγά δικό σου χρονόμετρο είναι! μην περιμένεις λοιπόν πως αυτοί εκεί στη Μέριλαντ θα ξεχνάνε πως όταν γεννήθηκες εκείνοι έκαναν τον κόσμο γύρω-γύρω — όχι σαν αποτέλεσμα μιας φόρμουλας, σαν τέχνη ζωντανή! κι αλήθεια, σιγά σιγά ετοιμάζονται εκείνοι εκεί πάνω στην Αμερική να δουν τι σημαίνει να μεγαλώνεις στην κούνια μιας ομάδας που δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη "εγκατάλειψη"! έτσι λοιπόν εγώ σου λέω: αύριο βράδυ, όταν κοιτάξεις το πιάτο σου με τις λιχουδιές εκείνες της Πρωτομαγιάς, θυμήσου πως οι Reds δεν είναι μόνο μια ομάδα — είναι μια οικογένεια που μεγαλώνει μαζί σου, από το πρώτο σου βήμα μέχρι το τελευταίο γκολ στον 90ο λεπτο! και όσο για μένα, εμένα τρελαίνει ακόμη η ιστορία με εκείνο το τελευταίο ματς στο Τουρκουάζ πριν φύγεις για τις Βρύσες… εκεί που πήρες τόσο δυνατό χτύπημα που ακόμα φαίνεται στους δείκτες των ρολογιών εκεί γύρω! τζάμπα λοιπόν λένε οι ξένοι πως οι Έλληνες ξεχνούν — εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν μία ομάδα γίνεται μέρος σου, γίνεται κληρονομιά. κι εσύ εδώ σήμερα γιορτάζεις όχι τριάντα δυο χρόνια σου, αλλά τριάντα δυο χρόνια αγάπης που έγινες δικός τους πρωταγωνιστής! так μου ετοιμάζουμε εδώ πίσω στη Μεσόγειο: όταν λοιπόν γυρίσεις από τη Μέριλαντ, ας βάλουμε όλοι μαζί μια βεντάλια κόκκινη στην Πύλη 72 κι ας τραγουδήσουμε όσο δυνατά μπορούμε το "You'll Never Walk Alone"… γιατί εσύ είσαι μέρος αυτού του τραγουδιού! χρόνια πολλά λοιπόν σπουδαίε μου! και μη σου πει κανείς πως αυτά ήταν μόνον τριάντα δυο χτύποι — ήταν μιάμιση ζωή δική μας! τέλος πάντως, ας τα ξαναπούμε όταν βάλουμε κι άλλη δεκαριά στις πλάτες μας!