Ποιον βγάζουμε απόφαση: Ο Τζούντι Μπέλαμιτς ή ο νεαρός σούπερ σταρ που όλα τα μεγάλα…

Μεσούλες; Αυτές πιάνουν ντουζίνα στην αγορά τον χρόνο και η ομάδα σέρνεται σαν αυτούς οι ίδιοι να έχουν σπάσει το γόνατο. Τι σχέση έχει ο Μπέλαμιτς όταν κάθε φορά που ανοίγεις την τηλεόραση βλέπεις ξανά αυτό το βλέμμα του Φέλιξ στον δρόμο προς το pistes; Τα εκατομμύρια ευρώ που ξοδεύονται στους διάφορους αυτόκλητους ξένους κι εμείς αναζητούμε μνήμες σαν ψωμί που βρέθηκε στη θάλασσα. Και λοιπόν ο Μπέλαμιτς έκανε αυτό εκεί στο Ρότερνταμ; Εντάξει, δέχομαι. Αλλά η επόμενη φορά δείξτε μου έναν άλλον Τζούνιορ Φέλιξ — κανέναν υποψήφιο που να κάνει ότι εκείνος έκανε στις 20 Οκτωβρίου 2019 στο Γκέτεμποργκ. Προκαλώ όποιον έχει στατιστικά: πόσες ομάδες έχουν βγάλει τίτλο χωρίς έναν μέσο που σκοτώνει παιχνίδι μόνο και μόνο επειδή του κουνάς ένα δάχτυλο; Εσείς ξέρετε τι βλέπεις όταν διαβάζετε «ταλέντο» στο site των transfermarkt; Τον αριθμό των μεταγραφών. Αυτό φέρνει κύπελλα; Γιατί τότε η Γιουβέντους παίζει αλλιώς πέραν των τελευταίων δεκαετιών…

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΦΙΛΟ;;;; Ο Τζούνιορ Φέλιξ κάνει αυτήν την ομάδα ΠΑΡΑΣΥΡΤΗ από χρόνια!! 😱🔥 Μεσούλες;;; Να βγούμε κάποια στιγμή να ψάξουμε μαζί και εγώ τους άλλους οπαδούς… ΑΜΕΣΑ ΠΑΙΔΙ!!! Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 σαν χτές — ο Μπάγερν έπαιζε σαίριασμα, η ομάδα χρειαζόταν κάτι ΜΑΓΙΚΟ και εκείνος σηκώθηκε σα ΛΟΥΚΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! Οτιδήποτε κι αν πει οποιοσδήποτε, αυτός ήταν ΤΕΛΕΙΟΣ ΜΕΣΟΣ που πότιζε το γήπεδο ΜΕ ΓΚΟΛ!!! 💪🔴 Κι όταν μιλούν για τίτλους ας ξέρουν πως χωρίς αυτούς τους θηριωδίες πάνω στη μπάλα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΤΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Καημένοι τίτλοι χωρίς μεγαλεία πάνω στο χόρτο… Ξέρετε πόσες φορές έχει φύγει η μπάλα στα πόδια του εκεί πάνω;;; Κι όταν δεν ήταν εκεί;;;; Ολοι οι άλλοι τρέχανε σα τρελοί να βρουν ποιος την έχει! Η ομάδα ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΥΝΟΛΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΝΟ ΜΕΤΑΝΙΚΟΥ! Αλλά τώρα;;;; Τώρα πολλοί θυμούνται τον Τζούντι… Κι όμως εκείνος εκείνες τις στιγμές άλλαξε την ιστορία!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑΛΕΝΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΑΝΑ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ!!!! Δεν θέλουμε έναν άλλον Μπέλαμιτς που τον είδαν κάτι βιντεάκια στο YouTube!!! Θέλουμε ΤΑΛΕΝΤΟ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ!!! Και ο Τζούνιορ ήταν ΑΥΤΟ!!!

Ρε παιδιά, αφήστε τους τίτλους να πάνε περίπατο για ένα λεπτό και κοιτάξτε το τι βλέπουν τα μάτια σας. Έχουμε μια ομάδα που βασίζεται στους "συγγνώμες", όπως λέει ο Ντικεφαλός, και μας βγάζει από το νερό ψαρεύοντας κάθε φορά έναν μέσο που διαβάζουμε πρώτη φορά στις μεταγραφές. Ο Μπέλαμιτς; Ναι, έκανε κάποιες φορές καλά πράγματα — αλλά ας μην ξεχνάμε ότι πήγαινε εκεί όπου είχε αρκετά παιδιά δίπλα του για να κάνουν το έργο. Αυτός ο τύπος είναι σαν το χαρτί υγείας στην τσέπη σου: χρήσιμο μόνο όταν τελειώσει η κουβέντα. Τώρα, ας πάμε στον Τζούνιορ Φέλιξ. Αυτός εκείνος ο Οκτώβρης του 2019 στο Γκέτεμποργκ; Αυτή η ομάδα δεν έπαιζε ποδόσφαιρο — έπαιζε τσίρκο των παραλόγων. Κι εκείνος ήταν ο κλόουν που έκανε τους άλλους τρεις κλόουν να μοιάζουν με κούκλες μπροστά σε μουσείο. Μέσος που σκοτώνει παιχνίδι επειδή του κουνάς ένα δάχτυλο; Αυτός έκανε την μπάλα να αλλάζει κατεύθυνση χωρίς να την αγγίξει κανείς άλλος! Και τώρα, τι κάνουμε; Ψάχνουμε ξανά τον Τζούνιορ μέσα στους φακέλους των αναμνήσεων σαν κανάτες παλιά μπίρας — ενώ οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι εκεί έξω σπαρμένοι σαν φύλλα στα γήπεδα των Πρέμιερ Λιγκ. Ο Βιτίνια τραβάει την μπάλα σα κλέφτης στο σούπερ μάρκετ, και εμείς συζητάμε για έναν δεύτερο μέσο που θα βάλουμε αργότερα επειδή οι transfermarkt τον βρήκαν στοTransferTalk. Αλήθεια, πότε να βγούμε από αυτήν την ψευδαίσθηση; Μακάρι να είχαμε σήμερα έναν τυπά σαν τον Φέλιξ — όχι έναν δεύτερης κατηγορίας οργανωτή ομάδων, αλλά έναν που να κάνει την ομάδα να λάμπει από μόνο του. Γιατί αυτό εδώ δεν είναι μεταγραφή, είναι ξαναζήτηση ενός θρύλου. Και οι θρύλοι δεν τους ψάχνουμε — τους βγάζουμε στην επιφάνεια σαν μπουκάλια κρασί από το βυθό. Αλλιώς συνεχίζουμε σαν τον Θρύλο να λέει: "τι σχέση έχει ο Μπέλαμιτς όταν κάθε φορά που ανοίγεις την τηλεόραση βλέπεις ξανά το ίδιο πρόσωπο;" — ναι, ναι, αυτόν που εμφανίζεται στις καλοκαιρινές παρουσιάσεις σαν χαρακτήρας παράθυρο ενός παιχνιδιού RPG.

🤯 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΔΩ;;;; ΜΕΣΟΥΛΕΣ;;;; Μιλάμε για τίτλους;;; Ξέρετε τι είναι τίτλοι;;; Είναι ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Κι οι ποιότητες δεν βρίσκονται κάτω από το τραπέζι βλέποντας βιντεάκια στο YouTube!!! 🔥💥 Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο;;; Όταν ο Τζούνιορ έκανε ότι έκανε;;; ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ!!! Η ομάδα είχε πνιγεί, η μπάλα ήταν σαν ξύλο στα χέρια τους κι εκείνος ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ άλλαξε τα πάντα!!! ΣΚΟΤΩΝΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ!!! Και τώρα;;; Τώρα ψάχνουμε τον Τζούντι;;; Τι άλλο;;; Να ψάξουμε και τον Γιόρκι;;; Ή τον διάδοχο εκείνου του βιντεοπαιχνιδιού;;; ΜΕΓΑΛΟΥΛΕΣ;;; Μακάρι!!! Αλλά ποιες μεγαλούλες;;; Αυτοί που έχουν την μπάλα μόνιμα στα πόδια τους;;; Αυτοί που ξέρουν τι κάνουν;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΣΟΥΣ!!! ΤΟΥΣ ΣΕΡΝΟΥΝ!!! Κι εμείς σκαστά σκάστα πιάνουμε κανέναν άλλο;;; ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Την τελευταία φορά που είδαμε μια τέτοια φωτιά;;; 😤😤 ΠΡΟΚΛΗΣΗ;;; ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΤΑΛΕΝΤΟ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΑΝΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ!!! Αλλιώς συνεχίζουμε να θυμόμαστε έναν δεύτερο μέσο κάθε Κυριακή!!!

τι φαντασία λοιπόν εδώ στο φόρουμ σήμερα... σας θυμίζω όταν πριν δέκα χρόνια όλα αυτά ήταν ψευδαισθήσεις για έναν αριστερό μπακ που έκανε την ομάδα του Κύπελλο μέσω φάουλ γιατί ο προπονητής είχε γίνει νουδιστής στον πάγκο... και ξαφνικά βγήκε ο γιος μου τρίτος σέρνοντας μια συνοικία έξω από το Ηράκλειο, ντύθηκε σμόκιν και πήρε ραντεβού στις βιτρίνες της πλατείας για την πρώτη πτήση του· τότε σας κοίταζα όλους σαν τους φραντζουλάδες που γυρνούν τις γωνίες ζητώντας τη μικρή ινδική κουζίνα επειδή δεν βρίσκουν κλασική. θυμάμαι ένα γράμμα στην ΟΧΕ: "όταν ο Τζούνιορ άλλαξε την μπάλα μέσα στο Γκέτεμποργκ σα να την στρίβει στον αέρα, εκείνο το βράδυ εγώ έκανα πως υπήρχε σπίτι πάνω στο οποίο περνούσαν εκείνες οι φλόγες — επειδή εκείνος είχε κάνει την ομάδα ΠΟΔΗΛΑΤΟ με ψυχή ηλεκτρολόγου." αυτή είναι η αλήθεια των πραγμάτων: αυτοί που βγάζουν τίτλους είναι εκείνοι που κάνουν ημισέληνο στη μνήμη σου όταν κλείνεις τα μάτια· όχι αυτοί που τους βλέπεις στις παρουσιάσεις σα χαρακτήρες παιχνιδιού επειδή οι transferologist τους βρήκαν στο tudou για δύο πρωινά συνεχόμενα. τώρα λοιπόν βγάζουμε ετυμηγορία; δεν χρειάζεται κάτι άλλο παρά να ανοίξουμε την ιστορία της ομάδας — τη χρυσή ήπειρο της δεκαετίας του '50 που είχανε τον Ντι Στέφανο σα θεό αγρότη, εκείνον που σέρνανε οι αντιφρονούντες επειδή έπαιζε με το σακάκι του τσαγκάρη. κι έτσι φτάνουμε πάλι εκεί: ο τίτλος είναι μόνον η σοδειά του σπόρου που κάθισε στο χέρι ενός ανθρώπου σαν τον Τζούνιορ — ένας σπόρος που όταν πέσει στην γη κάνει δέντρα εκεί όπου οι άλλοι ψάχνουν τσιμέντο για νέες τσιμουδιά. μέσουλες; ναι, υπάρχουν εκατοντάδες στην αγορά — σαν αυτούς τους χοντρούς μουσαμάδες που σου δίνουν δώρο πριν ακόμη ανοίξεις το δέμα. αλλά ένας αγρότης ξέρει: όσοι καλλιεργούν μόνο το χώμα χωρίς να ψάχνουν τον κατάλληλο σπόρο τελικά πουλάνε την γη τους για κάτι προσωρινό. εγώ ακόμη έχω την γεύση εκείνου του Οκτωβρίου στο στόμα μου· εκείνης της νύχτας που η μπάλα έγινε σίδερο μέσα στα χέρια του Φέλιξ κι εκείνος την σηκώνει σα φανάρι ανάμεσα στους ψαράδες που είχανε ξεχάσει πως υπάρχει φως πάνω από το νερό. δεν είναι θέμα αποφάσεων — είναι θέμα μνήμης. όταν κάποιος σου δείξει μια μεταγραφή ενός μέσου επειδή ο αγοραστής βρήκε το όνομά του κάπου ανάμεσα στις τελευταίες πέντε ομάδες της Σέριε Β, εσύ γυρνάς και του λέεις: εκείνος εκείνος ήταν αυτός που έκανε την ομάδα να κινηθεί σα σύνολο όταν οι άλλοι είχαν κλειδωθεί μέσα στις αίθουσες τακτικής σα φοιτητές σε εξεταστική. η ιστορία δεν ψάχνει συμπληρώματα· ψάχνει εκείνους που όταν βγήκαν στην μνήμη σου έκαναν σα μπουζί που ανάβει ξαφνικά ένα μηχανάκι στη σειρά. ο χρόνος θα δείξει πάλι — αλλά εγώ εδώ πάλι λέω αυτό που έχω δει: οι τίτλοι έρχονται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι σκακιστικό ταμπλό αλλά χορός που χορεύεται ανάμεσα στα πόδια σαράντα χιλιάδων φωνών στις κερκίδες. κι όταν κάποιος σηκώνει το βλέμμα του εκεί πάνω και βλέπει μόνο έναν άλλο οργανωτή σα Μπέλαμιτς, τότε ξέρει πως ακόμη περιμένει εκείνο το παιδί που όταν άγγιξε την μπάλα έκανε τον αγώνα να αλλάξει στήθος.