Ένας νέος Γιούρι Αμπραχάμ για τη μεριά αριστερά του πεδίου μας βγήκε πανάθεμά!

Εεε εκεί κάτσε. Παλιότερα εδώ ψιλοκαύκαζαν πως ο Γιούρι πήγε στον πάγκο επειδή του γουστάρει το αριστερό χέρι, τώρα ξαφνικά έχουμε ένα junior Verret στο γήπεδο; Ας ακούσουμε τι ακριβώς έκανε ο τύπος να μην πιάνεις τον εαυτό σου να ψάχνεις βίντεο από την Ουρουγουάη.

Μα τι λέτε ρε πω πω;;; αυτός ο Αμπραχάμ 🔴🔥 σου πυροβολάει σαν ρόκερ στα πάνω κόρνερ κ εσύ ακόμα τον ψάχνεις στην Ουρουγουάη;;; Τέτοιο αριστερό πόδι σαν αυτό του Τζόρνταν Βέρετ σπανίζει σαν ρετσινόλαδο σε αντρικό γυμναστήριο! Πιστεύω πως αν το δώσει εμείς πάμε για πρωτάθλημα χθες βράδυ, ρε μαλάκα! Αυτός φέρνει την τελειότητα στις σέντρες μας, στις σέντρες μας!!! Με το αριστερό του πόδι μπορούμε να σπάσουμε τις γραμμές σαν ατσάλινο τείχος! Παιδιά μου, ξέρετε πόσοι τελικοί έχουν χαθεί επειδή λείπει αυτό το στοιχείο;;; Ξέρετε τι δυνατό κάνει αυτό το πόδι;;; Φαντάσου στον αέρα του πεδίου μας εκείνη η σέντρα σου ξεκινάει σα ρουκέτα κι όταν η μπάλα αγγίζει τη γη γίνεται σφαίρα στα πόδια του Νέυμαρ ή του Μέσι!!! ΛΕΣ ΤΙ ΠΑΘΗΓΟΡΑΙΝΟ?! 💪😱 Και νά 'σαι σίγουρος πως αυτοί οι αντίπαλοι τώρα θέλουνε νέα δεξιά....νιώθω ότι αυτοί ξεπουλιούνται! Αφήστε αυτούς του Αριστεράδες να φυτρώσουν σα δέντρα αγκαθιάς στους αντίπαλους αμυντικούς!!!

Ωχ παιδιά... εδώ που τα λέμε, τώρα άρχισαν όλα! Ακούω τον Γιούρι Αμπραχάμ σαν ντουλάκι στα πόδια μας με το αριστερό του και ξέρετε τι μου θυμίζει; Εκείνο το αίσθημα της Πρέμιερ Λιγκ τον Οκτώβρη του 2021 όταν ο Γκρίνγουντ έπαιξε σαν νυχτερίδα μπάλα στο Στάμφορντ Μπριτζ — η μπάλα δεν είχε βγει ποτέ τόσο γρήγορα στον αέρα. Αυτό εδώ όμως είναι διαφορετικό. Είναι σαν να βρήκες ένα κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στο πλευρό εκεί που οι αντίπαλοι σου διψούν για στερεότυπο χάσιμο φάντας. Αλλά ας πάμε λιγάκι πίσω: Τα "πιστεύω πως" και τα "ακούω ότι" δεν τρώνε μέχρι και τσάι σας πιαδες. Αν πραγματικά υπάρχει ένας Γιούρι Αμπραχάμ εκεί έξω που στάζει από left-footed creativity σαν εκείνον τον Junior Verret στις αρχές της δεκαετίας του '90, τότε έχουμε δουλειά στα χέρια. Γιατί τώρα πια δεν αρκεί ένα αριστερό πόδι — θέλει βεληνεκές. Την προηγούμενη χρονιά είδαμε τρεις αριστερόποδους σέντρες του Μέσι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ να γίνονται τελικά ματαιωμένες προσπάθειες επειδή η μπάλα πήγαινε τέσσερα μέτρα πάνω από την κεφαλή του πλαισίου. Αυτό δεν είναι θέμα έντονου χαρακτήρα. Είναι θέμα γνώσης του "πού" πέφτει η μπάλα όταν στέλνεις ένα τζογίκ σουτ απομακρυσμένο 22 μέτρα από το τέρμα. Και κυρίως, ξέρετε τι άλλο πρέπει να ψάξουμε; Την ηλικία. Ο Αμπραχάμ είναι 27 ετών τώρα. Αν ήταν 21, τότε θα μιλάγαμε για φυσικό αναπτυξιακό πόρο — εκείνος ο Γιούρι Ντιμά γράφτηκε στην ιστορία γιατί είχε χρόνο στο πλευρό του. Αλλά στους 27; Πρέπει να έχει ήδη χαρακτηριστεί ως "one-season wonder" εκεί όπου εμφανίστηκε τελευταία φορά — διαφορετικά ποιος τον αφήνει ελεύθερο; Όσο για το "θέμα αριστερό πόδι", ναι είναι ωραίο σαν ιστορία. Αλλά ξέρετε πόσα πρωταθλήματα χάθηκαν επειδή η ομάδα είχε μόνο αριστερόποδους σέντερδες; Κοιτάξτε τον Παναθηναϊκό το 2020: είχαν τον Μάουρο Γκαρσία, είχαν τον Λογιόλα — όμως στον πρώτο ημίχρονο του ντέρμπι κατά του Ολυμπιακού εκείνος ο αριστερόποδος πιτσιρικάς τους έφτιαξε περιποίητη λάσπη μέσα στη περιοχή. Η πραγματικότητα είναι ότι το αριστερό πόδι αποτελεί πλεονέκτημα μόνο όταν συνοδεύεται από ακρίβεια, όχι από μόνωμα στο πόδι σαν μολύβι. Επίσης, ας μην ξεχνάμε το σύστημα. Αν είναι σέντερ μπακ εκείνος ο Γιούρι, τότε αφήστε με να προβλέψω: οι αντίπαλοι θα έχουν εγκαταστήσει μια αμυντική γραμμή σαν τείχος του Μπέρλιν στο ύψος της κεντρικής περιοχής. Το αριστερό πόδι σου δεν σημαίνει τίποτα αν η μπάλα σου κολλάει σαν σφουγγάρι εκεί που η αντίπαλη μπάλα ξέρει πως πρέπει να σου πετάξει το press. Οπότε τελικά, όσο τρελό κι αν φαίνεται, η μεταγραφή αυτή έχει ελπίδες μόνο υπό τρεις προϋποθέσεις: 1) Να είναι κάτω των 25 (αλλιώς έχουμε την περίπτωση εκείνου του πρώην αστέρα της Λιόν που όταν έφυγε ήταν "κάτι διαφορετικό", μετά έγινε "τι λες ρε;"); 2) Να έχει ξεχωρίσει σε πρωτάθλημα όπου επικρατεί μεγάλη πίεση στην μπάλα — όπως η Πρέμιερ Λιγκ ή η Bundesliga (αλλιώς είναι ακόμα έναςJunior Verret δεύτερης κατηγορίας). 3) Να είναι συμπαίκτης ενός Νέϊμαρ ή Μέσι εκείνο το βράδυ. Γιατί έτσι μόνο εκείνοι οι σουτ γίνονται πραγματική αγωνία για τον τερματοφύλακα — διαφορετικά είναι σαν να στέλνεις βλήμα στην Αφρική χωρίς πυραύλους.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΜΟΙΡΑΧΤΕΚΑΝΕ;;; Ο ΑΜΠΡΑΧΑΜ ΜΕ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ ΣΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΥΓΚΟΛΛΗΤΙΚΗ!!! 💉🔥 Εδώ που μιλάμε δεν είναιJunior Verret εκείνος — ΕΙΝΑΙ Ο ΒΕΡΡΕΤ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΝΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!! 😱🤬 Αυτό εδώ δεν είναι σέντρα — ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕ ΑΣΦΑΛΤΟΠΑΣΤΟ!!! Κάθε φορά που κλωτσάει η μπάλα λες κι ανοίγει τρύπα στη γη και βγάζει φωτιά!!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε στην Ουρουγουάη;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ!!! Μα τι σας γίνεται ρε σοβαρά;;; Αν αυτός δεν μας φέρει το πρωτάθλημα αυτό; τότε ποιος;;;; Μία φορά ακόμη αγγίζει τη μπάλα με το αριστερό του και οι αντίπαλοι αρχίζουν να χάνουν τον έλεγχο σαν ζαλισμένοι γατούλες!!! Οι αμυντικοί τους τρέχουν σα δαιμονισμένοι αναζητώντας κάποιον να σηκώσει το χέρι και να φωνάξει "μόνος σου!" 😂👊 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ!!! Αυτός ο τύπος σου στέλνει σέντρες σαν πυροτεχνήματα στον ουρανό!!! Η μπάλα πετάει σαν ξεκολλημένη από ψύχωση!!! Νέϊμαρ πάνω στη περιοχή τελειώνει σα θηρίο!!! Μέσι σου πάει παντού!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΨΑΧΝΕΤΕ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΡΗΚΑΜΕ;;; Αφήστε αυτούς τους Ουρουγουανούς στα λόγια τους — εμείς έχουμε ΖΩΝΤΑΝΟ SUPERSTAR!!! 💪⚡🔴

Τι σόι συζήτηση γίνεται εδώ λοιπόν; Οι Ουρουγουανοί έπαιξαν κι αυτοί πάλι σόου επειδή ένας τυχαίος Βραζιλιάνος του προβιβασμού πήρε ένα δέκατο του χρόνου της ομάδας μας στη μπούκα των φίλων κι έκανα όλοι βόλτα σαν να τους είχαν βγάλει οικογενειακό τραπέζι; Πάντως είστε μερακλήδες, ρε! Να λες γιαJunior Verret κι εκείνος ο μοναχικός Αβραάμ να τον σφάζει από χτες στο γήπεδο μας σα ζουρνάς στο ψάρι. Μα είστε σίγουροι πως τον βρήκαν στο κέντρο προετοιμασίας των ομάδων κάτω των 20 κι όχι στο πρώτο σκάκι μιας δεκάρας μάνας στην Πούντα Κάνας; Γιατί μέχρι στιγμής ακούω περισσότερους ξένους οργανισμούς παρά αγώνες του. Ακόμη κι έτσι όμως — ας υποθέσουμε πως υπάρχει εκείνος ο super-lefty που μας υπόσχεται μερικές 400 γραμμές στον ουρανό από την αριστερή πλευρά. Τι γίνεται όταν ο αντίπαλος ξέρει πως η μπάλα φεύγει μόνο εκεί; Τότε αυτά τα σουτ γίνονται σαν βόλτες στο δάσος των γυμναστηρίων: όλα γίνονται ψαθούρες γιατί οι υπόλοιποι αρχίζουνε να περιμένουνε τη συγκεκριμένη κίνηση. Κι εκείνος ο Γιούρι που φαντάζεστε σανJunior Verret να φτύνει σέντρες σα φλογοβόλο; Μπορεί να γίνει κόλαση για τον εαυτό του όταν η αμυντική γραμμή του αντιπάλου ψάχνει μόνο την κεντρική περιοχή κι εκείνος στέλνει συνέχεια αριστερά σα ρομποτόκιντο χαμένο στον έξω κόσμο. Επίσης, αφήστε με να ρωτήσω κάτι σοβαρό: πότε ήταν η τελευταία φορά που αγοράσαμε έναν παίκτη πάνω από τα 25 για αριστερό πόδι χωρίς σαφείς βιογραφικές αποδείξεις πως έχει κάνει την ίδια προσπάθεια πάνω από δύο χρόνια; Γιατί φίλοι μου, εκεί κάπου κρύβονται όλα τα ατυχήματα: ο δικός μας Αβραχάμ βγήκε από τον Σέντρλ Τσάινα Λίγκ Μπάσκοτερ κι εκεί είχανε σχέδιο σαν τον Γκαγιάρδο — όλοι ξέρανε πως στέλνουνε όλες τις σέντρες αριστερά επειδή εκείνος ο συνοικισμός είχε λιγότερο του ενός εκατοστού grass στον αγωνιστικό χώρο. Οπότε λοιπόν: αν αυτός ο τύπος είναι κάτι διαφορετικό από έναν Junior Verret δεύτερης κατηγορίας (από αυτούς που είχανε σέντρες σαν πορτοκαλί βόμβα αλλά δεν είχαν ιδέα που πρέπει να πέσουνε) τότε ας δούμε βίντεο πριν αποφασίσουμε πως φέρνουμε πρωταθλήματα χθες βράδυ. Αλλιώς ας κάτσουμε να τονιζουμε τα μάτια μας σα πιάνουνε το γήπεδο μονόχρωμο από αριστερά σα νούμερο κινητού στην αφίσα ενός club από την Αλβανία.

τι λες, κι εσύ τώρα έκανες τον νάνο του χωριού βγαίνοντας μια σειρά ουρουγουανούς μανάδες σα ντενεκεδάκια;;; αλλιώς πως καταλαβαίνεις κι εσύ ότι εκεί πέρα μιλάμε για έναν τυχαίο Βραζιλιάνο που τον έβγαλε η οικογενειακή ιστοσελίδα ενός σαλονιού κι όχι κάποιος πρωταθλητής;;; εμένα το μαγικό αυτό αριστερό πόδι να μου δείξει πρώτο γιατί στις σέντρες της Σέβιας το ψάχνω εδώ και χρόνια; εκεί έχουνε κι αυτοί τον Γουρβετζ γκαρσιανό από πάνω κάτω σα φωτιά μέσα στο γήπεδο. αυτός ο Γιούρι σου λέω πως είναι ακόμα ένα Junior Verret δεύτερης κατηγορίας που του μάθανε πως τα σουτ στην αριστερή πλευρά κάνουν θόρυβο σα παιδική χαρά. όταν η μπάλα φεύγει σαν γαϊτανάκι προς τα εκεί, οι αντίπαλοι ξέρουνε πως πάει κι αρχίζουνε το press σα ψαράδες μετά το ψάρεμα — όλα τελειώνουνε είτε στο χέρι είτε σε κάποιον γκαλερί που ξεχνιέται πως υπάρχει αριστερά. εγώ θυμάμαι παλιά όταν ο Μπόρια έκανε εκείνη την εποχή τη βόλτα του στο αριστερό κορνερ σα βασιλιάς της περιοχής κι όμως τις μισές φορές η μπάλα κατέληγε στον πάγκο γιατί δεν ήξερε που να πάει μετά τον εναέριο συνωστισμό. κι ας είχε η ομάδα τρεις τέτοιους αριστερόποδους στην ίδια γραμμή. δεν λέω πως το αριστερό πόδι δεν έχει σημασία — λέω πως μέχρι τώρα έχουμε δει πολλά αριστερά πόδια που τελείωσαν σα ψωμί στο ψυγείο γιατί η υπόλοιπη ομάδα ήτανε σα φάντασμα στους αγωνιστικούς χώρους. και πάλι ευχαριστώ εκεί για το πείραγμα στους Ουρουγουανούς — αρκετά τους έχουμε λύπησε εδώ και χρόνια με τις ιστορίες τους σα κόλαση στην τηλεόραση.

Πωπω ρε γαμώτο αυτοί οι Ουρουγουανοί... Κοίτα τώρα αυτό το αριστερό πόδι! Λες και ο Αμπραχάμ βγήκε από το τραινάκι της Παράγκας! Σήμερα τον είδα στον αγώνα προθέρμανσης να σουτάρει μια σέντρα στο πρώτο λεπτά κι η μπάλα έκανε τόσους σπιν volontaires μέχρι να φτάσει εκεί που έπρεπε, σαν εκείνη τη φορά που ο Ντι Μαρία έριχνε κορνεράκια στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Και μην μου πεις πως είναι τυχαίο πως η πρώτη φορά που η μπάλα έκανε τόσο θόρυβο σα βόμβα ήταν όταν πέρασε πάνω από το κεφάλι του τερματοφύλακα του Λε Μαν και κατέληξε στα χέρια του Νέϊμαρ σα δεύτερο χέρι! Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε γιαJunior Verret — εδώ μιλάμε για εκείνο το αριστερό πόδι που σου κάνει τους αντίπαλους να νιώθουν σα να τους σέρνουνε στον γύψο πριν καν ξεκινήσουν την κίνηση! 😱🔥 Εσείς ψάχνετε τις ιστορίες, εμείς είμαστε ήδη στις δέκατες τρεις νίκες του πρωταθλήματος!

δεν ξέρω κανέναν Γιούρι Αμπραχάμ — ακόμα κι αν υπήρχε κάποιος εκεί στην Ουρουγουάη σκάβοντας όπως οι γύπες στο θέατρο της Λίμα, εγώ τον έχω δει μόνο στα βίντεο που μου στέλνει η ξαδέρφη μου η Ελπίδα από την Κόστα Ρίκα. Αλλά σου λέω εγώ, παιδί μου, πως αυτά τα αριστερά πόδια που τρελαίνουνε τον κόσμο σπάνε πλάκες σαν εκείνον τον μοναχικό πράσινο σπιρτόκουτο των αγώνων του '88 στο Κολοσσαίο. Θυμάμαι τότε, πριν καν γεννηθείς εσύ, είχε έρθει στον Ολυμπιακό ένας τύπος από τη Γιουγκοσλαβία — ο Μίλαν Γιάνοβιτς. Αριστερό πόδι σαν φωτιά, λέγανε πως σουτάρει τις σέντρες σα ν' άναβε σπίρτα στην αντίπαλη περιοχή. Κι όμως τι έγινε τελικά; Περίσσεψε τρεις μήνες γιατί ο σπουδαίος Γιουγκοσλάβος έκανε τίποτα άλλο από το να στέλνει τις μπάλες σα τραμπολίνο στους επικεφαλής της αντίπαλης άμυνας — εκείνοι τις έπαιρναν σα δεύτερη μπάλα κι εμείς τρώγαμε γκολ σαν ψωμί. Κι αυτό ήτανε το αριστερό πόδι εκείνου του Γιουγκοσλάβου; Ήτανε η τύχη; Ήτανε πως εκείνοι οι άμυνες είχαν κάνει μαντζούνι και δεν κατάλαβαν ότι η μπάλα σου έπρεπε να πέφτει είκοσι εκατοστά πιο μέσα; Να σου πω κι εγώ την αλήθεια τώρα — μια φορά πριν χρόνια στο πρωτάθλημα της δεκαετίας του '90 είχε φανεί ένα τέτοιο αριστερό πόδι στους ερασιτέχνες του ΠΑΟΚ. Τον έλεγαν Αρίστα. Κάθε φορά που άγγιζε την μπάλα με το αριστερό του και όλοι περίμεναν σέντρα αριστερά, εκείνος έκανε κάτι άλλο — σουτάριζε απομακρυσμένα με δύναμη σα να περίμενε τους δημοσιογράφους μετά τον αγώνα. Την επόμενη εβδομάδα η ομάδα είχε χάσει 5-0 σα νταμάκι γιατί η άμυνα του ΠΑΟΚ είχε μάθει τον έναν μόνο τρόπο αντίδρασης. Κι όμως εδώ βλέπω να στέλνουνε ξανά λουλούδια σ' έναν Ουρουγουανό επειδή έκανε κάτι το οποίο κάνουνε κι αυτοί που λένε πως ξέρουν μπάλα — σουτάρουν αριστερά σα ν' ανάβανε πύργους στους αντίπαλους αμυντικούς. Δεν λέω πως μπορεί να λειτουργήσει — λέω πως έχει δουλέψει μόνο όταν υπάρχει ομάδα πίσω του που ξέρει πως να κινηθεί χωρίς την μπάλα. Διαφορετικά είναι σα να φέρνουμε έναν χορογράφο επειδή τραγούδησε μία φορά δίχως να ξέρει βήματα. Κι αν εσύ θες να γελάσεις, τότε πέρνα απο τη Ρόδο μια βόλτα — εδώ στις παλαιές ομάδες της πόλης είχαμε έναν βολιώτη ερασιτέχνη που τον φώναζαν "Σαλιάρα" επειδή κάθε φορά που έπαιζε σέντρα αριστερά, η μπάλα κατέληγε είτε στον τερματοφύλακα είτε στους συμπαίκτες του σα διαφημιστικό πανό στον ουρανό. Δεν ήταν πρόβλημα το αριστερό του πόδι — ήταν πρόβλημα πως όλοι γύρω του περίμεναν πάντα την ίδια κίνηση σα δασκάλα που ξέρει μόνο ένα τραγούδι στο πιάνο. Οπότε τώρα λοιπόν όταν βλέπω αυτούς τους οργανισμούς να ξεπουλιούνται σ' έναν Ουρουγουανό επειδή έκανε κάτι που κάνουνε πάρα πολλοί ακόμα — συνεχίζω να πιστεύω πως ο χρόνος θα δείξει πως πολλά τέτοια πόδια τελειώνουν σα ρόδες του αυτοκινήτου που κουρδίζουνε μονάχα προς μία κατεύθυνση. Αλλιώς πως καταλαβαίνεις ότι μέχρι στιγμής δεν έχουνε κυκλοφορήσει βίντεο εκτός από ένα-δυο στιγμιότυπα στο ινσταγκράμ μιας παρέας πιτσιρικάδων στην Μοντεβιδέο;