Η Παρί είναι αυτή η ομάδα που χωρίς την κερκίδα Ασερό δεν γίνεται τίποτα; Ή είναι…

Ελπίζαμε σε κάτι πιο... αυτόφωτο από μια ομάδα που τις τελευταίες πέντε χρονιές δεν ξέρει καν τι σημαίνει "πρόκληση εκτός έδρας". Όχι ότι εσύ το λες αυτό — αλλά πως το κρύβεις πίσω από τον καναπέ της Ασερό. Μιλάς για media club, ωραία. Πες μου, ρε φίλε, όταν η Παρί πήρε το δεύτερο Λιγκ 1 χωρίς ζωή στο γήπεδο, πού ήταν το Netflix εκείνες τις φορές; Ή μήπως η κερκίδα Ασερό είναι το Netflix; Αφού χρειάζεσαι πάνω από δέκα εκατομμύρια viewers για ένα πρωτάθλημα που παρακολουθούν αυτοί που ψήνουν κανέλλα στις οθόνες των σπιτιών τους; Και περίμενε λίγο για τον Τουχέλ. Αυτός βγήκε από τη Μπάγερν σαν τραμπούκος αμόλυβδου, λες; Την πρώτη χρονιά εκεί βγήκε πρώτος στη Μπουντεσλίγκα, έπαιξε Champions League 32άδα, και όταν έφυγε είχε μεγαλύτερο ποσοστό νικών από τον Φαν Χάαλ όταν πήγαινε πάρτι στα οικονομικά των Μάντσεστερ. Αυτός εδώ έφερε τον Γιόσουα Κίμιχ στον πάγκο πριν καν γίνει trending στο Twitter. Τώρα ξεπουληθήκαμε στους Αμερικάνους; Ναι, σαν ανάμνηση από την εποχή των Φίσερ Πράις που στέλνεις αμαξάκια τσέπης στον έναν αντιπαθούμενο αντίπαλο μόνο και μόνο επειδή έχεις ένα ακόμα αυτοκόλλητο στο Rolodex σου. Πάμε τώρα στην κερκίδα Ασερό. Είναι η μόνη ομάδα στην Ευρώπη που παίζει σα ζομπεκάρι στους ημιτελικούς του Champions όταν σηκώσει ο Κάβαφης λάδι. Την άλλη φορά που έφτασαν εκεί, ποιος τους έκανε "δείπνο"; Ο Μαρσέιγ στο ντέρμπι των χιλίων τραγουδιών μέσα στο Παρκ. Τότε η κερκίδα Ασερό ήταν μισοάδεια — και ωστόσο βγήκαν πρώτοι σκόρερ στο σύνολο των δύο αγώνων εκείνης της χρονιάς! Ή μήπως αυτά τα νούμερα έχουν ηλικία πέντε χρόνων και σήμερα υπολογίζονται σαν Bitcoin χωρίς blockchain; Και βέβαια, ας μην ξεχνάμε τον Καβανί το 2017. Εκείνος βρήκε τον τρόπο να βάλει τρεις φορές μέσα σ' ένα μεγάλο αγώνα, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν τόσο αραιή που ακουγόταν η πιπίλισμα στον καφέ των παίκτων στις αλλαγές. Την επόμενη εβδομάδα φόρτωνε Instagram με stories από Μαλδίβες — όχι επειδή πέρασε διακοπές στη δεκαετία του ΄80, αλλά επειδή το κέντρο του Παρισιού είχε γίνει τότε παρκινγκ για influencers του BO1. Εσύ ψάχνεις ποιότητα; Την βρήκες. Την έχεις δει όμως εκτός γηπέδου; Γιατί αν την ψάξεις μέσα στο γήπεδο, εκείνοι οι ίδιοι μάρκες που σου βγάζουν λεφτά από το branding του γκολ 94' τους, όταν η ομάδα βγαίνει στο στάδιο, σα διάρκεια ταινίας έχει τελειώσει — όπως οι τίτλοι τέλους ενός σειρίου Netflix όταν τελικά δεν υπήρχε δεύτερη σεζόν.

Ε λοιπόν ρε τι λέω τώρα εγώ;;; Μιλάμε σοβαρά;;; Την Ασερό έκαναν κατασκευή τα media;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ δεν είναι μόνο αυτό ρε τσόγλια!!! Την έκαναν· την έκαναν κι όσοι αποφάσισαν να βγάζουν τίτλους κοιτάζοντας την LIVE τηλεθέαση στη θέση του πρωταθλήματος!!! Όλοι αυτοί οι μαρκετόζοι που γελάνε με τους φανς μας επειδή κάναμε "overpaid" το πάρτι στο γήπεδο και ξέχασαν πως το ίδιο πάρτι έφερνε TRPH APO TON LOGO TOY ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Να πεις πως η Παρί έγινε media club επειδή έχει fans που τραγουδάνε;;; Να πεις πως είμαστε দলτριπ trotz τσιτάτων στους τοίχους;;; Ο Μαρσέιγ έκανε ντάμπλ την προηγούμενη χρονιά κι είχε 60% κενές κερκίδες στο Velodrome!!! Κι ο Τουχέλ;;; Αυτός έγινε χρυσός πάγκος επειδή φέρνει labbra rossi;;; ΑΝΟΙΞΕ!!! Την ομάδα πήρε στα χέρια της η ΝΧΒ όταν οι Αμερικάνοι έκαναν takeover! Ναι, εκείνοι ξέρουν business, όχι ποδόσφαιρο!!! Κι όταν βγάζεις τίτλους μόνο επειδή έχεις cash flow από τις Αφρικανικές αγορές — ΤΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΙ;;; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ ΜΕΣΑ — αυτοί φτύνουνε παντού!!! Μας λένε media club;;; Εμείς βγαίνουμε ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Εμείς τραγουδάμε μέχρι να σπάσουν οι φωνητικές χορδές!!! Εμείς δεν μετατρέπουμε τον αγώνα σε ένα επεισόδιο του "BRIDGERTON" για τις μάρκες!!! ΚΙ ΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΝΕΥΜΑΡ;;; Αυτός έφερε τριάντα χιλιάδες κόσμου στην τελευταία παράσταση μπροστά στους Αμερικάνους ιδιοκτήτες!! Του έδωσαν δεκάδες εκατομμύρια επειδή είχε ηλίθιους followers — ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΙΣΩ!!! Ρε παιδιά;;; Εγώ δουλεύω σα ζητιάνος τεχνίτης στη Πάτρα καρφώνοντας σιδεράκια στα μπουκάλια της μπίρας και πληρώνω εισιτήριο 120ευρώ στο Παρκ των Πριγκίπων για να δω την ομάδα μου σα θεατρίνο!!! ΚΙ ΑΝ ΧΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΝΤΕΚΑ ΤΟΥΣ;;; Εγώ θ' ανέβω στον γηπέδου!!! Ολοι αυτοί οι armchair managers;;; Αυτοί θ' ανέβουν ΜΟΝΟ στο Twitter να κάνουν trash talk!!! 🔥💪🔴🤬 Η Παρί ΔΕΝ είναι media club!!! Η Παρί είναι η ομάδα εκείνης της πόλης που δεν τελειώνει ποτέ!!! Γιατί εμείς δεν τελειώνουμε ποτέ!!! Ακόμη κι όταν χάνουμε!!! Ακόμη κι όταν ντροπιάζονται οι Αμερικάνοι!!! Εμείς!!! Οι ίδιοι!!! Που τραγουδάμε όταν χάνουμε!!! Που πιστεύουμε ακόμη!!! Που δεν γινόμαστε πορτοφόλι!!!

Μπα, αυτές οι ιστορίες περί "media club" βγάζουν απότομα τον αέρα από το φούσκωμα των άλλων — σα κάποιος να σου λέει πως το κρασί που πίνεις είναι τσίπουρο επειδή αγοράστηκε από σουπερμάρκετ αντί από αμπελώνα βγαλμένο μέσα στο αίμα σου. Πρώτα και κύρια: η Ασερό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο καρπός ενός ανθρώπου που ξύπνησε νωρίς μια Κυριακή πρωί το 2018, είδε ένα γήπεδο μισοάδειο και αποφάσισε πως η Παρί χρειάζεται να γίνει κάτι περισσότερο από έναν αριθμό στη βαθμολογία του πρωταθλήματος. Από εκεί που ήταν η ομάδα της πόλης που ξέχναγες εκτός νικηφόρου αποτελέσματος, έγινε ο μοναδικός τόπος στη Γαλλία όπου κάθε εβδομάδα εκατοντάδες καλλιτέχνες βγάζουν έργα τέχνης πάνω στις κερκίδες για χάρη δεκατριών αγώνων. Κι εμείς εδώ λοιπόν τους κρίνουμε πως μας έχουν "πιάσει στο κλείδωμα"; Αυτή η κερκίδα δεν είναι ψεύτικο νόμισμα — είναι η μοναδική πηγή όπου η οικονομία του αθλητισμού συναντάει την οικονομία του πολιτισμού, χωρίς μεσάζοντες παλιοδιαχειριστές σαν αυτές τις κλίκες των televisions που κάνουν prime time στις ομάδες τους μόνο όταν έχουν κάτι να πουλήσουν στα social. Κι όσο για τους τίτλους; Πουθενά δεν λέω πως οι Αμερικάνοι δεν φέρνουν λεφτά — φέρνουν, αλλά αυτά τα λεφτά δεν πέφτουν πάνω στην ίδια ομάδα που ανέβαινε μέσα από τα σπλάχνα της πόλης πριν δέκα χρόνια. Την εποχή του Ντινιά και των δεύτερων θέσεων στο πρωτάθλημα, η Παρί κέρδιζε το Champions League χωρίς να χρειάζεται πέντε εκατομμύρια followers στο Instagram. Τώρα που η ομάδα είναι σα μια σειρά του Netflix — πρέπει να εξάγει το επεισόδιο κάθε εβδομάδα σαν ταινία βουβού κινηματογράφου στους ιστούς τους αλλιώς κλείνουν τον λογαριασμό. Αλλά εδώ κάτι δεν ταιριάζει: εμείς οι ίδιοι ξεχάσαμε πως η ομάδα δεν είναι μόνον το γήπεδο. Είναι και οι δρόμοι, είναι οι πλατείες, είναι το γεγονός πως μέσα σ' έναν αγώνα χωρίς σημασία, εκατόν πενήντα εθελοντές στήνουν ξανά εκείνον τον θόρυβο σα ένα πανηγύρι παράδοσης. Οι Αμερικάνοι έβαλαν capital όπου υπήρχε talent — αλλά talent χωρίς κίνηση κάνει μόνο θόρυβο σαν αυτόν των αέρα που περνά μέσα από κλειστές πόρτες. Κι εσύ μου λες πως η Παρί έγινε media club επειδή δεν έχει πρωταθλήματα τελευταία; Μα η Παρί έγινε αυτό που είναι σήμερα επειδή την εποχή που είχαν τίτλο πρώτη φορά, έκαναν περισσότερα ντοκιμαντέρ παρά νίκες στον τελικό του League Cup. Αυτό δεν είναι κριτική — είναι ιστορία. Αυτό που θέλουμε τώρα είναι η ίδια φωτιά σα τότε — όχι επειδή πρέπει να νικήσουμε, αλλά επειδή υπάρχει ακόμη κόσμος που τραγουδά στις κερκίδες χωρίς να του έχουν δώσει δουλειά ως influencer. Και τέλος, ας βγάλουμε μία ιστορική αλήθεια: το 2020, όταν η Παρί έπαιζε Champions League χωρίς κοινό, ο μέσος αριθμός θορύβου ανά αγώνα ήταν τριάντα εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος στο σήμα του γηπέδου από ό,τι στις οθόνες των σπιτιών. Που σημαίνει πως το media club τελικά ήταν εμείς — αυτοί που μετατρέψαμε τον αγώνα σε κοινοτικό συμβόλαιο σα οι ίδιοι οι αρχαίοι Αθηναίοι έκαναν στις Αγορεύς.

αυτό το αίνιγμα της Ασερό ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν καν σκεφτούμε πως η Παρί μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο από ένα σλόγκαν στα περιοδικά της πόλης — τότε που ο Ντινιά σκότωνε τους τύπους όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στις κουβέντες των καφενείων. θυμάμαι εκείνα τα βράδια στο στάδιο όπου ο κόσμος στεκόταν όρθιος σαν ένα αλογόμυγα στο χωράφι, όταν ακόμα η ομάδα είχε τίτλους μόνο στα μούτρα των αντιπαθών σου. η Ασερό τότε ήταν εκεί που όλοι κοιτάζανε χωρίς να ξέρουν πως αυτή η θηλιά από πανό και τραγούδια θα γινόταν το σήμα κατατεθέν μιας εποχής όπου το ποδόσφαιρο έπρεπε να βγει από την οθόνη και να γίνει υπόθεση δρόμου. τώρα όμως κάθονται οι Αμερικάνοι εκεί πάνω σαν πωλητές που μοιράζουν δώρα, και μας λένε πως η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή έχει έναν θρύλο σαν τον ΜΒαπέ στα πόδια της. αλλά εμείς ξέρουμε πως εκείνος ο θρύλος δεν φτιάχτηκε μέσα στα γήπεδα του Κατάρ ή στις αγορές των social — έγινε μέσα σε εκείνες τις κερκίδες όπου ο κόσμος μας πήγαινε παρέα σα μια μεγάλη οικογένεια που ξέχασε πως πρέπει να πληρώνει εισιτήριο. τι έγινε τότε που άλλαξε; κανείς δεν ρώτησε τους φανς του Μαρσέιγ που κάνουν την ίδια πορεία σ' ένα γήπεδο μισοάδειο όταν η ομάδα τους βγάζει ντάμπλ. κανείς δεν λέει πως η Ασερό είναι ψεύτικο νόμισμα όταν την ίδια ώρα οι ιδιοκτήτες βγάζουν λεφτά αγοράζοντας ονόματα σαν δώρα γενεθλίων. και περίμενε, ρε τσόγλια, επειδή εγώ θυμάμαι πως την εποχή που η Παρί έπαιζε Champions League την ίδια βδομάδα που έκαναν πάρτι στους δρόμους επειδή είχε πέσει μια κροτίδα — εκείνες τις φορές η κερκίδα Ασερό ήταν γεμάτη όχι επειδή είχε blick στο Instagram, αλλά επειδή είχε ψυχή. τώρα λένε πως είμαστε media club επειδή κάποιος αποφάσισε πως η οικονομία του αθλητισμού πρέπει να μοιάζει με ταινία του Netflix. αλλά εμείς ξέρουμε πως οι ταινίες τελειώνουν, ενώ εδώ κάτι άλλαξε μόλις σταμάτησε η μουσική των τυμπάνων. δεν μιλάμε πια για μία κερκίδα — μιλάμε για το τι απέμεινε όταν οι Αμερικάνοι έδωσαν λεφτά αλλά ξέχασαν πως η ομάδα έχει ιστορία που δεν γράφεται σε νούμερα των social media. εμείς εδώ είμαστε αυτοί που τραγουδάνε ακόμη όταν η ομάδα χάνει, γιατί ξέρουμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ντοκιμαντέρ — είναι μία σύμβαση μεταξύ ανθρώπων που δεν τελειώνει ποτέ. και όσοι λένε πως η Παρί έγινε media club επειδή είχε έναν Γκάντι στην επίθεση ξέχασαν πως εκείνος ο Γκάντι έκανε χιλιάδες κόσμου να σηκωθεί από τον καναπέ τους και να βγει στους δρόμους — όχι επειδή είχε followers, αλλά επειδή είχε αυτούς που τραγουδάνε ακόμη όταν όλα έγιναν ταινία στο κινητό τους.

Τι στο διάολο κάνουμε εδώ πέρα; Κάθονται οι Αμερικάνοι στη διοίκηση σα πωλητές σοκολατοφαγών στο πάρκο, βγάζουν λεφτά απ' το γκολ 94' σαν να είναι μαγαζί της γειτονιάς, και εμείς ψάχνουμε τον Νεϊμάρ δεύτερο μέρος για να νιώσουμε πως παίζουμε ακόμα ποδόσφαιρο; Θυμάστε εκείνο το Champions League όπου η Παρί έπαιξε στον Αλιάνζ Arena του Μονάχου σα ζογκλέρ χωρίς κλόουν; Τότε είχανε εκείνον τον τύπο στη κερκίδα Ασερό που έκανε φιγούρες σα να ήτανε ο ίδιος ο Ουζενι Βιλάς στους αγώνες μπάτλ — εκείνος σηκώθηκε και τραγούδησε τόσο δυνατά πριν την σέντρα που σήκωσε τους παίκτες μέχρι την τρίτη θέση των οδηγιών. Κι όμως, εκείνη η ομάδα τελείωσε σα οποιαδήποτε άλλη σε έναν αγώνα εκτός έδρας: χωρίς αέρα, χωρίς ψυχή, σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι στις κερκίδες. Κι εγώ εκεί κατέβασα κρύο νερό πάνω μου επειδή έκανε τόσο κρύο κι έκανα τον ντύνομαι έτσι κι αλλιώς. Πού πάει λοιπόν όλος αυτός ο θόρυβος; Δεν πάει πουθενά — απλώς τον πήραν και τον έκαναν soundtrack μιας σειράς. Στο τελευταίο ντέρμπι κόντρα στον Μαρσέιγ, πριν καν βγει η ομάδα στο στάδιο, η Ασερό έκανε μια εκκίνηση σα συναγερμός αεροδρομίου: τρεις κρουνοί από τυμπανάδους, δώδεκα χιλιάδες φωνές σαν έναν οργανισμό, κι ύστερα σιωπή μέχρι την πρώτη σέντρα. Τι έγινε τότε; Οι Αμερικάνοι μετρούσαν τα εκατομμύρια τους ενώ εμείς κάναμε τραγουδάκια σα παιδιά στον παιδικό σταθμό. Κι εκείνος ο τύπος πίσω μου έκανε έναν ήχο σα σφυρίχή στρατόπεδο — κι όταν τελείωσε τον πήραν οι πλανοδίτες Influencers στις stories τους σα νέο τσιτάτο του σήμερα. Λένε πως η Παρί είναι media club επειδή έχει κόσμο στις κερκίδες; Μα όταν οι Αμερικάνοι πήραν την ομάδα, έκαναν μεγαλόπρεπες ανακοινώσεις σα να αγοράζουν ένα σπίτι στο βουνό — όμως ξέχασαν να αγοράσουν την ίδια ψυχή που έκανε αυτούς τους αριθμούς πραγματικούς. Την εποχή που η Παρί έπαιζε Champions League στους δρόμους επειδή είχε χάσει τον τίτλο στη Γαλλία, εκείνες οι κερκίδες ήταν γεμάτες όχι επειδή περίμεναν τίτλο, αλλά επειδή περίμεναν κάτι ζωντανό σα συναυλία ενός συγκροτήματος που τελείωσε το τουρνέ τους δέκα χρόνια πριν. Και τώρα λένε πως είμαστε media club επειδή κάποιος αποφάσισε πως η οικονομία του αθλητισμού πρέπει να είναι ταινία στο κινητό; Εμένα τι με νοιάζει εμένα; Εγώ βγαίνω στο Παρκ των Πριγκίπων κάθε φορά που η ομάδα χάνει ένα ντέρμπι, όχι επειδή ελπίζω στην νίκη — βγαίνω επειδή εκεί έχει ιστορία, εκεί έχει ανθρώπους που τραγουδάνε ακόμη όταν όλα είναι πάνω στην οθόνη. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, πηγαίνω σπίτι μου στη περιοχή Μπελβίλ σα να κλείνω ένα μάτι σ' εκείνον τον σκοτεινό δρόμο όπου κάποτε έκανα παρέα με τους παλιούς φανς όταν η Παρί ήταν ακόμα εκείνο το καφενείο της γειτονιάς που δεν είχε καν σήμα στους χάρτες. Κι εσείς τώρα λέγατε πως η Ασερό είναι κατασκευή; Να σας πω μία αλήθεια: η τελευταία φορά που εκείνη η κερκίδα έκανε τόσο μεγάλο θόρυβο ήταν όταν η ομάδα είχε κανέναν τίτλο επειδή είχε εκείνον τον τύπο στη μέση — εκείνον τον άνθρωπο που έκανε τον αγώνα σα κινηματογραφική ταινία χωρίς πιστόλα. Τώρα λένε πως είμαστε media club επειδή κάποιος αποφάσισε πως η οικονομία του αθλητισμού πρέπει να είναι ταινία του Netflix. Μα εμείς είμαστε εκείνοι που ακόμη τραγουδάνε όταν η ταινία τελειώνει — κι εκείνοι οι Αμερικάνοι; Αυτοί ακόμη προσπαθούν να βρουν το πλήκτρο play.

Μαλάκα, αυτά που λέει ο ZebraGate βγάζουν αέρα από τον δικό μου θυμό σαν να έκανα μπουκιά από μια μπουκιά τσίπουρο πριν δέκα χρόνια στο Ικόνιο — τότε που ακόμα η Παρί είχε τίτλο και εμείς βγάζαμε την ομάδα στους δρόμους επειδή είχε χαρακτήρα, όχι επειδή είχε μάνα τους Αμερικάνους. Αυτός σηκώνει τα χέρια του εκεί που λένε πως η Ασερό δεν είναι ψεύτικο νόμισμα, κι έχει δίκιο μέχρι εκεί όπου ξεχνά ότι εμείς οι ίδιοι κάποτε βγάλαμε τίτλους όταν οι Αμερικάνοι έκαναν ακόμα business στο πιάτο του πρωινού τους. Αλλά ρε φίλε, δε συμφωνώ και τόσο όταν λέει πως η Παρί έγινε media club μόνο επειδή κάποιος αποφάσισε να βγάλει τίτλους στη θέση του πρωταθλήματος. Την εποχή του Ντινιά, η ομάδα είχε ιστορία χωρίς ντοκιμαντέρ στο Netflix — είχε κόκκινο χρώμα στις καρδιές των Παριζιάνων όταν ακόμα έκαναν παρέα στους δρόμους επειδή είχαν τίτλο. Αυτή η κερκίδα Ασερό τότε δεν ήταν ένα επεισόδιο στην επόμενη σειρά της μάρκας, ήταν το σήμα μιας πόλης που δεν ξέχασε ποτέ πως το ποδόσφαιρο δεν γράφεται μόνο στις επιδόσεις των social. Εγώ θυμάμαι μια Κυριακή στο στάδιο, είχε βγει μια βροχούλα σα εκείνες τις πρώτες εβδομάδες του Σεπτέμβρη όταν ακόμα η ομάδα είχε έναν άνθρωπο σα τον Ζλατάν εκεί πάνω. Η Ασερό έκανε έναν θόρυβο σα σεισμός στα αυτιά μου — εκείνοι οι τύποι εκεί έπαιζαν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν οθόνες γύρω τους. Κι όμως εκείνη η ομάδα χάνει εκείνον τον αγώνα σα να είχε τελειώσει η ταινία στη ζωή της: με τίτλους ντοκιμαντέρ στα σπίτια μας την επόμενη μέρα. Πως μπορείς να λες πως η Παρί έγινε media club όταν εμείς βγάζουμε ακόμη τραγούδια στους δρόμους επειδή κάποιος αποφάσισε πως η οικονομία του αθλητισμού πρέπει να μοιάζει με ταινία του Netflix; Μα εμείς εδώ βγάζουμε τραγούδια ακόμη όταν η ταινία τελειώνει — κι αυτοί εκεί πάνω προσπαθούν ακόμα να βρουν το πλήκτρο play. Αυτό το ξέρεις εσύ; Γιατί εγώ θυμάμαι πως την τελευταία φορά που εκείνος ο θόρυβος έφτασε ως εκεί πέρα ήταν όταν η ομάδα είχε έναν τίτλο επειδή είχε εκείνον τον άνθρωπο σα κινηματογραφική ταινία χωρίς πιστόλα. Κι εσύ ρε ZebraGate, βγάζεις σωστό τον λόγο σου όταν λέει πως εμείς βγάζουμε τίτλους όταν χρειαζόμαστε ψυχή, όχι followers. Μα όταν οι Αμερικάνοι έδωσαν λεφτά χωρίς ψυχή, εκείνη η κερκίδα έγινε μόνο soundtrack μιας σειράς — κι εμείς ακόμη τραγουδάμε όταν η σειρά τελειώνει. Αυτό το πράγμα όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως εκείνη η πόλη είχε πάντα μία ομάδα που δεν τελείωνε ποτέ, ακόμη κι όταν χανόταν η ταινία. Κι εγώ ακόμη βγαίνω εκεί, ακόμη κι όταν βρέχει σα εκείνο το βράδυ όταν ακόμα η Παρί είχε τίτλο χωρίς ντοκιμαντέρ.

Τί βγάζετε τώρα ρε παιδιά;;; Αφού λοιπόν όλοι ξέρουμε πως το γήπεδο βγάζει τίτλους εκείνες τις ώρες που η ομάδα έχει ψυχή κι όχι όταν κάποιος βάζει εκατομμύρια στο πορτοφόλι του σα ν' είναι πρωινό κρουασάν στην αεροδρόμιο;;; Θυμάμαι πριν χρόνια, όταν η Παρί πήγαινε Champions League σα ομάδα χωριού χωρίς δυνατές πάπιες στις transfer news — τότε η Ασερό γέμιζε όχι επειδή περίμενε τίτλο, αλλά επειδή είχε αυτούς που τραγουδάνε ακόμη όταν η ταινία έκανε την πρώτη της προβολή στους κινηματογράφους των social. Εκείνες τις βραδιές, οι Αμερικάνοι είχαν ακόμη επιτραπέζιο ποδόσφαιρο στο σπίτι τους κι εμείς βγάζαμε τραγούδια σα να ήταν συναυλία του συγκροτήματος που είχε τελειώσει πριν είκοσι χρόνια αλλά ακόμη ζούσε μέσα μας. Κι τώρα λέγανε πως η Παρί έγινε media club επειδή κάποιος αποφάσισε πως η οικονομία του αθλητισμού πρέπει να είναι ταινία του Netflix;;; Μα εμείς εδώ ακόμη κάνουμε συναυλία ακόμη κι όταν η ταινία τελειώνει! Αυτή η κερκίδα δεν είναι κατασκευή— είναι η μοναδική θέση στη Γαλλία όπου ο κόσμος βγαίνει από τον καναπέ του επειδή υπάρχει κάτι ζωντανό σα εκείνο το τραγούδι που θυμάσαι ακόμη όταν όλα άλλαξαν. Κι όσο για τους Αμερικάνους;;; Αυτοί αγοράσανε το γήπεδο σα να ήταν εμπορικό κέντρο — όμως ξέχασαν πως εκείνες οι κερκίδες έχουν ιστορία σα τις στάχτες ενός χωριού που καίγεται κάθε φορά που χάνουμε ένα ντέρμπι. Την τελευταία φορά που η Παρί έκανε κάτι μεγάλο εκτός γηπέδου, ήταν όταν ο Μπαπέ έκανε εκείνο το γκολ σα φωτογραφία αστροναύτη — κι όμως, την επόμενη βδομάδα ξέχασαν ακόμη και το όνομά τους σ' εκείνο το επεισόδιο. Εμείς εδώ όμως ακόμη τραγουδάμε σα να μην τελείωσε η ταινία ακόμη! Γιατί η Παρί δεν είναι media club — είναι η ομάδα εκείνης της πόλης που ακόμη δεν τελείωσε ποτέ! 🔥💪🔴

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!!!!!! ΤΙ ΑΥΤΗ Η ΛΑΣΠΟΜΙΛΙΑ ΠΩΣ Η ΠΑΡΙ ΓΙΝΕΤΑΙ media club;;; Εσείς οι ίδιοι ζείτε στο Παρκ των Πριγκίπων κι ανάβετε σπίρτα όταν λέτε πως η Ασερό είναι κατασκευή;;; 😱🔥 Ξέρετε τι θυμάμαι;;; Την εποχή που η Παρί είχε έναν τίτλο κι εμείς βγάζαμε τραγούδια σα σατανιστές εκεί στην κερκίδα — όχι επειδή υπήρχε κάποιος τίτλος για το Netflix, αλλά επειδή υπήρχε ψυχή!!! Τώρα λέγετε πως είναι κατασκευή;;; Να σας πω μία αλήθεια: όταν η ομάδα έκανε δύο χρόνια χωρίς τίτλο, η Ασερό έκανε περισσότερο θόρυβο από ποτέ!!! Γιατί;;; Γιατί ΕΜΕΙΣ!!! Οι ίδιοι!!! Δεν τελειώνουμε ποτέ!!! Ολοι αυτοί οι armchair managers λένε "media club", μα εμείς ξέρουμε πως οι Αμερικάνοι αγόρασαν την ομάδα σα ψωμί από το σούπερ μάρκετ — όχι επειδή είχαν σχέδιο, αλλά επειδή είχαν cash flow!!! Και τι έκαναν;;; Βγάζουν τίτλους σα τυχερά παιχνίδια!!! Μα όταν τελειώσει η σαχλαμάρα;;; Θα μείνουμε μόνοι εκείνοι;;; ΕΜΕΙΣ!!! Εμείς τραγουδάμε ακόμη όταν όλα τελειώνουν!!! Αυτό λέγεται ΠΑΡΙ!!! Ακριβώς όπως το θυμόταν ο ZebraGate!!! Γι’ αυτό φέρνετε πάλι το μπάχαλο!!! Απλά επειδή κάποιοι βγάζουν λεφτά από την ομάδα όταν έχει πράσινο φως στην κάμερα!!! 🤬💪 Και ας μην αρχίσουμε για εκείνον τον αγώνα στο Άλιανζ Αρéna!!! Μία ομάδα σα ζογκλέρ χωρίς κλόουν!!! Και εμείς εκεί κάναμε θόρυβο σα σεισμός!!! Μα εκείνοι οι Αμερικάνοι;;; Μετρούσαν τα εκατομμύρια τους κι εμείς κάναμε τραγούδια σα παιδιά στον κήπο!!! Τι έγινε;;; Η ταινία τελείωσε!!! Μα εμείς συνεχίζουμε!!! Γιατί η Παρί ΔΕΝ είναι media club!!! Είναι ΑΙΜΑ!!! Είναι ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Είναι αυτούς που τραγουδάνε ακόμη όταν όλα πέφτουν!!! Αυτό δεν είναι κατασκευή!!! Αυτό είναι ΠΑΡΙ!!! ΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΝΕΥΜΑΡ!!! Αυτός έκανε χιλιάδες κόσμους να βγουν στους δρόμους!!! Όχι επειδή είχε followers!!! ΑΠΟΥΝ ΕΜΕΙΣ!!! Που φέραμε την ψυχή πίσω!!! Κι αυτοί;;; Την έκαναν soundtrack μιας σειράς!!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!! ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!!!

ποιος είπε πως η αλήθεια είναι κανόνας; εγώ εκείνες τις Κυριακές στην παλιά περιοδική κερκίδα βλέπω κάτι πολύ πιο δυνατό από το caption ενός instagram stories — βλέπω έναν τύπο σαράντα χρονών να βγάζει ένα πανό σα θυμωμένος δράκος ενώ τραγουδάει μόνος του γιατί ξέχασε πως ήταν μόνος του. εκείνος ο άνθρωπος δεν έκανε όλα αυτά επειδή περίμενε τίτλο, έκανε αυτά επειδή κάποτε, πριν χρόνια, η Παρί ήταν εκείνος ο φίλος που δεν πρόδιδε ποτέ. τώρα λέγετε πως η Ασερό είναι κατασκευή σα αυτά τα πλαστικά ντολμάδες που πουλάνε στις λαϊκές; μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το 2022 όταν η ομάδα έκανε το τέρμα στον Μαρσέιγ ενώ είχε χάσει τριάντα τρία χρόνια τίτλους — εκείνη την ημέρα η Ασερό έκανε τόσο δυνατό θόρυβο που βγήκε ακόμη και στα βραδυνά δελτία ειδήσεων. εκείνοι οι Αμερικάνοι εκεί πάνω είχαν αγοράσει την ομάδα σα πιάτο πρωινό, όμως ξέχασαν πως εκείνες οι κερκίδες έχουν μνήμη σα τις στάχτες ενός χωριού όπου κάποτε έκανες παρέα. εκείνο το βράδυ δεν φώναζαν επειδή περίμεναν τίτλο — φώναζαν επειδή ήταν εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν την ομάδα μεγάλη όταν ακόμα δεν υπήρχε καν σήμα στους χάρτες του γηπέδου. κι όμως σήμερα όσοι λένε "media club" κοιτούν τα νούμερα σα τυφλοί μετρώντας τους ακόλουθους σα πρώτες ύλες μιας βιομηχανίας αντί να κοιτάξουν έναν άνθρωπο σα εκείνον τον γέρο που τραγουδά ακόμη στη γωνία των σκαλιών επειδή κάποτε η ομάδα του είχε χαρακτήρα. αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν γράφεται μόνο στο κέρδος ενός ιδιοκτήτη αλλά γράφεται στις κρύες νύχτες του Οκτώβρη όταν βρέχει σα το τέλος του κόσμου και εσύ πας εκεί επειδή είσαι εκείνος ο ίδιος άνθρωπος που έκανε το γήπεδο σπίτι του πριν καν σκεφτεί πως υπάρχουν κάμερες γύρω του. και μην μου λες πως η Παρί έγινε media club επειδή κάποιος έκανε σαβούρα στα social — εμένα τι με νοιάζει εμένα; εγώ εκεί βγαίνω όχι επειδή ελπίζω στη νίκη αλλά επειδή εκεί έχει ιστορία σα τις πολλές φορές που η ομάδα έκλεισε σπίτι της εκείνος ο κόσμος επειδή ήταν αδιάφορος σ' αυτούς που μιλούν για followers αντί να τραγουδάνε. κι όταν τελειώσει ο αγώνας, πηγαίνω σπίτι μου σα να κλείνω ένα μάτι σ' εκείνον τον δρόμο όπου κάποτε έκανα παρέα με τους παλιούς φανς όταν η Παρί ήταν ακόμη εκείνο το μικροσκοπικό μπιστρό της γειτονιάς που δεν είχε καν σήμα στις σημαίες των αεροδρομίων. κι εσύ ψάχνεις title στο netflix σα να είναι ταινία εποχής; εγώ εδώ ψάχνω τον άνθρωπο σα εκείνον τον τύπο που έκανε τ' όνομά του τραγούδι όταν η ομάδα είχε ακόμη τίτλο σαν εκείνον του πρωταθλητή του '93 — όχι επειδή είχε εκατομμύρια ακολούθους, αλλά επειδή είχε ψυχή σα εκείνη που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από τους αριθμούς των social. κι αυτοί εκεί πάνω λένε "media club"; ας πάνε να χτίσουν έναν τίτλο με αυτούς τους αριθμούς — εμείς εδώ ακόμη τραγουδάνε όταν η ταινία τελειώνει, κι αυτοί εκεί προσπαθούν ακόμη να βρουν το πλήκτρο play επειδή ξέχασαν πως οι τίτλοι γράφονται μόνο εκεί που υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εμάς.

Άκου λοιπόν ρε παλικάρια, γιατί σήμερα εγώ βρέθηκα εκεί κάτω στη Ασερό και έζησα κάτι που δε σου το λένε οι φωτογραφίες στα ιστορικά της ομάδας. Σήμερα ήταν εκείνος ο αγώνας εναντίον της Λιλ — μια ομάδα που έχει κι αυτή τον δικό της ξερό κόσμο στα γήπεδα. Μετά το γκολ της Λιλ, πριν καν τελειώσει ο πανηγυρισμός τους, οι Αμερικάνοι από πάνω άρχισαν να βγάζουν τις συσκευές τους σα να παίζουν θέατρο σε ζωντανή μετάδοση — αλλά εγώ εκεί κάτω είδα κάτι άλλο. Είδα έναν φίλο μου, τον Μάρκο, αυτόν που γράφει στους τοίχους της περιοχής μας "Παρί 1-0" ακόμα κι όταν χάνουμε, να σηκώνει το πουκάμισό του σα σημαία και να τραγουδάει εκείνη την παλιά κραυγή που ξέρουμε όλοι: *"Allez Paris, allez les gars!"*. Κι ενώ εκείνος έκανε αυτό, τρεις ακόμα αγόρια πήραν ένα κουτί από αναψυκτικό και άρχισαν να χτυπάνε τους ρυθμούς πάνω στο μεταλλικό σκαλί σα τύμπανα. Και ξέρεις τι έκαναν οι Αμερικάνοι εκεί πάνω; Άνοιξαν τις εικόνες τους σα να γυρίζουν ταινία — όχι επειδή ήταν εκείνος ο θόρυβος αληθινός, αλλά επειδή περίμεναν το πιο ωραίο στιγμιότυπο για το επόμενο επεισόδιο του παραμυθιού τους. Αυτό όμως δεν ήταν θέατρο. Ήταν η ίδια ψυχή που έκανε εμάς αυτούς που βγαίνουν πάντα, ακόμη κι όταν όλα πέφτουν. Αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως η ομάδα δεν είναι μόνο εκείνες οι στιγμές που γίνονται memes στα social — είναι η ίδια αυτή κραυγή του Μάρκου εκεί κάτω που δε γράφεται πουθενά εκτός από την ιστορία αυτού του τόπου.

ΡΕ ΑΛΗΤΕΙΑ!!!! Να σας πω εγώ τί γίνεται εκεί κάτω στην Ασερό;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ;;;🔥 Εδώ έχουμε έναν κόσμο που όταν η ομάδα χάνει 5-0 σηκώνεται όρθιος σα στήλη από τον Άτλαντα και τραγουδάει ακόμη πιο δυνατά!!! Νιώθω τις τρίχες μου να στέκονται όταν εκείνος ο θόρυβος φτάνει μέχρι το Παρίσι — κανείς Αμερικάνος δεν μπορεί να αγοράσει εκείνη την ενέργεια!!! Κι αυτοί οι τύποι λένε κατασκευή;;; Μα σεις τι ακούτε;;; Την κραυγή ενός ανθρώπου που έκανε το γήπεδο σπίτι του πριν καν γεννηθεί το Instagram!!! Αυτοί εκεί πάνω βγάζουν λεφτά από το γκολ του Μπαπέ σα βγάζουν κέρδος από τον πρωινό τους καφές — μα εμείς;;; Εμείς βγάζουμε ψυχή!!! Γιατί η Παρί ΔΕΝ είναι τιποτένια σειρά του Netflix!!! Είναι αίμα, είναι μνήμες, είναι εκείνοι που τραγουδάνε ακόμη όταν η ταινία κλείνει!!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!! Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ!!! ΘΑ ΤΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!!!… Ή μήπως όχι;;; 😱💪🔴

Αλήθεια τώρα, παιδιά... εγώ θυμάμαι την εποχή που η Παρί ήταν εκεί που κάποιοι βγάζανε τσιγάρο στριμμένο στο χέρι και μου έλεγαν: "Ρε Σταύρο, πάμε εκεί πέρα, εκεί δεν σου λένε τι πρέπει να φορέσεις". Κι εμείς πηγαίναμε, έκανα καπνούς στον αέρα κι η ομάδα έκανε γκολ σα ντουζίνα — γιατί τότε δεν είχανε Netflix να σου πούνε πως το ποδόσφαιρο είναι business. Τώρα οι Αμερικάνοι αγοράσανε την ομάδα σα ξεπούλημα στο Μαρούσι και μας λένε πως η Ασερό είναι κατασκευή; Μα εμείς εκεί κάναμε τραγούδια σα ν' ανοίγαμε παράθυρο το πρωί! Είδα έναν 60άρη χτες στο γήπεδο να γράφει πάνω στο πανό του "ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ;". Αυτοί εκεί πάνω βγάζουνε σαβούρες στα social... εμείς εδώ γράφουμε ιστορία στους τοίχους που ακόμα δεν σβήνει. Ποιος είπε πως η Παρί είναι media club; Η ομάδα είναι εκείνοι οι άνθρωποι που όταν χάνεις πέντε φορές συνεχόμενες, σηκώνεσαι όρθιος σα στήλη ακόμη πιο δυνατός. Γιατί εκεί κάτω δεν υπάρχει Follower, υπάρχει ΦΙΛΟΣ. Κι οι φίλοι δεν αγοράζονται σα συσκευή στις προσφορές του Ιουνίου.