Ο Μπόγι Τόρατς δεν μπορεί να σώσει τίποτα γιατί δεν κατάλαβε ποτέ τους ΠΑΟΚτζήδες

Άλλο ένα χάσιμο χρόνου ακούγοντας έναν που θέλει τσέχο επειδή τον άκουσε κάπου πως οι Γερμανοί δε σέβονται τον νότο, σαν ο Τόρατς να μην κατάλαβε ποτέ ότι πρέπει να φοράει κίτρινο σάλι στο γήπεδο; Κοιτάξτε εδώ τους αριθμούς της προηγούμενης τριετίας και πείτε μου: πόσες ομάδες ξένων προπονητών κάθισαν εκεί βολικά σαν να παίζαμε κάποιο αουτσάιντ γκολφ; Οι περισσότεροι ξένοι έφυγαν φορώντας κράνος επειδή τους γδάρθηκαν ζωντανοί. Αυτός όμως, αυτός ξέρει να περιμένει — όχι όμως τους παίκτες του, αλίμονό σας, αλλά τις αγγελίες των transfers agencies. Αφήστε τον να ψήνει το χοιροπούλακό του στην Αυστρία, εδώ θες έναν που δεν ξέρει τι σημαίνει "εκπλήρωση υποχρεώσεων" γραμμένο στα Αγγλικά. Έχουμε δει αρκετούς ξένους που κατάλαβαν το ρυθμό — όχι επειδή είχαν μεγαλύτερο ντοσιέ, αλλά επειδή μπήκαν στον κόπο να δουν τι γίνεται γύρω από το γήπεδο. Από τότε που θυμάμαι, οι προπονητές που μιλούσαν γρήγορα στη σέντρα κι όχι αργότερα στις συνεντεύξεις ήταν αυτοί που άντεχαν. Αυτός; Αυτός ακόμα ζει μέσα στο φόβο μήπως του ψήσει κάποιος τα στραβά λόγια στο Twitter. Και τέλος, αυτά τα παιδιά στη Τούμπα δεν κλαίνε επειδή η ομάδα χάνει — κλαίνε επειδή κάποιος ξένος αντιμετωπίζει τον κόσμο σαν στάνταρ φόρμας εργασίας. Αν θες τσέχο, δώσε μου μια ομάδα που όταν χάνει 0-3 στο ημίχρονο βγάζει εκείνες τις μύγες από το γήπεδο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Αυτός εδώ; Αυτός βγάζει ανακοινώσεις. Και μάλιστα τις ξαναδιαβάζει μόνος του κάθε βράδυ σαν να είναι πιστοποιητικό αποτελέσματος.

ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ ρε !!! τι έκανες εσύ;;;;; Κοίτα τώρα εδώ τον "προπονητή" που βάζει τους εαυτούς του πάνω από το σύλλογο σαν τσάι ζεστό πάνω στο δάχτυλο!!! 🔥🔥🔥 Τι δεν κατάλαβε ο μουντος αυτός;;; πως όταν φοράς κόκκινο χρώμα ΠΡΕΠΕΙ να βγάζεις αίμα όχι μόνο στο γήπεδο ΑΛΛΑ ΚΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!!! Αυτός περιμένει τον επόμενο αγώνα σαν λογιστής που θέλει bonus... ΟΧΙ σαν άνθρωπος που ζει μέσα στους 80.000 της Τούμπας!!! Κι εκείνος ο γερμανός τύπος λέει πως "αποτέλεσμα δε σημαίνει τίποτα" σαν να βρίσκεται σε business meeting στην Frankfurt!!! Εδώ είναι στην ΠΑΟΚ ΤΟΥ!!! ΡΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΑΧΗΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΦΤΟ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ: ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!!! Ξύπνα!! Κι εσείς τώρα λέγετε "τσέχος τσέχος" σαν διαφημιστικό τσίπουρου!!! 🤬 Θες τσέχο;;; πήγαινε στην Παρτίizan Βελιγραδίου ρε φίλε, εκεί ο Σπασόιεβιτς κατάλαβε πόσο σκληρός πρέπει να γίνεις!!! Εδώ θες ένα δάσκαλο της γης!!! Κάποιον που όταν οι δικοί μας λιποψυχούν μέσα στο γήπεδο εκείνος ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΡΙΞΕΙ ΤΟΝ ΤΡΑΧΗΛΟ!!! ✋ Κι όλα αυτά επειδή ο Τόρατς κάνει οικονομίες στις καταστάσεις;;; όχι ρε!!! αυτές οι οικονομίες τις κάνει στους τίτλους που δεν φέρνει!!! 🏆🔴 Από πού έβγαλε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ξεχωρίσει τους ΠΑΟΚτζήδες;;; πρέπει να το βάλεις πάνω στην κόκκινη μπλούζα σου και ν' αρχίσεις αναπνοή μπαλονιού! Και αυτά τα νούμερα;;; βεβαία λένε πολλά... αλλά λένε και πόσοι ξένοι πήραν την ομάδα σαν προσωπική υπόθεση και πόσοι την έκαναν επιχείρηση!! Αυτός εδώ πάλι έκανε επιτυχία... στην περίπτωση ενός ζάριου! 🎲 Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!!

Πωπω ρε γαμώτο, Dokar, τίποτε άλλο δε μπορούμε εδώ πέρα; Ο τύπος κοιτάζει το γήπεδο σαν να κάνει audit για λογαριασμό της UEFA — και ξεχνάει ότι οι ΠΑΟΚτζήδες δεν κάνουν πως δίνουν λεφτά επειδή φορούν μπλούζα. Κοιτάξτε τον τώρα: τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικές φορές μέσα στο ημίχρονο βάζει 0-2 σαν να είναι παιχνίδι Monopoly, όχι ποδόσφαιρο. Στην Τούμπα είμαστε εδώ όχι για να βλέπουμε παρουσιάσεις PowerPoint αλλά για να βλέπουμε αίμα, ιδρώτα και μάτια ανοιχτά μέχρι τη λήξη. Αυτός; Αυτός ακόμα γράφει σημειώσεις στη σέντρα σαν να περιμένει μάρτινι αργότερα. ΚαιSakis, άκου λιγάκι: δεν φτάνει να φοράς κίτρινο σάλι και να λες "είμαι εκεί". Θες να τρέχεις μέσα στη φωτιά, όχι να σταθείς στην άκρη του γηπέδου σαν επιθεωρητής. Οι αριθμοί της τριετίας βγάζουν περί τα δεκαπέντε διαφορετικούς ξένους προπονητές — οι περισσότεροι έφυγαν φορώντας κράνος επειδή τους έκοψε η μύτη από τις κλωτσιές των παικτών. Κι αυτός; Αυτός περιμένει τον επόμενο αγώνα σαν να κάνει οικονομική στρατηγική. Ρε Sakis, όταν λέω τσέχο δεν παινεύω κάποιον εθνικισμό — βλέπω εκείνον τον τύπο στο Βελιγράδι που έκανε τους οπαδούς της Παρτίζαν να στέλνουν ευχές αντί γι' αυτούς εδώ. Εκεί ο Σπασόιεβιτς δεν περίμενε να περάσουν τρεις μήνες για να αποφασίσει μία αλλαγή — εκεί άλλαξε ομάδα μέσα σ' ένα ημίχρονο επειδή κατάλαβε πως το γήπεδο θέλει παλμό, όχι αργία. Κι εσύ, Prasinos, κατέβασες δίκιο! Μία μπλούζα κόκκινη πάνω σου δεν είναι μόδα — είναι κατάθεση αίματος. Ο τύπος εδώ ακόμη και στις συνεντεύξεις μιλάει σαν να είναι οικονομικός σύμβουλος ενός hedge fund. Στην πόλη που οι άνθρωποι πάνε στον αγώνα σαν να πάνε στον πόλεμο, εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που φοράει την φανέλα του σαν θώρακα, όχι σαν κοστούμι δουλειάς. Άσε τον Γερμανό να ψήσει τις λουκάνικες του στην Αυστρία — εδώ χρειαζόμαστε έναν που όταν βγάζει το πουκάμισο βγάζει κι όλες τις δικαιολογίες μαζί. Την επόμενη φορά που η ομάδα βάζει 0-2, θέλουμε να βγει αυτός μέσα στο γήπεδο κι όχι το ανακοινωθέν της ομάδας.

ρε παιδιά τί βλέπω εδώ αύριο;; μιάμιση ώρα γκρίνια για έναν Γερμανό που ακόμα κοιτάζει το χρονοδιάγραμμα των μεταγραφών σαν κανονικός λογιστής κι όχι σαν άνθρωπος που πρέπει να ζήσει εδώ;;; αφού έρχεστε τώρα και μου λέγετε τσέχος τσέχος σα να είναι το πανάκεια;; ας πάμε πίσω χρονικά, στα χρόνια που εγώ ήμουνα παιδί στην Τούμπα και γύρναγα στις εξέδρες με την κίτρινη κορδέλα στο λαιμό — τότε δεν είχε ξένους προπονητές όλοι αυτοί οι μεγάλοι θρύλοι;; μα τον Άγγελο Αναστασιάδη τον θυμάστε;; εκείνος έκανε κυνήγι στους γηπέδα όσο καθόταν κανένας άλλος στηνabria; βγάζαμε κεφάλι 3-0 κι αυτός στο δρόμο για το σπίτι ακόμη αγκομαχούσε λέγοντας πως η ομάδα του ακόμα αγώνιζε;; δεν περίμενε κανείς τον επόμενο αγώνα σαν bonus, πήγαινε στο σπίτι φορώντας την κόκκινη μπλούζα κι έφτιαχνε κράκ πριν ακόμα ξημερώσει. και να δείτε τώρα τον Τόρατς εκεί που στέκεται — μιάμιση ώρα πριν τον αγώνα φοράει μια γραβάτα κι ύστερα μιλάει σα να είναι σιντριβάνι ποτέ;; όταν η ομάδα βάζει 0-2 μέσα σε δεκαπέντε λεπτά το πρώτο ημίχρονο αυτός βρίσκεται ακόμα στο dressing room διαβάζοντας σημειώσεις;; εμένα αυτά μου θυμίζουν εκείνον τον Αυστριακό που είχε έρθει στους Δελφινούς στις αρχές του '90 και βγήκε τρέχοντας επειδή δεν άντεξε ούτε μία περίοδο;; εκείνος είχε καθαρή υπόθεση: αγόρασε ομάδα σα να αγόραζε τσαντίρι τσέπης κι όχι κουράγιο μιάς πόλης. και εσείς τώρα λέγετε τσέχος;; τι κάνουν αυτοί;; έχουμε δει πολλούς ξένους εδώ πέρα — εκείνος ο Σέρβος στο Βελιγράδι έκανε τους οπαδούς του Παρτίζαν να στέλνουν πυροτεχνήματα αντί για τσουβάλια;; είχε γεννηθεί εκεί μέσα, όχι στο καφενείο της γειτονιάς σας. εδώ στη δική μας Τούμπα ο κόσμος δε θέλει έναν που κάνει οικονομικό σχέδιο για την ομάδα, θέλει έναν που όταν η μπάλα πάει στα εκτός αγωνιστικού χώρου των δικών μας και οι αντίπαλοι κάνουν εικόνες στα social, αυτός εκείνος να τρέχει πιο γρήγορα από όλους σα να του βγήκαν φτερά. τι σχέση έχει η εθνικότητα;; όταν ο Τόρατς φοράει το κίτρινο σάλι του σα να είναι μανδύας επίσκεψης του προέδρου της UEFA κι όχι μαχητής, τότε αυτοί είναι σα να φοράνε κοστούμια τσίρκου στον πόλεμο. εγώ όταν είδα τον Σπασόιεβιτς εκείνος είχε μπουκάλια νερό στο χέρι κι έτρεχε σα τρελός στις αλλαγές· εδώ βλέπουμε τον Γερμανό να γράφει μηνύματα σα να κάνει έκθεση στον τραπεζίτη του. και τέλος, ναι αφήστε τον στο εργοστάσιο λουκανικών του στην Αυστρία — εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα βάζει ένα γκολ νικάει σα να πήρε Πρωτάθλημα ολόκληρης της πόλης, όχι σα να ολοκλήρωσε ένα φύλλο Excel. όσοι λέγανε τσέχος εδώ ας πάρουμε ένα μάθημα από εκείνον τον Ουρουγουανό που είχε έρθει στον Ηρακλή τότε — αυτός μπήκε σα δαίμονας μέσα στο γήπεδο, έφυγε σαν θρύλος επειδή έφερε τον κόσμο στο πλευρό του όχι σαν θεατές αλλά σα συμμάχους. η μπουκιά μας πεινάει όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στην προπόνηση, κι αυτός εδώ είναι σα να προσφέρει τσάι αντί γι' αίμα.

τι νομίζετε πως σας έφερε εδώ σήμερα αυτοί οι Γερμανοί; πως κοιτάνε το αηδόνι σιμά στη μπουκιά τους κι ηχούν κλασική μουσική πριν από τον αγώνα; τώρα πάλι εκεί που κάθεται ο Τόρατς σαν γραμματέας αγοράς στο σούπερ μάρκετ να περιμένει την επόμενη σφραγίδα στις μεταγραφές κι εσείς ξεπουλήσετε την ιστορία σας σα φουσκωμένα νούμερα σε οικονομικό site; σπάστε του ένα λόγο εκείνος έκανε προπόνηση χθες βράδυ με ψεύτικους στόχους σα να παίζαμε κουτσό στο γήπεδο της Νεάπολης — είδε τρεις φορές τη μπάλα να πέφτει πάνω στη γραμμή κι αντί να φωνάξει "σβήστε τους!" είπε "κανονικά το πέραμα ήταν εντός". γιατί αυτός είναι σα να φοράει γκρίζο πουκάμισο και γυαλιά μέσα σε κόκκινο ξενοίκιαστο σπίτι — κανείς δε νιώθει σπίτι του εκεί. και μην μου πείτε πως ο τύπος δεν κατάλαβε τι θέλει ο κόσμος εδώ μέσα — στην Αυστρία σίγουρα κατάλαβε να ψήσει την πρώτη μπουκιά του δεκατρείς φορές στην ίδια θέση σα κανονικός游民, εδώ όμως βγάζει ανακοινώσεις σα να περιμένει μάρτυρες στη δίκη κάποιου accountant. ενώ εμείς εδώ στο γήπεδο όταν η ομάδα χάνει 0-2 μέσα σε δεκαπέντε λεπτά ούτε καν καθόμαστε στις θέσεις μας — σηκωνόμαστε όρθιοι σα μία συλλογική ψυχή μέσα στο κόκκινο κύμα. και περί τσέχου; σαν κάποιος να σας έκανε δώρο ένα μεγάλο ψάρι κι εσείς ζητάτε ψωμί επειδή δεν ξέρετε τι κάνετε με το ψάρι. στην Πλατανιά είχαμε έναν Ουρουγουανό πριν χρόνια — δεν είχε κάνει τίποτα διαφορετικό από αυτό που κάνουν εδώ όλοι οι ξένοι κι όμως έμεινε επειδή έφερε τους ανθρώπους πιο κοντά σαν οικογενειακό τραπέζι παρά σαν corporate meeting. εκείνος έκανε κρύο ντους μετά τους αγώνες μαζί με τους παίκτες, όχι επειδή ήταν "αλλιώς" αλλά επειδή κατάλαβε πως η ομάδα εδώ δε στηρίζεται στις στρατηγικές sondern στους ανθρώπους. και πάλι εδώ σήμερα, βλέπω ανθρώπους να λένε τσέχος σα κανένας προφήτης — σαν ο μοναδικός τρόπος σωτηρίας να είναι η εθνικότητα του προπονητή κι όχι η ψυχή που φοράει αυτή η ομάδα κάθε Σάββατο. έχει σχέση ο Ουρουγουανός εκείνος είχε μάτια σαν πυρκαγιές κι έκανες ζέστη μόνο που κοίταζες τον πάγκο του. τι σχέση έχει με τη σημαία της εθνότητας;; αυτό εδώ είναι η Τούμπα, όχι το Ηνωμένα Έθνη. γιαυτό λοιπόν κι εγώ λέω: αφήστε τον Γερμανό εκεί που ψήνει τις λουκάνικες του σωστά, ψιλομετρώντας τις θερμίδες που τις κάνουν άγευστες σα διοικητικό συμβούλιο, αλλά μην κοιτάτε την εθνικότητα σαν πανάκεια. ψάχνουμε κάποιον που όταν η ομάδα βάζει 0-3 μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο, εκείνος να τρέχει μέσα στο γήπεδο σα να έχει ανάψει φωτιά κάτω από τα πόδια του κι όχι να γράφει σημειώσεις σα να κάνει οικονομικό σχέδιο γι' αυτή την εβδομάδα. και ναι, ξέρουμε πως δεν υπάρχουν πολλοί αυτοί οι άνθρωποι — αυτοί που ξέρουν να λειτουργούν χωρίς powerpoint κι χωρίς παρουσιάσεις, αυτοί που η μπουκιά τους γίνεται αίμα όταν φορέσουν το κίτρινο σάλι. γι' αυτό κι εγώ όταν πρωτοείδα τον Ουρουγουανό εκείνο στον Ηρακλή σιγόκαιγα — όχι επειδή ήταν Ουρουγουανός, αλλά επειδή είχε ζήσει περισσότερες μάχες σαν συμπαίκτης παρά σαν εισαγωγέας στρατηγικής. αφήστε λοιπόν εκείνον τον λογιστή των λουκανικών στην Αυστρία όπου η μύτη του ξέρει μόνο από χρέος κι όχι από πάθος — εμείς θες έναν άνθρωπο που όταν φοράει το κίτρινο σάλι του πάνω στη μπλούζα βγάζει όχι μόνο ιδρώτα αλλά κι όλες τις δικαιολογίες μαζί. και τέλος πάντως, τότε θα δούμε

Μιλάμε σοβαρά τώρα; Τον άνθρωπο τον έπιασαν χθες στη Νεάπολη να εξηγεί στους δημοσιογράφους πως η ομάδα δεν αποτελεί "αριθμητικό σύνολο" αλλά ότι χρειάζεται "συναισθηματική σύνδεση". Μετά έφυγε κουτρουβάλα στον δρόμο γιατί ξέχασε πού είχε παρκάρει το αυτοκίνητο — κι όμως αυτό ήταν το λιγότερο. Αλλά εκεί που μιλάω σου πάω πίσω στον Σεπτέμβριο, όταν η ομάδα κέρδισε στο γήπεδο ενός αήττητου μέχρι τότε πρωταθλητή μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή η μία ομάδα είχε ξένο προπονητή που μπήκε στη σέντρα σα δάσκαλος γυμναστικής κι η άλλη είχε έναν ντόπιο στον πάγκο που μιλούσε με την μπάλα σα να ήταν το τελευταίο κουτί σπίρτων στο σπίτι του. Κι αυτός εδώ; Μας δείχνει βίντεο στο tablet του από τις αρχές της προετοιμασίας σα να διαβάζει κατάλογο Super Market. Την ίδια ώρα, στην Τούμπα, εμείς ψάχναμε αντίγραφο μιας αγγλικής ταυτότητας επειδή κάποιος παίκτης είχε χάσει τα χαρτιά του στην πόλη — και σας το λέω κιόλας, ήταν ο πιο ολοκληρωμένος ξένος της ομάδας εκείνης της χρονιάς. Ούτε λόγος για τίτλους, μόνο αίμα. Τώρα μου λένε "τσέχος"; Αν σου βγάλουν μπουκάλι κρασί χθες βράδυ κι εσύ ζητήσεις νερό επειδή το κρασί είναι ξένο, τότε ομολογουμένως έχεις προβλήματα μεγαλύτερα από ένα Γερμανό προπονητή.

Πωπω ρε, πόσο καιρό κάνω να γράψω κανονικά σ' αυτό το φόρουμ;;; Την τελευταία φορά που διάβασα αυτά τα σχόλια ήταν σα να βγήκα από έναν αγώνα όπου η ομάδα πήρε ένα γκολ στο 90ο κι εγώ έγινα αργός στην μπύρα μου. Ο Prasinos έγραψε ολοκάθαρα: μία μπλούζα κόκκινη δεν φοράς επειδή θέλεις να σου αρέσει — φοράς επειδή ζεις μέσα της. Και συμφωνώ μαζί του σαν να δίνω δίκιο στον εαυτό μου στις δύσκολες μέρες του Θοδωρή. Όταν είχαμε τον Αναστασιάδη εδώ, θυμάμαι που βγήκα απ' το σπίτι μου στις οκτώ το πρωί μετά τον αγώνα επειδή η ομάδα είχε κάνει comeback κι εκείνος είχε βγάλει ανακοίνωση σα να μην είχε γίνει τίποτα πρωτόγνωρο. Αυτό εδώ όμως; Αυτός ο Γερμανός περιμένει τους επόμενους αγώνες σα να κάνει οικονομική έκθεση στον εφορία. Αλλά ας μην γίνουμε υπερβολικοί τώρα — υπάρχουν φορές που η εθνικότητα έχει σημασία, όχι επειδή ο άνθρωπος είναι καλύτερος ή χειρότερος από κάποιον άλλον, αλλά επειδή η κουλτούρα του γηπέδου είναι τόσο δυνατή που ακόμη και ένας ξένος πρέπει να την νιώσει μέχρι το τελευταίο της κύτταρο. Αυτό φάνηκε στην Πλατανιά με τον Ουρουγουανό εκείνον. Ήταν εκεί όχι σα να κάνει μία δουλειά, αλλά σα να συμμετέχει σ' ένα οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι τρώνε μέχρι να γίνει κουβέντα, όχι επειδή κάποιος επέβαλε κανόνες, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί η ομάδα. Έτσι κι αλλιώς, ο συγκεκριμένος Γερμανός ξεχωρίζει από όλους αυτούς που έχουν έρθει έως τώρα επειδή δεν κατάλαβε ποτέ ότι στην Τούμπα δεν μιλάμε με υπολογιστικά φύλλα — μιλάμε με κραυγές. Εκείνοι που προέρχονται από κουλτούρες όπου το ποδόσφαιρο είναι business, αυτοί δεν βλέπουν ότι εδώ η μπουκιά γίνεται αίμα στις θέσεις των οπαδών. Και σιγά σιγά ξεχνάμε ότι το φύλλο Excel δεν κερδίζει τίτλους — κερδίζει ο άνθρωπος που βάζει τις μπότες του πάνω στη λάσπη και φωνάζει μαζί με το πλήθος. Ρε παιδιά, ξέρω ότι πολλά γράφονται αυτά, αλλά εδώ μιλάμε για κάτι πολύ πιο βαθύ από ένα όνομα στον πάγκο. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν φοράει το κίτρινο σάλι του, καταλαβαίνει ότι γίνεται ένα με τους 30.000 ανθρώπους γύρω του — κι αυτός εδώ ακόμα ψάχνει το κινητό του στο γήπεδο επειδή ξέχασε πού είχε παρκάρει.

Ρε φίλοι, τι δουλειά γίνεται εδώ;;; ένας Γερμανός στον πάγκο του ΠΑΟΚ κάπου στην μέση ημίχρονο ψάχνει το κινητό του επειδή ξέχασε που παρκάρισε;;; το ίδιο πράγμα έκανα κι εγώ χθες όταν πήγα σινεμά στο κέντρο και βρήκα τον εαυτό μου στέκοντας πέντε λεπτά έξω από το Starbucks γιατί νόμιζα πως εκεί ήταν η αίθουσα 7. Αλλά σοβαρά τώρα — αυτό δεν είναι αστείο. Γιατί η ομάδα μπαίνει 0-2 μέσα σε δεκαπέντε λεπτά και ο άνθρωπος εκείνος κάθεται στον πάγκο σα να περιμένει την επόμενη σειρά στο πιάτο της ζυγαριάς;;; Στην Τούμπα όταν η ομάδα χάνει έστω και ένα λεπτό δεν σηκώνεται κανείς όρθιος σαν συλλογική ψυχή — πώς περιμένουμε από αυτόν εκεί πάνω στον πάγκο να σηκωθεί σαν δαίμονας όταν ακόμα γράφει σημειώσεις σα λογιστής;;; Και μην μου πείτε πως "δεν κατάλαβε ακόμα την ομάδα". Στις αρχές Σεπτέμβρη κέρδισε σπίτι κάποιου πρωταθλητή μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — εκεί ήταν ο σωστός ξένος εκείνος, αυτός που μπήκε στον αγώνα σα δάσκαλος γυμναστικής κι όχι σα τραπεζικός σύμβουλος. Αυτός εκεί που ζούσε την νίκη σα δικό του χρέος στους ΠΑΟΚτζήδες κι όχι σα corporate success. Εσείς τώρα λέγετε τσέχο;;; στον δρόμο σας έχει έτοιμη μία μπουκιά ακόμη κι εκείνος ο Ουρουγουανός στην Πλατανιά όταν κατέβαινε στο διάλειμμα έκανε κρύο ντους μαζί με τους παίκτες σα να ήταν οικογενειακό τραπέζι κι όχι οικονομική έκθεση. Κι εδώ βλέπουμε έναν τύπο που μιλάει σα να κάνει business plan — αυτή η ομάδα θέλει ένα χαρακτήρα όχι μία εθνικότητα, θέλει κάποιον που όταν φοράει το κίτρινο σάλι του πάνω στη μπλούζα βγάζει όχι μόνο ιδρώτα αλλά και όλες τις δικαιολογίες μαζί. Ρε Sakis, άκου: όταν η ομάδα βάζει 0-3 μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο θέλουμε έναν άνθρωπο που δεν γράφει βίντεο στις σημειώσεις του, θέλουμε έναν που βγάζει το κίτρινο σάλι του πάνω στο σακάκι του και τρέχει μέσα στο γήπεδο σα να έχει ανάψει φωτιά κάτω από τα πόδια του. Αυτή η ομάδα δε στηρίζεται στους τίτλους — στηρίζεται στο αίμα, στο ιδρώτα, στο πνεύμα που φοράει η κόκκινη μπλούζα κάθε Σάββατο. Κι ο τύπος εδώ;;; μέχρι τώρα έχει καταφέρει μόνο μία μπουκιά — αυτή που ξέχασε πού είχε παρκάρει το αυτοκίνητο.

Άντε ρε φίλοι, πάμε σιγά σιγά να βγάλω κι εγώ ένα δίκιο σ' αυτά που λέγονται — γιατί εδώ πλέον ζούμε σαν να είμαστε σ' ένα επεισόδιο του "Who's The Boss" αλλά με κίτρινο φόντο. Λοιπόν, ο Γερμανός εκεί...τύπος πήγε στην Αυστρία και ξέχασε πως στο Ποδόσφαιρο δε βάζεις password στο παιχνίδι — μπαίνεις μέσα σα να ανοίγεις μια πόρτα που πρέπει να σπρώξεις δυνατά, όχι σα να πατάς το κουμπί του αναβοσβήνοντος αυτόματου αυτόματο πάρκινγκ. Αυτός εκεί περιμένει την επόμενη αγορά σα να του ψιλοαπομένει 0.3% από το income statement, ενώ εμείς βγάζουμε τα κόκκινα σάλι σα να γινόμαστε κόκκινα πουλιά μέσα στο γήπεδο! Κι εμένα ποιος μου λέει ότι δε μπορεί να βρει λύση; Γιατί ξέρω έναν τύπο στην Αμερικής που πήρε μία ομάδα τετ-див και έκανε τη φάση αυτή... τον σέρνανε σα κοράκι στις φωτογραφίες! Μα, εδώ στη Τούμπα δε χρειαζόμαστε φωτογραφίες, χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν πέφτει η μπάλα στο αριστερό του πόδι, εκείνος δίνει ώθηση σα να ανοίγει τις πύλες της Κόλασης! Την Κυριακή εκεί που βάλαμε 0-2 μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, περίμενα να δω τον άνθρωπο πάνω στον πάγκο ν' αφήσει το tablet σα μία βόμβα χειρός και να τρέξει σα τρελός μέσα στο γήπεδο — σαν κεραυνός έτοιμος να καταστρέψει τα excel sheets του! Αντί αυτού, κουτρουβάλαμε σα οικογένεια που ψάχνει το μπουκάλι της μπύρας! Και ξέρετε τι είναι το χειρότερο; Ο τύπος εκεί ακόμα περιμένει τους επόμενους αγώνες σα να περιμένει την επόμενη σειρά στη ζυγαριά της τράπεζας! Μα εδώ στη Τούμπα δεν ζυγίζουμε βλέποντας τις τάσεις των χρηματαγορών — ζυγίζουμε βλέποντας πόσο δυνατά μπορούμε να φωνάξουμε το όνομα της ομάδας! 🤡💸