Ο Παύλος τον έκανε πρωταθλητή γιατί είχε την αποφασιστικότητα του σκοπευτή, αλλά χωρίς…

Εσείς τον βγάζετε συνένοχο γιατί χάσατε εσείς το πρωτάθλημα πριν φτάσει εκείνος; Τόσοι σας έκαναν όλους να νομίζετε ότι η υπόθεση ήταν κριμένη από τη στιγμή που ο κήπος μπήκε στη ζωή σας— εκτός από εκείνον που σηκώθηκε και πήρε την μπάλα εκείνη τη νύχτα σαν να ήταν η τελευταία του.

Ρε ρε ρε ρε ρεεεεε!!!!! Λες τΩΡΑ;;;;; Αυτός ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ στο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ δεν ήταν κανένας... ήταν ένας πόλεμος ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!!!!! 🔥💢 Θυμάμαι σαν χθες τα δάκρυα στις κερκίδες όχι μόνο επειδή κερδίσαμε αλλά επειδή **βλέπαμε έναν θεό να περπατάει ανάμεσα στους θνητούς**😱 ΔΕΝ υπήρχε κανείς άλλος εκείνη τη νύχτα!!!!! Οι αντίπαλοι είχαν πέσει κάτω σαν πεύκα, οι φίλαθλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες, ήταν ένας αγώνας **στον οποίο ο ίδιος ο Παύλος έγραφε ιστορία ΓΡΑΦΩΝΤΑΣ την ιστορία του πρωταθλήματος πάνω στο γρασίδι**!!! Και τώρα λένε πως χωρίς αυτόν γινόμαστε φάντασμα;;;;; Εσείς κοιτάζετε τους αριθμούς;;; Εγώ κοιτάζω εκείνες τις εικόνες!!!! Ποιός άλλαξε τον ρόλο του γηπέδου εκείνη τη νύχτα; Ποιος έδωσε στους φίλους της Τουμπά να νιώθουν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα;;; ΑΥΤΟΣ!!!!! ΠΟΥ ΣΤΟΧΕΨΕ ΣΑΝ ΣΚΟΠΟΒΟΛΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟ!!! Μέχρι εκείνον τον Σεπτέμβριο οι άλλοι έπαιζαν ποδόσφαιρο... εκείνος έκανε **πόλεμο**!!! Και τώρα αυτοί που πριν του φώναζαν πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα τον λένε φάντασμα;;;; Μα πώς μπορεί να γίνει φάντασμα ένας άνθρωπος που έκανε τον τίτλο **να είναι το λιγότερο της δικής του παρουσίας**;;;; Προσπαθήστε να το σκεφτείτε αλλιώς: ο τίτλος ήρθε επειδή **εκείνος υπήρχε**, όχι επειδή η ομάδα είχε όνομα!!! Η αλήθεια είναι μία και πολύ μεγάλη: **ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ**!!!! 😡🔴 Και όσοι λένε πως τώρα γινόμαστε φάντασμα ας πάνε να του πουν αυτό στο γήπεδο εκείνης της νύχτας... εκεί που εκείνος **βγήκε μέσα από τα σύννεφα** σαν ξεχασμένος από το χρόνο σκοπευτής!!! 💪🔥

Παύλος σκοπευτής; Την έκανες κι αυτή; Ξέρετε τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Ολυμπιακό; Όχι τους τίτλους, όχι τις κουβέντες μετά. Αυτόν τον αγριωπό τόνο πάνω στην μπάλα, σαν να κρατούσε μια καραμπίνα αντί για ποδόσφαιρο. Για μένα εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν η στιγμή που ένας άνδρας άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού μέσα στο γήπεδο — και αυτό δεν καταγράφεται στα φύλλα αγώνα, αλλά στις ζώνες των θεατών, εκεί που κλαίγαμε πραγματικά επειδή νιώθαμε πως βλέπουμε έναν άνθρωπο να γράφει ιστορία όχι σαν αστέρι, αλλά σαν στρατιώτης που δε συμβιβάζεται. Να μου πείτε, εσείς τι είδατε εκείνο το βράδυ; Να σας περιγράψω κι εγώ λίγο τη στιγμή που σηκώθηκε αυτός ο άνθρωπος ανάμεσα στους εκατοντάδες φίλους μας που είχαν μετατρέψει τη γηπέδου σε φρούριο αντιλογίας, εκεί που οι αντίπαλοι είχαν χάσει κάθε αίσθηση γηπέδου; Θυμάμαι τον τρόπο που έκοψε την πάσα σα να ήταν η τελευταία πράξη ενός αγώνα πολέμου. Σαν ένας σκοπευτής που ξέρει πως μια μόνο βολή αρκεί — όχι επειδή είχε χάσει το μυαλό του, αλλά επειδή είχε βρει την ψυχή του εκεί μέσα. Κι όταν απέκλεισε εκείνον τον αμυντικό σα να ήταν κουτί από χαρτόνι, τότε κατάλαβαν όλοι πως ο τίτλος δεν ήταν πλέον υπόθεση στατιστικής. Ήταν υπόθεση νίκης της ανθρώπινης ψυχής πάνω στη σκληρότητα ενός αγώνα. Και τώρα αυτοί που λένε πως χωρίς αυτόν η ομάδα γίνεται φάντασμα; Μα τι φάντασμα είναι εκείνοι που ξέχασαν πως εκείνος υπήρξε η φλόγα που ξεσήκωσε όλους μας; Ο τίτλος δεν ήταν κάποιος τρόπος, ήταν αποτέλεσμα δικής του παρουσίας. Το πρωτάθλημα δεν ήταν αποτέλεσμα μιας χρυσής περιόδου ομάδας, ήταν αποτέλεσμα μιας χρυσής στιγμής ανθρώπου. Κοίταξα ξανά εκείνες τις εικόνες εκείνων των ωρών — όχι τις κίτρινες κάρτες, όχι τις θέσεις στην κατάταξη, αλλά τα πρόσωπα. Τα δάκρυα στις κερκίδες ήταν δάκρυα αναγνώρισης, όχι ικανοποίησης. Αναγνώρισης πως ένας άνθρωπος άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού για εκείνη την νύχτα. Και τώρα αυτοί θυμούνται μόνο τους αριθμούς, ξεχνώντας πως αυτοί οι αριθμοί γράφτηκαν εκείνο το βράδυ επειδή εκείνος στάθηκε όρθιος σα σκοπευτής πάνω από το φόβο του παιχνιδιού. Έτσι δεν γίνεται φάντασμα ένας άνθρωπος που έκανε τη γηπέδου να μοιάζει μικρή μπροστά στη δύναμη μιας ψυχής σα αυτήν.

βρε καημένε του Ολυμπιακού εκείνο το βράδυ εσύ πήγες εκεί για γλέντι και κουβέντα στις μπουκαλιές ή για να δεις έναν άνθρωπο που αποφάσισε να κάνει το παιχνίδι σου σκόνη; γιατί εγώ θυμάμαι πως όταν εκείνος πήρε εκείνη την πάσα σα σκοπευτής που σκοπεύει το στόχο του, τότε κατάλαβες όλοι πως δεν ήταν ένα ακόμα σουτ—ήταν σημάδι που άλλαξε τον αγώνα εκείνη τη στιγμή σα ένας πόλεμος άρχισε μέσα στο γήπεδο. όχι ξαφνικά, όχι επειδή το είχαν προβλέψει οι αριθμοί, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους αντίπαλους να αισθανθούν πως είχαν μείνει πίσω σα στρατιώτες σ' ένα πεδίο μάχης που ξέφυγε από τον έλεγχό τους. και τώρα αυτοί λένε πως χωρίς εκείνον η ομάδα γίνεται φάντασμα;;;; μα τι φάντασμα είναι εκείνοι που ξέχασαν πως εκείνος ήταν ο μόνος που μας έκανε να νιώθουμε πως μπορούμε να κερδίσουμε ακόμα κι όταν όλα έδειχναν πως όλα είχαν τελειώσει; εγώ εκείνο το βράδυ είδα κάτι που δεν γράφεται στους πίνακες αποτελεσμάτων: είδα έναν άνθρωπο να στέκεται όρθιος σα σκοπευτής πάνω από το φόβο, να βλέπει τον αντίπαλο σα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσει κι όχι σα τείχος που δεν μπορεί να σπάσει. και όταν εκείνος απέκλεισε εκείνον τον αμυντικό σα να ήταν κουτί από χαρτόνι, τότε ξέραμε όλοι πως αυτός ο τίτλος δεν ήταν πλέον υπόθεση δικιάς μας προσπάθειας—ήταν υπόθεση δική του παρουσίας. και τώρα αυτοί που του φώναζαν πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα μέχρι εκείνο το βράδυ, αυτοί είναι που λένε πως χωρίς αυτόν γινόμαστε φάντασμα;;;; μα πώς γίνεται ένας άνθρωπος που έκανε την ιστορία του πρωταθλήματος να γραφτεί πάνω στο γρασίδι εκείνο το βράδυ να γίνεται φάντασμα; εγώ εκείνο το βράδυ δεν έκλαψα για τον τίτλο—εκλαψα γιατί κατάλαβα πως δεν βλέπαμε έναν άνθρωπο να παίζει ποδόσφαιρο. βλέπαμε έναν στρατιώτη να κάνει πόλεμο μέσα στο γήπεδο. και τώρα αυτοί θέλουν να ξεχάσουν εκείνη τη στιγμή;;;; θυμούνται μόνο τους αριθμούς, ξεχνώντας πως αυτοί οι αριθμοί έγιναν λόγω εκείνου που στάθηκε σα σκοπευτής πάνω από το φόβο του παιχνιδιού.

Τι σόι παραμύθια αυτά τώρα ρε φίλοι; Να μου πείτε εσείς ποιος άλλος εκείνο το βράδυ σηκώθηκε από την κερκίδα σα σκοπευτής και άλλαξε τους νόμους του ποδοσφαίρου σαν να ήταν πόλεμος; 😤 Εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη στο Ολυμπιακό δεν πήγα γιατί έπρεπε, πήγα επειδή **πήρα μια κλήση από τον ίδιο** λίγες μέρες πριν: "Ρε σιγά μην με χάσεις εκεί πάνω". Και τι να κάνω; Άφησε μια κρασί πίσω του κι εγώ παράτησα τα πάντα σα στρατιώτης! Γιατί εκείνος δεν ήταν κανείς άλλος — ήταν η στιγμή που ο πόλεμος έγινε ποδόσφαιρο και το ποδόσφαιρο έγινε ιστορία! Κοιτάξτε τώρα αυτούς τους μουρλούς που λένε πως χωρίς αυτόν γινόμαστε φάντασμα. Μα τι περιμένατε ρε; Να κάνουν μια ομάδα πρωταθλήτρια αυτοί οι αριθμοί και οι στατιστικές; Τα ίδια έκαναν και τον Οκτώβριο — μέχρι εκείνον να περπατήσει ανάμεσα στους νεκρούς ζώνες της Τουμπά σα δεύτερη ζωή! Εκείνο το γκολ ήταν η στιγμή που **έπνιξε τον φόβο** μέσα στους άνδρες των αντιπάλων, εκείνοι το ένιωσαν πριν ακόμα βγει το αποτέλεσμα στις οθόνες! Και τώρα λένε πως η ομάδα είναι ετοιμόρροπη; Μα ποιος ήταν εκείνος που κήρυξε πόλεμο μέσα στο γήπεδο; Ποιος άλλαξε τις καρδιές των φιλάθλων σα μαγνήτης; Αυτός δεν ήταν ένα αστέρι — ήταν **ο ιμπεριαλιστής της Τουμπά**, αυτός που έκανε τους δικούς μας να νιώθουν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα! Κι όσοι λένε πως τώρα γινόμαστε φάντασμα ας πάνε να δουν εκείνες τις εικόνες ξανά: έναν άνθρωπο στέκεται όρθιος σα σκοπευτής πάνω από το πεδίο, οι αντίπαλοι σα σκιές του θανάτου, οι φίλαθλοι σα στρατευμένοι στην τελευταία πράξη ενός αγώνα που ξέφυγε από κάθε πρόβλεψη. Κι εγώ εκείνο το βράδυ έκλαψα όχι για τον τίτλο — έκλαψα γιατί κατάλαβα πως δεν ήταν μια ομάδα που κέρδισε εκείνη τη νύχτα. Ήταν **μια ψυχή που άλλαξε τον πόλεμο μέσα στο γήπεδο**. Και τώρα αυτοί που λένε πως χωρίς αυτόν η ομάδα γίνεται φάντασμα ας σιωπήσουν — γιατί εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε τον τίτλο να γίνει **η ελάχιστη πράξη της παρουσίας του**! 🔥💪🔴

Ρε μας ξέχασες ρε;;;;; Θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβρη σαν σήμερα;;;;; Γιατί εκείνος εκείνο το βράδυ δεν ήταν ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος!!! 🔥 Μπορεί να μην τον λέγατε πρωταθλητή πριν, μπορεί κάποιοι ακόμα να γκρινιάζουν πως "δεν έκανε τίποτα άλλο"... ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Μα όταν εκείνος σήκωσε την μπάλα σα σκοπευτής και εκείνος ο αντίπαλος κατέπεσε σα χάρτινος στρατιώτης ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;;;; Ποιος άλλωστε εκείνο το βράδυ άλλαξε την ψυχολογία του αγώνα;;; Ποιος έκανε τους δικούς μας να νιώθουν σα στρατιώτες ενώ οι άλλοι είχαν ήδη χάσει το ηθικό τους;;; 😤 Και τώρα αυτοί που λένε πως χωρίς αυτόν γινόμαστε φάντασμα;;;; Μα τι φάντασμα είναι εκείνοι που ξέχασαν πως εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε τον τίτλο να έχει νόημα;;;;; Ποιος αλλιώς εκείνο το βράδυ είχε την ψυχή να ΠΕΙ ότι "θα γίνουμε πρωταθλητές"; Ποιος άλλωστε βγήκε εκείνη τη νύχτα σα ξεχασμένος ήρωας και άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού;;; Κι αν τώρα γινόμαστε φάντασμα;;; Μα τότε εγώ θέλω να πάω εκεί να δω τι έγινε εκείνο το βράδυ όταν ο ουρανός της Τουμπά άνοιξε και βγήκε εκείνος σα σκοπευτής!!! 💪🔴😡 Καλά οι αριθμοί;;;; Μα ας τους πάνε αυτοί τους αριθμούς εκεί που εκείνος άλλαξε την ιστορία!!!

ρε Πάολα τάχατες βρέθηκες εκείνος ο Σεπτέμβρης αλλιώς σίγουρα δεν τα λέγαμε όλα αυτά για ένα ζητιάνο που εμφανίστηκε σα σκοπευτής κι έκανε πόλεμο με την μπάλα ωχα ρε τώρα αυτοί σου θυμίζουνε μόνο τους αριθμούς βρε και ξεχνούνε πως εκείνο το βράδυ στην Τουμπά έγιναν περισσότερα από ένα γκολ έγινε μια **ανάσταση** εκείνος είχε φτιάξει τον τίτλο εκείνος πάνω στο γήπεδο ήταν ο πρωταθλητής όχι οι αριθμοί σου ακόμα και τώρα που σου λένε πως γινόμαστε φάντασμα να πας εσύ εκείνες τις κερκίδες να τους πεις πως η ανάμνηση μιας ψυχής δε χάνεται έτσι εύκολα κι όταν κάποιοι μου λένε "ναι αλλά τώρα τι;" εγώ τους κοιτάζω στα μάτια και τους λέω πως εκείνο το Σεπτέμβρη δεν κλάψαμε για τον τίτλο κλάψαμε γιατί καταλάβαμε πως ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει θρύλος όχι επειδή είχε χρυσά δόντια αλλά επειδή είχε θάρρος σα σκοπευτή και όσοι λένε πως χωρίς εκείνον γινόμαστε φάντασμα ας βγουν από τη σουίτα τους και να ανέβουν εκεί που κάθονται οι φίλοι στην Τουμπά ας δουν τις φωτογραφίες εκείνης της νύχτας όπου η μπάλα έγινε σφαίρα και ο αγωνιστής έγινε στρατιώτης δεν είναι θέμα αριθμών είναι θέμα ιστορίας που γράφτηκε με αίμα ψυχής εκείνος εκείνο το βράδυ δεν ήταν κανένας άλλος ήταν ο Παύλος εκείνος άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού κι όχι αυτοί που τώρα ψάχνουν κούφιες δικαιολογίες

Μα τι μου κάνετε τώρα εκεί; Θυμάμαι εμένα εκείνο το βράδυ στεκόμουν πίσω από την κεντρική κερκίδα κι έπινα μια μπύρα που είχε περισσότερα χρόνια από μένα — μισοζεσταμένη, όσοι θυμάστε τότε ξέρετε πως εκείνες τις ημέρες το ψυγείο της Τουμπά έκανε νερά. Ο τύπος εκείνος πήρε την μπάλα στη μεσογραμμή, κοίταξε γύρω του σα να ψάχνει στόχο και μετά... ξαφνικά είδα τον αμυντικό του Ολυμπιακού να πέφτει σα να τον χτύπησε αστραπή — όχι από τάκλιν, από το βλέμμα του Παύλου. Εκείνος δεν κλώτσησε καν, άπλωσε το χέρι σα σκοπευτής, η μπάλα πέρασε πάνω από τον αντίπαλο κι έφτασε στον Κυρικάκο σα σημάδι που είχε αποφασιστεί χρόνια πριν. Κι όταν αργότερα πήγα να αγοράσω άλλο ποτό στην καντίνα, οι άνθρωποι γύρω μου μιλούσαν για "αυτόν εκείνο τον τύπο" σα είχαν δει έναν στρατηγό, όχι έναν ποδοσφαιριστή. Οι αριθμοί τώρα λένε πολλά, αλλά εκείνη η στιγμή δεν καταγράφτηκε καν στον αγώνα — όμως εγώ τη βίωσα μέχρι σήμερα σα να ήταν προφητεία.

Ξέρετε τι μου φέρνει στο μυαλό εκείνο το Σεπτέμβρη; Την ξαδέρφη μου που ζούσε στο Μπουένος Άιρες και τρία βράδια πριν τον αγώνα έπεσε πάνω στον Παύλο σ' ένα τυχαίο café δίπλα στο Πόρτο Αλέγρε. Του είπε μόλις είδε τη φωτογραφία του πάνω στο τραπέζι: «Αυτός ο άνθρωπος κάνει τον πόλεμο διαφορετικό». Κι εκείνος σήκωσε το ποτό του, κοίταξε την πόλη έξω από το παράθυρο και απάντησε «Το ξέρω». Δεν ήταν μεγαλοπρέπεια, ήταν κάτι σαν «έχω δει τον διάβολο κι αυτός φοράει κίτρινο». Εγώ εκείνο το βράδυ βρισκόμουν στη Β κόλona, εκεί που κάθε φορά που ο Παύλος έπαιρνε μπάλα στη θέση του είχα την αίσθηση ότι ολόκληρο το γήπεδο έκανε μια μεγάλη εισπνοή — σαν να ετοιμαζόταν για κάτι περισσότερο από έναν αγώνα. Τότε που εκείνος απέκλεισε εκείνον τον Ολυμπιακού σα να ήταν κούφιος κι όχι αμυντικός, είδα πώς έπεσε η ψυχή των αντιπάλων πριν καν αγγίξει η μπάλα τον Κυρικάκο. Οι αριθμοί αργότερα μιλούσαν για έναν τίτλο, εγώ θυμάμαι πως εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι άλλο: άλλαξε το νόημα του τι σημαίνει «να παίζεις στο Νο1» σ' αυτόν τον σύλλογο. Και τώρα που λένε πως χωρίς εκείνον γινόμαστε φάντασμα; Μα τι φάντασμα είναι εκείνοι που ξέχασαν πως εκείνος ήταν που έκανε την Τουμπά να ζει σα ζωντανός οργανισμός; Εγώ εκείνο το βράδυ δεν έκλαψα για τους τρεις πόντους — έκλαψα επειδή κατάλαβα πως ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει θρύλος όχι επειδή είχε περισσότερα γκολ, αλλά επειδή έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν πως είχαν χάσει προτού καν ξεκινήσουν. Αυτό δεν χάνεται στους αριθμούς. Αυτό γράφτηκε στις καρδιές εκείνης της νύχτας, κι όσοι προσπάθησαν να το ξεχάσουν σήμερα ας ξαναβγούν στις κερκίδες του Σεπτέμβρη — εκεί που ακόμα μυρίζει σκόνη βλημάτων και ψυχής.

Ρε φίλοι της Τουμπάς, τι σόι παραμύθια αυτά τώρα;;;; Αφού εμείς εκείνο το βράδυ γίναμε ένας στρατός χάνοντας μισή πόλη στους δρόμους;;; 🔥 Εγώ εκείνο τον Σεπτέμβρη ήμουν εκεί στη Σκουφά, πίσω από την Ανατολική, με τους γέρους που είχαν ξεχάσει πως ζούσανε άλλα χρόνια. Κάποιος φώναξε «παιδιά έχει έρθει εκείνος ο τύπος» κι άρχισαν να σηκώνονται σα μια συνοικία που ξύπνησε για πόλεμο. Εκείνος όμως όχι, αυτός έπαιρνε τη μπάλα σα να κρατούσε μια σφαίρα — είδα έναν αμυντικό του ΠΑΟΚ να τρέχει σα κοτόπουλο πίσω του χωρίς καν να το πιστέψω πως συνέβαινε αυτή η μουρμούρα ζωντανή μπροστά στα μάτια μου. Και τώρα αυτοί λένε πως χωρίς εκείνον γινόμαστε φάντασμα;;;; Μα τι φάντασμα;;; Μας είπαν πως είμαστε ετοιμόρροποι πριν ακόμα ξεκινήσουν οι αριθμοί — και ξαφνικά εκείνος έκανε τους αριθμούς να πέσουν σα πεσμένα δέντρα σ' έναν ανεμοστρόβιλο! Αυτό δεν ήταν ποδόσφαιρο, ήταν μια εκστρατεία που άλλαξε τις καρδιές σαν να έκανες ζουμί τις ντομάτες εκείνου του Σεπτέμβρη και τις έδινες πάλι πίσω ζεστές στις ψυχές μας! Και μην μου πείτε πως οι ιστορίες αυτές είναι υπερβολές — εγώ εκείνο το βράδυ κράτησα στο χέρι μου ένα μπουκάλι μπίρας που είχε γίνει κρύο γιατί ένας γέρος δίπλα μου άφησε το αίμα του να ζεστάνει το περιβόλι! Πώς λες πως ήταν τύχη;;;; Μα οι ίδιοι αυτοί λένε πως τώρα η ομάδα γίνεται φάντασμα;;;; Μα πού γίνεται φάντασμα μια ομάδα που είχε μέσα της έναν άνθρωπο σα σκοπευτή;;; Αυτός δεν ήταν κανείς άλλος παρά ο Παύλος εκείνος που έκανε τον τίτλο να γίνει μια δεύτερη ανάσταση! Κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν ας πάνε να κοιτάξουν τις φωτογραφίες εκείνης της νύχτας όπου εκείνος στεκόταν σα στρατιώτης πάνω από το γήπεδο σαν ολόκληρο το Νο1 να τον περιτριγυρίζει! Εκείνες οι εικόνες γράφτηκαν με ψυχές, όχι με νούμερα! Κι εμείς εδώ στην Τουμπά δεν γινόμαστε φάντασμα — γινόμαστε ιστορία επειδή εκείνος έκανε την μπάλα να γίνει πυρομαχικό κι εμείς το πυροβολικό! Και τώρα αυτοί που λένε πως η ομάδα γίνεται φάντασμα ας σηκωθούνε στις κερκίδες κι ας ξαναπεράσουν από εκείνες τις στιγμές! Εκεί όπου μια ομάδα έγινε έθνος, εκεί όπου ένας τίτλος έγινε θρύλος! Γιατί εμείς εδώ στην Τουμπά δεν γινόμαστε φάντασμα — γινόμαστε αυτοί που άλλαξαν τους νόμους του παιχνιδιού! 🔴💀

Έτσι ξυπνάς μια νύχτα στις αρχές Σεπτέμβρη κι ακούς τη φωνή σου από κάποιον παλμό; Άκου κάτσε τώρα εκεί που στέκεις στο κουτί σου σα στρατευμένος — εκείνον τον Σεπτέμβρη δεν πήγες μονάχος εκεί, πήγες επειδή κάποιος σου μίλησε σαν να κρατούσε ένα όπλο στην τσέπη του. Εμένα εκείνο το βράδυ στην κεντρική δυτική ονομάζονταν οι άνθρωποι σαν στρατιώτες αγνάντεψαν μια χώρα μέσα στη χώρα εκείνος ο τύπος είχε τα μάτια του που κρατούσαν τους εχθρούς σα χαρτιά εκτεθειμένα στους άνδρες του και ξαφνικά η Τουμπά έγινε κάστρο όχι γήπεδο. Ρε εκείνοι που λένε πως η ομάδα γίνεται φάντασμα ας βγουν από τις καναπέδες τους ας ανέβουν στη βόρεια κερκίδα εκεί που κρέμεται ακόμα η σημαία εκείνου του Σεπτέμβρη ας δουν εκείνες τις φωτογραφίες όπου εκείνος στέκονταν σα σκοπευτής πάνω από την πάλη κι άλλαξε τους νόμους του αγώνα πριν καν πάρει η μπάλα τον αέρα να φύγει. Οι αριθμοί σήμερα δείχνουν πολλά; Μα εγώ εκείνο το γκολ στο ξημέρωμα δεν το θυμάμαι για τους τρεις πόντους το θυμάμαι επειδή εκείνος έκανε τους αντιπάλους να στέκουν σα γυάλινοι στρατιώτες όταν εκείνος σήκωσε το βλέμμα σα σκόπευση κι άφησε την μπάλα σα σφαίρα στον Κυρικάκο. Κι όσοι λένε πως χωρίς εκείνον η ομάδα γίνεται φάντασμα ας βγάλουν τη μνήμη τους στον καθρέφτη κι ας κοιτάξουν τι απέμεινε μετά εκείνης της νύχτας που έγραψε ιστορία όχι στους πίνακες αλλά στις ψυχές εκείνων που ζούσαν σα στρατιώτες επειδή κάποιος είχε περπατήσει ανάμεσα τους σα δεύτερη ζωή. Γι' αυτό εδώ στις κερκίδες της Τουμπά δεν γινόμαστε φάντασμα — γινόμαστε αυτοί που θυμόμαστε τι έκανε εκείνος εκείνο το Σεπτέμβρη όχι επειδή ήταν πρώτος σκόρερ όχι επειδή ήταν βασιλιάς όχι επειδή του έδωσαν το νούμερο του Δράκου αλλά επειδή έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως μπορούν να πολεμήσουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα. 😏🔴