Στα σύνορα της αγοράς… ποιος έχει το βάγιο για την επίθεση που χρειαζόμαστε

Σίγουρα κι εμείς ξέραμε πως κάποια στιγμή η μπουκίτσα του Περάματος θα γινόταν ο χάρτης της Μέδουσας για τις μεταγραφές μας… Απλά τώρα αναρωτιέμαι: αυτόν τον αργεντίνο, τον έχουν δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά στο γήπεδο όπου κάνουν δυο σέντρα την ώρα ή είναι η τελευταία φαντασία κάποιου ξεπουλημένου μεταγραφικού; Και ας μου πει κανείς — τίποτε δεν φτάνει πέρα από τις μύτες των ποδιών μας πια;

Ρε παιδιά, τι λέτε τώρα;; αυτή η επίθεση μας στέλνει στο ψυγείο σαν τις μπίρες στην κηδεία του προγόνου μου 😱; Αφού δώσαμε εκατομμύρια στον άνθρωπο για τ' αριστερό πόδι του Φινλανδού ενώ έκοβε τους αστραγάλους του στους αγώνες πρωταθλήματος ασάλευτων (!), λες τώρα να ψάχνουμε για έναν που σου σουτάρει μέσα από το κινητό τηλέφωνο;; Μας βγήκανε όλα δικά τους τα χάλια 😤 Θυμάστε τον τύπο στον Περάμα που είχε ξεπουλήσει τη γη της μάνας του για ένα σκόρ;; Σκύλευε κάθε αντίπαλο σαν λύκος και στους αγώνες έδινε ψυχή — εκεί πλέον χρειαζόμαστε έναν αυτόματο πύργο θανάτου 🔥💪Όχι βεβαίως έναν "αρχιτέκτονα" που ξέρει να στήνει τάξεις αριστερά ενώ η μπάλα πάει δεκατρία χιλιόμετρα πίσω. Αυτό που ψάχνουμε είναι ένας PUTA ΟΡΜΗΣΤΗΣ που όταν βλέπει τη μπάλα στο κέντρο, μπαίνει σαν τζανκ τούμπο μέσα στη περιοχή και ξεφορτώνεται σαν βόμβα που εκρήγνυται!!! Καλείστε όλοι οι ιεροκήρυκες των δικών σας ομάδων να αφήσουν τον αργεντίνο στον πάγκο να τρώει σουβλάκι... Εμείς θέλουμε ΤΟΝ ΠΕΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ!

Δεν τον έφαγε αυτό το τζιβαλαδίκι ούτε ο Παλαιάρχης στην εποχή του καταστροφού σκαφίτσας. Απ’ όσο βλέπω, λένε πως ο τύπος είναι 27 χρονών — όχι βραδιάζοντας σαν γέρος πρεσβύτερος στην Αργεντινή, αλλά ούτε και εικοσιπεντάρης σαχλός. Έχει μπει τελευταία φορά βασικός στο MLS περίπου πέντε χρόνια πριν, όταν ακόμη του έδιναν μία ευκαιρία σαν "σουβλίτσα στη φωτιά". Μετά πήγε στην Ασία για τρεις μήνες δουλειάς, έγινε ξανά δώρο στους τροχούς μιας ομάδας δεύτερης κατηγορίας στις ΗΠΑ κι από κει… σχεδόν κανείς δεν τον κουνήσει. Παιχνίδια μέχρι σήμερα: γύρω στα εκατό στα πρωταθλήματα υψηλής κατηγορίας (για την εποχής του), δεκαπέντε τέρματα συνολικά. Στην κορύφωση του βεληνεκούς του είχε μία σεζόν με δεκαπέντε συμμετοχές και τρία γκολ στη Σέριε B — κι εκεί δεν πέρασε ποτέ τους δύο μήνες σ’ έναν χρόνο. Το ωραίο είναι πως βγάζουν ιστορίες πως στον Πανάθραικο του Αβέλλα κάνει γκολ σαν στα βιντεοπαιχνίδια του PlayStation που παίζει ο γιος μου — εκεί βέβαια ήταν πρωταθλητής δεύτερης κατηγορίας στην Παραγουάη, όπου η άμυνα στέκεται σαν σκοινί στη βροχή. Στην Αργεντινή προηγήθηκε μία σφιχτή μέση κατηγορία, όχι το ζουζούνι που ψάχνουμε. Και τώρα κάποιοι λένε πως επειδή πέτυχε τρία γκολ την τελευταία σεζόν του Αμερικανικού πρωταθλήματος —που ήταν σχήμα αριθμού φαντασίας— ήρθε η μεγάλη λύση για την κορυφαία ομάδα της χώρας μας; Ακόμη κι αν πεις πως έχει το χαρακτήρα του Περάματος —αντί ετούτος ο τύπος φεύγει πρώτος όταν τελειώνει η προπόνηση—, στην επίθεση που χρειαζόμαστε πρέπει να βρούμε κάποιον που δεν περιμένει την τέλεια πλάτη για να πυροβολήσει. Αυτός ο άνθρωπος εκεί πέρα αγωνίζεται σαν να τον κυνηγά η κρίση νερό: σουτάρει από anywhere, συχνά εκτός πλαισίου, και έχασε περισσότερα γκολ παρά σημείωσε στις τελευταίες δόξες του. Ποιο είναι το σύνολο που ψάχνει έναν φορ εκτός θέσης, εκτός ψυχολογίας και εκτός γκολ; Μας κάνουν την τιμή. Αφήστε τον αργεντίνο να φάει τις μπουκίτσες του σουβλατζίδικα στο Μπουένος Άιρες. Εμείς ψάχνουμε έναν ΣΥΓΧΡΟΝΟ PUTA ΟΡΜΗΣΤΗ — γύρω στα είκοσι πέντε, με δραματικό χρονικό υπόβαθρο αγώνα υψηλού ρυθμού, έναν που όταν η ομάδα έχει ανάγκη βγαίνει και σου εξυπηρετεί δύο πλάτες μαζί. Ούτε αρχιτέκτονας ζητάμε εδώ, ούτε κάποιος που ψιλομουρμουρά στους συμπαίκτες του πως "έχουμε χρόνο". Αυτή τη στιγμή η μόνη ομάδα σου που μιλάμε ως εμπόδιο είναι η ομάδα που του δίνει δουλειά σήμερα — κι εκεί βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη με αυτούς που κατασκευάζουν περιστασιακούς αστέρες σαν και αυτόν. Πέρασμα στις βιτρίνες που έχουν το βάγιο εκεί κάπου: στην Ουκρανία υπάρχει ένας 25χρονος κεντρικός φορ που έφερε δεκαπέντε γκολ φέτος στη Premiershypa League έναντι ομάδων όχι σαχλών σαν τον δικό μας τύπο. Στην Εσθονία ένας άλλος έκανε 27 γκολ σε τριάντα αγώνες πρωταθλήματος· κι εκεί έχουν νερό σαν τσάι. Στη Νότια Αφρική ένα μικρό εργαστήριο βγάζει ένανFORMULA V8 ΦΙΝΛΑΝΔΟ πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα μας από οποιονδήποτε αργεντίνο που πουλάει σουβλάκια για να πληρώσει το νερό του σπιτιού του. Αν θέλουμε την αλλαγή τώρα, ας ξεστομίσουμε τα πράγματα: είτε βρούμε έναν που κάνει δώδεκα γκολ μια χαρά στην Ελλάδα χωρίς να βγάλουμε όλα τα κόκκαλα μας είτε συνεχίζουμε να ψάχνουμε στα λάθος καταστήματα σαν τον γάτο στη βροχή. Αλλά ας σταματήσουμε να τραγουδάμε ύμνους για κάποιον που σκόρ για ένα συνεργείο ελάχιστα γνωστό στους στίβους της Ευρώπης κι ελπίζουμε πως μέσα στη χρονιά μας αποδείξει πως μπορεί να σκοτώσει σκόρ στον Άρη στις 30 Ιουλίου. Ή αλλιώς, ας πάρουμε σπίτι μας εκείνον τον Περαμίτικο που λέγαμε πριν —τουλάχιστον εκείνος είχε ψυχή στην περιοχή κι όχι μία περίεργη κίνηση που σου θυμίζει πώς φεύγει ορισμένοι από το γήπεδο πριν τελειώσει ο αγώνας.

ρε γαμώτο, τι σαχλαμάρες λέτε εδώ πέρα σήμερα... τρεις μήνες και ακόμα ψάχνουμε ξέφρενους να μιλήσουμε για έναν αργεντίνο που στο MLS είχε αποτέλεσμα όσο ένας τσίγκος στο τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα;; αυτό είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου που κοιτάζει το γήπεδο μέσα από την ουρά του τραμ; αλήθεια ρε, εγώ δεν βλέπω τίποτα άλλο εδώ πέρα παρά μόνο θλιβερούς θιασώτες των δικών τους ονείρων πάνω από τα μπουκάλια τσίπουρο. πως λέτε εσείς πως εκείνος ο τύπος στον Περάμα, που έδινε όλη του τη ζωή στην περιοχή σαν βόμβα ανάμεσα στους αμυντικούς, ήταν τυχαίος;; ήταν ένας δικός μας, είχε την ψυχή κλεισμένη στο κελλιό της ομάδας και όχι στο airbnb κάποιας τρίτης κατηγορίας στη Παραγουάη. εμείς θέλουμε κάποιον που όταν βλέπει τη μπάλα στο κέντρο να μπαίνει μέσα σαν σφήκα στην πόρτα της μάνας του — όχι κάποιον που φοβάται ακόμη και τη σκιά του σκοραδόρου αντίπαλου. και μην μου πείτε πως αυτά που διαβάζω είναι αποκάλυψη γιατί άκουγα τέτοιες κουβέντες και το 1987, όταν η επιθετική γραμμή είχε τους Στράβο, Λιβαθηνός, Αναστόπουλο — όλοι δικοί μας, όλοι γεννημένοι μέσα στον κόρφο αυτού του γηπέδου. αυτός ο αργεντίνος που ψάχνουμε τώρα, τι έκανε πριν μπει στην Αμερική;; έκοβε το σίδερο στις ΗΠΑ ή έκανε πάλι εκείνον τον περίπατο που τελειώνει πάντα με τρεις πλάτες σωριασμένες πάνω στην τσόχα;; αφήστε τον εκεί που πήγε — ακόμη κι αν φορούσε φανέλα εθνικής ομάδας στη Νότια Αμερική, εκεί είναι όλα σαχλά δίκτυα όπου φυτρώνουν οι πρωταθλητές σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή. αλλά εσείς εδώ αντιλαμβάνεστε τι λέτε όταν ζητάτε έναν "συγχρόνου puto ορμηστή;" ψάχνουμε έναν φορ που δεν φοβάται τη σφαίρα, που δεν στέκεται μέσα στη περιοχή σαν επισκέπτης στους συγγενείς. αν θέλουμε γκολ τώρα, ας ανοίξουμε το ντουλάπι της γειτονιάς μας κι ας φέρουμε εκείνον τον γερο-Μάρκο από την παλιά γενιά, που σκοράροντας έκανε το ίδιο πράγμα σαν να βγάζει φωτιά από το στόμα. εκείνοι είχαν την τέχνη μέσα τους, όχι ένα curriculum στο πρωτάθλημα κάποιου τρίτου κόσμου. και μην αρχίσετε εδώ τις ιστορίες του τελευταίου γκολ του αργεντίνου εκείνου — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα βουλιάζει, αυτός βουτάει σαν φουντάς και βγάζει το σκόρ από το αίμα. όχι έναν που πουλάει σουβλάκια στο Μπουένος Άιρες για να πληρώσει το ενοίκιο. τέλος πάντων, θα δούμε.

χτες βράδυ στην κουζίνα μου, εκεί που πίνω το τελευταίο ζεστό τσάι μου πριν κοιμηθώ, άκουγα την εγγονή μου να διαβάζει δυνατά από ένα σχολικό βιβλίο για τους μεγάλους ποδοσφαιρικούς μύθους — κανείς δεν της είχε πει πως αυτοί οι μύθοι συχνά σβήνουν σαν κεριά στο ρεύμα. εκείνη έλεγε πως ο αγαπητός της Πελέ, όταν ρώτησαν κάποιον για έναν αντίστοιχο τότε νεαρό βραζιλιάνο, του είχε απαντήσει: «αυτόν τον βλέπω μόνο στις φωτογραφίες των νικητών». κάτι σαν αυτό μου ήρθε τώρα στο μυαλό διαβάζοντας τις ξεδιάντροπες ιστορίες αυτού του αργεντίνου «φορ». είναι σαν εκείνον τον τύπο στη δεκαετία του ’90 που έκανε ένα τριήμερο γύρο σ’ όλη την αλάνα που λέμε για το αρχείο του ΠΑΟΚ: είχε εμφανιστεί σαν εξωτερικός συνεργάτης κάποιας ομάδας του MLS, έκανε δύο προπονήσεις με τον Λιβαθηνό σαν «δυναμικό συνεργείο» κι ύστερα εξαφανίστηκε σαν η νύχτα όταν τελείωσε η σύμβαση. κάποιος τότε είχε πει πως «θα ξαναφανεί όταν χρειαστεί», όμως εκείνος εμφανίστηκε μόνο στα επόμενα μηνύματα φιλοξενίας σου στις κηδείες των βετεράνων. ο χρόνος δείχνει πάντα πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι: στους δρόμους όπου ψάχνουν την επόμενη μπουκίτσα σουβλάκι. τώρα λοιπόν ψάχνουμε ένα βάγιο στην επίθεση, όμως εγώ θυμάμαι πως στα σύνορα της αγοράς βρίσκουμε πάντα το ίδιο πράγμα: κόκκαλα που κάνουν τους λογαριασμούς τους στους τελευταίους αγώνες μιας ομάδας δεύτερης κατηγορίας κάπου στη Γκάνα ή στη Βολιβία. ενώ εσείς ονειροπολείτε για έναν αργεντινό που σουτάρει σαν πύραυλος εκτόξευσης, εγώ θυμάμαι έναν άλλον — αυτόν με το κουρέλιακό νούμερο 9 που φοράγανε οι οπαδοί του Ηρακλή πριν από δεκαπέντε χρόνια. εκείνος είχε εμφανιστεί ως «θρύλος» επειδή είχε σκοράρει τρεις φορές στη Σούπερλιγκ Κύπρου, μετά όμως πήρε το δρόμο προς την αυστραλιανή δεύτερη κατηγορία κι εκεί τελείωσε σαν φάντασμα στο πλάι ενός γηπέδου τριών χιλιάδων θεατών όπου κανείς δε θυμόταν καν το όνομά του. αυτός ήταν ο «επιθετικός αρχιτέκτονας» εκείνης της εποχής — μέχρι που του απέδωσαν όλα τα γκολ της περιόδου σαν κορώνα δόξας. τώρα σίγουρα κάποιοι θα πούνε πως «αυτός ο αργεντίνος έχει κάνει τρία γκολ σε δέκα αγώνες» σαν να είναι σπουδαίο επίτευγμα. αλλά εγώ θυμάμαι κι έναν άλλον, το 2008, που είχε «αποδείξει» πως ξέρει γκολ επειδή πέτυχε δύο σ’ ένα φιλικό εναντίον ομάδας πρωτοετών. εκείνον τον πήραν οι δικοί μας ως «υπερόπλο», τον έφεραν σπίτι σαν βόμβα, κι ενώ κάποιοι τραγουδούσαν ύμνους εκείνος τελείωσε τη χρονιά στον πάγκο, φορώντας μισό παντελονάκι και τρώγοντας σουβλάκι μπουφέ. εμείς εδώ ψάχνουμε όχι έναν φορ που ξέρει να αγοράζει οστά στο νεκροταφείο των μεταγραφών, αλλά έναν άνθρωπο που όταν αγοράζεις έναν τέτοιον φορ θυμάσαι πως στο τέλος της ημέρας το μόνο που μένει είναι το ζουμί που έβγαλες από τη δική του ψυχή μέσα στη περιοχή. και αυτή η ψυχή δε βρίσκεται στις λίστες μεταγραφών των αμερικανικών πρωταθλημάτων — βρίσκεται στους κλειστούς αύλειους χώρους του Περάματος, εκεί όπου κάποτε στέκονταν οι γίγαντες που έκαναν γκολ σαν πυροτεχνήματα στις μεγάλες βραδιές. αφήστε αυτά τα ψεύτικα νέα σουβλάκια κάπου αλλού. εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα πάει στον ουρανό αυτός να είναι εκεί κάτω σαν μαγνήτης σίδερο — όχι κάποιον που κάνει μία σέντρα κι ύστερα φεύγει κρυφά σαν τσιγάρο στη βροχή. αλλιώς ας βάλουμε μία αγγελία «ζητείται εργάτης για σουβλάδικο στο Πέραμα» κι ας τελειώνουμε την ιστορία όπως πριν από τριάντα χρόνια: με έναν φορ που του έγραφαν οι ταχυδρόμοι πάνω στις κάρτες μεταγραφών «γρήγορος σαν αστραπή» ενώ εκείνος είχε ρυθμό σαν γυάλινο μπουκάλι στο πάτωμα.

ρε γαμώτο… ξεστομίστε το επιτέλους: εδώ ψάχνουμε βάγιο στην επίθεση ή μπουφέ σουβλακίων στο κατάστημα του θείου Στάθη;;; Μου φέρνετε έναν αργεντίνο που έκανε τρία γκολ στις ΗΠΑ σαν ν' αγοράζει εισιτήριο για τον τελικό ενός πρωταθλήματος που κανείς δε θυμάται — κι εσείς τους βλέπετε σαν χρυσό χαρτί;; Περίμενε να πέσουν οι οπαδοί;; Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο; Παλιότερα ψάχναμε έναν τύπο σαν τον Πέραμα που όταν έβλεπε την μπάλα μέσα στη περιοχή την έδινε ακόμα και στους αμυντικούς των αντιπάλων σαν δώρο. Τώρα θέλουμε έναν που ξέρει μόνο να πετάγεται σαν σκαντζόχοιρος στα λάθος μέρη; Και ας σου πω κάτι ακόμα: αυτά τα τρία γκολ στις ΗΠΑ πόσα ήταν εκτός σέντρας;; Διότι εκείνος ο άλλος που ψάχνουμε εδώ στον Περάμα, ούτε σκιά του δε σηκώθηκε όταν τον βρήκαν απέναντί του σαν τον ήλιο της Κυριακής. 🤡