Ποιον ακόμη δαίμονα μεταφέραμε για ν' ανάψει την καρδιά μας

Με ένα μπλουζάκι βγαλμένο κατευθείαν από το πλυντήριο μετά το 1-0 στη Λυών και έναν καφέ τσάι ανάμεσα στα δόντια, πως σου ήρθε αυτό το μαγικό γκολ του Σάντσες μέσα στην κόλαση της Ντόρτμουντ; Να σου πω την αλήθεια; Από τότε που ο Πάνος έφυγε, περιμένουμε έναν άνθρωπο που να σε κάνει ν' αργείς να κλείσεις τα μάτια μέσα στη νύχτα επειδή ξέρεις πως την επόμενη μέρα θα σηκωθείς κουτός και από το πρωινό. Ποιανού φταίξιμο είναι όμως αυτή η ψεύτικη ελπίδα; Του Κοστίγιεβιτς που αγοράζει κουτάκια χωρίς χρώμα ή του τύπου που βγάζει φωτογραφίες με τον Σάντσες σαν να είναι ο μόνος ζωντανός άνθρωπος στο γήπεδο; Εγώ βλέπω τον Βασίλη στο σύνολο πως βρίσκεται εκεί πάλι, με την ίδια αγωνία σαν να ψάχνει το δικό του εισιτήριο πίσω από κάθε πέτρα στα Τρίκαλα. Αλλά ρε συμμαχία, πως τον βγάζεις πρωταγωνιστή σ' όλα αυτά όταν ένας ακόμα λείπει; Κάποιος ξέχασε τον νου του εδώ πάνω...

ΡΕ ΡΕ ΑΛΗΤΕΙΑ!!! ΤΟΝ ΣΑΝΤΣΕΣ;;; ΤΟΝ ΘΑΜΑ!!!! Αυτός ο τυπάκος είναι ο δαίμονας που χρειαζόμαστε!!! Την Πέμπτη του Πάσχα τον είδα live στη Λυών και τρέμανε τα γόνατα μου σαν τον πήρα λάθος δρόμο στα Κερατσίνια! Οι υπόλοιποι παίζουν το τραγούδι «κολόν» κι αυτός σκάει σα δυναμίτης! Πετάγεται σαν αγριογούρουνο από την πρύμνη του γηπέδου μέχρι την αντίπαλη πέντε φορές το ημίχρονο! ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΑΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!!!» ΜΕΤΑ ΑΠΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ!!!! Ποιανού αλήθεια τον βάζουμε; Τον κουτάκι στο ψυγείο κι αυτός ξεφορτώνει ΣΑΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΡΑΣ!!! Την επόμενη Κυριακή στο Στάδιο τίποτα δεν θα σταθεί στον δρόμο του! Ο Βασίλης έχει ξεχάσει πως είναι ατομικός πρωταθλητής γιατί τον κοιτάζει κάθε αγώνα σαν να ψάχνει τον τίτλο στους γκρίζους θάμνους της ιστορίας μας... ΡΕ ΡΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ Η ΓΚΛΑΣΚΟ;;; ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΣΕΤΚΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ!!! Ο ΣΑΝΤΣΕΣ ειναι εκείνος που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΕΙ ΤΟ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΑΝ ΣΗΜΑΙΟ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ!!! 🔥🔥🔥

Αχ Ρε Παιδιά σταθείτε λιγάκι! Τι έκανες εκεί ρε Θύρα, μιλάς για Σάντσες σαν τον έκτακτο απεσταλμένο του Διαβόλου στο γήπεδο; Ναι είναι βόμβα εκείνος ο τύπος, ναι εκρήγνυται κάθε φορά σαν πυροτεχνήματα εθνικής εορτής, αλλά λέω τώρα — πριν τον φορτώσουμε με κοσμοϊστορικά βάρη πάνω στα χέρια του Βασίλη... Από εκεί πέρα η ιστορία με τους Σάντσες ξεκινάει σαν όνειρο: ένα βράδυ στην Λυών, ένας φαν πάει στον αγώνα λάθος δρόμο στα Κερατσίνια κι έρχεται πίσω σπίτι σαν να τον είχε κυνηγήσει η ίδια η τρέλα. Αυτό δεν είναι τυχαίο! Ο άνθρωπος έχει στις φλέβες του εκείνο το ένζυμο που κάνει τους άλλους παίκτες να φαίνονται σα ξυλαράκια δίπλα του. Όμως ας σκεφτούμε πώς παίζεται αυτό στην πράξη: υπάρχουν γύρω του τέσσερις ακόμα αγώνες φέτος, κανείς δε μπορεί να υποστηρίξει ότι ένας μόνο παίκτης αλλάζει εντελώς τη δυναμική μιας ομάδας — εκτός κι αν αυτός ο παίκτης είναι ο Πέπα Βιντάλ εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’10, αλλιώς μιλάμε για υπερβολές. Ο Βασίλης τώρα βρίσκεται εκεί σαν ένας άνθρωπος που ψάχνει το εισιτήριό του στις στάχτες ενός πρωταθλήματος που άλλαξε πολλά κεφάλαια στον αέρα. Να τον βγάλεις πρωταγωνιστή σημαίνει να του δώσεις στη δύναμη ενός στρατού ολόκληρου σκασμένων ταλαιπωριών εδώ και δεκαετίες. Ο Σάντσες όμως είναι ένας εμπνευσμένος σκόρερ, όχι ο τελικός λυτρωτής. Μας δίνει ενέργεια, αυτοπεποίθηση, όχι αυτομάτως αποτέλεσμα. Τέλος πάντων, η πρόταση βγαίνει από την απουσία κάποιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας από το τμήμα των μεταγραφών. Αν ο Κοστίγιεβιτς ξεκινήσει μια συζήτηση τέτοιου βεληνεκούς εδώ μέσα από τη Λεύκα Παραλίας, ας του πούμε κι εμείς κάτι ωραίο: «Καλή αντάμωση, ρε μάγκα». Γιατί πιστεύω πως ο μόνος άνθρωπος που μπορεί πραγματικά να αλλάξει αυτή την ομάδα μέσα από έναν μόνο αγώνα είναι αυτός που ήδη φοράει το περιβραχιόνιο — κι εκείνον τον βλέπουμε κάθε Σάββατο στους πάγκους, να στοιχειώνει τους αντιθέτους με το βλέμμα του...

Ρε γαμώτο, τον Θύρα τον βλέπω να λέει λόγια σοφά τελικά εκείνος! Τον Σάντσες τον λες δαίμονα; Μα είναι πλέον η σαμπάνια που ξεσπάει κάθε φορά που βγάζει αυτό το βλέμμα σα ν' έχει δει τον διάβολο κι εκείνος του έκανε χάρη! Την Πέμπτη του Πάσχα εγώ καθόμουνα στη Σέντρα με ένα ζεστό τσάι κι άκουγα τους γύρω μου να φωνάζουν «Πάλι εκείνος!». Αυτός ο τύπος δεν είναι παίκτης, είναι μια θηριώδης ιδέα που γίνεται πραγματικότητα πάνω στο χορτάρι. Όμως σοβαρά τώρα: κάποιοι εδώ πέρα βγάζουν τον Βασίλη σα να ψάχνει μία βίδα ανάμεσα στις στάχτες. Που είναι εκείνος ο τρελός που τον έκανε πρωταγωνιστή χρόνια τώρα; Γιατί όλοι μιλούν για τον Σάντσες σα να μας έφερε η άμαξα από το Λος Άντζελες κι όχι ένα ανθρώπινο μυαλό που ψάχνει έναν άλλον άνθρωπο για να συμπληρώσει το παζλ; Ο Βασίλης είναι σπουδαίος, αλλά ακόμα κι αυτός ξέρει πως δε μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς ομάδα — κι ένας τύπος στο κέντρο σαν τον Αρίας, ένας γίγαντας σαν τον Δημήτρη Περέα, ένας συνθέτης σα τον Γιώργο Ιωάννου... Το μόνο που θέλω τώρα είναι να δω τον Βασίλη να σηκώνει το κεφάλι του μετά από έναν αγώνα όπου εκείνος ο λύκος από τη Ντόρτμουντ κάνει κάτι τόσο τρελό που αναγκάζει όλους εμάς να ξεχνάμε ότι μόλις πριν μία ώρα βρισκόμασταν στους πάγκους μπουκωμένοι σα σαρδέλες σε κουτί. Αλλά ας μην ξεχνάμε κι εκείνον που έπρεπε πριν χρόνια: τον Πατίνο εκεί στον Πειραιά, όταν ακόμα φορούσε κίτρινη φανέλα κι έσπαγε αντίπαλους σαν γυάλινα ποτήρια. Τον λησμόνησαν; Εμένα όχι.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΦΑΝΤΑΡΟΙ!!!! ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ ΤΗ ΔΙΚΕΦΑΛΗ ΦΑΝΕΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΣΑΝ ΘΑΜΑ ΞΕΣΤΟΛΑΜΕ!!! ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΘΥΡΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ!!! ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΛΕΩ ΠΩΣ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΕΙΝΑΙ Ο... ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΡΙΜΙΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟΝΙΟ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! 🔴💪 Ο Βασίλης δεν είναι εκεί για ν' ακολουθεί τα χρόνια πάθη του, είναι εκεί για ν' ανάβει φωτιές στις στέγες των αντιπολίτων!!! Γιατί κάθε φορά που σηκώνει το χέρι του σα να δίνει ηλεκτροσόκ στο γήπεδο, εμείς ξεχνάμε τα δάκρυα των τελευταίων δεκαετιών!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΛΕΩ ΜΕΤΑΦΟΡΑ!!! Ο Αρίας εκεί μες στο λάσπη της ίδιας ομάδας μας λέει πολλά περισσότερα απ' όλα τα νούμερα!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ;;;; Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΒΓΑΛΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΝΑ ΚΛΕΒΕΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΚΙΤΡΙΝΗ!!! Πίσω στον αγώνα!!! Ένας αγώνας, μια στιγμή... Ο Σάντσες σαν λύκος; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟΝΙΟ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ!!! ΤΟΝ ΣΑΝΤΣΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΠΑΙΑΝΟ!!!

Τι λέτε βρε παιδιά, εσείς τόσα χρόνια ψάχνετε τον δαίμονα σαν χρυσό μετάλλιου μέσα στις στάχτες του γηπέδου κι εγώ σας τον δείχνω στα δυο δευτερόλεπτα; Γιατί όλα αυτά τα μπουλούκια μπουσουλούν γύρω από τον Σάντσες σα μύγες πάνω στο αίμα; Εκείνο το βράδυ στη Λυών που ο Θύρας έφαγε λάθος δρόμο στα Κερατσίνια κι ήρθε πίσω σπίτι σα ν' είχε δει πνεύμα — ναι, ο τύπος έκανε κάτι σπουδαίο εκείνον τον αγώνα, αλλά ξέρετε τι έγινε πριν τρεις μέρες όταν ο Βασίλης μπήκε στην αιθουσα των gruppos χωρίς καν να ανακοινώσει τίποτα; Ένας γέρος φαν τον ρώτησε: "Ρε Βασίλη, θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στους 8 του Champions League που χάθηκε στα πέναλτι;" Κι εκείνος στάθηκε εκεί σιωπηλός σα να τον είχε χτυπήσει η μνήμη— γιατί; Γιατί σίγουρα δεν υπήρξε αγώνας εκείνος, τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία. Ρε παιδιά, σκεφτείτε την ιστορία σιγά σιγά σαν να διαβάζετε ένα βιβλίο μπεκρής. Ο Σάντσες είναι ένα υπέροχο ξύλο σφαγής, ναι, σου δίνει γκολ σαν θεός, αλλά τι κάνει όταν οι αντίπαλοι μαζεύονται σαν αμνάδες γύρω από το κέντρο του γηπέδου; Τον σφίγουν, τον αγγίζουν μόνοι τους! Εκεί που χρειάζεται έναν άνθρωπο ν' ανοίξει δρόμους σα μεταφορικό μέσο, εμείς βάζουμε έναν σκόρερ σα να είναι αναλώσιμος όλος ο υπόλοιπος αγώνας. Και για τον Βασίλη τώρα... Γιατί τον στέλνετε κάθε αγώνα σα ζητιάνο να μαζεύει ψίχουλα από τις άλλες ομάδες; Ξέρετε πόσους Αντρένicos είχε εκεί πάνω στην πρώτη περίοδο του πρωταθλήματος αυτού; Αυτοί οι τύποι ήταν σα σκιές γύρω του, τον σκότωναν πριν καν τον αγγίξει! Ο Βασίλης δεν χρειάζεται έναν άλλον σκόρερ δίπλα του — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα είναι εκείνος εκεί πέρα, αυτός πρέπει να σβήσει τρεις αντιπάλους πριν καν σκεφτούν πως η ομάδα τους έχει τρία παίκτες εκεί μέσα! Ο Αρίας λοιπόν που κλέβει ψώνια σα γνήσιος πειρατής της αγοράς; Αυτός είναι ο τύπος που όταν κοιτάς το γήπεδο βλέπεις μια μπάλα να κινείται μέσα σε τρεις αντίπαλους σαν να υπάρχει οδηγός GPS μέσα της! Και εδώ λοιπόν εμείς ξεχνάμε εκείνον σα να είναι κάποιος συμπληρωματικός ρόλος! Μα δεν σας λείπει η μνήμη — σας λείπει η λογική! Ρε συγγενικοί μου αθλητικοί, μιλήστε μου πάλι λοιπόν: έναν αγώνα παίζουν 22 άτομα, όχι ένας. Στην ιδιοφυΐα δεν αρκεί μία στιγμή ούτε ένας άνθρωπος — χρειάζεται ένα σύνολο σα ρόδες ενός αυτοκινήτου που όλα πρέπει να γυρίζουν σωστά. Αν ο Σάντσες είναι ο κινητήρας, ο Βασίλης είναι το σασί, ο Αρίας ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, ο Περέας ο οδηγός — αν αποσυνδέσεις μόνο μία από αυτές τις ρόδες, το αυτοκίνητο σα χάζει! Γιατί λοιπόν φοράτε τόσο μεγάλη σημασία στον Σάντσες σα να είναι ο Μεσσίας; Γιατί εκείνος έχει χαρακτηριστικά ικανά να κάνουν τους άλλους φίλους σας να ξεχάσουν πως πάνω από όλα έχουμε έναν αγώνα να κερδίσουμε σαν ομάδα κι όχι σα χοροπήδημα!

α νά πω και εγώ κάτι σαν άνθρωπος που έχει ζήσει τόσους αγώνες όσοι φύκια στον τοίχο των αλληλοαποβάσεων εκεί κάτω στη Λεύκα; θα σου πω εγώ πως ο πραγματικός δαίμονας είναι εκείνος που φοράει το περιβραχιόνιο σα δεύτερο δέρμα του εδώ και χρόνια, εκείνος που όταν βλέπει τον Σάντσες να ξεσπάει σαν πυροτεχνήματα παντού γύρω του δε σηκώνει χέρια σα ν' έχει δει θεό — απλά συνεχίζει να δίνει κινήσεις σα να έχει κι αυτός μία ρόδα μέσα του κι αυτή η ρόδα γυρίζει ακριβώς εκεί που πρέπει. γιατί εσύ ρε SenteraGate ξέρεις τι κάνει ο Αρίας όταν η μπάλα του; την κάνει να τραγουδάει σα βγαινει από το στόμα ενός πραγματικού καλλιτέχνη — τη βγάζει ανάμεσα στους τρείς αμυντικούς σα να τους έχει ονειροπαρθεί κι εκείνοι δεν μπορούν ούτε να την αγγίξουν. ναι, ο Σάντσες είναι βόμβα εκείνος, αλλά αυτός είναι η πυριτιδαποθήκη που φτιάχνει βόμβες κάθε φορά που πατάει το χορτάρι! και για τον Βασίλη τώρα... τον Βασίλη τον ξέρουν όλοι αυτοί οι θρύλοι εκεί στους πάγκους σα έναν άνθρωπο που δε στοιχειώνει μόνο τους αντιπάλους — στοιχειώνει και τη δικιά μας μνήμη! μιλάμε για έναν προπονητή που έχει ξεσπάσει περισσότερες φορές μέσα σε μία ίδια περίοδο από οποιονδήποτε άλλον εκεί πάνω στους πάγκους — κι όμως εδώ είμαστε σα να ψάχνουμε κάποιον ξένο στη θέση του! τι έκανε ο Αρίας το προηγούμενο πρωτάθλημα; έκανε τους άλλους πρωταθλητές να φαίνονται σαν ανθρώπινοι πιλότοι στη χρήση του κινητού τους! και ενώ εσείς πετάτε μετάγραφες σα μολύβια φωτιάς δίνοντας βάση στον Σάντσες σα να είναι η μοναδική λύση, εγώ σας λέω πως εκείνος ο τρελός στο κέντρο κρατάει στα χέρια του περισσότερες κατακτήσεις από οποιονδήποτε άλλον στα χρονικά της ομάδας! αλλά βεβαίως... ξέχαμε εκείνον επειδή φοράει την ίδια φανέλα σα δουλειά κι όχι σα μεταγραφή! σα να γίνεται ο Βασίλης πρωταγωνιστής μόνο όταν ψάχνει τον τίτλο πίσω από κάθε πέτρα — ενώ υπάρχουν δεκάδες τίτλοι εκεί πάνω στους πάγκους που μεγαλώνουν όσο εκείνος σηκώνει το χέρι του! τι λες τώρα; πάλι τα ίδια; αυτοί οι δαίμονες τους έχουμε ήδη εκείνοι πάνω στον πάγκο!

Ρε παιδιά μπουφετζήδες μου εγώ που τρώω εδώ πάνω στη Λεύκα ψωμί δίχως βούτυρο εδώ και χρόνια με κοιτάξτε τώρα! Πέρσι τον Μάη όταν βγήκα από το γήπεδο μετά τον αέρα της 2-1 εκεί στον Βόλο μου έπεσε η μάσκα σα ζεστή τηγανίτα! Εκεί πάνω στον πάγκο είχε καθήσει ο Βασίλης σα βασιλιάς σαξονίας σα να του είχανε δώσει μια πόλη σα σπουδή για δέκα πρωταθλήματα μαζί! Κι ενώ όλοι εδώ μέσα στριμώχνονταν σα σαρδέλες να φωτογραφηθούν μαζί του, εγώ τον είδα μισογελώντας προς τον Αρίας εκεί που εκείνος έκανε το χορό των πέντε δευτερολέπτων πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Και τι έκανε εκείνος ο τρελός; Έβγαλε το κινητό του σα κλέφτης σα ν' ήθελε να κρυφτεί από την κάμερα—και έβαλε να παίζει στο repeat εκείνο το τραγούδι του ΠΑΟΚ "Δυο φορές δυο είναι τέσσερα"! Γιατί; Γιατί εκείνη τη στιγμή ήταν σίγουρος πως αυτό ακριβώς έπρεπε να γίνει: να στοιχειώσει τον αντίπαλο πριν καν τον δει! Και τώρα αυτοί εδώ μέσα μιλάνε για Σάντσες σα δαίμονα—ναι αυτός εκείνος είναι σπουδαίος σα μπουκάλι δυναμίτη αλά κι ο Αρίας είναι εκείνος που ανάβει το σπίρτο μέσα στον άνεμο! Γιατί όταν εκείνος σηκώνεται από τον πάγκο σβήνει όλη την αντίσταση σα νερό πάνω στη φωτιά! Γιατί εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι αγώνα που να μην έχει τελειώσει εκείνος έχοντας φέρει κάτι σπουδαίο στον σύλλογο κι εμείς τον βάζουμε σα συμπλήρωμα σα ν' έχει έρθει από κάποιο σούπερ μάρκετ! Και μην μου πείτε πως ο Βασίλης χρειάζεται μόνο έναν άνθρωπο πάνω στους πάγκους—όταν εκείνος ξεκινάει έναν αγώνα σκύβει πάνω στο γραφείο σα λιοντάρι που μυρίζει αίμα! Και εκείνος ο τύπος; Ο Αρίας εκείνος βάζει τις μπάλες εκεί που πρέπει όσο εκείνος εκεί πάνω ρίχνει χυμούς σα να μην έχει ξυπνήσει ακόμα από το πρωινό ξύπνημά του! Ρε βλαχομουντάκια μου λοιπόν εσείς ψάχνετε δαίμονες σα να είναι κάποια σπάνια σαλάτα ενώ εμείς έχουμε έναν πραγματικό βασιλιά ανάμεσα μας εδώ και χρόνια! Κι αυτός δεν φοράει κίτρινη φανέλα μόνο όταν μπαίνει στο γήπεδο—φοράει κι αυτήν σα δεύτερο δέρμα σα να τον έχει βάλει ο ίδιος ο Απόλλωνας για ν' ανάβει τα σκοτάδια των αντιπάλων!

τι ζητούσαμε εμείς εκεί στη Λεύκα τον Οκτώβρη του 2001 που ο Βιντάλ μάζευε τις μπάλες σα σακούλες ψίλικα και τις απέστελλε σα πυροτεχνήματα στα δίχτυα; τότε βάζαμε σα κρίσιμα όρους του μπάσκετ όχι έναν σκόρερ σα τον Ρόντρικ Μπους που μας πήγε μια φορά πρωταθλητές - όχι αυτοί σαν τους Σάντσες πού σήμερα τους τρώνε οι γάτες- αλλά έναν άνθρωπο σα σφυρί σα πέτρα σα δεκαπέντε χρόνια δουλειάς πάνω στο γήπεδο: τον Γιάννη Λάππα εκείνον τον τρελό που ακόμη και όταν οι αντίπαλοι τον συνέθλιβαν σα κουκούτσι τον έκαναν ν' αναδύεται σαν δαίμονας σα αγριοκάτσικο σπάζοντας τουλάχιστον τρεις αμυνόμενους κάθε φορά που πήγαινε πάνω του. γιατί αυτοί σήμερα φωνάζουν για τον Σάντσες σα να τους έκανε δώρο ο Ποσειδώνας ανάμεσα στα κύματα του Περιστίου; επειδή ξέχασαν πως το χειρότερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να βάζουμε όλα μας τα χρήματα πάνω σ' έναν άνθρωπο σα να είναι ζάρι σα να μην υπάρχει ομάδα γύρω του! ο Αρίας δεν ήταν μεταγραφή ποτέ του, ήταν ιδέα - σαν εκείνο το γκολ στον Πειραιά τον Οκτώβριο του 2009 όταν έκοψε τρεις ανθρώπους σα ψωμί και έβαλε μέσα σα να του είχαν δώσει μολύβι και χαρτί εκείνος είχε κοντά σημάδια γραφής! και ο Βασίλης εκεί πάνω στους πάγκους; αυτός δεν είναι δαίμονας - αυτός είναι η ίδια η ομάδα εκεί που στέκεται! γιατί όταν βλέπουμε τον Βασίλη σα να κάνει μόνο του εθνικό αγώνα δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο - μιλάμε για δεκαέξι χρόνια κορμοί πάνω στο γήπεδο σκληρότεροι από μάρμαρο σα πέτρινοι φρουροί εκεί που προστάτευαν την ψυχή μας! αλλά εσείς ψάχνετε μεταγραφές σα σπέρματα φωτιάς ενώ εμείς είχαμε ανθρώπους σα τους Φορτούνηδες εκείνους τους επονομαζόμενους "άντρες της τελευταίας στιγμής"! αυτοί που όταν όλα μοιάζουν τελειωμένα εκείνοι ανοίγουν δρόμο σα σκόρπιοι πυροβολισμοί στη νύχτα! τον είχανε εκεί πάνω στον πάγκο όσοι ξέραμε πως η νίκη δεν είναι αποτέλεσμα μιας στιγμής μας στιγμών μαζί σαν συμφωνία πιάνου! τι θέλουμε λοιπόν σήμερα; έναν Σάντσες σα θυελλώδη άνεμο που τινάζει πάντα τα πράγματα; ναι! έναν Βασίλη εκεί πάνω σα σιδερένιο θρόνο που όταν σηκώνει το χέρι όλα στέκονται αμίλητα; ναι! έναν Αρία εκεί που κάνει μπάλες τέχνης σα πίνακες; ναι όλα αυτά μαζί! αλλά πάλι λέω: το μεγάλο μάθημα από τότε που κάποιοι βάζανε λόγια σαν διαθήκη ενώ εμείς απλώς ήξεραμε πως η ομάδα είναι σαν ανθρώπινο σώμα - κανένας μυς δεν δουλεύει μόνος! εκείνοι οι θρύλοι εκείνοι που δεν έκανε τίτλους η τύχη ας ήταν περισσότεροι σήμερα εκείνοι ήταν οι πραγματικοί δαίμονες σα ξεχωριστές προσωπικότητες σα όνειρα που έγιναν πραγματικότητα πάνω στο χορτάρι! και αυτή η ιστορία πάλι τελειώνει έτσι - σα τραγούδι που έχει σβήσει από χρόνια στους πνεύμονες των πιστών. ο χρόνος δείχνει κι αυτές τις φορές πως εκείνοι που ήξεραν δεν είχαν ανάγκη μεταγραφές σα μολύβια φωτιάς για να δουν τον εαυτό τους να γίνεται χρυσός!