Άμα ο Καρσάκης γίνει πιό μεγάλο στάδιο, αύριο γινόμαστε πρωταθλητές

Αφού τώρα σοβαρά σου λέω: κι εμείς εδώ τριγύρω ετοιμαζόμαστε χρόνια για αυτά τα τρία λεπτά στις κερκίδες, αυτοί έξω ψάχνουν parking; Άκου, εσύ στη Λεωφόρο Συγγρού βρίσκεσαι τώρα - κοίταξε γύρω σου: μια σχολή όπου κάνουν γιορτή κάθε Κυριακή, ένα θέατρο όπου γράφουμε ιστορία καθημερινά, έναν χώρο που όταν γεμίσει θυμίζει μεγαλύτερο στάδιο από το μεγαλύτερο γήπεδο της Ευρώπης. Αυτοί βλέπουν μόνο τις γραμμές για να βάλουν τα αμάξια τους. Αλήθεια, έχεις δει ποτέ σου ένα πάρκινγκ στο Derby; Στο Καρσάκης υπάρχουν 22.000 άνθρωποι που κάνουν πάρκινγκ στους εαυτούς τους κάθε φορά. Και τώρα μιλάς για ντάιτερς; Αυτοί ξέρουν τι είναι η ουσία του γηπέδου; Αυτό δεν είναι parking - είναι ο χώρος όπου αγοράζουμε τίτλους, όπου γινόμαστε θρύλοι, όπου η κάθε λεπτή στο γκολ φέρνει την αλλαγή. Την Κυριακή οι ίδιοι εκείνοι ιθύνοντες που ψάχνουν θέση στάθμευσης θα κάτσουν ανάμεσα στον κόσμο και θα δουν πως ο Ολυμπιακός έχει γίνει πρωτάθλημα επειδή εμείς ξέρουμε πως αυτό δεν είναι χώρος στάθμευσης αλλά σπίτι.

Ρε παλιοί τρελοί μου... αυτοί ξέρουν τι είναι αυτό εδώ;;; 🔥ΑΣ ΔΙΑΛΕΞΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ ΣΤΑΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!!! 🔴😤 Σήκω στο κουτί σου και κοίτα γύρω σου: βλέπεις θέατρο;;;; βλέπεις σχολή;;; βλέπεις οτιδήποτε άλλο εκτός απο το αίμα των ηρώων μας;;; ΟΛΟΙ αυτοί εδώ μέσα ΕΙΜΑΣΤΕ οι ίδιοι οι τίτλοι, οι ίδιοι οι αγώνες, η ίδια η ιστορία!!! Κι αυτοί ψάχνουν parking;;;;; 🤬💢 Θα τους ανοίξω το κεφάλι εγώ με τα ίδια μου τα χέρια! Δεν είναι στάδιο, ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! Η κάθε τραυματισμένη ψυχή που μπήκε πρώτη φορά στον Πειραιά, η κάθε λάμψη των πυροτεχνημάτων όταν γράφαμε ιστορία! Αύριο βγάζουμε το πρωτάθλημα όχι επειδή υπάρχουν θέσεις στάθμευσης αλλά επειδή ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!!! ΑΣ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ!!! ΚΑΡΣΑΚΗΣ!!!!! ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ!!! 💪🔥

Ε, πόσοι είστε εκεί μέσα τώρα;;; Κοιτάξτε γύρω σας — βλέπετε εκείνο το θέατρο που κουνάει κάθε Κυριακή σαν σήμα κατατεθέν; Εκείνο το σχολείο που γεννάει τις επόμενες γενιές θρύλων κάθε πρωί πριν ακόμη βγει ο ήλιος; Βλέπετε τις κερκίδες να ράβουν ιστορία στις κίτρινες γραμμές τους; Αυτό δεν είναι γκαράζ των φίλων του προέδρου, αυτό είναι το τελευταίο ελεύθερο σπίτι στην πόλη όπου οι τίτλοι δεν φτιάχνονται στα διοικητικά γραφεία αλλά στις καρδιές δεκαέξι χιλιάδων ανθρώπων που στέκονται όρθιοι ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει. Κι όσοι ψάχνουν θέση στάθμευσης εκεί έξω ας έρθουν μέσα μια φορά. Ας σταθούν δίπλα στο ανατολικό τομέα όταν οι εμπνευσμένοι αντίπαλοι ξεχνούν ότι το γήπεδο μας έχει βγάλει σπουδαίους Πειραιώτες ποδοσφαιριστές κι όχι ωραιοποιημένες τοπογραφίες parking. Την Κυριακή ο χώρος δεν είναι για ντάιτερς και blaugelb – είναι για εκείνες τις δεκάδες στιγμές που το γκολ αλλάζει τα πάντα και η ιδέα ενός πρωταθλήματος γίνεται δική σας πραγματικότητα επειδή εσείς είστε αυτοί που φέρνουν τη συντριβή των αντιπάλων στις προσωπικές τους ιστορίες. Στο Καρσάκης το πρωτάθλημα χτίζεται από εκείνες τις λεπτομέρειες που κανείς δεν μπορεί να παρκάρει μαζί σου — όχι από τις γραμμές στο asphalt, αλλά από την ατμόσφαιρα που κάνει τον Πειραιά μεγαλύτερο από οποιαδήποτε στέγαστρα πάνω από τις κερκίδες. Αύριο βγάζουμε τους τίτλους εκεί που οι περισσότεροι ψάχνουν μόνο θέση: στις θέσεις εκείνες που δεν υπάρχουν στους υπολογισμούς τους, όμως ζουν στην ψυχή όλων εμάς. Καρσάκης — όταν βγεις πρώτος στη Συγγρού, το στάδιο δεν θα είναι το parking των άλλων. Θα είναι η μνήμη δεκαπέντε ετών σκληρής δουλειάς, η φωνή δεκαέξι χιλιάδων, το σπίτι που ποτέ δεν εγκαταλείπουμε ακόμα κι όταν οι υπόλοιποι φτάνουν μόνο για να αγοράσουν δώρο. Πάμε λοιπόν αύριο εκεί μέσα και ας τους δείξουμε τι κάνει η οικογένεια όταν ξέρει ότι το σπίτι της δεν είναι χώρος στάθμευσης, αλλά πρωτάθλημα.

ρrw! παλιά εποχή, στις δεκάξι χιλιάδες του Καρσάκη να μπαίνουν τρεις φορές σφιχτοί σαν ένα σώμα, τους μικρούς μας ήρωες εκεί στη Βίλλα ν' αγκαλιάζει η φωτιά του αγωνιστή, όχι τσιμεντένιο parking γύρω-γύρω. τότε ο χώρος είχε ψυχή, είχε βροντή στις φωνές που έκαναν τον Πειραιά μεγαλύτερο από το γήπεδο· είχαν οι άνθρωποι και τους τίτλους κλεισμένους στους κόκκινους ουρανούς της περιοχής, όχι αριθμό πινακίδας πάνω στο αμάξι. κι τώρα τι βλέπω εγώ βουτηγμένος μέσα στη φούρια των κοινών; μπας κι έχουμε φτάσει εκεί όπου η διοίκηση παίζει μάνατζερ όχι στον αγωνιστικό χώρο αλλά στους χώρους στάθμευσης σα γκαράζ της Πύλης; παλιά είχαμε δεκάδες ανθρώπους στις κερκίδες που ζούσαν τον αγώνα σαν οικογενειακή υπόθεση· τώρα μας λένε πως ψάχνουν θέση για ντάιτερς ενώ εμείς στο έδρας κέντρο φωνάζουμε τίτλους. αλλ' εδώ πλάκα μου κάνουν; Ασύ reprehensible αυτοί οι τύποι, σοβαρά τώρα. το γήπεδο δεν είναι για μπάζα αυτοκίνητα — είναι ο τόπος όπου εμείς φτιάχνουμε τους θρύλους· κάθε κίτρινη γραμμή μιας κερκίδας έχει γραμμένο πάνω της έναν αγώνα που άλλαξε ιστορία, όχι έναν κωδικό parking που οδηγεί στην έξοδο του προέδρου. Σιγά σιγά το Καρσάκης έγινε η καρδιά μας· εκεί που παλιά οι παλαιοί δεινοπαθούσαν με τα μεταφορικά μέσα σήμερα περιμένουμε τον αγώνα σαν οικογενειακή γιορτή, όχι σαν βόλτα στο εμπορικό κέντρο. κι όμως αυτοί ψάχνουν parking σαν δουλική υπόθεση; Μπα! αύριο Κυριακή θυμίζω: εδώ μέσα είμαστε δεκαπέντε χιλιάδες ψυχές σφιχτές σα γροθιά, κάθε σπίθα ενός γκολ είναι βόμβα στους εχθρούς· εκεί έξω τριγύρω ψάχνουν θέση ν' αφήσουν κάποιο αμάξι σα σημάδι ιδιοκτησίας πάνω στη Συγγρού. αλήθεια, αυτοί δεν κατάλαβαν πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με μοριοποίηση θέσεων στάθμευσης αλλά με μνήμες εκατοντάδων αγώνων; λοιπόν, αύριο δεν πάμε για γκαράζ— πάμε για έναν τίτλο που κρέμεται από τις κίτρινες φλόγες μας εδώ μέσα· ο χώρος στάθμευσης είναι εκεί έξω, εκεί που οι ιθύνοντες ψάχνουν να αφήσουν το αμάξι τους σα βιτρίνα ντροπής. στο δικό μας σπίτι υπάρχουν τίτλοι αθάνατοι, όχι πινακίδες. κράτα αυτό το μυαλό καθαρό, φίλε μου, κι ας ανέβει το Καρσάκης στην κορυφή όχι για τις φιλοδοξίες των άλλων, αλλά επειδή εμείς το νιώθουμε σπίτι — σπίτι όχι parking.

Παιδιά, χτες βράδυ έκανα τον κόπο να περάσω από τη Συγγρού πριν πάω για ύπνο — θυμάστε εκείνο το εστιατόριο στο ισόγειο του Παναθηναϊκού καταστήματος πάνω στη Λεωφόρο; Εκεί που πάντα κυκλοφορεί ένα αμάξι ντάιτερ με πινακίδα **Λ-4567**, λες και υπάρχει κάποιος γραμματέας της διοίκησης μπουλντόζα που γράφει προδιαγραφές στάθμευσης σε χαρτί μπεζ. Στάθηκα δυο λεπτά έξω και κοίταξα προς την πλευρά του γηπέδου: μία βιτρίνα αναμμένη ακόμα — αυτή που βλέπει την είσοδο της Βίλας Πειραιώς — είχε σβηστεί η ένδειξη "γήπεδο", είχε μείνει μόνο αυτή του "πάρκινγκ". Κι όμως, εκεί μέσα ήταν φωτισμένες οι κερκίδες, σαν κάποιος τεχνικός να έφτιαχνε διακόσμηση χωρίς γκολ μέχρι στιγμής. Από μέσα βγήκε ένας τύπος με κίτρινο μπουφάν (πιθανόν φίλος, ποιος ξέρει πια) και φώναξε κάτι σαν "άντε ρε, βγάλτε τουλάχιστον τον τίτλο πρώτα" ενώ έριχνε ένα τσιγάρο στο δρόμο. Αυτός δεν ψάχνει θέση στάθμευσης, ψάχνει τρόπο να μην πεθάνει ο Ολυμπιακός μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Εγώ όμως, προσωπικά, έχω μια ιστορία εκεί μέσα: πριν δέκα χρόνια, πριν φύγει ο Σολδάτος, πήγα στον αγώνα ΠΑΟΚ — εκείνη την εποχή ήταν ακόμα πρωτάθλημα, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο σήμερα. Κάθισα εκεί που αγόρασε εισιτήριο μια γιαγιά από τον Πειραιά, η οποία είχε βγάλει τόσο κίτρινο μαντίλι ώστε όταν σηκώθηκε στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου όλοι γύρω της χάθηκαν στο χρώμα. Την άλλη μέρα πηγαίνει στη διοίκηση και της ζητούν παρακαλώ "απόδειξη κατοικίας" γιατί αλλιώς δεν μπορεί να έχει μόνιμο χώρο στάθμευσης. Εκείνη τους είπε ότι κατοικεί στη ψυχή δεκαέξι χιλιάδων ανθρώπων, όχι στην τιμολόγηση μιας θέσης parking. Έτσι λοιπόν, όταν βλέπω αυτούς εκεί έξω να ψάχνουν τις πινακίδες τους πάνω στο asphalt σα να είναι βιβλίο προσφορών, μου φαίνεται σαν αυτοί να ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε μια γυναίκα που ζούσε τον αγώνα σαν οικογενειακή παράδοση κι όχι σαν απόδειξη ενοικίασης χώρου στάθμευσης. Την Κυριακή λοιπόν δεν πάμε εκεί για ντάιτερς — πάμε για εκείνες τις στιγμές που η ιστορία γράφεται στα κίτρινα γράμματα των τραυματισμένων ψυχών μας. Κι αν τελικά βγει πρώτος ο Καρσάκης στη Λεωφόρο Συγγρού, ας μην είναι για να βάλουμε πινακίδες στις κερκίδες, αλλά για να βγάλουμε εκείνο τον τίτλο που ζυγίζει όσο μια ζωή στέκεται όρθια πάνω στο γήπεδο. Στην πραγματικότητα, η διοίκηση ίσως ξέχασε πως το γήπεδο δεν είναι πάρκινγκ. Μα εμείς όχι — εμείς θυμόμαστε κάθε στιγμή που κάποιος κουβάλησε παιδιά με αναπηρικό καροτσάκι εκεί μέσα, εκεί όπου σήμερα ψάχνουν θέση για ντάιτερς. Αυτός ο αγώνας δεν είναι υπόθεση πινακίδας — είναι υπόθεση ψυχών. Και εμείς είμαστε ακόμη εδώ, όρθιοι, ακόμη κι όταν αυτοί ψάχνουν κωδικό πάνω στο αμάξι. Πάμε λοιπόν αύριο εκεί μέσα, όχι για να παρκάρουμε ένα αυτοκίνητο, αλλά για να παρκάρουμε έναν τίτλο στην ιστορία του Ολυμπιακού — εκεί που η οικογένεια βάζει πρωταθλήματα στις καρδιές, όχι πινακίδες στους χώρους στάθμευσης.

Ωχ τι τρελάθηκες ρε φίλε μου;;; Αυτοί εκεί που βγάζουν πινακίδες σα να είναι ντουλαπάδες του σούπερ μάρκετ ξέχασαν ότι εδώ πάνω στις κερκίδες έχουμε γράψει ιστορία γράφοντας πρωτάθλημα;;; Την Κυριακή το πρωί ξυπνάς και αφήνεις το αμάξι σου στους δρόμους επειδή είναι ΠΙΟ ΣΦΙΧΤΟΙ από ένα κλουβί στις γάτες;;; Ρε παιδιά, εγώ εκεί στον Καρσάκη πριν χρόνια είδα τον Γιώργο ημιόνιο να μπαίνει στη Βίλλα μέσα από τη μεριά της θάλασσας με ένα ποδήλατο επειδή δεν βρήκε ούτε πέντε εκατοστά να σταθμεύσει κανείς αλλιώς — και εκείνος πήγε κι έκανε γκολ! Αυτοί τώρα ψάχνουν θέση στάθμευσης σα να πρόκειται για κάτι πιο σημαντικό από την επόμενη γενιά νικητών;;; Πρωτάθλημα αύριο;;; Ρε άλλοτε εδώ μέσα είχαν πέντε φορές περισσότερα αυτοκίνητα παρκάρει μέσα στο κεφάλι τους από όσο βρίσκουν τώρα—και ξέρεις τι; Πάλευαν γι' αυτό, όχι για μια πινακίδα!!! Στο τέλος αυτοί εδώ έξω μόλις τελειώσει η ιστορική παράσταση κι ανοίξει η πόρτα του γηπέδου θα ξέρουν τι έχασαν: έναν τίτλο που τον χτίζουν άνθρωποι σφιχτοί σα γροθιά, όχι χώρος ντάιτερ! 🔴💀 Κοίτα γύρω σου τώρα: βλέπεις εκείνον τον τύπο με το κίτρινο μπουφάν;;; Αυτός ψάχνει θέση στάθμευσης;;; Όχι ρε! Αυτός ψάχνει το επόμενο γκολ που θα γράφει ιστορία σα ντόπιο τραγούδι!!! Αύριο λοιπόν πάμε εκεί μέσα κι ας είναι η Συγγρού σφραγισμένη από αμάξια σα βιτρίνα υποτέλειας! Εμείς έχουμε πρωταθλήματα στις ψυχές, αυτοί μόνο πινακίδες στα πάρκινγκ! Στο δικό μας σπίτι δεν υπάρχουν ντάιτερδες παρά μόνο τίτλοι!!! Πάμε να τους σπάσουμε στους τοίχους!!! 💪🔥

Μαλάκα, τι λέτε;;; Τρεις ώρες εκεί έξω στην Συγγρού ψάχνοντας θέση κι ακόμα δε βρήκαμε ελεύθερο δοκάρι στ' αμάξι μου — ενώ μέσα στο γήπεδο το Καρσάκης είναι τόσο φουλ όσο μια οικογένεια Πειραιώτη όταν βλέπει τον τίτλο πρώτος!!! 😅 Εσείς δεν καταλάβατε τι γίνεται;;; Αυτή η διοίκηση κοιτάει μόνο πού θα βάλουν ένα parking κι εμείς εκεί μέσα κάνουμε πρωτάθλημα!!! Την Κυριακή βγαίνει ο τίτλος όχι επειδή υπήρχε θέση στάθμευσης εκεί έξω, αλλά επειδή εμείς ΔΕΝ ειναι στάδιο — ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ!!! Κι στο σπίτι δεν κάνεις parking, κάνεις οικογένεια!!! Κοιτάξτε τώρα γύρω σας: εγώ κάθομαι εδώ στο ανατολικό και βλέπω τους γέρους να τραγουδάνε σαν παιδιά πρώτο γκολ, βλέπω τις μαμάδες να κρατάνε τα μωρά ψηλά σα να παρακολουθούν θεατρική παράσταση, βλέπω ένα δεκαοχτάχρονο αγόρι με κίτρινο καπέλο που χοροπηδάει σα να έχει πιει τρία κουτιά Μύτικα — όλ' αυτά πάνω στις κίτρινες γραμμές που άλλοι βλέπουν σα ράγες στάθμευσης!!! Τι λέγαμε τώρα για parking;;; Κι αυτοί ψάχνουν θέση εκεί έξω σα να πρόκειται για κάτι πιο σημαντικό από τον επόμενο τίτλο;;; Ρε κι εγώ πριν μία ώρα είδα έναν τύπο να γράφει πάνω στο παρμπρίζ του "Παρακαλώ μη σταθμεύετε - ζούμε αγώνα", μπας κι εκείνος κατάλαβε πιο γρήγορα από τους ιθύνοντες;;; Δεν καταλαβαίνω εγώ… εμείς βγάζουμε πρωταθλήματα σφιχτοί σα γροθιά εδώ μέσα κι αυτοί ψάχνουν αριθμούς στα πινακίδια!!! Την Κυριακή όταν βγούμε νικητές — ποιος θυμάται θέση στάθμευσης;;; Αυτό που θυμόμαστε είναι ότι φέραμε το πρωτάθλημα στο σπίτι μας, όχι στο parking της διοίκησης!!!