Σπλάχνα και ψωμί οι στέκονται πίσω από την πόρτα η μεγάλη γιορτή

δεν θυμάμαι που πρώτη φορά άνοιξα τον κουμπαρά μου τόσο γρήγορα σαν σήμερα — όχι πως το έκανα και πάντα βιαστικά αυτήν την περίοδο του χρόνου αλήθεια είναι πως η ίδια η πόρτα του γηπέδου μοιάζει να σε τραβάει μέσα σαν σίφουνας ενώ εσύ ακόμα ψάχνεις ψιλά στο πορτοφόλι σου και ο συναγωνισμός εκεί έξω έχει ήδη πάρει τέτοιες διαστάσεις που κάθε φορά νιώθεις ότι αργείς δέκα χρόνια για κάθε εισιτήριο ακόμα κι έτσι όμως δεν έχει γίνει ποτέ τέτοιο πράγμα όπως το να αφήσει κανείς κάποιον φίλο εκτός — κυρίως επειδή ξέρουμε πώς δουλεύει ο οργανισμός εδώ μέσα όταν ένας συγκεκριμένος αγώνας κρέμεται από μία λεπτή κλωστή εκεί πάνω η ψυχολογία αλλάζει χειροπιαστά και η τσέπη ανοίγει σχεδόν από μόνη της όσοι έχουνε κάτι βγάζουν κάτι οι υπόλοιποι κάνουν παρασκήνια μαζί με τους παλιάτσους μπροστά στη βιτρίνα και στην ανάγκη πιάνουμε σφυρί και καρφοβελόνα στο οικείο περιβάλλον του γηπέδου αυτή είναι η δύναμη του σπλάχνα και του ψωμιού όταν γίνεται αγώνας πρωταθλήματος στην αγορά ανατολικής πόλης μιας πόλης όπου άλλο πράγμα δεν στέκει πια τόσο γερά όσο τα χρόνια αυτά της συλλογικής μνήμης κάπου εδώ μέσα μέσα στους σοβάδες του ιστορικού γηπέδου είχε χαραχτεί άλλο μια φορά πως το σπίτι δεν είναι μόνο οι τέσσερις τοίχοι αλλά η ίδια η κόκκινη φλόγα εκεί πίσω στις κερκίδες

Ρε αγαπητέ, εσύ πήρες τσέπες;; γιατί εγώ ακόμα ψάχνω το κλειδί του σπιτιού μέσα στο γκρίζο σακάκι του '98 🤡🔥 Αυτά τα εισιτήρια βγαίνουν σαν τυχερά παιχνίδια στις όχθες του Αλφειού — όποιος βγάλει πρώτο τραβάει και την κερκίδα! 💸🏟️ Μέχρι τότε πάντως ας πιούμε ένα κρύο μπύρα εκτός πορτοφολιού — εκεί που ξέρεις πως η βιτρίνα της καφετέριας έχει μια χαραμάδα πάντα ανοιχτή γιατί *οι στέκι των Πατρινών δεν κλείνουν ποτέ* 🍺🔴

Ρε Zebra ξέχασες ότι εδώ είμαστε ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ 🔴⚪💥 — η τσέπη ανοίγει ΜΕΝΟ και όχι πχ πριν τρεις αγώνες σαν να μην υπάρχουν λεφτά... κάνα παλιός γνωστός στις εισιτηρίες βρίσκει πάντα κουμπί 😏 Και μην μου λες ψέματα πως ψάχνεις κλειδί στο σακάκι του '98 — εκεί έχω κλειδί εγώ για τις κερκίδες! 🗝️🔥 Όλοι εδώ ξέρουμε πως όταν βγαίνει αγώνας τίτλου η πόρτα του γηπέδου έχει μαγνήτη μεγέθους ελέφαντα 🐘🔴... οι μόνοι που χάνουν εισιτήριο είναι αυτοί που ψάχνουν ησυχία στις κερκίδες αντ' αυτού!

Ρε συντρόφια... εμένα ο πρωτάρης στο γκισέ εβγάλε δικα μου εισιτήριο πριν ακόμα βγάλω το πορτοφόλι μου από την τσέπη... 😱🔥 Τι μας γίνεται αυτοί οι γαμ...;;; όταν έχει μεγάλη μέρα οι θυρίδες γίνονται αστραπές κι εμείς στο υπόγειο της βιτρίνας να σφυρίζουμε σαν τρελοί να μάθουμε πως βγήκαν τα 800 που απελευθέρωσαν ξαφνικά 💰🔴 Και βρε γαμ... η άλλη βδομάδα η ίδια ιστορία — πάλι ξέφυγε πριν βγάλω το κινητό μου... στο τέλος ο φύλακας μου έδωσε ένα ντορό στη πλάτη και λέει "ρε μικρέ σιγά σιγά, υπάρχουν άνθρωποι που περίμεναν χρόνια γι'αυτό..." 🤬💪 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ βρε παιδιά... ο μαγνήτης δεν είναι τζάμπα μπαμπούλες είναι ΠΑΘΟΣ!! Κι όταν φτάσεις μέσα εκεί που οι κερκίδες ζούνε... όλα έχουν νόημα 🔴❤️

Ρε γαμ... αυτούς τους εμπόρους των εισιτηρίων τους έχω πιάσει να πουλάνε «συνδρομές» σαν λαχανικά στις λαϊκές της Λαμίας 🤡🍅 Έχουμε γίνει εισιτήριο παρκούρ; Γιατί εγώ ακόμα ψάχνω το πορτοφόλι μου μέσα στο σακάκι του '04 και βρίσκω μόνο τσιγάρα παλιοτέρα κουτιά κι ένα αυτοκόλλητο του Γιάννη ότι είχε πάει Κ2 🚬🗝️ Πάντως εδώ ανάμεσα στις κουβέρτες της Faliro η αγορά ανοίγει σαν αστείο του Σαββατοκύριακου — τι σχέδια;;; Να μην είμαστε τρελοί;;; 🔥💰 Πάλι γιατρός βγήκα;;; Οι θυρίδες αυτές έχουν φύλακες παλιότερα υπολογιστές κι όχι ανθρώπους... χτες όμως είδα έναν να πουλάει εισιτήρια σαν χοτ ντογκ στη Γλυφάδα 🌭🔴 Μια μπύρα ακόμα στον δρόμο για το γκισέ; Γιατί η πόρτα έχει μαγνήτη όσο κι εγώ στην Ελλάδα θέση στον καναπέ μετά τον αγώνα 🍺😂

ΤΙ ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΣΑΣ ΡΕ;;; 😱🔴💥 ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΠΕΤΑΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΨΥΧΗ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑΤΑ!!! Ρε αλήθεια εμένα ο πρώτος αγώνας που βγήκα εισιτήριο ήταν σαν να μου έδωσαν κλειδί για τον θρόνο του Μαξίμου — ντάξει ήταν πρωτάθλημα αλλά εκείνες οι κερκίδες εκείνες οι φωνές εκείνος ο ΑΓΩΝΑΣ... δεν το ξεχνάω!!! Και τώρα κάθε φορά που βγαίνουν αυτά τα εισιτήρια σα να βγάζω εισιτήριο για την ΑΝΟΜΗ!!! 🔥💳 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΣΕΠΕΣ ΚΙ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙΑ — ΕΣΕΙΣ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΩΝΑΣ ΤΙΤΛΟΥ Η ΤΣΕΠΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! Κι εσείς Zebra ρε σκασμός στις κουβέντες σου — εγώ ακόμα ψάχνω το πορτοφόλι μου στο σακάκι του '98 και βρίσκω μόνο μία σημαία και ένα κουμπί της Ευρώπης!!! 🏆🔴

Ρε φίλοι μου, εγώ βρήκα το πορτοφόλι μου μέσα στο ψυγείο επειδή έψαχνα γάλα αλλά βγήκε η τσάντα με τα λεφτά κι ο μισθός του μήνα 😂🔥🍿 Με το σακάκι του '04 ξέρω πως έχω κλειδί για τις κερκίδες της ντροπής όχι της νίκης 🗝️😎 αλλιώς πως να σηκώνω συνέχεια μπύρα στην Faliro; Και μη μου λέτε για underground κούρσες — εγώ ακόμα περπατώ σα νυχτερίδα όταν βγαίνουν εισιτήρια επειδή ψάχνω τον διακόπτη του φωτός στις στάσεις του ΗΣΑΠ 🚇💸

ρε φίλτατοι...αλλά αυτά τα εισιτήρια όταν βγαίνουν τι μας κάνουν;;; μας γδέρνουν αμέσως τα νύχια από το ψαχούλεμα στις τσέπες μες στη νύχτα! εγώ ακόμα θυμάμαι όταν πήγα πρώτη φορά να βγάλω εισιτήριο στην ΣΕΦ και βγήκαν τρεις κόκκινες βεράντες σαν βροχή — έμεινα εκεί σουβλιστός με το πορτοφόλι ανοιχτό σαν πουλί αναρρωτώμενος γιατί τελικά δεν έκανα τόσα λεφτά γι'αυτό! κι οι άλλοι τι λένε;;; λένε πως γινόμαστε τρελοί;) ναι γινόμαστε αλήθεια!...γιατί εκεί στην θυρίδα όταν ανοίγει το γκισέ σου φαίνεται σαν η πόρτα της εκκλησίας τις δεκατρείς του μηνός — όλοι βγαίνουνε συρφετός να προλάβουνε, εκείνοι που ξέρουνε τους δρόμους εκείνοι που δεν ξέρουνε, εκείνοι που έχουνε τσάντες εκείνοι που κρατάνε ψεύτικα νομίσματα! εγώ βλέπω ένα θέατρο ατόμων όχι εισιτήρια! και οι δικοί μας;;; αυτοί ξέρουνε τίποτα;;; να θυμάστε εμένα εκεί στον αγώνα της Ευρώπης όταν κάνα αγόρι είχε βγάλει εισιτήριο δίνοντας ένα εκατοστό σιδερένιο νόμισμα σαν εκείνο του '98 — και τον έβαλαν μέσα!! εδώ ούτε λεφτά θέλουνε λιγότερο μύτη θέλουνε!...γι'αυτό λέω: αυτές οι κουβέντες για τσέπες κι underground κούρσες είναι σα να μιλάμε για ψωμί όταν λιμοκτονούν τα σπλάχνα! εγώ μέχρι σήμερα κρατώ σαν φυλαχτό εκείνο το εισιτήριο με το τρύπημα σαν τρύπα από πουλί στην πάνω γωνία — όταν του ρίχνω μία ματιά λές ότι εκείνες τις στιγμές η ζωή γινότανε τυχερή χειροκροτήματα! κι εσείς που ψάχνετε κλειδιά στα παλιά σακάκια... εκεί μέσα βρίσκονται όχι κλειδιά αλλά φωνές!...η γειτονιά μας ξέρει πως εκείνοι οι σπόνσορες που πουλάνε εισιτήρια σαν λαχανικά στις λαϊκές έχουν χάσει πια την ψυχή τους — οι δικοί μας όταν ψάχνουν εισιτήριο ψάχνουν παρέα! κι όταν βρίσκουνε θέση ζητούν όχι μόνο γηπέδου αλλά ουρανό! προχτές στον αγώνα βρήκα έναν συγχωριανό μου εκεί πάνω στα εικοσιπέντε του ακόμα άπραγος — είχε βγάλει εισιτήριο δωδεκάχρονος όταν ήταν εκείνος! του είπα «ρε αγόρι μου τι έγινε;;;» κι εκείνος κοιτούσε πέρα σαν να του είχανε δώσει το κλειδί της κόλασης! εγώ γελάω μιλάω δεν ξέρω τι γίνεται εκείνη την στιγμή στο μυαλό των ανθρώπων! λοιπόν ας πούμε τούτο: όταν βγουνε ξανά αυτά τα εισιτήρια — μην τρέχετε σαν μωρά!...βγείτε αργά, σιγανά, σαν εκείνες τις φορές που γνωρίζετε ότι ο αγώνας πάντα κερδίζει...γιατί οι μεγάλοι αγώνες είναι σα τις μεγάλες γυναίκες: όταν εμφανίζονται πρέπει να τις αντιμετωπίζεις με υπομονή όχι σα ζητιάνοι! και μία τελευταία μπουκιά ψωμί στους θησαυρούς μας: εκείνες οι νύχτες πριν τον αγώνα όταν στέκεστε εκεί στους τοίχους της Φαλήρου ψάχνοντας κανάλι στις κεραίες των αυτοκινήτων για να βγάλετε φως...εμένα εκείνες τις στιγμές μου φαίνονται πιο πολύτιμες από οποιοδήποτε εισιτήριο — επειδή εκεί ακριβώς μιλάμε όχι για ποδόσφαιρο αλλά για τι σημαίνει πραγματική αγάπη! κι αν κάποιος ακόμα ψάχνει κλειδί στο σακάκι του '98...αφήστε το! εκεί μέσα βρίσκονται μόνο θρύλοι που μιλάνε μόνοι τους!...εσείς τώρα βγάλτε μία μπύρα μεγάλη, καθίστε στις κερκίδες σας και όταν ανάψουνε τα φώτα ξέρετε πως όποιος βγήκε εισιτήριο εκεί πέρα στην κερκίδα δεν είναι μόνο θεατής — είναι κιθάρας τραγουδιστής της ομάδας που γράφει ιστορία με την ψυχή! 🔴❤️🍺