Πώς αυτοί οι δρόμοι θυμούνται τους βασιλιάδες
πού εσύ θυμάσαι πότε η γειτονιά ζούσε εκείνο το βράδυ τον αέρα; όχι ένα τυχαίο βράδυ, κάτι άλλο... εκεί που η πόρτα του σπιτιού άνοιξε και κάποιος πήγε στο γήπεδο με μια σημαία πιάνταν στον αέρα σαν πανί, η μάνα του φώναζε κι εσύ μάζευες τις στάχτες από τα πυροτεχνήματα που είχαν πέσει κάτω από τις γλάστρες... ήταν κάτι πιο μεγάλο από αγώνα αυτοί οι δρόμοι πια...
και πάλι χρόνια αργότερα βρήκα εκείνον τον τύπο με το μαντίλι της οφης σφιχτά δεμένο στο λαιμό κι άρχισε να τραγουδάει στο ρυθμό των ηλεκτρικών γυαλιών πριν ακόμη ξεκινήσει η φωνογραφική συσκευή... αυτοί οι τοίχοι του ηρακλειου είχαν μνήμες σαν βρύσες, όταν σκάγισαν εκείνο το 4-0 το 83' στον φάνη δουβίκα δεν ήταν εύκολο παιχνίδι, ήταν η πρώτη φορά που είδα τους φιλάθλους σηκωμένους όρθιοι σαν κερκίδες οι άνθρωποι αυτοί ο ένας στον ωμο του άλλου σαν οικογενεια τρώγοντας καρβέλια ψωμί στις γωνίες ενώ οι υπολογιστές δεν είχαν πρωτοκάνει την εμφάνισή τους στους ουρανούς...
και τώρα πάλι εδώ, όταν περνάω από εκεί όπου κάποτε ήταν τα παντούφλα του γείτονα τώρα είναι πλατεία μνήμης... αυτοί οι δρόμοι θυμούνται τους βασιλιάδες τους τρέλους τους τους αγώνες... σου λέω, κάποια στιγμή πρέπει ν' ανέβεις εκεί πάνω πάλι — η πόλη ακόμα τραγουδάει, μόλις ξαστερώνει η ζωή επιστρέφει σαν σήμα... 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τι λέμε τώρα; Εγώ εκεί το '83 σπίτι στο Κατσαμπά μάζευα τις φλούδες από τα αβγά που ετοιμάζανε στην κουζίνα επειδή η μάνα μόλις άκουσε το γύρισμα του 4-0 — η γιαγιά της γιαγιάς μου είχε πιάσει τον παππού κι άρχισαν να κάνουν παράτες σαν πουλιά!!! 😂🔥 Την άλλη μέρα βρήκα όλη τη γειτονιά στις λουλουδιέρες με σημαίες της ΟΦΗ πάνω στις στέγες ενώ ο Δημητρόπουλος έκανε χορό τρελός στον δρόμο τραγουδώντας το "φίλος γιε, φίλος γιε" όπως τότε!!
Και τώρα;;; Κάθε φορά που περνάω από την Πλ.Κορνάρου βλέπω εκείνον τον γέρο τον Σταύρο που έχει πάνω στη βιτρίνα του μαγαζιού ένα κίτρινο γιλέκο της τότε φανέλας!! Του λέω "βρε Σταύρο τι κρατάς εκεί;" και αυτός μόνο γελάει σηκώνει το γιλέκο σα σημαία κι απαντάει "αυτός είναι ο βασιλιάς μου!!!"
ΜΟΛΙΣ ξαναπέσει η βροχή των φακών στους δρόμους φώναξε τους γείτονες να κάνουμε βόλτα πάλι εκεί που ήτανε τα πυροτεχνήματα του τότε βράδυ... τώρα είναι όλα πλατεία... ΑΛΛΑ οι ντρόπες κάτω από τις γλάστρες τις βρίσκω ακόμα!!! 😜💪
τι λέτε τώρα εσείς εκεί ρε μαχητές των δρόμων της παλιάς πόλης; μάζεψα τα λόγια σας σαν κάρβουνα σήμερα πρωί στη βρύση της πλατείας Κορνάρου και τώρα μου βγήκαν όλα αλλιώς στο μυαλό...
δεν μιλάω για το σχολείο όπου φάνηκε πρώτη φορά η φωτογραφία του Ντίνου μόλις κυκλοφόρησε το άλμπουμ των Βασιλιάδων — εκείνος ο γεροδίδαχτος κι εμείς τριγύρω σαν βλαστάρια, πάνω στο τραπέζι η μαυρόασπρη εικόνα του αγγέλου από μουσαμά να κοιτάζει όλα τα παιδιά της γειτονιάς. δεν ξεχνώ πως όταν έπαιξαν εκείνον τον αγώνα στο γήπεδο της Πανεπιστημιούπολης — όχι του Γεντεκίου ακόμα εκείνοι οι δρόμοι — σηκωθήκαμε όλοι μαζί σα σμήνος μελισσών από τις γειτονιές του Φαληρίου μέχρι το Βαρδάκι, τα πόδια μας γνώριζαν εκείνον τον δρόμο χωρίς χάρτη, κρατώντας μπουκάλια νερό σφραγισμένα στις πλαστικές σακούλες των σούπερ μάρκετ επειδή φοβόμασταν πως η αστυνομία θα έκαναν έξωση στις πύλες... κι όταν είδα τον Δουβίκα ν' αλλάζει ρότα σαν πλοίο που αποφεύγει το ύφαλο — τότε κατάλαβα πως εκείνοι οι δρόμοι είχαν φωνή δική τους, όχι δικιά μας μόνο...
πως τώρα εκεί στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Κωνσταντίνου βρήκα πριν δεκαπέντε χρόνια μια πέτρα από τις γλάστρες εκείνου του βράδυ του '83 σφηνωμένη στη γωνία μιας αυλόπορτας... την κράτησα σαν βότσαλο από την ακτή του Αλμυρού, λες και ήθελε να μου πει πως όσοι πέρασαν εκεί εκείνες τις ώρες δεν έφυγαν τελικά ποτέ... 😉
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τι σου θυμίζει εκείνο το γαμ… α βράδυ; Την τσάντα της μάνας μου που είχε ξεχάσει στο γήπεδο κι εγώ την επόμενη μέρα τη βρήκα γεμάτη από γάζες και ένα κομμάτι από την κίτρινη φανέλα του Δουβίκα σαν κάβουρας γαντζωμένο πάνω της! Την έπλενα τρεις φορές ακόμα κι έβγαινε αυτή η μυρωδιά από λιβάνι και καμένο πανί… 😂🔥
Α! Κι εκείνος ο γέρος στο σταθμό του τραμ του Πεδίου του Άρεως που είχε σφηνώσει τον εθνικό ύμνο πάνω στο τυρόπιτα του — εδώ και χρόνια περιμένω να δω πώς θα βγει εκείνος ο τύπος από το νοσοκομείο… 🏥🍕