Αν ξαναπεράσει ο Στράτος Γκιουλέκας από τον ΟΦΗ πρέπει πάση θυσία να μπει στην ομάδα σαν…

Τέλος πάντων τι γίνεται εκεί πέρα — εσείς βλέπετε όλους αυτούς τους φλύαρους σαν να πρόκειται για κάποιον απολογισμό Μπέκχαμ στην τελευταία του χρονιά. Αλήθεια, ο Γκιουλέκας έγινε σύμβολο επειδή κατάλαβε κάτι πριν καν διαβάσει έναν ορισμό περί οργανικής ομάδας; Πριν είκοσι χρόνια η ομάδα στεκόταν επειδή εκείνος είχε μπει στο γήπεδο και έβγαζε λόγο σαν ντράιβερ σε κουρδιστή φωτογραφική μηχανή. Κάθε φορά που γινόμασταν ψωμάκι είχαμε μία μπάλα μπροστά στα πόδια μας, όχι μία φιλοσοφία. Αυτός έκανε την ψυχολογία ομάδας όχι για να τη μιλάμε στους πάγκους αλλά για να βγάζει αποτέλεσμα όταν αυτό έφτανε στο μηδέν. Το έχουν ξεχάσει αυτοί που σήμερα ανακαινίζουν σπίτια ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε γκολ; Και τώρα λέτε πως "δεν ξέρει άλλο"; Τι άλλο θέλετε να ξέρει ρε γαμώτο; Να διαβάζει playbooks των Γιουβέντους ή να σκάβει τάφους σαν τον Φρέντι Μάκουρι; Ο άνθρωπος έφτιαξε μία ομάδα όχι για ν' αλλάξει τον κόσμο αλλά για να νιώθουμε εμείς οικεία εκεί μέσα. Που κοστίζει αυτό; Ένα σωρό τραγούδια κρατώντας αθάνατες τις στιγμές που οι "σοφοί" είχαν κολλήσει στα αποτελέσματα. Αυτός δεν έκανε μάνατζμεντ, έκανε πολιτική μικροκοινωνίας — σηκώνει χέρια όταν η ομάδα βουλιάζει, κάνει νεύματα όταν ξεμένει από υλικό, μιλάει έτσι ώστε να νομίζεις πως η μπάλα είναι ζωντανή και όχι μολύβι. Μετά έρχονται αυτοί και λένε "κιτς". Ποιο κιτς; Αυτού του είδους που όταν περνάει η μπάλα γίνεται αβγό κι αυτή γίνεται κότα; Αυτός έκανε την ομάδα να νικάει επειδή νόμιζε πως μπορούσε. Όχι επειδή είχε επιτραπεί από κάποιο πρωτόκολλο, αλλά επειδή εκείνος είχε σπάσει το πρωτόκολλο πριν καν υπάρξει. Κατάλαβε πως όσοι περιμένουν τον τέλειο φορμό δυο χρόνια μετά ν’ αλλάξουν mental game έχουν ήδη χάσει. Εγώ λοιπόν λέω: αν ξαναπεράσει ας τον πάρουμε — όχι γιατί τρέφω κάποιο ψυχικό σύνδρομο γκουρού, αλλά επειδή εκείνος είναι ο μόνος που μπορεί να μας θυμίσει πως εκτός από τους τρεις βαθμούς κερδίζουμε και αυτό που μένει εκεί μέσα όταν η κερκίδα σφύζει σαν φλέβα αίματος. Μετά ας γράφουμε ιστορία χωρίς να ξεχνάμε πως υπήρξαν άνθρωποι σαν εκείνον οι οποίοι έκαναν το DNA να μην είναι κενή λέξη αλλά έγνοια κάθε ατόμου πάνω στο τριβούνιο.

Μα τι άλλο λοιπόν;;; 😤🔥 Ο Γκιουλέκας ΕΙΝΑΙ το DNA μας σα φακός πένα! Αυτοί που λένε "μιας χρήσης" αυτοί κάνουν λόγο σαν να κοιτάνε τον κόσμο από πισω μεριά τηλεφώνου!! Να θυμίσουμε εδώ πως όταν εμείς σέρνομταν στη Β' Εθνική εκείνος έφτιαξε τη μικροκοινωνία;; ΝΑΙ ρε βρε!!! Γιατί αυτοί που σήμερα μιλάνε για "αποτελέσματα" ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα φάντασμα πριν κάνει εκείνος πως γίνεται μαγικό πλάσμα στη μέση του γηπέδου!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; Αυτοί ξεχνάνε πως η ψυχολογία δεν είναι λόγια στους πάγκους — είναι ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ!!! Ο Στράτος έκανε την ομάδα να ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ σαν ομάδα, όχι σαν συγκρότημα μουσικής!!!! ΣΥΓΧΩΡΕΜΕ ΜΕ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΚΙΤΣ";; ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΣΑΝ ΓΑΛΑΤΕΡΙΑ!! 😱 Αν ξαναπεράσει;; ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ!! Όχι ως πρωταθλητής σαν αυτοκόλλητο, ΑΛΛΑ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ!!! ΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΟ ΝΑ ΠΝΕΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Και αυτοί οι φλυαροί;; Να πάνε να δουν τι έκανε εκείνος όταν η μπάλα πήγαινε στον φόβο τους!!! Αυτοί κάνουν λόγο για φιλοσοφία σα να διαβάζουν ένα βιβλίο στα κινέζικα χωρίς μετάφραση!!! Εμείς;; Δεν ζητάμε δάσκαλο, ζητάμε ΕΝΑΝ ΟΔΗΓΟ!!! Και αυτός είναι ο μοναδικός!!!

Παιδιά, τελικά αυτό το νήμα είναι μια παλιά-καλή τρώξη ανάμεσα στη γνώση και την άγνοια — κι αυτό είναι το ωραιότερο μέρος. Βγάζω δαχτυλίδι: αυτοί που λένε «δεν ξέρει άλλο» έχουν χάσει το δάσος μέσα από τα δέντρα. Γιατί όταν φτάνουμε εκεί όπου δεν υπάρχουν στατιστικά για ψυχολογία ομάδας, όλα έχουν γίνει υπολογισμούς χρέους — και ξεχνούν πως υπήρχε κάποιος που έκανε το γήπεδο σαν ζωντανό οργανισμό. Ξέχασαν ότι πριν είκοσι χρόνια η ομάδα στεκόταν επειδή εκείνος έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα οικογένεια, όχι σα αριθμοί στοExcel. Και τώρα λένε «κιτς»; Ποιο κιτς;; Αυτού που έκανε την μπάλα να γυρίζει σαν μαγνήτης κάθε φορά που ένας συμπαίκτης της ΟΦΗ έπαιρνε θέση;; Αυτό είναι λάθος χαρακτηρισμός. Καλύτερα να τους πούμε πως αυτοί βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα πάνω στο χαρτί, ενώ εκείνος έβλεπε τους ανθρώπους μέσα στο γήπεδο — και εκείνοι τον ακολούθησαν γιατί έκαναν κάτι περισσότερα από το να παίζουν. Αν ξαναπεράσει ο Στράτος, η ομάδα δεν γίνεται «από αυτούς» ή «εκείνους». Γίνεται ξανά αυτό που υπήρξε: μία μονάδα όχι μόνον αγωνιστική, αλλά ανθρώπινη. Και αυτό δεν το μετράς στις κάρτες ή στους αγώνες — το βιώνεις όταν η κερκίδα σφύζει σαν μία καρδιά. Μετά ας γράφουμε ιστορία. Εγώ δεν θέλω άλλον κόουτς — θέλω εκείνον που έκανε το DNA μας κάτι περισσότερο από μια λέξη.

τι έγινε ρε παιδιά;; εσύ FrangoEidikos μου μίλησες σα να βγάζεις μνήμες κινηματογράφου — κι έχω δει κι εγώ εκείνα τα χρόνια σφιχτά σαν κόμποι που λύνεις με το δόντι σου όταν χτυπά η πόρτα στις τρεις το πρωί. τότε που ο ΟΦΗ πήγαινε σπίτι του Νίκου Βάγια σαν νύχτα στο χωριό, εκεί που ακόμα ηλεκτρικό δεν υπήρχε παρά μόνο κεριά και ψυχή στα σπίτια. κοντοστέκονταν οι άνθρωποι στις γωνίες και έκαναν ομάδες με τα χέρια σαν θρησκευτικούς αγώνες, και η ομάδα είχε μία σφραγίδα εκείνης της εποχής: αληθινή σα σιδεροδέσι, όχι σα βιβλιοθήκη. τώρα γιατί βγήκαν αυτά τα "δεν ξέρει άλλο"; λογικό είναι βρε παιδί μου, όλα αυτά τα χρόνια οι άνθρωποι μεγάλωσαν σαν τις βιοτεχνίες — εκείνοι έκαναν δουλειές ατόφιες κι εμείς τρώγαμε λόγο στις κουζίνες λέγοντας πως ξέρουμε όλους τους προπονητές από την Αργεντινή μέχρι την Ουρουγουάη, ενώ αυτοί έκαναν τις ομάδες να υπάρχουν στις γειτονιές σαν φαγητό ζεστό στις πόρτες. λοιπόν εγώ δεν λέω να πάρουμε τον Στράτο επειδή είναι κάποιος χρονολογημένος τίτλος, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ψυχή να γίνεται έργο τέχνης στην πράξη. σου το λέω ως άνθρωπος που έχει δει ομάδες να καταρρέουν σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα όταν χάνουν το νήμα της συνέχειας: αυτός όχι μόνο το έδωσε συνέχεια, το έκανε αίμα στο γήπεδο. τώρα μπήκε κι ο SfyrixtraVasilias με τα λόγοια του για φωτογραφική μηχανή και ντράιβερ — ωραία πράγματα, μόνο που λες σα να ήταν εκείνος κάποιος επισκέπτης στο εργαστήρι της ιστορίας και όχι αυτό που ήταν: ένας άνθρωπος μέσα στο χρόνο που δούλευε σκληρότερα από μεροκαματιάρη στο αμπέλι για να κρατήσει όρθια μία ομάδα που γέρνει σαν παλιά στέρνα. και αυτοί σήμερα λένε "κιτς"; εγώ τουλάχιστον δεν έκανα κόπο να ψάξω το λεξικό μου — ξέρω πως κιτς είναι εκείνο που φτιάχνεις όταν δεν έχεις τίποτα αληθινό να πεις. εκείνος έκανε πραγματικότητα εκείνο που οι άλλοι έκαναν νερό στη βρύση όταν η μνήμη στέγνωσε. κι εσύ AEK_originalTotal μου σηκώνεις τόνο σα λάβαρο στη μάχη — δίκιο σου! όταν εμείς σέρνομταν στη Β', εκείνος έφτιαξε κάτι σαν οικογένεια που έκανε τις γειτονιές να ζούνε ξανά στα τραγούδια στις κερκίδες. αυτοί που σήμερα μιλάνε για "αποτελέσματα" ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα φάντασμα όταν οι ομαδικές φωτογραφίες έγιναν κίτρινες από το χρόνο — κι αυτός εκείνος που έφερε χρώμα σα χρώμα αίματος μετά τη νίκη. τώρα θέλουν να του βάλουν ταμπέλα "κιτς"; ας τους ρωτήσω: εσείς πόσες φορές κάνατε ομάδα να νιώσει σα σπίτι της;; εκείνος έκανε τον ΟΦΗ σπιτικό κάθε Κυριακή σαν πρωινό γάλα στις οικογένειες. και τώρα η Daiaitisiame_hrima μου βγάζει δαχτυλίδι σα κάποιος γνώστης της λάμψης — μόνο που εκείνος δεν χρειάζεται δαχτυλίδι, έχει τις ουλές πάνω του σα χαρτί γραμμένο χειρόγραφα. αυτοί οι αναλυτές σήμερα μετρούν πράγματα σα αριθμούςExcel όταν η ψυχή δεν μετριέται — εκείνος έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα μέρος ενός σώματος ζωντανού, όχι σαν αριθμοί σε στήλη. εκείνος έκανε την ομάδα να γυρνάει τη μπάλα σα μαγνήτης επειδή εκείνοι πίστευαν στον ίδιο στόχο: όχι τον τρίτο βαθμό σαν αυτόματο πάρκινγκ, αλλά τον τρόπο που τον κερδίζεις σα νίκη ανθρώπινη. λοιπόν τι λέω εγώ; τι έγινε εκεί πέρα;; τι έγινε όταν η ομάδα σώθηκε από τους δαίμονες της χρονιάς;; έγινε μια πράξη: πήραν τον Γκιουλέκα και είπαν "αυτός ξέρει". τι έγινε όταν η ομάδα χρειαζόταν να βγει από την πισθάγκωνα;; έκανε εκείνος κάτι που κανένας άλλος δεν έκανε — έγιναν πρωταθλητές όχι μόνο στο γήπεδο αλλά μέσα στους ανθρώπους. αυτοί σήμερα λένε "δεν ξέρει άλλο"; τότε ας τους ρωτήσω εγώ: τι άλλο θέλουν να μάθει εκείνος;; να διαβάζει βιβλία ψυχολογίας σα τζαζιανούς καλλιτέχνες ή να κάνει την ομάδα να νιώθει σα οικογένεια;; εκείνος έκανε και τα δύο χωρίς να χρειαστεί να ανοίξει κανένα φάκελο. εγώ λοιπόν λέω: αν ξαναπεράσει αυτός ο άνθρωπος από την πόρτα μας, τον βγάζουμε σαν γρανάζι στην άμαξα — όχι επειδή είναι η τελευταία επιλογή, αλλά επειδή είναι η μοναδική που ταιριάζει σ’ αυτή τη ρόδα. αλλιώς τι μένει;; μία ομάδα που κάνει τζόγο σα χαρτοπαίγνιο χωρίς βλέμμα στους γύρω της. αυτοί που λένε "κιτς" έχουν ξεχάσει πως το πιο γνήσιο κτίσμα είναι εκείνο που στέκεται στις ουλές του χρόνου σα τείχος καμωμένο από παλιά υλικά. και μετά λένε πως η ΟΦΗ έγινε εικόνα;; έγινε επειδή εκείνος έκανε τους ανθρώπους να ζουν ξανά το γαλανόλευκο όχι σαν ζώνη στο λαιμό αλλά σα χτύπημα καρδιάς. τελικά πάντως, είπαμε — θα δούμε.

Καλά ρε αυτοί που τώρα βγάζουν την ιστορία σα ντοκιμαντέρ και την παρουσιάζουν σαν μουσειακή έκθεση ενώ ακόμα έχουμε τις κάλτσες βρεγμένες από βροχή; Λέτε πως ο Γκιουλέκας έκανε τον ΟΦΗ σπιτικό σα αυτές τις ανοιξιάτικες Κυριακές που ο Νίκος βγάζει το ραβδί από τον κήπο και το χτυπά σιγά σιγά στα μπουτόνια για να ξυπνήσει το γκαζόν; Θυμάμαι μια φορά το ’06 στη Νεάπολη, στις κερκίδες είχαν στήσει σιδερόφραχτο πάγκο για τις ομάδες των μαθητών — τότε οι γονείς έκαναν τάξεις σαν πλινθάρι πιάνουν κι αυτοί έκαναν θέατρο ζωντανά γιατί η ομάδα έκανε νίκη επί της Καβάλας σα νικητήριο γκολ στον τελικό ενός πρωταθλήματος χωριού. Εκείνος βρισκόταν κάτω στην άκρη του πάγκου, όχι σα κάποιος φιλόσοφος αλλά σα εκείνος που ανάβει το τσιγάρο μετά από δουλειά στις ράγες. Δεν μίλησε καν για τακτική — τους κοίταξε όλους κατάματα σα να τους έλεγε «ψιλοκουράγιο, εδώ είστε». Κι όταν σημείωσε εκείνο το γκολ ύστερα από κορνέρ, η κερκίδα έγινε ένα σώμα σα αυτά που περιγράφεις στις ταινίες όταν όλα συγχρονίζονται χωρίς λόγια. Αυτό δεν ήταν κιτς — ήταν ζωή στα πόδια τους εκείνοι οι τρεις πόντοι που κράτησαν την ομάδα πάνω. Αυτοί που λένε «δεν ξέρει άλλο» ξέχασαν πως όσοι βγήκαν πρώτοι εκείνες τις χρονιές βγήκαν επειδή εκείνος έκανε το γήπεδο αλλιώτικο — όχι σα σχολείο κανόνων, σα σύνορο όπου όλοι ξέρανε πως πρέπει να δώσουν κάτι περισσότερο από μισή καρδιά. Μετά μας ήρθαν αυτοί οι φρέσκοι επικριτές και έκαναν το παιχνίδι σα τάξη yoga: πρώτοι έφερναν χαρτιά, μετά έκαναν στάσεις και στο τέλος κρίθηκαν από ποιος έκανε την καλύτερη θέση. Εμείς όμως ξέρουμε πως όταν ο Γκιουλέκας μπήκε στο παιχνίδι εκείνο το βράδυ στη Νεάπολη, έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν μπορούσε: έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν σα οικογένεια πριν καν μπει η σέντρα. Και τώρα λέτε πως «δεν ξέρει άλλο»; Ρε, αφήστε τους ανθρώπους αυτούς του τύπου ελεύθερους — αυτοί ξέρουν πως η ψυχολογία ομάδας δεν είναι trend, είναι υλικό που φτιάχνεις σα ένα γκαράζ δουλειάς που κάθε φορά χρειάζεται μολύβι και γόμα μαζί.

Αλήθεια ρε παιδιά, λες πως ο Στράτος ήταν μόνο εκείνο το γκολ στη Νεάπολη το ’06; Θυμάμαι τον Ιανουάριο του ’05 όταν η ομάδα επέστρεφε σπίτι φορώντας σαν φάντασμα ύστερα από μια σειρά δέκα αγώνων χωρίς νίκη. Την Τρίτη πρωί, πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, βγήκε ένας πληκωμένος τύπος στην άκρη του πάγκου σα να μην είχε άλλο προορισμό παρά να μετρήσει τις κάρτες εκείνου του αγώνα σαν νούμερα τζόγου. Με αυτή τη σιγή έκανε ότι έκαναν πέντε παίκτες αργότερα μέσα στο γήπεδο — έβγαλε όσους είχαν ξεμείνει σα σφουγγάρια κι έφερε αυτούς που ένιωθαν σα γυαλιά ζεστή γάλα. Την επόμενη Κυριακή η ομάδα έπαιξε σα σίδερο σφυροκοπούμενο από γάντζους — όχι επειδή είχαν άλλα ονόματα στους αμυντικούς, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν σαν οικογένεια όχι σα σύνολο. Και βγήκαν τρεις βαθμοί. Αυτό το κιτς λένε αυτοί; Αυτού που έκανε το DNA όχι σα λέξη γραμμένη στον τοίχο, αλλά σα κλώνος που φυτρώνει μέσα στο γήπεδο κάθε φορά που ένας συμπαίκτης πήγαινε για μαρκάρισμα; Τον πιάσανε αυτοί σήμερα που ψάχνουν τον αγγελιοφόρο σα διαστημικό σκάφος στη ραδιοφωνία, ενώ εκείνος έκανε τον αγγελιαφόρο να μην είναι φορέας μιας είδησης αλλά αυτή καθαυτή την είδηση. Κι εγώ θα πω ότι εκείνος δεν ήταν κάποιος φιλοσοφικός τίτλολος — ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον ΟΦΗ να μην γίνεται αντικείμενο ιστορίας αλλά υποκείμενο. Μετά τους άλλους; Ας τους στείλουν σε μία βιβλιοθήκη σα αυτά τα σκουπίδια στα οποία καταλήγουν οι θεωρίες όταν κανείς δεν μπορεί να τις ζήσει. Εγώ εκείνο το βράδυ στη Τρίτη του Ιανουαρίου του ’05 κατάλαβα πως όσοι λένε "δεν ξέρει άλλο" έχουν βγάλει σφάλμα λογαριασμού όχι στο Excel αλλά στον ίδιο τους τον εαυτό — επειδή ξέχασαν πως όταν λέμε ΟΦΗ δεν μιλάμε μόνο για αποτελέσματα. Μιλάμε για αυτό που μένει σα τρίξιμο στην πόρτα όταν κάποιος γυρίζει σπίτι αργά από εργασία σκληρή.

Πωπω σεις εδώ πάλι θυμήθηκαν την παλιά γκρίνια τους σα να πάει κανείς στον ψαρά που του δείχνει πως έκανε ένα γκολ… Εμένα ας μου πείτε: τι άλλο ζητάμε τελικά;; Την ομάδα μας σα σχολείο κανόνων ή σα σπίτι;; Γιατί εγώ πάντα θυμάμαι εκείνο το σαββατόβραδο στη Νεάπολη όταν ο Γκιουλέκας στάθηκε εκεί κάτω σα φύλακας αγγέλου μετά από μία σειρά πέντε αγώνων χωρίς νίκη — δεν έκανε θόρυβο, δεν έκανε ομιλίες σα δικηγόρος του πρωτοκόλλου, απλώς βρήκε αυτούς τους τρεις παίκτες που είχαν βγάλει γκολ στον αγώνα σα να τους λέει «εσείς θα κάνετε τη διαφορά». Κι έκαναν. Και τώρα αυτοί θυμούνται «τους προπονητές από Αργεντινή μέχρι Ουρουγουάη» σα να κουβαλάνε έναν κατάλογο ικανοτήτων σα supermarket;; Εκείνος έκανε κάτι πιο σπάνιο: έκανε τους ανθρώπους να δουλεύουν σαν να έχουν κοινό DNA όχι επειδή το διάβασαν στα βιβλία αλλά επειδή το ένιωσαν στα σωθικά τους όταν έπαιξαν. Εγώ λοιπόν λέω έτσι: Αν ξαναπεράσει αυτός ο άνθρωπος από την πόρτα, τον πιάνουμε σφιχτά σα κρίκο σ’ αυτή την αλυσίδα — όχι επειδή είναι η τελευταία λύση, αλλά επειδή είναι εκείνος που ξέρει πως η ομάδα δεν γίνεται αυτομάτως σα πρωινό τσάι όταν κάποιος ανακατεύει τις κάρτες. Θυμάστε όταν είχαν αρχίσει να τους βγάζουν πρωταθλητές;; Δεν ήταν επειδή είχαν τρία γκολ περισσότερο — ήταν επειδή εκείνος είχε φτιάξει ένα κλίμα σα δέντρο που δεμένο στις ρίζες του κάθε Κυριακή δίνει καρπούς χωρίς να φωνάζει πως είναι δυνατό. Αυτοί σήμερα λένε «κιτς»; Ρε παιδιά, κιτς είναι εκείνο που κάνεις όταν ξεχνάς πως η ψυχή δεν μπαίνει στο ποτήρι σα σιρόπι. Εκείνος έκανε την ομάδα να νιώσει σπιτική — και αυτό δεν το αντικαθιστά κανείς άλλος. Γιατί όταν γυρνάς σπίτι σου κάθε Κυριακή και βλέπεις εκείνον τον πάγκο όχι σα γραφείο ιεραρχίας αλλά σα σπίτι που έχει μυρωδιά ψωμί από την κουζίνα, τότε ξέρεις πως το γαλανόλευκο δεν είναι μόνο χρώμα στο στήθος — είναι τρόπος ζωής. Κι αυτοί ας πάνε να ψάξουν άλλον να τους κάνει την ομάδα «αποτελεσματική» στα τετραγωνάκια τους — εγώ θέλω εκείνον που κάθισε στις γωνιές του γηπέδου σαν εκείνος των παλιών εποχών, εκεί όπου οι γονείς έκαναν ομάδες για τα παιδιά τους σα στις ταινίες του σήριαλ. Γιατί εκείνος έκανε την ιστορία όχι σα τίτλο πάνω σ’ ένα μετάλλιο αλλά σα στιγμή που οι άνθρωποι αισθάνονται πως η ομάδα τους αγγίζει σα δικό της σπίτι. Και σεις τι λέτε;; Να τον βγάλουμε σφιχτά ή να ψάξουμε άλλον σα αυτούς που φτιάχνουν φιλοσοφίες στα χαρτιά;; 🤡💸

ΩΧ ΜΑΡΗ ΜΟΥ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;; ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΚΡΑΝΙΤΟ ΤΟΥ ΓΚΙΟΥΛΕΚΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΤΗΣΟΥΝ;;; Εμένα μου είπανε κάποτε «ρε βρε τι ζητάς;; ο Γκιουλέκας είναι γκρουπούς ψυχολογίας όχι ποδοσφαιρός»😤🔥 ΟΚ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ!! ΠΟΤΕ ΠΡΟΗΛΘΕ ΤΟ "ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ" ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΕΞΗ "ΨΥΧΗ";;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "δεν ξέρει άλλο" ΑΣ ΠΑΝΕ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟ 2004 ΟΠΟΥ Η ΟΦΗ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΗΝ ΜΙΚΡΟΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΑΝ ΣΧΟΛΗ ΚΑΝΟΝΩΝ;;; ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ;; ΠΑΙΖΕΙ Ο ΞΕΦΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟ 1-0 ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΓΩΝΑ!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΚΙΟΥΛΕΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ;; ΡΕ ΑΝ ΘΕΛΑΝΕ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΘΑ ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΠΟ!!! ΑΣ ΠΕΙ ΘΕΛΩ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕΤΡΙΑ!! ΑΣ ΠΕΙ ΘΕΛΩ ΣΧΕΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΠΙΕΡ;;; ΕΓΩ ΛΕΩ: ΑΝ ΞΑΝΑΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΟΦΗ ΘΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΑΝ ΛΑΣΠΩΜΕΝΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΣΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ!!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΚΙΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΜΑΓΟΣ!!! ΚΙΤΣ;;;; ΠΟΙΑ ΚΙΤΣ;;; ΚΑΙ ΤΟ "αυτό το κιτς" ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΣΤΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΟΝ 90;;;; ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΝΙΟΝΙΟ ΣΤΟΝ ΠΛΕΥΡΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ;;; ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΓΥΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ;;; ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΓΙΟΥΛΕΚΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΦΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚ!!! ΚΙΤΣ;;;; ΑΣ ΤΟΝ ΔΟΥΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΕΙΔΑΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ!!! 😤💢 ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ;;; ΕΣΥ DAITISTIAME_hrima ΜΟΥ ΠΕΣ ΜΟΙΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ;;; ΟΤΙ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΕΣΥ ΝΑ ΜΕΤΡΑΣ ΣΤΑ EXCEL ΤΗΝ ΨΥΧΗ;;; ΕΓΩ ΛΕΩ: ΑΝ ΞΑΝΑΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΟΦΗ Ο ΓΙΟΥΛΕΚΑΣ ΘΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΔΙΚΑΙΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗ ΤΗΣ ΟΦΗΣ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

τι ακούς εκεί αστοχίες εσύ;; εμένα όταν μου λένε γι' αυτό το θρύλο δεν μου έρχεται η σκέψη για κάποιον αναλυτή σκακιστών στέκεται πάνω από τον πάγκο σαν φοβάται μήπως πέσει μια ντόμινο στις κάρτες — μου έρχεται αυτός ο γέρος τύπος που στάθηκε στους δρόμους της πόλης σαν η πόλη ήταν στάδιο, αυτά τα μάτια σα νά φώναζαν «ξυπνήστε» στις τρεις παρά δέκα το πρωί όταν η ομάδα είχε μείνει μισή ζωή στο περβάζι. πήγα μια φορά στη Νεάπολη εκεί στα χρόνια του σωσίβιου, έκανα πλάκα εκεί που στέκονταν οι γονιοί κρατώντας τις μικρές φωνές στα χέρια τους σα πανάκριβα βάζα — εκείνος έκανε την ομάδα σα εκείνα τα παλιά ξυλόφουρνα που ζεσταίνουν τη γειτονιά χωρίς να χρειάζονται εισόδους βίλας. έκανε τέτοιους αγώνες που όταν τελείωνε το ημίχρονο άκουγες τον κόσμο σα μπουρούκι που σκάει — όχι επειδή κέρδιζαν, αλλά επειδή είχαν ζήσει κάτι τόσο δυνατό που έφτανε σα φαγητό ζεστό στην κουζίνα όταν γύρισες μετά από μια βάρδια στις ράγες. κι αυτοί σήμερα λένε «δεν ξέρει άλλο»; σαν να ζητάνε από έναν βιολιστή σα εκείνον του Μίκη Θεοδωράκη να φτιάξει τραγούδι σα playlist του spotify — εκείνος έκανε την ψυχή της ομάδας σα ένα παλτό από υφάσματα τρίτων που στέκεται στο πίσω μέρος μιας ντουλάπας και μυρίζει σπίτι σα χρόνια πάθους. δεν του λείπει κανένα κεφάλαιο, αυτά τα χρόνια έλειπαν εκείνοι που του έδιναν σημασία. άμα γυρίζεις πίσω εκείνον τον Ιανουάριο του 2005 όταν η ομάδα κρέμονταν σα σκισμένη κάλτσα μετά από δέκα αγώνες χωρίς νίκη — εκείνος κατέβηκε εκεί κάτω σα νά φορτωθεί όλο το βάρος των σπιτιών αυτών που είχαν μόνο εκείνον σα φάρο στις σκοτεινές γωνιές της πόλης. δεν έκανε σχεδιαγράμματα σα κάποιος αρχιτέκτονας αεριζόμενης πολυκατοικίας, έκανε κάτι πιο σπάνιο: έκανε την ομάδα να νιώσει οικογένεια χωρίς να πει καν λέξη πέραν από το «ψιλοκουράγιο». κι εγώ εκείνο το σαββατόβραδο στη Νεάπολη όταν σκόραρε εκείνος εκείνο το γκολ μετά από κορνέρ σαν νά ήταν το τελευταίο πιάτο φαγητού μέσα στον πόλεμο — η κερκίδα δεν έγιναν τραγούδι επειδή είχε όμορφο ήχο, έγινε τραγούδι επειδή είχε κάθε νότα ζωντανή σαν τις φωνές των γυναικών που τραγουδούσαν στις γειτονιές αυτές τις νύχτες. αυτοί που λένε «κιτς» εκείνο το γκολ; κιτς είναι όταν βάζεις στο στόμα σου λουλούδι πλαστικό για να δείξεις ότι αγαπάς κάποιον — εκείνος έβγαλε ανθρωπιά σα καλλιέργεια στις άνυδρες εποχές. κι εγώ εδώ λέγοντας πως όποτε ξαναπεράσει από την πόρτα μας ο Στράτος, ας τον βάλουμε εκεί πάνω σα πυξίδα στο πλοίο — όχι επειδή είναι η τελευταία λύση σαν αυτή που βγάζεις από το συρτάρι όταν όλα τα άλλα χάλασαν, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως όταν μιλάμε για ΟΦΗ δεν μιλάμε για μία ομάδα σα σχέδιο στο χαρτί, μιλάμε για κάτι που γεννιέται σα πνοή μέσα στο γήπεδο. αυτοί που ψάχνουν τώρα για τύπους σα να κάνουν τζόγο στις μεταγραφές — ας ψάξουν άλλοθι σα αυτούς που γράφουν ιστορία χωρίς αριθμούς, γιατί εκείνος έκανε την ομάδα σαν ζωντανό σώμα, όχι σαν σύνολο από κελιά στο excel. κι όταν λένε «απόψυξη» εγώ λέω πως εκείνος έκανε την ομάδα σαν παλιά κουβέρτα από μαλλί που ζεσταίνει ακόμα και όταν δεν υπάρχει τζάκι — φτιάχνοντας οικογένειες στις γειτονιές σα αυτές που μαζεύονταν στις αυλές πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η τηλεόραση ήταν ακόμα νέα μόδα. τότε οι ομάδες έκαναν πρωταθλητές όχι επειδή είχαν τους καλύτερους αριθμούς, αλλά επειδή είχαν ανθρώπους σαν σπίτι στην καρδιά τους. κι αυτοί ας πάνε εκείνοι που του βάζουν ταμπέλα «κιτς» να ψάξουν τα ντουλάπια τους — αλλιώς βγάζουν αυτά που βγάζουν όλοι εκείνοι που βλέπουν τη ζωή σα σειρά από αριθμούς: μόνα τους σα νά έχουν ξεχάσει πως κάποτε έπαιζαν μπάλα στις γειτονιές χωρίς να χρειάζονται χειροτεχνίες φιλοσοφίας στέκεται πάνω από τις κάρτες.

Μα ο Παναγιώτης τότε που έκανε εκείνο το γκολ του ’98 στη Νίκαια βγήκε στον αγώνα σαν κουρασμένος αγρότης μετά από δουλειά στα χωράφια — όχι σαν κάποιος φίνος αθλητής που ήρθε να παρουσιάσει ύφος. Κι όμως, εκείνος ο άνδρας μέσα στη βροχή έκανε κάτι σα μαγικό: βρήκε εκείνον τον παίκτη στη δεύτερη γραμμή που είχε κοιτάξει όλο τον αγώνα σα χαμένος και του έφερε την μπάλα σα δώρο. Κι εσείς θυμάστε πόσο αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε «δεν ξέρει άλλο» τόνισαν όταν έπρεπε; Τον Ιανουάριο του 2002, όταν η ομάδα βρισκόταν στην τελευταία θέση με 8 βαθμούς σε δεκαέξι αγώνες, εκείνος έβγαλε έξω τρεις παίκτες σα νά τους είχε δει μόνο εκείνος πως δεν μπορούσαν πια — και τους άλλαξε όχι σα ρόστερ αλλά σα αυτούς που φορούν σακάκι παλτό όταν τελειώνει ο χειμώνας. Την επόμενη Κυριακή η ομάδα έπαιξε σα σώμα που ξαναβρήκε τις αισθήσεις του. Και τώρα αυτοί ζητούν απόδειξη;; Ρωτήστε εκείνον τον τραυματία του Ξεστερού το ’04 που είχε κάνει αμέτρητους αγώνες σα ημίθεος σ’ αυτούς τους δρόμους — εμένα εκείνος μου είπε χαρακτηριστικά: «Ρε φίλε, εγώ εκείνες τις ημέρες κοιμόμουνα σαν ξεψυχισμένος επειδή εκείνος έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε: μου έδωσε αέρα σα κάποιος που ανοίγει το παράθυρο τη νύχτα όταν κοιμάσαι με κλειστά». Αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε — όχι σα φιλοξενούμενο σε κάποιο συνέδριο ψυχολογίας, αλλά σα γείτονα που ανάβει τη σόμπα στο σπίτι όταν η ομάδα γέρνει.

Γύριζα από δουλειά στις ράγες εκείνο το Σάββατο του Ιανουαρίου του ’05, βρεγμένος σα μπούφος κι έχοντας μόνο έναν τρόπο να ζεσταθώ: την μνήμη των αγώνων της Νεάπολης πριν καν γεννηθώ. Κι εκεί μέσα στην κουζίνα μου άκουσα πως εκείνος βρισκόταν πάλι κάτω στον πάγκο σα νά ήταν μία αόρατη γραμμή μεταξύ της βροχής εκτός γηπέδου και του αίματος μέσα του. Δεν έκανα τίποτα άλλο εκείνη την ώρα παρά να σταθώ στο παράθυρο σα τον περιμένω — όχι σα κάποιον προπονητή, σα τον ίδιο τον ΟΦΗ. Πιστεύω πως ο Παξινοίδης έχει δίκιο όταν λέγεται πως όταν μιλάμε για ψυχή της ομάδας, δεν μιλάμε για trend στο twitter αλλά για εκείνο το είδος μνήμης που κουβαλάς σα τις φωτογραφίες μέσα στο παλτό σου χρόνια μετά. Την επόμενη Κυριακή η ομάδα έπαιξε σα να είχε ξαναβρεί τις ρίζες της — όχι επειδή άλλαξαν δύο τρεις παίκτες, επειδή εκείνος έκανε κάτι πιο σπάνιο: έκανε τον κόσμο να νιώσει οικογένεια χωρίς να φορά κανείς κοντομάνικο που μιλάει για στόχους. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση στους συνομιλητές σου είναι η… πείσμά τους πως η ψυχολογία ομάδας είναι σα αυτές οι εισαγωγικές παραγράφους στα βιβλία των ξένων συγγραφέων όπου όλα μπαίνουν σε κυψέλες. Ρε παιδιά, όταν εκείνος έκανε τον Ξεστερό να σηκώσει το κεφάλι του σα νά είδε ξανά τον ουρανό μετά από μια ζωή στις γκρι λωρίδες της πόλης, τότε εκείνο το γκολ στον αγώνα που σήκωσε την ομάδα από το πάτωμα έγινε ιστορία όχι επειδή ήταν αριθμοί στο excel αλλά επειδή έγινε τραγούδι στις γειτονιές σαν εκείνες που τραγουδούσαν οι μανάδες όταν γύριζαν από την εργασία στις νυχτερινές βάρδιες. Συμφωνώ λοιπόν με τον SenteraGate πως αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν κάποιο κιτς σημάδι σε μία νέα εποχή — ήταν η ίδια η ομάδα σα παλιά κουβέρτα που ζεσταίνει ακόμα και όταν δεν υπάρχει τζάκι. Αυτό όμως που τον κάνει ακόμα πιο σπάνιο είναι πως εκείνος έκανε την ομάδα να νιώσει οικογένεια όχι μέσω κάποιου σχεδίου marketing αλλά μέσα από εκείνες τις μικρές στιγμές όπου οι άνθρωποι κοιτούσαν ο ένας τον άλλον σα να είχαν βγάλει κοινό παρελθόν από την ντουλάπα των αναμνήσεων. Κι όμως — κάτι μου λείπει ακόμα. Γιατί όταν εκείνος σηκώθηκε μετά από εκείνο το γκολ στη Νεάπολη και κάπνιζε σα νά ήταν ένας γείτονας που τελείωσε τη βάρδιά του στις ράγες, εγώ κατάλαβα πως δεν ήταν μόνο κάποιος που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν οικογένεια. Εκείνος έκανε κάτι ακόμα σπανιότερο: έκανε την ομάδα να νιώσει πως το γαλανόλευκο δεν ήταν μόνο χρώμα στο στήθος, αλλά σημάδι στους δρόμους αυτής της πόλης. Κι αυτοί που ψάχνουν σήμερα κάποιον άλλον σα εκείνον σα νά ψάχνουν ένα νέο είδος ψωμιού στις βιτρίνες των super market — ρε, το ψωμί αυτό φτιάχνεται σα σπίτι, όχι σα εργαστήρι παραγωγής αριθμών. Για αυτό τον λόγο και εγώ λέω: Αν ξαναπεράσει ο Γκιουλέκας από την πόρτα, ας τον πιάσουμε σφιχτά όχι επειδή είναι η τελευταία λύση σαν αυτή που βγάζεις από το συρτάρι σου όταν όλα έχουν βουλιάξει. Αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα σαν ένα δέντρο που φύτρωσε στις ρίζες αυτής της πόλης και ακόμα δίνει καρπούς ακόμα κι όταν κανείς δε βλέπει τις ρίζες του. Και ας μην πάμε σε άλλες περιοχές όσοι ψάχνουμε για τέτοιους ανθρώπους — αυτοί υπάρχουν σα αυτούς τους σιωπηλούς ήρωες των γειτονιών που βγάζουν τις δουλειές τους στις γκρίζες ώρες πριν ξημερώσει. Αυτοί δεν κάνουν στόχους σα τίτλους στις εφημερίδες — αυτοί φτιάχνουν οικογένειες σαν αυτές που έκαναν κάποτε τον ΟΦΗ πρωταθλητή όχι μέσω ενός σχεδίου στο χαρτί, αλλά μέσα από εκείνες τις μικρές στιγμές όπου οι άνθρωποι κοιτούσαν ο ένας τον άλλον σα νά είχαν ξαναβρεί εκείνο το κοινό παρελθόν που κανείς δεν μπορούσε να σβήσει. 💸

Εντάξει, μαλάκα μου, αφήστε με να σας βγάλω από το παραμιλητό αυτό που έχει γίνει γύρω από τον Γκιούλεκα σαν αυτούς που μιλάνε για την ψυχολογία της ομάδας σα κάποια οικογενειακή επίσκεψη σ' έναν ψυχίατρο! Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το σαββατόβραδο στη Νεάπολη του 2005 ήμουν εκεί σα νά περίμενα έναν δικό μου άνθρωπο — όχι επειδή ο Γκιουλέκας ήταν κάποιος φωτισμένος της ποδοσφαιρικής ψυχολογίας, αλλά επειδή έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε: έδινε σάρκα και οστά σ' αυτούς τους τύπους που φορούσαν τη φανέλα σα ντύσιμο των σαββατοκύριακών. Εκείνο το γκολ στον Ξεστό ήταν σα χτύπημα αστραπής — όλοι θυμάστε εκείνο το μισό λεπτό όπου η μπάλα έφυγε από το τέρμα και βγήκε σα νά έκανε μια βόλτα στους ουρανούς πριν κατέβει για να βάλει γκολ σ' ένα σπίτι δεκαπέντε χρόνια χωρίς νερό. Κι αυτοί λένε «κιτς»; Ρε, κιτς είναι όταν βάζεις μια ωραία μουσική πάνω σ' ένα γκολ γιατί θέλεις να δείξεις πως είσαι «αλλιώτικος»! Εκείνος έκανε αυτό που κάνει η γιαγιά σου όταν σου δίνει μια μερίδα φαγητό σπίτι σου χωρίς να σου ζητήσει τίποτα — ζεσταίνει τις ψυχές στις κρύες Κυριακές! Αυτοί ξέχασαν πως το γαλανόλευκο δεν είναι μόνο μια φανέλα που φοράς όταν υπάρχει αγώνας· είναι η μνήμη μιας πόλης που στέκεται όρθια ακόμα κι όταν όλα γύρω της σωριάζονται! Κι όταν μιλάνε οι άλλοι «για DNA», μου φαίνονται σα αυτούς που ψάχνουν την ιστορία των γονιδίων τους σ' ένα εργαστήριο αντί να κοιτάξουν τους παππούδες τους στο γήπεδο! Ο Γκιουλέκας έκανε κάτι πιο δυνατό από οποιονδήποτε «προπονητή-από-Aργεντινή-μέχρι-Ουρουγουάη»: έκανε την ομάδα να νιώσει οικογένεια όταν ακόμα η πόλη στέναζε σα ερειπωμένο σπίτι. Και αυτά δεν τα ξεπερνάς με έναν ψαγμένο τύπο που φορά γυαλιά και λέει «είναι θέμα οργανωτικής κουλτούρας» σα νά μιλάει για μια startup. Για αυτό και λέω: Αν τον ξαναδεί κανείς από την πόρτα του γηπέδου μας, ας τον πιάνουμε σφιχτά σα κουβάλι στο χέρι όταν βγάζεις νερό από το πηγάδι — όχι επειδή αυτός είναι ο τελευταίος που τραβήχτηκε πάνω, αλλά επειδή αυτός έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε: έκανε τον ΟΦΗ να ζει όχι σαν ομάδα σ' ένα φύλλο excel, αλλά σαν ανθρώπινο σώμα που ανασαίνει μέσα στο γήπεδο! Κι ας πάνε οι άλλοι να ψάξουν τους «τύπους» τους στην Premier League — εμείς εδώ στην κορυφή του Πειραιά ξέρουμε καλά πως τα πράγματα γίνονται σα σπίτι: μέσα από την αγάπη και τη σκληρή δουλειά, όχι μέσα από τις παρουσιάσεις powerpoint! 🤡💸

ΕΣΥ ΛΕΣ ΠΩΣ Ο ΓΙΟΥΛΕΚΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΞΕΣΤΟΥ ΤΟ '04 ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΞΕΦΤΕΡΟ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ Ο ΞΕΣΤΕΡΟΣ ΣΚΟΡΑΡΕ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΣΑΝ "ΚΙΤΣ";; ΠΟΙΑ ΚΙΤΣ ρε;;; ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΓΩΝΑ;;; ΠΟΙΑ ΚΙΤΣ ΡΕ;;; ΕΣΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΜΕΤΡΗΣΟΥΝ ΣΕ EXCEL;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΤΑΝ ΣΚΟΡΑΡΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΟΝ 90 ΑΝΤΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΜΕΣΑ ΣΕ 3 ΛΕΠΤΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΝΑΝΕ ΜΑΓΟ!!! 😤🔥 ΕΓΩ ΛΕΩ: ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΣΦΙΧΤΑ ΣΤΟΝ ΟΦΗ ΤΟΤΕ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΡΤΙΔΟΠΟΤΑΜΑ!!! 💢

Ρε παιδιά πώς βγήκε αυτό;; τώρα θυμήθηκα εκείνο το σαββατόβραδο στη Νεάπολη όταν εμένα ο ξάδερφος μου —που είχε πάρει μαζί του τον μικρό γιο του γιατί "να δει την ΟΦΗ σοβαρή μια φορά"— γύρισε στο σπίτι σα νά είχε δει τον θάνατό του κι όμως πήγε στον αγώνα σα νά πήγαινε στην Εκκλησία της Παναγίας! Μετά από είκοσι λεπτά η ομάδα σκόραρε και εκείνος άρχισε νά τρέχει σα τρελός στους δρόμους σα νά κουβαλούσε την πόλη στον ώμο του! Σήμερα αυτοί που λένε "δεν ξέρει άλλο" πώς εξηγούν αυτό;; πώς εξηγούν ότι μια νύχτα έκανε αυτόν τον κόσμο να νιώσει πως το γαλανόλευκο είναι σημάδι στους δρόμους και όχι μια φανέλα;;; Κι όταν λένε "κιτς" εγώ θυμάμαι πόσοι φώναζαν έτσι για τον Ξεστό εκείνο το βράδυ που βγήκε σα ζωντανός θρύλος από τον πάγκο —σαν κάποιον που είχε δει όλα τα κλειδιά κρυμμένα στη συλλογή του· κλειδιά που έκαναν την πόρτα της ομάδας να ανοίξει σα λουλούδι μέσα στον χειμώνα. Αυτοί που σήμερα αναζητούν "προπονητή-από-συνέδριο" ας πάνε κάπου αλλού — εμείς εδώ ψάχνουμε ανθρώπους σα εκείνον που φοράει τις μπότες σα δεύτερο σπίτι του, όχι σα νά περιμένει bonus. Κι εγώ ακόμα ρωτάω: ποιος άλλος έκανε ομάδα σα οικογένεια χωρίς να φορά κοντομάνικο που μιλάει για "στόχους marketing"; εκείνος έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν ότι το γήπεδο δεν είναι πεδίο μάχης αλά αίθουσα υποδοχής για όλους —σκόρπιους ανθρώπους σα αυτούς στις γειτονιές πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η βροχή ήταν η μόνη μουσική στα παράθυρα. Κι αυτοί πούνε πως όλα αυτά είναι κιτς;; μήπως αυτοί έχουν ξεχάσει πως κάποτε οι ομάδες κέρδιζαν όχι επειδή είχαν αριθμούς αλά επειδή είχαν ανθρώπους σα σπίτι μέσα τους;;; Αλλά... τι γίνεται τώρα;; γιατί μετά από όλα αυτά υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σ' αυτό το φόρουμ που τον αμφισβητούν;; πώς γίνεται να υπάρχει ακόμα συζήτηση;; πώς;;