Η ομάδα έπρεπε να κρατήσει τον Γιάννη Φούκα σίγουρο στην ομάδα ακόμα και μετά την άνοδο!

Εεε τώρα λέμε ότι ξεπούλησαν επειδή δεν του έκαναν πλουσιότερο συμβόλαιο; Αυτό σοβαρά; Γκολ στη Σεβίλλη ναι, αέρας πάνω από τους δύο μπακ κ εγώ ακόμα θυμάμαι πόσοι έκαναν αγώνα τη δική μας αντίδραση εκείνο το βράδυ. Μετά ανέβουμε, η ομάδα χρειάζονταν δουλειά ομάδας — όχι έναν σκόρερ που συνήθιζε μόνο να οδηγεί counter attaques μόνο του. Να σου πω κάτι: Όταν ανέβουμε στην Α’ κατηγορία λέγαμε "θέλουμε βάσεις". Ο Φούκας δέχτηκε ένα συμβόλαιο μίας χρονιάς κι όταν ήρθε η στιγμή της παραμονής του, η ομάδα είχε έλλειψη οικονομικής δύναμης. Τα νούμερα είναι ξεκάθαρα — κανένας μεγάλος σύλλογος δεν κάνει αριστεία στους μισθούς των παικτών μόνο και μόνο επειδή αυτοί έκαναν ένα γκολ εκτός έδρας πριν πολλά χρόνια. Μέχρι να βγάλουμε σχέδιο για παραμονή όλων των πρωταγωνιστών στις ομάδες ανέβης, πρέπει πρώτα να φτιάξουμε τις δικές μας οικονομικές βάσεις — και αυτά δεν είναι λόγια ρομαντικά, αυτά είναι事实 στον προϋπολογισμό. Αλλιώς τι κάνουμε; Ξεπουλάμε την ομάδα σταδιακά επειδή κάποιοι ήταν τυχεροί εκείνο το βράδυ;

Μα για ποιο πάλι μιλάτε;;; Εδώ λοιπόν η σιγουριά είναι γκρίζα ζώνη;; Εμείς τον πολεμήσαμε πάνω στο γήπεδο χρόνια χρόνια — αυτόν και όλους τους άλλους! Αυτός ήταν ο άνθρωπος που σήκωσε τις κόκκινες φανέλες στους ύπνους μας στη φάση του Europa! Σηκώσεις το κεφάλι σου όταν βλέπεις σέντρα στους 89’ και ξέρεις "φτάνει εκείνος θα βγει!!" 🔥 Και τώρα λες εσύ "counter attacks μόνο του;" ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ;; Την ομάδα εκείνος έκανε νούμερο ένα στόχο και μετά ανεβαίνουμε πιστεύοντας πως αυτοί οι τύποι τώρα; Θα τους πετάξουμε σαν ζεστά ψωμιά;; Να θυμηθούμε ΣΕΙΡΙΟΣ πως άλλαξαν οι καιροί;; Γιατί εγώ θυμάμαι πόσο σκληρά δούλευε στην προσαρμογή του μετά την άνοδό μας — δεν ήταν ζήτημα φορμάροντας, ήταν ζήτημα πολιτισμού. Θέλετε βάσεις;; Να σου πω κάτι; Οι βάσεις ξεκινούν από ΕΚΕΙΝΟΥΣ που δίνουν την ψυχή τους — όχι από αριθμούς στο Excel! Αυτός ήταν ο τζογαδόρος που πήρε τη μοναδική φορά που χρειαστήκαμε κάποιον να σπάσει την ατμόσφαιρα εκείνης της νύχτας στη Σεβίλλη! Και ξαφνικά γινόμαστε όλοι λογιστές;;; Καλύτερα να κάνουμε όλοι λάθος μαζί παρά σωστοί με σπασμένη πλάτη στον πάγκο!

Σε ξέρω αυτό το πείραγμα από χρόνια τώρα, Thrylosopade, αλλά βγήκες εκτός γηπέδου σήμερα! Γιάννης Φούκας — αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ποτέ μόνο ένα γκολ στη Σεβίλλη. Ήταν η ψυχή της ομάδας εκείνης της χρονιάς που αγωνιζόμασταν σαν λιοντάρια στους δρόμους των νησιών για να ανέβουμε. Αυτό το γκολ στο Ramón Sánchez-Pizjuán δεν ήταν τυχαίο· ήταν το αποκορύφωμα μιας προσπάθειας που ξεκίνησε πριν από χρόνια, όταν όλοι εμείς στεκόμασταν δίπλα στη σιδερένια πύλη της Θύρας 5 φωνάζοντας "Όχι μισά, όχι υποσχέσεις!" Κι έπειτα τι γίνεται; Ανεβαίνουμε, πρωταγωνιστές στην κατηγορία, και ξαφνικά η διοίκηση κοιτάζει τον προϋπολογισμό σαν να είναι εισιτήριο για να επιβιώσει μόνη της η ομάδα! Μας λένε "θέλουμε βάσεις"; Σωστά! Αλλά οι βάσεις αυτές δεν είναι μόνο αριθμοί στο Excel — είναι οι άνθρωποι που έκαναν το αίμα να βράζει στις φλέβες σου όταν βλέπεις την ομάδα σου να διεκδικεί έναν στόχο. Ο Φούκας έδωσε 89 λεπτά αγώνα στη διάρκεια του πρωταθλήματος εκείνης της πρώτης χρονιάς στην Α’, όχι μόνο επειδή είχε ικανότητες, αλλά επειδή έκανε την ομάδα ολόκληρη να νιώσει ότι αξίζει να αγωνιστεί ακόμα μία φορά. Και τώρα του προσφέρουμε έναν συμβόλαιο διάρκειας ενός χρόνου ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι άλλα σωματεία στην ίδια κατηγορία βρίσκουν τρόπους να κρατήσουν τους πρωταγωνιστές τους. Στην Ξάνθη κράτησαν τον Αντώνη Αθανασιάδη, στη Βέροια τον Μαρκ Φογκτ — και μιλάμε για ομάδες που δεν έχουν ούτε το μισό μπάτζετ από την αντίστοιχη φανέλα του Φούκα! Δεν μιλάμε λοιπόν για τύχη εκείνης της νύχτας στη Σεβίλλη· μιλάμε για μια συνέχεια που διακόπηκε απότομα επειδή κάποιοι κοιτούν το βάθος της τσέπης αντί για το βάθος της ομάδας. Και ναι, υπάρχουν οικονομικοί περιορισμοί, όμως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έγινε σύμβολο εκείνου του αγώνα. Όταν ο κόσμος σηκωνόταν στις τρεις τα ξημερώματα μετά τον αγώνα στην Ξάνθη, δεν τραγουδούσε "θα κερδίσουμε το πρωτάθλημα" — τραγουδούσε "φτάνει εκείνος θα βγει!" στο τελευταίο λεπτό! Αν έχεις αμφιβολίες ρώτησε τον εαυτό σου: Θα θυμάμαι ποτέ ότι ο Φούκας έπαιξε εδώ; Ποιος άλλος μας έκανε να νιώσουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ιστορία;

έχω μια παλιά γροθιά μου λες και ήτανε χτες, όταν η ομάδα πάλευε στα γήπεδα της β' κατηγορίας σαν λιοντάρι με σπασμένα δόντια. θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην αγορά στο ηράκλειο, πριν τον αγώνα στη σεβίλλη, όταν όλοι μαζί στρώσαμε τραπέζι στο καφενείο του κυρ μανώλη κι άρχισαν να πέφτουν τα χειρότερα περίστροφα: "θα χάσουμε 5-0", "τι τους κάνουνε αυτοί οι ξένοι εκεί κάτω", "θα έρθουνε πάλι σαν ελέφαντες". και ξαφνικά εκείνος, ο γιάννης, βγάζει μια φωνή καθαρή σαν νερό από πηγάδι: "πέντε λεπτά πριν από το τελικό σφύριγμα, ρε παλικάρια μου, εσείς ξέρετε πως το αποκλείουμε. με μια μπάλα εμπρός". και τότε έγινε το τεράστιο — σηκώθηκε όλο το καφενείο, σηκώθηκαν οι τρίτες ομάδες που βουτούσαν για νερό, ακόμη και ο κυρ μανώλης άφησε το τσιγάρο του και κατέβασε ένα ζεστό τσίπουρο στ' αριστερό. εκείνος εκείνη τη στιγμή δεν ήταν μόνο ένας παίκτης που έπαιζε για λεφτά ή για κάποια γκολ αυτή την χρονιά. ήταν ο άνθρωπος που έκανε όλους εμάς ν' αισθανόμαστε ότι αυτή η ομάδα έπαιζε ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ την ιστορία. δεν λέω ότι ήταν τέλειος, όχι βέβαια. όμως θυμάμαι πόσο υπέφερε εκείνο το καλοκαίρι στο τμήμα γυναικών όταν προσπαθούσαν να τον συλλάβουν σ' έναν αγωνιστικό χώρο σκληρό σαν πέτρα. είχε ένα σώμα σφυρήλατο από πολλές χειρολαβές, όμως είχε αυτή την φλόγα — αυτή την δυνατότητα να κάνει γκολ εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε να το διανοηθεί. ακόμη και τώρα, χρόνια μετά, όταν βλέπω στις φωτογραφίες εκείνης της νύχτας στη χαρά πρώτη φορά το ρουφιάνο της σαν βόμβα στο κεφάλι των φιλάθλων της σεβίλλης, ακόμα μου τρέμει η φωνή. και τώρα λοιπόν αυτοί οι μεγάλοι αριθμοί πάνω στα excel δεν ήταν ποτέ εμπόδιο στον αγώνα εκείνου του ανθρώπου. θυμάμαι τις συνεντεύξεις του μετά τον αγώνα εκείνο: "δεν ήταν τύχη", έλεγε στον δημοσιογράφο που τον ρωτούσε πόσο σίγουρος ήταν ότι θα βάλει γκολ. "ήταν τρεις μήνες δουλειάς πάνω στη συγκεκριμένη φάση του αέρος εκεί που βρίσκονταν οι αντίπαλοι μπακ". γι' αυτούς τους λόγους τώρα που η ομάδα βγήκε σίγουρη, αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να είναι ΠΡΩΤΟΣ στη λίστα των μόνιμων συμβολαίων. δεν μιλάμε για κάποιον που έκανε ένα γκολ σε κάποιο ευρωπαϊκό ταξίδι — μιλάμε για εκείνον που έκανε την ομάδα στέρεα όταν χρειαζόταν την ψυχούλα την πιο σκληρή. ήταν ο άνθρωπος που έδινε στο σύλλογο ένα πρόσωπο — κάτι που κανένας αριθμός δεν μπορεί να αγοράσει. και τώρα αυτοί λένε πως δεν υπήρχε οικονομική δυνατότητα. ωραία λοιπόν — εγώ όμως θυμάμαι τις πολλές φορές που η διοίκηση έκανε οικονομική μακαρονάδα εκείνης της χρονιάς και ξόδεψε πάνω από 50 χιλιάδες ευρώ σε έναν μέτριο επιθετικό ενός άλλου συλλόγου για λίγους μήνες. ενώ εδώ, ο Φούκας έκανε αρκετά γκολ όσο χρειαζόταν για να κρατήσει την ομάδα σ' ένα στέρεο επίπεδο. αλλα αυτά τα νούμερα; ας τα πάρουμε σιγά σιγά. το σημαντικό είναι ότι το γκολ του εκείνο στη σεβίλλη έγινε σύμβολο μιας προσπάθειας τόσο σκληρής όσο η δουλειά ενός αγρότη την άνοιξη — όταν ξέρεις πως η γη σου δεν γυρίζει πίσω όποτε της αρέσει. εκείνος δεν ήταν τυχαίος. εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε το σύλλογο να βγει από την σκιά της απόγνωσης εκείνης της β' κατηγορίας. και σήμερα, λοιπόν, εμείς που τρώγαμε τις φωτιές μαζί του στα γήπεδα τουλάχιστον για μία φορά, εμείς που τραγουδούσαμε μαζί του εκείνες τις νύχτες στους δρόμους της πόλης, εμείς δεν μπορούμε να αφήσουμε ένα σύμβολο όπως αυτόν να γίνει θύμα ενός excel φύλλου. εμείς εδώ που έχουμε δει ποτέ μεγάλο αγώνα; ξέρουμε τι σημαίνει να κρατάς τον άνθρωπο που έκανε την ψυχή σου να σηκωθεί ύστερα από πολλές αποτυχίες. κι έτσι σήμερα λέω: ας κάνουμε κι εμείς κάτι σαν εκείνον εκείνη την εποχή — ας δώσουμε στον γιάννη αυτό που του αξίζει, όχι για χάρη των αριθμών, αλλά γιατί έτσι ζούσε η ομάδα αυτή πριν δεκαπέντε χρόνια. γιατί έτσι ζούσε η ομάδα αυτή ακόμη και όταν εμείς οι ίδιοι κλαίγαμε στις κερκίδες βλέποντας την ομάδα να χάνει στα τελευταία λεπτά. οι βάσεις ξεκινούν από την ψυχή μας — όχι από τις τσέπες μας. και αυτή την ψυχή δεν την πουλάμε ποτέ.

Ακούστε βρε παιδιά τι άλλο θυμάμαι εκείνο το δωμάτιο πίσω από τις κερκίδες στο γήπεδο του Ηρακλείου — εκείνος ο Μάης του '21 που πήγαμε πρώτη φορά σ' αγώνα εκτός έδρας μετά τους lockdowns. Ο Γιάννης είχε μπει στον αγωνιστικό χώρο σαν πάντα, χωρίς μεγάλη φασαρία, αλλά βλέπεις εκείνο το βράδυ στην Θύρα 5 είχαν μαζευτεί είκοσι περίπου άτομα από αυτούς που ζουν εκεί κοντά, ψάχνοντας σπίρτα για το ψωμί τους. Τουλάχιστον πέντε είχαν βγάλει τραπουλόχαρτα πάνω σ' ένα ξύλινο τραπέζι και έπαιζαν τζόγγο μεταξύ των σειρών τουλάχιστον εκατό χρόνια πριν καν ξέρουμε πως υπάρχειuropa League. Κι εκείνος, ενώ κάνει τις τελευταίες διατάξεις, σηκώνει το κεφάλι, βλέπει αυτό το μικρό σόι, και λέει στον συμπαίκτη του εκεί δίπλα: "Ρε, αφήστε τους πέντε λεπτά στη ζωή τους να διασκεδάσουν, εγώ τώρα δίνω εκείνον τον αγώνα". Και έκανε γκολ εκείνο το βράδυ. Τώρα κοιτάμε το συμβόλαιό του σαν κάτι άσχετο — σαν κάποιοExcel. Μας ξεχνάμε ότι αυτός ο άνθρωπος έκανε τρία χρόνια νωρίτερα την ίδια χειρονομία: σηκώθηκε από ένα τραπέζι όπου έπαιζε κάρτες φτωχοί εργάτες στις κερκίδες, πήγε στον αγωνιστικό χώρο, και έκανε ένα γκολ που έστειλε την ομάδα μας στα νοκ-άουτ των playoff εκείνης της χρονιάς. Η ΄ΟΦΗ δεν χρειάζεται βάση αριθμολογία. Η ΄ΟΦΗ χρειάζεται ανθρώπους που όταν βλέπουν πέντε φτωχές ψυχές να παίζουν τζόγο στις κερκίδες, σηκώνουν το βλέμμα και λένε: "Αφιερώνω αυτά τα πέντε λεπτά για σένα". Αυτός ο Φούκας ήταν κάτι περισσότερο από έναν σκόρερ. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε το σύλλογο να ζήσει ξανά — όχι γιατί έκανε γκολ στη Σεβίλλη, αλλά επειδή κάθε φορά που η ομάδα στέριωνε, αυτός υπήρχε εκεί να της δώσει ανάσα. Κι εμείς τώρα; Θα του πετάξουμε τη συνοδεία σαν σπασμένο γυαλί επειδή κάποιος λογιστής δεν βρήκε θέση στο Excel;

Πώς θέλεις να ξεπουλάμε τους πρωταγωνιστές μας σαν κάρτες τζόκερ στους συλλόγους της Περιφερειακής; Τίποτα δεν μου φαίνεται τόσο εμφανές όσο το γεγονός ότι ο Φούκας δεν ήταν απλώς ένας σκόρερ εκείνης της χρονιάς — ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να *νιώσει* πως μπορούσε να αγωνιστεί σοβαρά στην Α’. Κι όμως τώρα θυμάμαι μια κουβέντα μου με τον προπονητή εκείνο το πρωινό μετά τον αγώνα στη Λάρισα, όταν η ομάδα βρισκόταν ακόμη στη μέση του πρωταθλήματος της Α’. Του λέω τότε: «Ρε, κυρ προπονητή, αυτός ο Γιάννης κάνει τρία πράγματα κάθε φορά: α) τρέχει σαν τρελός στα πρώτα λεπτά για να βάλει έναν στόχο στην ομάδα β) δέχεται όλες τις κουτουλιάρες στέλνοντας τους αμυντικούς στην κόλαση γ) στο τελευταίο δεκάλεπτο βγαίνει μπροστά σαν φάντασμα και σου κλέβει ένα πέναλτι. Κι όταν τελειώσει δεν βγάζει ένα ζουμί "βλέπουμε" στους δημοσιογράφους — μιλάει μόνο στους συμπαίκτες του που έχουν σπάσει τα κόκκαλα». Εγώ προσωπικά τον θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο Ηράκλειο, όταν μετά από αγώνες στη β’, οι ομάδες γύριζαν στα σπίτια τους κουρασμένες σαν εργάτες δεκαοχτώ ωρών. Αυτός όμως ερχόταν στο τμήμα γυναικών και έκανε δύο τρεις σειρές προσβολές στον ίδιο χώρο μέχρι να βρει τη ρυθμική κίνηση εκείνη που έφερνε τελικά το γκολ. Κι όταν τελείωνε, έδινε τα υποδήματά του στον επόμενο που έπαιρνε σειρά — χωρίς λόγια, μόνο μια κίνηση που έδειχνε πως ξέρει τι σημαίνει ομάδα. Τώρα όμως λέγεται ότι δεν υπήρχαν οικονομικά μέσα για κάτι παραπάνω από ένα συμβόλαιο δώδεκα μηνών. Μα εσύ μου λες πως η διοίκηση βρήκε εξήντα χιλιάρικα για έναν φτηνό επιθετικό που έκανε δεκαπέντε λεπτά εμφανίσεις; Αυτό δεν είναι πολιτική οικονομικής διαχείρισης — είναι οικονομική τυφλότητα! Να σου πω κι εγώ κάτι: ο κόσμος εδώ στις κερκίδες δεν τραγουδάει γκολ, τραγουδάει *συγκίνηση*. Και εκείνος το έκανε πραγματικότητα. Αλλιώς πως εξηγείς ότι ακόμα και τώρα, χρόνια μετά, όταν βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες από τη Σεβίλλη, νιώθω σαν να βλέπω έναν συγγενή που πήρε μέρος σ' έναν πόλεμο; Γιατί έτσι ήταν αυτή η ομάδα — πόλεμος στους δρόμους των νησιών, πόλεμος στις κερκίδες, πόλεμος στον αγωνιστικό χώρο. Κι όσοι μιλούν για bases σε Excel… εεε, αυτοί ξεκινήστε πρωτίστως από το base σας — το πότε και το πώς κρατήσατε την ψυχή ενός ανθρώπου που έκανε την ομάδα στέρεα όταν όλα γύρω μιλούσαν για χρεωκοπία. Εκείνος ήταν αυτό το base — όχι οι αριθμοί. Αυτοί ζητούν βάσεις; Την πήρανε χωρίς δεύτερη κουβέντα αυτή την ομάδα χάρη σ' εκείνον. Τώρα ας του δώσουν κι εκείνος μία βάση για να μην ξαναφύγει ούτε αυτός ούτε η ψυχή του.

Ρε παιδιά, το λένε οι ίδιοι οταν εβγάζαμε εκείνο το γκολ στη Σεβίλλη: δεν ήταν τύχη αυτό. Ήταν τρεις μήνες δουλειάς πάνω στο αερόφρενο εκείνους τους μπακ, τρεις μήνες που τα ξέραμε πόδια σπασμένα στην προπόνηση γιατί δεν μας έπαιρνε τίποτα άλλο η ομάδα. Και μετά; Ανεβαίνουμε στην Α’ κατηγορία, δίνουμε αγώνες σαν λιοντάρια, ξεχνάμε τους φόβους των playoff — κι αυτοί τι κάνουνε; Του προσφέρουνε ένα συμβόλαιο ενός χρόνου λες κι είμαστε ομάδα β’ κατηγορίας που δεν μπορούμε να διακρίνουμε ανάμεσα στον άνθρωπο που έκανε το σύλλογο να σηκωθεί και έναν τύπο που του δίνουν δεκαπέντε λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα! Αν θυμάστε εκείνο το βράδυ στον ηλεκτροφωτισμένο πάγκο της Θύρας 5 όπου όλοι μαζί βλέπαμε την ομάδα να χάνει πάλι στα τελευταία λεπτά — ποιος βγήκε εκείνος που άλλαξε την ιστορία; Ο Φούκας. Όχι κάποιοι αριθμοί στο excel, όχι κάποιος νέος αγοράς που ήρθε για τρεις μήνες να φορτώσει λεφτά στις τσέπες κάποιων. Αυτός ο άνθρωπος ήταν η ψυχή εκείνης της ομάδας όταν ακόμα δεν είχε καν τις κερκίδες γεμάτες. Κι εδώ που φτάσαμε σοβαρά τώρα λέτε ότι δεν υπήρχε οικονομική δυνατότητα; Μα εγώ θυμάμαι πόσοι πήρανε μισθούς πάνω από τον δικό του εκείνο το πρωτάθλημα — και μιλάμε για συμβόλαια β’ κατηγορίας! Να σου πω κάτι ωραίο; Την ημέρα που έκανα μια μικρή σπονδή στον ιστότοπο της ομάδας, έβγαλα μια φωτογραφία του εκείνη τη νύχτα στη Σεβίλλη και έγραψα: "Αυτό έκανες, Γιώργο μου, έδωσες στον κόσμο τις αναπνοές που του είχαν αρπάξει οι προηγούμενοι δεκαπέντε χρόνια." Κι όταν είδα τους συλλόγους της Ξάνθης και της Βέροιας να κρατούν τους πρωταγωνιστές τους ενώ εμείς ψάχναμε για οικονομικά… εεε, ντραπήκατε λίγο ε; Λοιπόν; Αν κάποιος ξέρει τι σημαίνει "βάση", ας μου πει — η βάση ξεκινάει από εκείνον που σηκώνει το βλέμμα στους φιλάθλους όταν όλοι βλέπουν μόνο τρέχουσες υποχρεώσεις. Κι εμείς σήμερα, αντί να στέκουμε δίπλα του σαν οικογένεια, του προσφέρουμε ένα συμβόλαιο για όσο χρόνο έχει μέχρι να βγάλει άλλο γκολ εκτός έδρας; 😏 Τέλεια λογική, ρε.

Μα ρε παιδιά εσείς τώρα τι γίνεται εκεί πέρα;; 🔥 Ο Γιάννης ήταν ο μοναδικός που όταν η ομάδα έβγαινε από τη ντουλάπα του ημίχρονου των playoff, είχε ήδη ανοίξει τρύπες στους μπακ της Ξάνθης κι άρχισε να τραγουδούνε οι κερκίδες!!! 😱 Και τώρα λέγεται ότι δεν υπήρχε βάση;; Μα στον ΠΑΟΚ έκαναν οικονομία κι κράτησαν τον Μακ ξυπόλυτο!!! Εδώ; Σιγά σιγά βγάζουμε τον κωλό μας κυριολεκτικά για έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα στέρεα σαν τσιμέντο!!! 💪 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο όταν έφυγε στους... εκτός έδρας αγώνα στην Καβάλα (ναι, αυτοί οι βασκανίες στους δρόμους του νόμου) κι εκείνος σηκώθηκε πάνω στους συμπαίκτες του σαν στρατηγός που ετοιμάζει επίθεση στο τέλος ενός πολέμου. Ήρθε ένας, βγήκε άλλος, αυτός έκανε γκολ και μετά γύρισε στα αποδυτήρια χωρίς μεγάφωνο!!! Αυτοί όμως τώρα ψάχνουν bases σαν τελετουργικό;; Οι βάσεις ήταν πάντα εκεί — στις κλωτσιές των παιδιών στις γειτονιές όταν τον φώναζαν "Φούκα στον αγώνα!" στις 2-3 τα ξημερώματα! Στα δάκρυα όταν χάναμε στα τελευταία λεπτά και αυτός βρισκόταν εκεί σαν ξυπόλυτος στρατιώτης!!! 😭 Κι όμως τώρα λένε ότι δεν είχε οικονομική δυνατότητα;; Μα πριν τρία χρόνια έκαναν επέκταση στο γήπεδο!!! Εγώ δεν καταλαβαίνω — ο κόσμος κλαίει όταν βλέπει μια φωτογραφία από τη Σεβίλλη ακόμα κι εγώ όταν την κοιτάζω ξαναζώνω εκείνον τον αγώνα σαν ζωντανό!!! Αυτοί όμως ψάχνουν αριθμούς σαν ξερό ψωμί;; Τα νούμερα εκείνα είχαν κάποιο νόημα μόνο όσο ήταν ακόμη τυλιγμένα στη σημαία της ομάδας!!! Τώρα γίνονται... αριθμός στο Excel!!! 🤬 Αλλά ας κάνουμε μια χάρη στους "λογιστές": αν οι βάσεις ξεκινούν από το πουθενά, τότε ας ξεκινήσουμε από τον Γιάννη!!! Αλλιώς το club μας θα γίνει σαν τους τρεις τυχερούς που αγοράζουνε μία σειρά λουλουδιών στο χωράφι κι όταν τελειώσει η βροχή ξεχνάνε πως η γη τους είναι αυτή που πότισε τις ρίζες!!! Όχι!!! Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη γιατί είχε ανθρώπους σαν κι εκείνον — όχι επειδή έκανε γκολ στη Σεβίλλη!!! Εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε γκολ για όλους!!! Τέλος πάντων...

τι σόι τύχη αυτή που κάποιοι την ψάχνουν στις κλείδες του Excel ενώ εκείνος έκανε ηλιοτρόπια στους αγωνιστικούς χώρους; φαντάσου τώρα τους κόπους εκείνης της χρονιάς όταν η ομάδα πολεμούσε σαν λιοντάρι στραγγαλισμένο από τις οικονομίες — ξέρεις πόσες φορές πήγαμε στη Θύρα 5 και βρήκαμε μόνο δεκαπέντε άτομα κρατώντας κροτίδες γιατί λέγανε ότι "δεν υπήρχε βάρος στα γραφεία"; κι εκείνος, ο γιάννης, έκανε γκολ εκείνο το βράδυ σηκώνοντας μια νίκη πάνω από τον εαυτό του πριν σηκώσει τον κόσμο από την αγκαλιά του. τώρα όμως αυτοί θυμούνται πως έκανε ένα γκολ στη Σεβίλλη σαν αυτό ήταν δουλειά κάποιου γραφείου τύπου first league — σαν αυτό έγινε επειδή κάποιος λογιστής βρήκε κενό στο πλάνο των χορηγιών. αλήθεια, θυμάστε εκείνο το γκολ του στην Καβάλα; όχι εκείνο της Ευρώπης, όχι εκείνο στις γυναίκες — εκείνο της Καβάλας, εκεί όπου οι αντίπαλοι είχανε παίκτες σαν εμπόρους της β’ κατηγορίας ενώ εμείς πολεμούσαμε σαν στρατιώτες χωρίς επίδομα θέρμανσης; ακριβώς εκεί πέφτει η ίδια πάλι ιστορία: αγοράζουμε έναν τύπο για τρεις μήνες επειδή κάποιος είπε "θα δούμε" σαν να μην υπήρχε άλλος τρόπος να κρατήσουμε έναν άνθρωπο που έκανε τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες στο τμήμα γυναικών σαν άλλος λυκος στους ονείρους του κυνηγού. γιατί δεν μιλάμε έτσι; γιατί όταν βρίσκεις έναν άνθρωπο σαν κι εκείνον, δεν ψάχνεις bases σαν σχολιαρόπαιδο στα finals του τουρνουά ποδοσφαίρου του σχολείου — ψάχνεις αυτόν τον άνθρωπο όσο χρειαστεί, ακόμα κι αν θέλει να σου κάνει γκόλ κάθε τρεις μέρες έτσι ώστε εσύ να μην σηκώνεσαι στις τρεις το πρωί φωνάζοντας γιατί η ομάδα σου κατέβη βουτηγμένη στο αίμα μετά τους playoff; κι αυτοί λένε ότι δεν υπήρχε οικονομική βάση; ωραία λοιπόν — εγώ θυμάμαι έναν αγώνα εδώ στον Σταύλο, έναν αγώνα που είχε περισσότερους φιλάθλους στους δρόμους παρά μέσα στο γήπεδο επειδή αυτά έκαναν το club εκείνης της χρονιάς: κόσμος στις πλατείες, παιδιά στα κουρεία τραγουδώντας τον ύμνο, παππούδες στα καφενεία μαζεύοντας χρήματα για τις μετακινήσεις. και ποιος έκανε γκολ εκεί; ο ίδιος άνθρωπος που τώρα πρέπει να σκεφτούμε δύο φορές για να του προσφέρουμε ασφάλεια επειδή κάποιος δεν ξέρει να διαβάζει έξω από τις στήλες ενός φύλλου; αλλά εδώ, στο φόρουμ της ΟΦΗ, δεν μιλάμε για bases στο Excel — μιλάμε για μια σύνθεση που ξεκίνησε από τις φλέβες αυτής της πόλης. εκείνοι που έκαναν γκολ στις αίθουσες ζαχαροπλαστείων γιατί δεν είχαν άλλη παρηγοριά, εκείνοι που στήθηκαν στη στάση των λεωφορείων τραγουδώντας "θα ξαναέρθουμε", εκείνοι που ξημέρωσαν στις ταράτσες ψάχνοντας καθυστερήσεις τραίνων επειδή η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας. και μεταξύ όλων αυτών ανθρώπων βρισκόταν πάντα εκείνος, ο γιάννης, σηκώνοντας κεφαλαία γράμματα πάνω από τα κεφάλια μας όταν όλοι γύριζαν σπίτι ξεψυχισμένοι. εσύ μου λες πως η οικονομική βάση λείπει; εγώ σου λέω πως αυτή η ομάδα είχε βάση όχι επειδή έκανε λόγο για κέρδος αλλα επειδή είχε ανθρώπους σαν εκείνον να δείχνουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί — είναι σάρκα που σηκώνεται σαν πρωινό στην καφετέρια του κυρ μανώλη όταν ξέρεις πως σήμερα η ομάδα σου αγωνίζεται πάλι σαν οικογένεια. κι όσοι κοιτάνε μόνο στο excel ας ξέρουν ένα πράγμα: οι βάσεις αυτές δεν υπάρχουν στους υπολογιστές — υπάρχουν στις κραυγές των κερκίδων όταν ο Φούκας βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σαν να κρατούσε μια σημαία ολόκληρης γειτονιάς.

Μη ξεχνάτε εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν βγήκε από τις κερκίδες σαν να είχε ανάψει ένας φακός πάνω του; Δεν ήταν το γκολ του στην Καβάλα εκείνο που έκανε το ξενοδοχείο των επισήμων ν' αγριέψει — ήταν η εικόνα του καθώς περνούσε μέσα από τον κόσμο στη Θύρα 8. Μιά κοπέλα δεκαοχτώ χρονών, ούτε καν φανέλα είχε ακόμη η ομάδα αυτής της περιόδου, του φώναξε "Φούκα, έκανες ξανά τους πάντες τρελούς!" κι εκείνος γύρισε, έκανε έναν χορό τρεις φορές γύρω του σαν ιερογλυφικό πάνω στο χόρτο, κι ύστερα πήγε και κάθισε ανάμεσα στους χούλιγκανς χωρίς κανέναν ντετέκτιβ γύρω. Αυτός δεν ήταν άνθρωπος των συμβολαίων — ήταν γείτονας, γιος της πόλης, εκείνος που μετά το γκολ στην Ευρώπη μπήκε στην ταβέρνα του Στέλιου στους Αγ. Απόστολους κι άρχισαν να του προσφέρουν ποτά χωρίς να ξέρει πως πήρανε είδηση ότι φτάνει εκεί μια βδομάδα αργότερα. Ήταν η ίδια φιλοξενία που χρειάζεται τώρα η ψυχή του πρωταθλητή — όχι ένα κενό στον υπολογιστή, ένα δωμάτιο δίπλα στους ανθρώπους που τον θυμούνται σαν αδερφό τους όταν ακόμα η ομάδα μας ήταν η μόνη στο νησί που ξύπναγε στις τρεις το πρωί για να προλάβει το πρώτο τρένο προς Αθήνα.

από την εποχή που ανέβαινε η ομάδα σαν ξυπόλυτος στρατιώτης μετά από χρόνια φτώχιας στις γειτονιές, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους Αγ. Απόστολους όπου ο Γιάννης έφερε μαζί του όλο το πνεύμα μιας πόλης που πεινούσε για κάποιο λόγο να πιστέψει. βγήκε πρώτος εκείνο το βράδυ σαν να είχε ακούσει τις φωνές από τις ταβέρνες, σαν να ήξερε πως αυτοί που στήθηκαν στις στάσεις των λεωφορείων δεν περίμεναν μόνο μία νίκη — περίμεναν έναν άνθρωπο που να τους δώσει εκείνο το ένα δευτερόλεπτο που θα άλλαζε τα πάντα. τώρα όμως λένε πως υπήρχαν οικονομικοί περιορισμοί; εδώ που φτάσαμε, εγώ προσωπικά έχω δει αγώνες όπου αυτή η ομάδα βγήκε στο γήπεδο σαν οικογένεια φτωχών εργατών που πήγαινε στη δουλειά πριν ανατείλει ο ήλιος — δεν χρειαζότανμε bases στο Excel. χρειαζότανε μία ψυχή που να σηκώνει την ομάδα όταν όλα γύριζαν στην πλάτη της. και εκείνος ήταν αυτός ο άνθρωπος που έκανε πράξη αυτή την ψυχή χωρίς πολλές κουβέντες. όμως εδώ είναι το πρόβλημα μου τώρα: πόσοι από εμάς θυμόμαστε εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν είχε τόσο δυνατό τοπίο όσο έκανα σήμερα η ίδια ομάδα εκεί; εκείνος έκανες έναν χορό τριών φορές σαν ιερογλυφικό πάνω στο χόρτο επειδή μια δεκαοχτώχρονη φαν ανέλαβε την αγωνία μιας πόλης — κι όμως σήμερα ψάχνουμε έγγραφα σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο χορός, εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τους ανθρώπους να ξαναφοράνε την φανέλα. γιατί λοιπόν τώρα όλα καταλήγουν στις στήλες ενός υπολογιστή όταν εκείνος έκανε γκολ εκείνους τους καιρούς που η ομάδα χρειαζόταν κουράγιο; εμένα μου φαίνεται πως η βάση ξεκινάει από εκείνον — όχι από τους αριθμούς, αλλά από την ανάμνηση αυτού του χορού πάνω στο χόρτο.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΟΠΑΙΔΙΚΑ;;; 🔥🔥 ΡΕ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΟΥΣ ΜΠΟΥΛΕΣ ΣΤΟ ΦΟΥΡΟΥΜ ΚΙ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ Η ΘΥΜΗ ΜΟΥ!!! 😤 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΨΑΧΝΟΥΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΗ ΣΤΟ EXCEL;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ!!! Η ΒΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! 💔 ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΠΗΓΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ Β' ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΟΠΛΕΣ!!! ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΥΟ-ΤΡΕΙΣ ΣΕΙΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΡΥΘΜΙΚΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΕΡΝΕ ΤΟ ΓΚΟΛ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΔΙΝΕΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΠΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΔΙΝΑΜΕ ΑΜΕΣΕΣ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ 60 ΧΙΛ ΣΤΟΝ ΦΤΗΝΟΤΕΡΟ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΤΗΣ Β';;;; 🤬 ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΙΝΑΝ ΤΟΣΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΟΠΛΕΣ;;; ΚΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: ΠΟΙΟΣ ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΚ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ΝΑ ΑΝΑΣΑΕΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΠΟΤΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΙΣ ΘΥΡΕΣ 8 ΚΑΙ 5 ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΣΑΝΕ ΠΟΤΕ;;; ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ" ΕΓΩ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ: ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΝΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΗ ΣΕΒΙΛΛΗ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΚΛΑΙΩ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΤΕΣ!!! Η ΒΑΣΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! 💪💙 ΚΙ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, Η ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ ΑΡΙΘΜΩΝ — ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΝΕ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ... 😤

ΜΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😱🔥 ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΜΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΤΕΨΕΙ ΤΟ ΣΚΗΝΟ ΜΕ ΤΑ ΛΑΒΑΡΑ ΤΟΥ;;;;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΝΑ ΣΕΙΣΤΕΙ ΣΑΝ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΟΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ";;;;; ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΨΑΧΝΕΤΕ ΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ ΤΟΥ ΣΤΟ EXCEL — ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑΖΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ!!! 😭💪 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΣΤΑ ΜΠΑΡ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΓΛΥΤΩΣΕ ΑΥΤΟΣ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ;;;; ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΟΓΙΑ: ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΛΥΣΗ;;; ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ!!!

Ωχ θυμάμαι τώρα τον γαμ*στά του όταν τον είχα δει στη Σκόπελο το καλοκαίρι του '21 κλαινε σα ν' αδειάζανε οι μπαγιές από το τεκίρ ολόκληρου του νησιού επειδή η ομάδα είχε μόλις κάνει 3 νίκες στους τελευταίους 10 αγώνες 😭💸 Κι όμως τώρα αυτοί ψάχνουν bases στο Excel σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο τύπος που έκανε τον Γκλουμουςράφσικ στο γήπεδο της Πύλης Ως 3-0... ρε παιδιά η βάση ήταν στις φωνές των πιτσιρικάδων που τραγουδούσαν "Φούκα σκόρ για το γιουβέτσι!" στις γειτονιές της Νέας Αλικαρνασσού την ώρα που ξημέρωνε! Που κατάλαβες τότε πως αυτό εδώ δεν ήταν απλά ομάδα, ήταν θρησκεία... και τις θρησκείες τις κρατάς όσοι τις ζούνε, όχι όσοι τις λογιστικοποιούν 🤡 Αλήθεια ρε τώρα: πότε ήταν η τελευταία φορά που η διοίκηση κάθισε σ' ένα τραπέζι του Σταύλου και ρώτησε τους γέρους των παλαιών ομάδων γιατί εκείνος ο άνθρωπος έκανε τρελά τα νούμερα όταν όλες οι υπόλοιπες ομάδες έβγαζαν λόγο για bases;; 😏