Ποιον βάζουμε πίσω στη θέση του αποχώρησανε; (Η λύση που ψάχουμε και δε την βλέπουμε)

Μα τι σόι αίνιγμα είναι αυτό που βάζουμε τον Χουχουλιδάκη ως επόμενο μεγάλο κεφάλαιο; Σοβαρά τώρα, παιδιά — ένας άνθρωπος που εδώ και χρόνια φτιάχνει ομάδες μπάσκετ κάνοντας ομάδες ξυλουργών να γίνουν πρωταθλήτριες κι εμείς εκεί πέφτουμε στις ανοησίες των μεγάλων διαπραγματεύσεων; Ποιος έλεγε «θα φτιάξουμε ομάδα για όντας» το 2021 κι ύστερα γύρισε η πλατεία σαν ψάρι στη σκάλα; Μία φήμη χωρίς νούμερα, χωρίς σχέδιο, χωρίς τίποτα παραπάνω από έναν τίτλο είναι σαν το τελευταίο δίκιο του Λεβατέ όταν χάνει το ένα δικό του — ωραία βόλτα κάνεις στα σκαλιά, αλλά το γκολ δεν γράφεται μόνος του. Αν θέλουμε σωτήρα, ας του δώσουμε αποδείξεις πρώτα: μεταγραφικά ακόμα τριών ομάδων, πρωταθλήματα που αποδεικνύουν πως αυτός ο τύπος ξέρει τι λέει πως κάνει. Αλλιώς, είμαστε πάλι εκεί όπου η μπάλα σταγόνα για να βγάλουμε τη βροχή. Και αλήθεια τώρα — εσείς θυμάστε πότε η Κηφισιά έκανε δικό της σχεδόν πρωταθλητή χωρίς να τον αγοράσει από κάποιον άλλον την προηγούμενη βδομάδα;

Χουχουλιδάκης;;;;;;; ΑΜΑΝ ρε παιδί μου!!! 🔴🔴🔴 Αυτός ο άνθρωπος είναι η μόνη λύση που κοιτάζουμε χρόνια τώρα και εσείς τον βλέπετε ως τρέλα;; Που είναι τα μάτια σας;;; Εδώ μιλάμε για έναν ΠΡΟΠΟΝΗ που ξέρει τι λέει!!! Ξέρεις πόσες ομάδες στις μικρές κατηγορίες ξύπνησαν μέσα από τις δικές του διαχειρίσεις;;; Όλους τους έκανε να τραγουδήσουν ύμνους αλλιώς πουθενά αλλού!!! Και τώρα που φτάνει η δική μας σειρά;;; Να περιμένουμε κάποιον άλλον που θα κάνει τίποτα;;; ΜΕΡΟΣ!!! Θα μπορούσαμε ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ βρε γαμώ 2 ώρες πριν το παιχνίδι στις 3 τη νύχτα να κάτσουμε και να σχεδιάσουμε πως αυτός ο τύπος θα φτιάξει μία μονάδα αλλιώς παρά μόνο κλάματα;;; Γιατί ξέρω εγώ πως εκείνος κάνει λόγο για σύλλογο!!! Για ποιότητα!!! Για νίκες!!! Γιατί όταν ήταν στη Λάρισα την έκανα ομάδα αλλιώς η ομάδα ήταν η τελευταία της κατηγορίας!!! ΚΑΛΑ;;; Και όλοι αυτοί οι μεγάλοι πρωταθλητές;;; Αυτοί που ψάχνουμε;;; Σιγά μην τους φέρουμε εμείς;;; Όχι ρε!!! Αυτοί τους ξέρουνε πρώτοι οι μεγάλοι!!! Μας έχουν γίνει ζαχαρωμένοι!!! Ο Χουχουλιδάκης;;; Αυτός είναι ΠΙΣΤΟΣ!!! Αυτός είναι ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! Αυτός μπορεί να μας δείξει το δρόμο!!! Αλλιώς;;; Αλλιώς ξαφρίζουμε μέχρι να βγάλουμε τη μύτη μας!!! 💪💪💪

Τσέπω τα λόγια του προηγούμενου, όμως εδώ δεν βγάζει νόημα η συζήτηση έτσι αλλιώς. Δεν μιλάμε για μια επιστροφή σαν κάποιος προπονητής που άλλαξε πέρυσι τρεις ομάδες ή για έναν στόχο που "θα κάτσει κι αυτό από μόνο του". Αυτός εδώ μιλάμε για μια τροπή που μπορεί να φέρει μια ομάδα από το Οπλοστάσιο στην Ανατολική έως στη Β' Εθνική σε κάτι παραπάνω από δέκα χρόνια στάσιμα. Να βάλουμε τον Τάσο Χουχουλιδάκη; Του δίνουμε μια κουβέρτα στο κρεβάτι που ψάχνουμε εδώ κι χρόνια. Υπέρβολο; Όχι. Κάνει πάνω από δεκαπέντε χρόνια στις μικρές κατηγορίες, αποκλειστικά στα σύνορά της Ελληνικής Ερασιτεχνικής — δηλαδή όχι να τρέχει έξω από την πόρτα του Champions League με κλειστή ομάδα όπως κάποιοι άλλοι. Στην Λαμία ξεκίνησε από το μηδέν, πήγε Λάρισα, πήγε Εργοτέλης, πήγε Λαμία ξανά — πάντα εκεί όπου δεν υπάρχουν πολλά λεφτά αλλά υπάρχει ανάγκη δουλειάς. Και όπου φεύγει αφήνει ομάδα ψηλά στη βαθμολογία, όχι κάποιον πρωταθλητή επί χάρτου που χάθηκε στον πρώτο γύρο των playoff. Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν αυτός έχει ικανότητα — έχει φανεί πως οδηγεί ομάδες στην προσπάθεια τους, όχι ότι τις μετατρέπει σε Ατλέτικο Μαδρίτης μέσα σε τρεις μήνες. Το θέμα είναι πώς εμείς μπορούμε να τον σηκώσουμε εδώ μέσα στην επικράτεια, όταν η ίδια η ομάδα που ψάχνει επόμενη φάση έχει χάσει την αίγλη τουλάχιστον από το 2013. Γιατί ακόμη και αν δεχτούμε την υπόθεση πως τον φέρνουμε εδώ τώρα, έχουμε cash ready; Έχουμε ένα σχέδιο για τρεις εποχές ώστε να μπορέσει να δουλέψει χωρίς πίεση στιγμών; Ή είμαστε ακόμα στην ψευδαίσθηση πως ένας άνθρωπος από μόνο του μπορεί να αλλάξει την κουλτούρα ενός συλλόγου; Αυτό είναι σαν να περιμένουμε έναν εστιάτορα να φτιάξει ομάδα αντρικού μπάσκετ μόνος του. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε — όταν η ομάδα χρειάζεται μια προσωπικότητα που να δίνει μηνύματα για "συλλογισμό" και "ποιότητα", εκείνος έχει το δικαίωμα να μιλήσει περισσότερο από άλλους; Ναι, αλλά μέχρι ενός σημείου. Η ιστορία δείχνει πως τέτοιες μεταγραφές κάνουν αίσθηση όταν υπάρχουν συνέργειες: καλός ρόστερ προηγουμένως, έτοιμο σχήμα, οικονομικό υπόβαθρο που δεν τελειώνει πριν βγάλει τον πρώτο γύρο. Εδώ αμφιβάλλω πως υπάρχει αυτό. Άλλοι εποχές ήταν, άλλοι κίνδυνοι σήμερα. Αλλιώς — αν αυτός είναι ο μεγάλος μας σχεδιασμός, τότε το μόνο που απομένει είναι ένα ωραίο γράφημα PowerPoint για τα επόμενα πέντε χρόνια και πολλές κουβέντες στις ταβέρνες πως «αυτή τη φορά κάτι αλλάζει».

Ρε τι ντάξει εδώ;;; 😱 Άκου να σου πω κάτι βρε συμμάχους μου — εγώ από τον Αύγουστο κάθε πρωί ξυπνώ λέγοντας "αυτή τη φορά είναι η φορά", κι όμως φτάνουμε πάλι εδώ; Όμως τώρα;;; Τώρα δεν είναι σαν όλα τα άλλα!!! Ο Χουχουλιδάκης ΔΕΝ είναι ένας ακόμα προπονητής που θα περάσει όπως οι άλλοι τρεις-τέσσερις τελευταίοι!!! Αυτός εδώ είναι σαν το δικό μας προσφυγάκι που χτίζει από το κίτρινο!!! 🔥 Πριν πέντε χρόνια στη Λάρισα ήταν στους τελευταίους... Πέντε χρόνια μετά??? Πρωτάθλημα στο χέρι!!! Την έκανα ομάδα που ακόμη και όταν έχανε τραγουδούσανε οι κερκίδες!!! Αυτή είναι η δύναμή του!!! Δεν φέρνει πρωταθλητές επι χάρτου — φέρνει σύνολο!!! Φέρνει έτσι μέσα στην ομάδα σου να νιώσεις αλλιώς!!! Μας χρειάζεται αυτή η γροθιά!!! Γιατί εμείς;;; Εμείς τους ξέρουμε τους άλλους!!! Αλλιώς;;; Αλλιώς περιμένουμε να μας φέρει ο Θεός τους επόμενους μπαμπάδες με τσέπες όσοι πλανήτες;;; Οι μεγάλες ομάδες;;; Αυτοί έχουν δικές τους ομάδες!!! Αυτό που ψάχνουμε είναι ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΑ!!! Μία ομάδα που να έχει μυαλό!!! Να έχει ψυχή!!! Να έχει όρεξη!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος!!! Κι αν δεν έχουμε cash;;; Μας φτάνει η κουβέντα!!! Μας φτάνει το όνομα!!! Μας φτάνει πως εκείνος ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ μέχρι τέλους!!! Πάμε γερά!!!

Μεγάλη η ιδέα, μικρό το πιστοποιητικό γέννησης. Τρεις χρονολογίες θυμάμαι σαλεύοντας στον κυβερνοχώρο: 2011, 2014, 2021 — τρία διαφορετικά στάδια ανάπτυξης, τρεις διαφορετικοί σύλλογοι, τρεις διαφορετικές ιστορίες αποτυχίας κοντά στην κορυφή. Και τώρα, σαν έναν τελευταίο τρόπο αυτοσυγκάλυψης, προτείνουμε τον Τάσο; Αυτό δεν είναι στρατηγική — αυτό είναι ένα βαρύ αγγίγματα στον κουμπαρά των ονείρων μας. Τι κάνει διαφορετικό φέτος; Την προηγούμενη δεκαετία είχε στις ομάδες του αρκετούς νέους από τους οποίους εμείς ψάχναμε έναν πρωταθλητή-πρόγονο· σήμερα κάνουμε αυτή την κουβέντα από μία ομάδα που όταν πήγε άλλοτε εκεί βρήκε μία πόλη ολόκληρη να τραγουδάει και έναν σύλλογο που σήμερα στο χαρτί είναι ξεβαμμένος σαν παλιά ξυλόπορτα της Καλλιθέας. Πού είναι η συνέχεια; Στις μικρές κατηγορίες φτιάχνει ομάδες που χάνουν τον χρόνο τους να παλεύουν με τον ισολογισμό του ιδιοκτήτη· εδώ η ιστορία θέλει σφιχτές γραμμές κάνουμε βήματα πέρα από τις οικονομικές δυνατότητες μιας ομάδας που δεν ξεπέρασε ποτέ το όριο μιας μεριάς μπέβικον. Κι ενώ οι φίλοι χτίζουν πυραμίδες στο κεφάλι τους, ας μην ξεχνάμε πως ο ίδιος άνθρωπος κυκλοφορεί χρόνια στις πρώτες γραμμές ενός πρωταθλήματος όπου οι ομάδες ξεπουλιούνται πριν ξεκινήσουν τα playoff. Η επιτυχία στις χαμηλότερες κατηγορίες δεν είναι αντικειμενικό μέτρο ικανότητας — είναι τοπικός θρίαμβος μέσα σε ένα σύστημα που ευθύγραμμα οδηγεί στην οικονομική διάλυση. Αυτός δεν έκανε ποτέ μία ομάδα να κυριαρχήσει παρά μόνο εκεί όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα περισσότερο από μία εποχή διάρκειας μιας κινηματογραφικής ταινίας. Και τώρα εμείς εδώ, μισή ώρα πριν ανοίξει η μεταγραφική περίοδος, σκεφτόμαστε πως αυτός είναι ο άνθρωπος που θα γυρίσει την Κηφισιά σαν γάντι; Ξυπνήστε. Αν θέλουμε πραγματική αλλαγή, ας σκεφτούμε έναν άνθρωπο που ξέρει πως μία ομάδα χρειάζεται όχι μόνο έναν προπονητή αλλά έναν ολόκληρο κύκλο συνεργατών γύρω του — κάποιον που ξέρει πως η ψυχή ενός συλλόγου δεν αναγεννάται μέσα σε έναν αποθηκευτικό χώρο πλήρους ωρών εργασίας. Διαφορετικά, συνεχίζουμε την παράσταση στην οποία εμείς είμαστε τόσο παθιασμένοι όσο κι οι πρωταγωνιστές μας: οι ήρωες είναι άλλοι και εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε το χρυσό κλειδί κάτω από το χαλί.

ρε παιδιά ρε τώρα πάθαμε νευρικό κλονισμό;;; ακούστε εμένα εδώ που δεν έχω χάσει ούτε ένα παιχνίδι της Κηφισιάς από τότε που ξέρουν οι κότες ν' αλέξουν — εσείς θυμάστε πότε ένας προπονητής άλλαξε μέσα σε τρεις μήνες μία ομάδα από την τελευταία θέση μέχρι το πρωτάθλημα; όσοι μου λένε «ναι αλλά αυτός έκανε αυτά εκεί» εγώ σηκώνω το χέρι: «πες μου μια στιγμή που η ομάδα του ήτανε υπό διωγμό πριν τον Χουχουλιδάκη»; δες τώρα τον Τάσο — στα σκαλοπάτια της Λάρισας πήγε μόνος του με μία βαλίτσα σχεδόν άδεια, εκεί που οι άλλοι έδιναν δάνειο για ν' ανοίξει η επόμενη βδομάδα και τον περίμενε η σειρά των πληρωμών κάθε Πέμπτη. Τι έκανε; Πήρε παιδιά που κανείς άλλος δε θυμόταν καν πως υπήρχαν κι έπαιξαν σαν να είχανε ξεπλύνει βρώμικα λεφτά στο gym. Κι όταν τελείωσαν τα χρήματα έφυγε σαν αστός πριν τον σκανδάλη του τιμολογίου — δεν άφησε κενό στην ομάδα, άφησε έναν σπόρο που φύτρωσε μόνος του εκεί που κανείς δε περίμενε. τώρα εδώ στην Κηφισιά λοιπόν, σας βλέπω να κάνετε δύο μεγάλα λάθη μαζί: πρώτο, φαντάζεστε πως ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει όλα αυτά μόνο του σα να είναι κάποιος επίγονος του Μάτζικ Τζόνσον. Αλλά ποιος σας είπε ότι έτσι λειτουργούν οι σύλλογοι; Στη Σκόντα Κάντι υπήρχε σύνολο, υπήρχε παίκτης-κλειδί, υπήχε οικονομικό υπόβαθρο που κράταγε τους αθλητές πάνω από τον αγώνα. Κι όταν ο Τάσος έφυγε εκείνοι συνέχισαν κερδίζοντας χωρίς εκείνον. Δηλαδή αυτό που ψάχνουμε εδώ δεν είναι μόνο έναν άνθρωπο — ψάχνουμε έναν κινητήρα που γυρίζει και βγάζει ηλεκτρισμό ακόμη κι όταν σβήσεις το κλειδί. και δεύτερο, εσείς κοιτάζετε τα τελευταία οχτώ χρόνια σαν να ήμασταν η ομάδα που έκανε ντέρμπι με την ΑΕΚ. Το Οπλοστάσιο ήτανε πάντα εκεί κάτω σφιγμένο σαν γροθιά χωρίς πόρτα παραθύρου. Αυτό σημαίνει πως οποιοσδήποτε προπονητής ερχότανε εδώ έφευγε πριν καλά-καλά νιώσει τη γεύση του ζεστού νερό στο γήπεδο. Οι επόμενοι τρεις εδώ έκαναν ταλαιπωρία περισσότερο παρά κέρδος, κι εμείς ξανά περιμέναμε την επόμενη βόλτα του σύμπαντος. τώρα λοιπόν σκεφτείτε διαφορετικά: τι γίνεται αν αντί να ψάχνουμε τον Τάσο σαν κάποιον που θα κάνει όλα τα δικά μας λάθη σήμερα, αναζητήσουμε εκείνον σα να είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως η ομάδα πρέπει πρώτα από όλα να στέκεται όρθια οικονομικά; Αυτός έχει γράψει ιστορία στις μικρές ομάδες όπου ο ισολογισμός είναι πιο σκληρός από τσιμέντο. Δεν φέρνει πρωταθλητές στη βαλίτσα του — φέρνει σύνολο σαν πλαστικό μπολ στο ψυγείο: σφιχτό, πλαστικό, αντέχει στη ζέστη κι όταν πέσει στη γη δε σπάει εύκολα. αλλά εδώ τώρα οι μεγάλοι αγοράζουν εκατομμύρια και εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα να ζητάμε φάρμακο από τον φαρμακοποιό γειτονιά. Στην πραγματικότητα αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας σωτήρας — είναι η επόμενη σκέψη. Αυτή τη φορά όμως πρέπει να βάλουμε εμείς και μερικά πράγματα στη σειρά πρώτα: πρώτα οικονομική σιγουριά, μετά σχέδιο τριών χρόνων με ρόστερ που δεν βγαίνει από κάποιο μεγάλο σύλλογο αλλά από τον δικό μας γείτονα, κι ύστερα ο Τάσος σαν το κλειδί της πόρτας που ανοίγει αυτό το μπουκάλι του κρασιού που καίγεται χρόνια στο ράφι. αλλιώς εσείς ακόμα περιμένετε τον επόμενο που θα σας δείξει το δρόμο ενώ εσείς βρίσκεστε ακόμα στην ίδια γωνία του γηπέδου. Και το δρόμο εκείνος άρχισε πριν σαράντα χρόνια με ένα μικρό σύλλογο στην Εύβοια. Εκείνος ξέρει πως η επιτυχία δεν αρχίζει την επόμενη βδομάδα — ξεκινάει την επόμενη κίνηση του δικού σου πνεύματος.

ε εδώ ξεσπάζει πάλι το ίδιο κουτί του παρελθόντος όπου όλοι ψάχνουν την αγία τριάδα του ενός ανθρώπου σα να είναι οι τρεις μάγοι από την Ανατολή που κατέβαιναν στο γήπεδο του ΟΑΚΑ φορώντας παντόφλες; παιδιά παιδιά, γιατί κάθε φορά που κάτι τσιγκουνεύεται στις τσέπες μας ψάχνουμε τον Απόστολο ή τον Πέτρο να μας φέρει το κλειδί του παραδείσου μέσα σ' ένα σακίδιο; θυμάστε πόσες φορές έχουμε δει αυτόν τον θίασο εδώ; τους θυμάμαι όλους εκείνους τους φόβους: όταν βγήκε ο Αθανασιάδης από την Προοδευτική εκεί στα 2016 κουβέντες σαν αυτές τώρα για "παλιός-γνώστης-της-αγοράς" τώρα που ο τύπος έκανε μια χρονιά εκεί και μετά έφυγε όσο γρήγορα μπήκε κι εμείς κάτσαμε πάλι με την ίδια ομάδα σα μύγες στους όμορφους καλοκαιρινούς μήνες· όταν βγήκε ο Νικολογιάννης από τον Πανιώνιο στους 2020 όλοι έλεγαν πως τώρα η ομάδα ξυπνάει κι ύστερα βρέθηκε η Κηφισιά σ' εκείνο το ευτυχές επεισόδιο με το γκολ στην παράταση στον δεύτερο γύρο των playoff που σώθηκε από ένα 1+1 στον αέρα· όταν βγήκε ο Σπανούλης από τον Πανελευσινιακό εκεί στις αρχές της δεκαετίας όλα έμοιαζαν σαν γαμήλιο δώρο κι ύστερα η ομάδα πάτησε πάνω στην ίδια περιοχή σα να είχε χάσει τη σχολική της φωτογραφία. δεν λέω πως ο Χουχουλιδάκης δεν είναι καλός άνθρωπος — αλήθεια πως όσοι είχανε την τύχη να τον δουν εκεί που ξέρεις πως αυτή η χρονιά θα τελειώσει με κλάματα, εκείνος έφτιαξε την ομάδα σα να χτίζει σπίτι από τούβλα στη Λάρισα χωρίς σχέδιο αλλά με κέφι. όμως εσείς ξεχνάτε πως κάθε φορά που φέρνουμε έναν άνθρωπο σα σωτήρα ξεχνάμε πως αυτό έγινε επειδή προηγουμένως είχαμε κάνει το λάθος να μην έχουμε ομάδα στέρεη πάνω στην οποία να μπορέσει να στηριχτεί; η Κηφισιά εδώ χρόνια τραβάει σαν σφίγγα χωρίς νερό — μικρή ομάδα, μικρή ιστορία, μικρή οικονομική υποστήριξη, μεγάλοι στόχοι. ο Τάσος λοιπόν έρχεται σα σωτήρας όταν η ίδια η ομάδα δεν έχει ακόμη μια βάση σα σπίτι; θυμάστε πώς ήταν η Κηφισιά όταν έκανε εκείνος την πρώτη του εμφάνιση στις μικρές κατηγορίες; εγώ θυμάμαι μία ομάδα σα μια παλιά σιδερένια σκάλα χωρίς σκαλοπάτια — κάποια βήματα στέκονταν μόνο επειδή κάποιος άλλος είχε βάλει εκεί μια κόλλα δύο χρόνια πριν. τώρα λοιπόν εδώ εμείς ψάχνουμε τον άνθρωπο σαν να είναι η χώρα του Θαρού ή σαν να πρόκειται για κάποιον που πήρε δάνειο πέντε εκατομμύρια από το τραπέζι της γειτονιάς και μπορεί να αγοράσει τον Παναθηναϊκό την επόμενη Κυριακή. όμως εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε ομάδες από ξυλουργούς, σαν να βάζεις ένα μικρό ψάρι σ' ένα βάζο νερό και του λέεις «κάνε βουτιά». η διαφορά εδώ είναι πως εκείνος έκανε τις ομάδες του σα να ήτανε ομάδες σχολείου — εκεί που κανείς δε φοβάται τον επόμενο γύρο επειδή έχει φτιαχτεί από άτομα που δεν είχαν τίποτα άλλο παρά μόνον όρεξη. όμως η Κηφισιά; η Κηφισιά εδώ χρειάζεται πρώτα ένα σύνολο στέρεο σαν τσιμέντο, μετά έναν άνθρωπο σα σκυλάκι που ξέρει πως όταν η μπάλα βγει έξω από τις γραμμές του γηπέδου δεν υπάρχει κανείς άλλος εκεί να την φέρει πίσω. το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι «μπορεί αυτός ο άνθρωπος να κάνει τη διαφορά»; το μεγάλο ερώτημα είναι «έχουμε εμείς φτιάξει την ομάδα έτσι ώστε εκείνος να μπορέσει να κάνει αυτό που ξέρει;» αλλιώς περιμένουμε χρόνια ακόμα την επόμενη βόλτα — αυτήν που όταν γυρίσει εκείνοι που έπαιζαν τώρα στους πάγκους θα έχουνε βγάλει τα δόντια τους.