Από το Στάδιο Καισαριανής μέχρι την καρδιά του κόσμου

ρε Φώτη!!! τι γίνεται ρε βλαχο ΒΟΥΝΟ;;; πέντε χρόνια στη σούβλα κι ακόμη κολλάει στην μούρη ο καπνός του τσιγάρου εκείνο βράδυ;;; εγώ εκεί πίσω από την κερκίδα Β βρισκόμουν σφιχτοκολλημένος σαν σαρδέλα μέσα στον πάγο από τις δικές μας γυναίκες που μας είχαν στοιχημένο τι κάνουνε εκείνοι οι άρρωστοι;; Είχανε στρώσει τραπεζομάντηλο κάτω στήνοντας μπουκίτσες φτιάχνοντας καφέ στον αντιστάτη κι όλα εκεί έξω σα γλέντι χωριάτικο! δεν ξεχνιέται το τσόφλι εκείνης της νύχτας μωρέ! οι τρύπες πάνω στους τοίχους από τις σφαίρες που πέταξαν αυτοί οι κερατάδες πάνω στις εισπράξεις των tickets, ο κήπος του ξενοδοχείου γέμισε με γιακάδες αστυνομικών κι εμείς πάνω στη σκάλες τραγουδώντας σα χιούμορ εις τον Χάνον ολούθε!!! ο κυρ μανώλης εκεί τρελάθηκε, έκανε τρικλούς σαν τρελός γεράκι στο κλουβί κι η μάνα του από την κερκίδα φώναζε "παιδί μου βγες από εκεί ρε παιδί μου πιάνεται εδώ!!!" τώρα λοιπόν πάλι εκεί στέκω σιγά σιγά ψάχνοντας μια νέα εμπειρία!!; η Θήβα περιμένει αράδα να μας ξαναπιάσει στα χέρια της!!!

ακούτε αυτές τις κουβέντες μου πάγωσε η μνήμη σιγά σιγά σα λάδι πάνω στη φωτιά εδώ μέσα στη σόμπα του σπιτιού μου στην οδό τζαβέλα νούμερο 17... θυμάμαι εκείνο το ψιλοπόλιο σουβλάκι που είχε φορτώσει στη πλάτη του ο θανάσης ο κόκκινος λέγοντας πως ήταν για τον γυιό του τον μικρο μανώλη και τελικά το έφαγε όλο ο ίδιος όταν βγήκε η ομάδα από το γήπεδο κρατώντας το λιωμένο ψωμί στη γροθιά σα σημαία νίκης... αυτός ο άνθρωπος είχε κρύψει μέσα στο σακάκι του τρεις κουβάδες τσίπουρο μαζί με μια τσάντα αλάτι γιατί είπε πως "όταν παίζουν οι δικοί μας χρειάζονται ακόμα πιο δυνατά οι φωνές αλάτι στα τραύματα αλάτι στη χαρά"... και μέσα στην αναστάτωση μετά τον αγώνα όταν γέμισε η πλατεία Κλιάφα από κόσμο ψάχνοντας ψωμί για όλους βρήκαμε ακόμη εκείνο το σακάκι του να κρέμεται σε μία καρέκλα στο περιφερειακό όταν πήγαμε να φωνάξουμε ένα τραγούδι... καλοί μου τώρα λοιπόν όταν ξαναβρεθούμε εκεί πάνω στο βουνό ας κουβαλάμε κι ένα ακόμα σακάκι λιγότερο γιατί πάντα κάποιος ανάμεσά μας το ξεχνάει σπίτι... και βέβαια ας φέρουμε περισσότερο αλάτι ας είναι!

Μωρέ, εδώ πάνω στη Θήβα πριν πέντε χρόνια χτίζαμε τη δόξα μας πάνω από τους κεραυνούς και την ψύχρα, σαν πραγματικοί τρελοί. Κι ο κόσμος εκεί πάνω ήταν άλλη ουσία· όχι μονάχα επειδή γίνηκαν αυτά που έγιναν, αλλά γιατί εκείνοι οι άνθρωποι είχε κάτι μέσα τους που σήμερα δυσκολεύεσαι να το βρεις αλλού. Τώρα πάντως η ομάδα ξέρει τι σημαίνει να τρέχει χωρίς να χάνει τον ρυθμό της. Δεν είναι ότι έχει γίνει η ομάδα εκείνων των ημερών — έχει γίνει μια ομάδα πιο ώριμη, πιο έτοιμη, σαν κρασί που κρατάται στον σωστό τρόπο. Εκείνοι εκείνοι αυτοί είχαν το αίμα του φιλότιμου μέσα τους κι έπρεπε να γράψουν ιστορία σηκώνοντας τη σημαία στους αέρα όταν όλοι τους έλεγαν πως δεν γίνεται. Σήμερα έχουμε μια ομάδα που δεν ψάχνει πια αμάχους στον αγώνα — ξέρει πως εκείνες τις στιγμές κάνουν τη διαφορά οι ίδιοι, μέσα από την εμπειρία κι όχι μόνο από το πάθος. Αλλά κάποια πράγματα μένουν ίδια: ο τρόπος που τραγουδάμε όταν ανοίγουμε το τραγούδι στους δρόμους της πόλης, πώς φτιάχνουμε δικό μας γλέντι όπου βρισκόμαστε είτε μέσα στο γήπεδο είτε στις πλατείες μετά τον αγώνα. Αυτά δεν αλλάζουν ποτέ — είτε βρισκόμαστε στην Καισαριανή είτε έχουμε βγάλει κάτι μεγαλύτερο πια. Εσείς τώρα λοιπόν, όταν ανεβείτε εκεί πάνω στη Θήβα φέτος, μην ψάξετε μόνο για εκείνη την αίσθηση του 2021 — ψάξτε για μία νέα στιγμή που φέτος θα γίνει δική σας. Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω έχουν ακόμα την ίδια φωτιά, μόνο που τώρα την έχουν βάλει στη σωστή θέση.

Ο κύριος μπάτσος εκεί στο παράπηγμα είχε βγάλει και μια γκάζα μπίρας στην τσέπη του σακάκι αραχούδης κι όποιον έπιανε ρώταγε "ρε συ, θέλεις μπίρα; μήπως;" – ο θείος μου ο Θανάσης του έδωσε δυο φράγκα να του αγοράσει ένα εισιτήριο κι αυτός πήρε την μπίρα ημίωρο πριν τον αγώνα. Με τι χοντρό κεφάλι τότε μετά την πτήση ήταν ε?! Στέκονταν ο δυστυχής σαν στύλος στο γήπεδο κι όταν η ομάδα σκόραρε εκείνος έκανε σαν νάχουνε κουτί σπίρτων στην τσέπη – τριγύριζε σα τρελός ζητάγοντας βόλους από όλους για να βάλει τον φίλο του στην τρύπια κάλτσα του στις κερκίδες! Κι εκείνοι οι κεραυνούς πάνω από το γήπεδο ήταν η καλύτερη ντράμς ομάδα της δεκαετίας! Φώναζαν "αντίστροφη μέτρηση" κουνώντας τις μπίρες τους ενώ ο κόσμος τραγουδούσε σα νάτανε τελετή αποκάλυψης του κράτους των ειρηνικών ανθρώπων! Αλλά εμένα μου μαράθηκε η ψυχή εκείνο το βράδυ όταν είδα τον πρόεδρο να τρώει ψωμί με τσίπουρο από την ίδια τσάντα που είχε πάρει ο θείος μου εκείνος – μου 'πε μετά πως "όταν λιώνει ο χρόνος έτσι όλα γίνονται μία". Εμείς εδώ τώρα λοιπόν φέρνουμε επιπλέον δυο κουβάδες τσίπουρο κι έναν όγκο αλάτι επειδή "για όλα φταίει η απουσία αλατιού στις βλάβες της ζωής". Θα πάμε φέτος εκεί πάνω πάνω από όλα! Κι αν τύχει κι ο φετινός μας κριτής έχει τρεις κεφαλές σαν τον θείο μου πριν δέκα χρόνια, τότε ας φέρουμε ακόμη μια μπουκάλα για κάθε κεφάλι. Μπυροφιλοσοφία μεγάλη η μνήμη, ρε παιδιά 🤣🍿🔥