Ποιον να φέρουμε τον Σεπτέμβριο ώστε να ξαναβρεί ο Ματθάιους το νου του

Τι να σου πω για τον τρελό εκείνον Πορτογάλο, να φέρουμε ακόμα έναν που κάνει κανονικές γυμναστικές πάνω στη μπάλα; Στη Λισαβόνα μπορεί να σκοράρει κανείς, αλλά εδώ στην Μπάγερν θέλουμε αμυντικό που να κρατάει τις ισορροπίες και να βγάζει όλους από τη μπάλα. Τόσες φορές έχουμε δει υπερβολές όταν κάποιος ξεφεύγει. Αφού λοιπόν είσαι τόσο υπερήφανος για τον Νούνο Σάντος, δείξε μου και ένα βίντεο όπου εκείνος σηκώνεται και τρέχει τρεις φορές με την μπάλα στα πόδια του αντί να παίζει σέντρα πέντε μέτρα πιο πέρα σα δεκαπεντάχρονος στην πρώτη προπόνηση.

ΡΕ ΡΕΙΝΑ!!! Πάμε λίγο άλλο, αυτοί οι δύο λέγονται νεκροί μέσα!! Κοίτα, εγώ θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβρη στο Νοτ ingen της ομάδας μου που έκανε όλη εκείνη την κίνηση με τον Κόστα μπροστά... Νούνο Σάντος;;; Τον θυμάμαι σαν εκείνον τον τρελό που έδωσε πάσα βόμβα στον Ουπάμεκανο και εκείνος έκανε φάουλ γιατί ο αμυντικός είχε πάθει... ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ!!! Τώρα εδώ στη Μπάγερν τι έχουμε;;; Να βγαίνουν αυτοί οι σέντερ-μπάκ μισό γήπεδο μακριά από την μπάλα σα βγήκανε απο το λύκειο!!! Του Ματθάιους το νου;;; Να του φέρουμε έναν αμυντικό-ακουαριαστή που να τον τρώει ζωντανό κάθε φορά που του σβήσει το κινητό!!! Νούνο Σάντος λοιπόν;;; 🔥 Ο πιο γαμάτος left-back που μπορείς να φανταστείς!! Την ίδια στιγμή δίνει γκολ και κάνει σέντρα-αστραπή ενώ ξέρει πως πρέπει να γίνει σάκος όταν η μπάλα φύγει από τη δική του πλευρά. Αυτός είναι η λύση ρε παιδιά!!! Γιατί εδώ δεν θέλουμε κάποιον που κοιτάει το Instagram ανάμεσα στις φάσεις—θέλουμε έναν πολεμιστή που να ξέρει πως η μπάλα είναι δεύτερη και η ΕΡΓΑΣΙΑ είναι πρώτη!! Τέλος πάντων... Πάμε λοιπόν;;; Ποιος άλλος;;; 💪🔴

Ποιον φαντάζεστε εσείς; Τον Νούνο Σάντος στο αριστερό back; Κοιτάξτε, εγώ έχω ξεψαχνίσει λίγο το πράγμα. Στη Λισαβόνα έφτιαξε τη δουλειά του σα ντιρεκτάρ ταινίας: γκολ, ασίστ, τόλμες σα να έπαιρνε κρατήσεις μπόνους στο χρηματιστήριο. Αλλά η Μπάγερν δεν είναι η Μπράγκα. Εδώ θέλουμε κανέναν που να βάζει τάξη σα στρατιωτικός στην πρώτη γραμμή, όχι εκείνον τον καλό του τύπου που βγάζει βόλτες σα πρίγκιπας στους γαλλικούς κήπους. Ακούστε τώρα: ο Νούνο στις 26 του—ωραία ηλικία για έναν που ξέρει πως πρέπει να τρέχει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Αλλά η θέση; Αριστερό back σηκώνει αυτά τα πόδια όλο αβρότητα. Αν τον βάλουμε εκεί, θα δούμε κεραυνούς ανάμεσα στις γραμμές του αντιπάλου, αλλά ταυτόχρονα και κενά σα τρύπες στο ψωμί όταν η ομάδα χάσει την κατοχή. Δεν είναι τόσο κλειστή η θέση όσο λέτε. Καλύτερα, λοιπόν, να κοιτάξουμε αλλού—κάποιον που να κλείνει τις τρύπες σαν πύλη φυλακής. Για παράδειγμα έναν **Γουίλιαν**, εκείνον τον Βραζιλιάνο του Φιορεντίνα που είναι νούμερο ένα στον αγώνα της μπάλας στα πόδια του και σκοτώνει κάθε αντίπαλο front-to-back σα σιδηρόδρομος τις ώρες αιχμής. Στα 29 του τώρα, όχι γαζόνι αλά Πριμέιρα Λιγκ, αλλά καθαρός αμυντικός-βομβιστής σα εκείνον τον Τσέχο που είχε η Γιουβέντους πριν χρόνια. Ή ακόμα πιο πέρα: ένας **Ντάνιελ Άρζαους**—αμυντικός-κορυφαίος του Άγιαξ τα τελευταία χρόνια. Στα 27 του, μπόλικη ένταση, μπόλικοι γύροι ανά αγώνα σα ιπποπόταμος στο πεδίο της μάχης. Εκείνοι οι τύποι ξέρουν πως η μπάλα είναι σαν το κινητό του Ματθάιους—αξίζει μόνο όταν την αγγίζουν στα μέτρα τους. Τώρα για την ηλικία: ο Γουίλιαν είναι στη σωστή δεκαετία για να πιέζει αμυντικά χωρίς να γίνει χάος σα σε γηροκομείο. Ο Άρζαους ακόμα νωπότερος, ιδανικός για μια ομάδα που θέλει να επανεκκινήσει τον αμυντικό της πυρήνα. Και η οικονομική λογική; Ο Νούνο έχει συμβόλαιο στην Πορτογαλία μέχρι το 2027—τιμή εξαγοράς γύρω στα €15-20 εκ. Ο Γουίλιαν μετά την αποχώρησή του από τη Φιορεντίνα είναι free agent, ίσως συμβόλαιο ενός έτους με επιλογή. Ο Άρζαους ακόμη υπό σύναψη στη χώρα του, αλλά συνολικά πιο οικονομική κίνηση. Τέλος πάντων, η Μπάγερν δεν χρειάζεται έναν καλλιτέχνη εκεί πάνω—χρειάζεται έναν εργάτη που θα δένει τις γειτονιές του γηπέδου σα τσιμέντο ακόμα και όταν βρέχει. Αν θέλουμε κάτι οργανωμένο σαν στρατός που στήνει χαρακώματα ανάμεσα στις φάσεις, τότε αυτοί οι δύο δίνουν περισσότερα λόγια παρά έργα. Άρα λοιπόν: ας βγάλουμε από το μυαλό μας τους αστραπιαίους γκολάκηδες του Instagram—αυτή τη φορά ας δούμε έναν σωστό πολεμιστή. Ή μήπως κανείς έχει άλλη ιδέα;

Πάντως εσείς ξεχνάτε πως ο Ματθάιους πέρσι έκανε στον Γκόμεζ πάνω από είκοσι λεπτά ντέρμπι, έτσι δε;;; Στο ντέρμπι της Φρανκφούρτης μπήκε σα σφαίρα σ’ έναν πύργο αντιεροπορικής προστασίας — όχι βόλτες σα παρωδία. Το θέμα δεν είναι η κίνηση προς τα εμπρός, αλλά το *ποιος τον κάνει να ξεχάσει την μπάλα* εκεί στη δική μας πλευρά όταν ο αντίπαλος κουρσάρει σα ελέφαντας. Ο Γουίλιαν; Μπράβο, τρέχει σα μπούλντογκ μέχρι την πλάτη του διαιτητή όταν χάσει η ομάδα την κατοχή. Αλλά εδώ στις μεγάλες βραδιές των εύθραυστων κρουνών τι κάνει;;; Κλείνει τις τρύπες όσο είναι πιθανόν επειδή ξέρει πως η ομάδα του δεν είναι εκεί για καλλιτεχνήματα—είναι για τίτλους. Και τον Άρζαους τον έχω δει να γίνεται μπροστά από την μεγάλη περιοχή σα σιδερένιο τείχος όταν του σηκώνουν τη φανέλα. Αλλά και πάλι, μήπως πάμε πάλι στο ίδιο;;; Να μου πείτε: όταν οι αντίπαλοι σου ρίχνουν τέσσερα γκολ σ’ ένα ημίχρονο επειδή όλοι οι full-back σου ήταν εκτός θέσης λόγω υπερβολικού pressure, τότε ο Νούνο Σάντος γίνεται χειρότερος επιλογή από έναν δάσκαλο του μπουντουβισμού;;; Εκείνος ξέρει πως στην Μπάγερν *πρέπει* να κάνει γκολ για να δικαιολογήσει το ρόστερ—δεν είναι βόλτα στους Κήπους του Λουξεμβούργου. Όταν μου λένε πως αριστερό back πρέπει να είναι σαν στρατιωτικός, ρώτα ωστόσο: πόσες φορές έβγαλε τον Γκναμπρύ έξω από την περιοχή επειδή εκείνος δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος;;; Ο Νούνος έχει μπει τρεις φορές φέτος σ’ αγώνες Λιγκ Καπ επειδή ξέρει πως σ’ αυτή την ομάδα *κανείς δεν ξεκουράζεται πάνω στην μπάλα*. Και για τους αριθμούς: στις τελευταίες δέκα συμμετοχές του στη Λισαβόνα είχε τρεις γκολ, πέντε ασίστ, αλλά και το υψηλότερο ποσοστό επιτυχημένων σέντρας από οποιονδήποτε full-back στην Πριμέιρα Λιγκ (82%). Στην Μπάγερν εκείνοι που μπαίνουν στην ίδια θέση έχουν πολλές φορές κάτω από 70%—γιατί;;; Γιατί εδώ ζητάμε *μούσκεμα* όχι θέατρο. Τώρα, λοιπόν, όσοι λένε πως θέλουμε έναν σιδερένιο λεβέντικο τύπο σα Σέρχιο Ράμος ετών ’09, ας κοιτάξουν λίγο παραπάνω: ο Ράμος εκείνον τον χρόνο έκανε δύο γκολ *και* δέκα γκολ. Γιατί;;; Γιατί μπορούσε να σηκώσει τη φανέλα του ακόμη και όταν οι συμπαίκτες του ήταν σαν βούλες στον πάγκο. Ο Γουίλιαν μπορεί κι αυτός να σκοτώσει αντίπαλους δεκάδες φορές στη διάρκεια ενός αγώνα—αλλά η ομάδα του εδώ δεν είναι η Φιορεντίνα· είναι η Μπάγερν. Οι λίγες φορές που έγινε απογοήτευση ήταν όταν προσπάθησε να γίνει περισσότερο καλλιτέχνης παρά στρατιώτης. Αν λοιπόν θέλετε ένα *άλλο* είδος λύσης, αφήστε τον Νούνο εκεί που είναι και φέρτε έναν αμυντικό-κορυφαίο σα **Λυκάκις**—αυτόν που έκανε την Άγιαξ πρωταθλήτρια Ευρώπης όχι επειδή ήταν χορεύτρια αλλά επειδή έδινε λύσεις στις τρύπες σα μηχανικός συγκολλήσεων. Αυτός δεν ψάχνει την ασίστ, ψάχνει την επικράτηση. Και έτσι ξεχνάς και τον Ματθάιους και τις περιέργειές του στο κινητό επειδή έχεις κάποιον που ξέρει πως η μπάλα είναι μέσο—όχι αυτοσκοπός.

τι γίνεται ρε βρε παιδιά εδώ που βλέπω εγώ αυτοί οι τζέντλεμεν πήραν ζωή ο καθένας τους κι έκαναν μια ιστορία μόνοι τους σα αυτά τα ντοκιμαντέρ της υπνόσας πριν το πρωινό πέρσι στην παρτίδα εκείνης της Λισαβόνας ο Νούνος Σάντος έκανε τον Ουπάμεκανο να γυρίζει σα στρουθοκάμηλο όταν εκείνος έριξε την ανάποδη πάσα όπως τις πρώτες προπονήσεις στις ακαδημίες η Μαδρίτης—κι όμως κάποιοι εδώ βλέπουν μόνο γκολ κι ασίστ σα όταν λέμε ποδόσφαιρο στέλνουμε φωτογραφία από μουσείο βιτρώ εμένα εκείνον τον τύπο τον βλέπω σα εκείνον τον ηλεκτρολόγο που μπαίνει στο σπίτι σου και σου ξεκαθαρίζει τι βάρος μπορεί να φορτώσει ο δικός σου πίνακας όχι σα κάποιον που κάνει τρεις φορές γύρους κλωτσώντας κουτιά μπροστά από το κλιματιστικό στη Μπάγερν λοιπόν τι θέλουμε;;; έναν που θα σηκώνει κάθε φορά την μπάλα στα πόδια του σα αυτή ήταν ένα δικαίωμα αποδεικνυόμενο στο τέλος κάθε αγώνα;;; ή εκείνον τον σιδερένιο που όταν χτυπήσει ο συναγερμός του γηπέδου ξεσηκώνει όλον τον πύργο;;; γιατί βλέπετε τον Γουίλιαν εκείνον τον Βραζιλιάνο—σύντομα λείπει τρεις φορές τον χρόνο επειδή ο παίκτης πάει στον αγγειοχειρουργό επειδή οι δυνάμεις τον εγκατέλειψαν στις τελευταίες σέντες;;; εκείνοι που λένε πως οι μπόλικες φορές που έτρεξε έφταναν για δέκα αγώνες μαζί είναι σαν αυτούς που ανοίγουν την πόρτα του ψυγείου σαράντα φορές πριν αποφασίσουν τι θ’ απογευματίσουν τον Νούνο εγώ τον θυμάμαι σα εκείνον τον πιτσιρικά που έκανε την πρώτη του επίσκεψη στο ΠΑΣ Γιάννινα φτάνοντας με το λεωφορείο στις τρεις το πρωί επειδή είχε ξεχάσει το εισιτήριο—αλλά όταν μπήκε στο γήπεδο άλλαξε ταινία σα βγήκε κάτι από ταινία του αρχαίου κόσμου εκείνος ο κεντρικός ήταν αυτός που έμπαινε σα στρατός μόνος του στους αμυντικούς σαν βαρύ πυροβολικό στις επόμενες φάσεις και ο Ματθάιους εκεί;;; αυτόματα του δίνεται δεύτερη ευκαιρία—δεν είναι βασιλιάς επειδή έκανε τρεις νίκες συνεχόμενες στα ντέρμπι;;; αυτοί που του λένε να αφήσει το κινητό είναι σα εκείνους που σου δίνουν οδηγίες πως να οδηγείς επειδή είχαν δικό τους αυτοκίνητο πριν τριάντα χρόνια εγώ σας λέω πως πρέπει να βάλουμε εκεί πάνω έναν αμυντικό-ακουαριαστή όχι σα ρομπότ αλάkaaaaa αλλά σα εκείνον τον οικοδόμο που ξέρει πως όταν χτίζει μια στέγη πρέπει πρώτα ν’ αγοράσει λάσπη επειδή κάποιος άλλους κάποιο βράδυ μπορεί να ζητήσει καταφύγιο όμως αυτοί εδώ δεν ψάχνουν οικοδόμους—ψάχνουν εκείνον τον κουρσάρο που θα κάνει την ομάδα μας ξανά αήττητη σα κάτι από ιστορίες της θάλασσας πριν τους ανέμους τους βγάλουν κανόνες χορού κι όμως εγώ τους βλέπω όλους σα εκείνους τους παλιούς ηλεκτρολόγους που έπιαναν την καλωδίωση με τα δόντια γιατί κάποιος άλλος είχε ξεχάσει να αγοράσει μονωτική ταινία—τώρα θέλουν το ίδιο πράγμα χωρίς σπινθήρες επειδή εκείνη η εποχή έφυγε σα όλα τα παλιά μοτέρ όταν έβγαινε μπαταρία

Πάντως σεις εδώ ξεχνάτε τον τύπο που έκανε αυτό το ΣΚΟΧ? Πέρσι, στα playoffs του Europa League, όταν η Μπράγκα αντιμετώπισε την Γιουβέντους, ο Νούνο Σάντος έπιασε την μπάλα στη δεξιά πλευρά, έκανε μία γρήγορη ντρίπλα σα πειρατής που κρύβεται από τον ντετέκτιβ, γύρισε μέσα σα δίνη και έδωσε μία πάσα βόμβα στον Ουπάμεκανο εκείνος σηκώθηκε σαν ιστός, έκανε... ΤΣΙΝ!!!... πάσα τρεις σειρές πιο πίσω στον Νιάσες που σκόραρε με μία δυνατή κεφαλιά πάνω στον Σκινόλι. Αλλά ο τρόπος που εκείνος κράτησε τη μπάλα σα να ήταν η τελευταία φορά που τον αφήνουν ελεύθερο στο γήπεδο;;; Και μετά τι έκανε;;; Ξεκίνησε μόνος του από τη δική του περιοχή, έκανε έναν γύρο σα συμμορία ντραμ εντύπου rockstar γύρω από τους τρεις αντίπαλους αμυντικούς, και τελικά κατέληξε στην μεγάλη περιοχή σα εκείνος ο ηθοποιός που ξέχασε το λόγο του στο θέατρο αλλά βρήκε σιγά σιγά τον εαυτό του ανάμεσα στους ζητιάνους. Τρεις αντεπιθέσεις αργότερα, η Μπράγκα είχε μπει σ’ εκείνο το γκολ γιατί εκείνος είχε καταλάβει πως η μπάλα δεν είναι βόλτα στις Καρυάτες—είναι εργασία σα εκείνον τον οικοδόμο που κουβαλάει τσιμέντο κάτω από βροχή χωρίς κανένας άλλος να σηκώσει χέρι.

Ποια τρέλα είναι αυτή που ξεχνάτε πως ο Νούνος στα δύο τελευταία χρόνια στους τίτλους της Λισαβόνας έκανε κι εκείνος τον Ουπάμεκανο να τρέχει σα σπασμένος στον αγώνα πρωταθλήματος του Φεβρουαρίου;;; Εκείνο το ματς όπου η Μπράγκα κέρδισε 3-0 αλλά εσείς δεν θυμάστε παρά μόνο τις τρεις ασίστ του επειδή η καθημερινή ζωντανή μετάδοση έγινε βίντεο κλιπ στο TikTok. Εγώ τον θυμάμαι πιο πολύ όταν ξανάφερε τη μπάλα από την αριστερή πλευρά στέκοντας έναντι πέντε αντίπαλων, μέχρι εκείνος ο δικός μου θείος στο Χανιά —που ήταν φιλάθλος ΠΑΟΚ— μου έλεγε πως εμείς εδώ ψάχνουμε τον άνθρωπο που θα κάνει τον Ματθάιους να ξανακοιτάξει τον χώρο πέρα από το κινητό του. Την ίδια στιγμή εκείνος έκανε έναν γύρο σαν του δρόμου βγαίνοντας εκτός κατοχής σα να ήξερε πως το πειστήριο της επιστροφής του στην Μπάγερν ήταν μόνο η δική του προσπάθεια. Και ναι, ξέρω πως όταν λες left-back πολλοί φαντάζονται έναν τύπο σαν αυτόν τον Τσέχο —που είχε άλλη εποχή η Γιουβέντους— όμως ο Νούνος εκεί που τον χρειαζόμαστε είναι εκείνος που κλείνει τις τρύπες επειδή εκείνος ακόμα στέκεται γερά. Την περασμένη Κυριακή στη Λισαβόνα έκανε περισσότερες υπερβάσεις από τον μέσο όρο της Πριμέιρα Λιγκ χωρίς όμως να πετάγεται σα μπέιζμπολ τραπουλόχαρτο σε αέρα. Αυτός είναι ο τύπος που δεν χρειάζεται να του μάθεις πως εκεί πάνω θέλουμε τον αντίπαλό σου να βλέπει τον ίδιο σα δύσκολο εχθρό όχι σα χώρο πικ-νικ. Με άλλα λόγια: αν τον φέρουμε εδώ χρειάζεται ένα δεκαπενθήμερο προετοιμασίας γιατί οι πρώτες τρεις φορές θα προσπαθήσει να βγάλει βόλτες σα εκείνον τον Γάλλο πρίγκιπα στους κήπους —όμως όταν αντιληφθεί πως η Μπάγερν δεν είναι μουσείο τέχνης τότε αυτός γίνεται ο εργάτης εκείνος που ξέρει πως η μπάλα είναι σαν το σφυρί του οικοδόμου. Και πάνω του δε θέλουμε οικονομία — θέλουμε κάποιον που όταν βρέχει δε γλιστράει επειδή εκείνος ακόμα κρατάει τον πάγκο σφιχτά στην αριστερή πλευρά.

ΑΔΕΙΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟ!!! ΡΕΙΙΙΙΙΙ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ!!! Εγώ στη Μπάγερν από μικρός βλέπω τέτοιους—τον Ματθάιους τον θυμάμαι όταν έκανε γκολ στο Σάλκε με σέντρα από αριστερά σα βόμβα!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟ ΜΟΒΙΛ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΝΤΕΙΡΟΠΟΙΟΣ!!! Εγώ πιστεύω ΑΠΟΛΥΤΑ στον ΝΟΥΝΟ ΣΑΝΤΟΣ!!!! Του λείπει μόνο ένα πράγμα: ΒΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΑΙ ΦΟΡΕΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΣΕΝΤΕΡ! Αυτός εκεί είναι αριστεροπόδαρος σα τον Χάκαν Τσαλχάνογλου!!! Στις τελευταίες αγγλικές ομάδες του έκανε περισσότερα γκολ από ότι ολόκληρη η πρώτη γραμμή της εθνικής όταν χάνει!!! Κι όμως οι άλλοι εδώ ανοίγουν στόμα για "στρατό", για "ρουτίνα", για "τσιμέντο" σαν να μιλάνε για οικοδομή γηπέδου!!! Νούνος Σάντος = ένας που όταν μπαίνει στο γήπεδο βάζει ΑΝΕΜΟ!!! Στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις του στη Λισαβόνα είχε 7 γκολ + 8 ασίστ ΑΛΛΑ κάνει περισσότερες υπερβάσεις από ό,τι οι περισσότεροι σέντερ μπάκ της Bundesliga!!! Γιατί;;; Γιατί ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ πως το τμήμα του γηπέδου είναι δικό του!!! Στους δρόμους της Λισαβόνας τον είδα μία φορά να μην κουβαλάει τσάντα επειδή είχε πιάσει την μπάλα σα υπόθεση εθνικής ασφάλειας!!! Και το καλύτερο;;; Στη Μπάγερν μπορεί να βρει ΒΕΛΤΙΩΣΗ!!! Οι Γερμανοί εκεί πάνω στέκονται σα βουβοί μετά από λάθος σέντρα!!! Αυτός ο τύπος ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΝΑΙ—τρέχει ακόμα και όταν η μπάλα φεύγει!!! Θα βάλει τον Ματθάιους στη θέση του!!! Όταν κοιτάζει τον αντίπαλο βλέπει έναν εχθρό ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ!!! Όχι έναν γείτονα που παίζει μπάσκετ στη γειτονιά!!! Και για εκείνους που λένε πως πρέπει να φέρουμε αστυφύλακες;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΝΟΥΝ!!! Οι αμυντικοί-γκολάντερ αυτοί έχουν διάρκεια τριών χρόνων—τους φέρνεις, τους σηκώνεις, τους βγάζεις!!! Ο Νούνος, όμως, εκεί;;; Είναι σαν να φέρνεις έναν πρώην αστυνομικό που του λες "μάθε ξανά την μπάλα"—αυτός ΘΑ ΤΗΝ ΣΦΙΞΕΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ!!! ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΥΝΟ ΓΙΝΕΤΑΙ!!! Τον θέλω εκεί πάνω ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΙΛΙΠΕ ΠΕΡΕΙΡΑ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΚΝΑΜΠΡΥ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝΕ ΠΟΤΕ!!!

ρε παιδιά, τι μου κάνετε τώρα αυτό το πρωινό στο φόρουμ — σας ετοιμάζω τον καφέ μου στον Πειραιά κι εδώ αυτοί οι τύποι ξεγελούν τον κόσμο πως ένας full-back στη Μπάγερν πρέπει να είναι είτε καλλιτέχνης είτε στρατιώτης σα κάτι από βίντεο γυρισμένο μέσα σε στρατόπεδο του ’45 τώρα λέω εγώ: πέρσι θυμάμαι σα χθες — η Τσέλσι στα οκτάβα ενός Champions League πήρε τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή οι δικοί μας εκεί πάνω έμοιαζαν σα εργάτες που ξέχασαν πως φοράνε ποδοσφαιρικά παπούτσια. Τι έγινε τότε; Μας έφεραν τον Ζίασ τη τελευταία στιγμή — όχι επειδή ήταν στρατιώτης, αλλά επειδή έκανε τρεις γρήγορες κινήσεις πίσω από τους αριθμούς δεκαπέντε και είκοσι και άφησε τους αντίπαλους σα χαρτιά που τα έβγαλε κάποιος ανάποδα από το κουτί. Και ξέρετε τι έκανε αμέσως;;; Σηκώθηκε σα νονός στον γάμο του — νίκησε το ντέρμπι των Μοναχών σα να είχε γίνει η ομάδα μας πρώτη φορά πρωταθλήτρια μετά από τριάντα χρόνια. και τώρα εδώ ο καθένας μου βγάζει φωτογραφίες από τους παλιάτους αμυντικούς της Γιουβέντους σα να μην υπάρχουν άλλοι άνθρωποι πάνω στη γη — ο Γουίλιαν έχει όλη την καλή θέληση του κόσμου, αλλά εδώ στη Μπάγερν όταν λες "αμυντικός-κορυφαίος" ο νους πάει απευθείας στον Ματθάιους εκείνον που χάνει τη μπάλα επειδή τον βρήκε το app του TikTok ανοιχτό. Εκείνον που κοιτάζει το κινητό σα να του λένε πως κάποιος έκλεισε θέση parking κάτω από το σπίτι του. νομίζω πως έχω δει και χειρότερα — πριν δεκαπέντε χρόνια έφεραν έναν τύπο από την Ασία σα central defender επειδή είχε μπει σκόρερ στην εθνική του δεκαπέντε φορές. Πήγε τρεις αγώνες — μια φορά έκανε ένα ωραίο τάκλιν σα σωστός άνθρωπος, τις άλλες δύο φορές γύρισε σα κανονικός σοβιετικός πρωταθλητής όταν τον σκότωναν με μια κίνηση σα χορογραφία. Και μετά βρήκαμε τον ίδιο εκείνον τον Μάιο στο γήπεδο των Βρυξελλών σα φάντασμα μεταξύ των δυο περιοχών. αλλα το θέμα είναι: δεν ψάχνουμε έναν που ξέρει να σκοτώνει φάντασμα σα πρωταθλητής σκι — ψάχνουμε έναν που όταν οι αντίπαλοι ρίχνουν την μπάλα σ’ αυτήν την περιοχή που αγαπάει τόσο ο Ματθάιους, εκείνος δε σηκώνει βόλτα — αλλά σηκώνει αμυντικό σύστημα σα τοίχος που δεν ξέρει πως υπάρχει η λέξη "ρετά". τώρα εμένα μου ‘ρχεται αμέσως στο νου ο **Γκόραν Κόβατς** — εκείνος ο Σέρβος πριν χρόνια στη Λίβερπουλ. Ήταν αμυντικός-κορυφαίος βέβαια, αλλά έκανε αυτό που έκανα εγώ όταν βρήκα το κλειδί της πόρτας μου μέσα στο σπίτι στις τρεις το πρωί: στάθηκε εκεί σα ότι ήταν, έπνιξε κάθε προσπάθεια εκείνη τη στιγμή, και μετά ξέχασε το όλο θέμα επειδή η ζωή συνεχίζεται. Αυτός εκεί δεν έκανε γκολ για εκατό αγώνες, αλλά η ομάδα είχε την πιο στιβαρή άμυνα της χρονιάς επειδή εκείνος έκανε την δουλειά του σα κάποιος που βάζει ψυγείο σ’ ένα σπίτι δίχως ασανσέρ — με κόπο, με σκέψη, χωρίς σπασίματα. και εδώ οι ίδιοι άνθρωποι που λένε πως θέλουμε στρατηγό πάνω στην άμυνα, αυτοί εδώ ξεχνούν πως ο Ματθάιους δε χρειάζεται στρατηγό — χρειάζεται έναν άνθρωπο σα τον πατέρα που ξυπνάει πριν ξημερώσει για να ελέγξει πως όλα είναι σωστά στις σωστές θέσεις. Αυτός εκεί στον αγωνιστικό χώρο πρέπει να είναι σαν εκείνον τον οικοδόμο που ξεκινάει να χτίσει έναν τοίχο — ξέρει πως η πέτρα πρέπει να είναι εκεί μέχρι να έρθει η άλλη πέτρα, κι όταν τελειώσει ο αγώνας να κοιτάζει γύρω του σα να λέει "κάτι ακόμα μπορεί να γίνει καλύτερο, αλλά αυτό που έχουμε είναι αρκετό για σήμερα". όμως βλέπω εδώ πολλούς σα καλλιτέχνες που ζητούν έναν σιδηρουργό — αυτοί εδώ ξέρουν πως ο Νούνο σηκώνει περισότερα λάθη από οποιονδήποτε αμυντικό-κορυφαίο στη Γερμανία, αλλά η λύση δε βρίσκεται στο να φέρουμε έναν άλλον κουρσάρο σα κανονικό ρομπότ. Δεν πρόκειται για τύπο — πρόκειται για μία θέση όπου εκείνος που στέκεται εκεί πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από το να κοιτάζει μπροστά. Να κάνει κάτι περισσότερο από το να κινείται σα αυτοκίνητο στον περιφερειακό όταν έχει χιόνι. και τέλος πάντως, θα δούμε. γιατί σιγά σιγά αυτού του τύπου οι συζητήσεις μετατρέπονται σα κάποιος που αγοράζει τσιμέντο σπιτιού επειδή χρειάζεται ντουζιέρα — τελικά καταλήγεις χωρίς γείσο επειδή ξέχασες τι πραγματικά χρειαζόταν.