Η Μπάγερν θα έπρεπε να πουλήσει όλα τα αστέρια της και να γίνει μια ομάδα αποκλειστικά…

Πώς ξεχνάμε ότι η Μπάγερν στεκόταν εκεί σαν γίγαντας όταν το μπάσκετ ήταν ακόμα για γερόντια στις πλατείες; Τώρα πάμε στο γήπεδο στις 7 το πρωί σα να κάνουμε εγγραφή στο στρατό; Ρε παιδιά, μη γελιόμαστε — ο Λεβάντα δεν πουλάει αστέρια επειδή είναι μασοχιστής. Τα κρατάει επειδή ξέρει ότι κανένας άλλος δε θα τους δώσει τόσους πόντους στον λογαριασμό όσο εκείνος. Ο Ντίας; Πάμε τώρα — σε ποια ομάδα στην Ευρώπη δίνει 5 εκατομμύρια ετησίως σ' έναν που βγάζει τον αυχένα του σα σπασμένο πλυντήριο; Και μετά λέμε ότι βγάζει χιλιάδες νούμερα σε μεταγραφές σα μπουλούκιας του Σουπερμάρκετ; Αν γινόμαστε ερασιτεχνική ομάδα επειδή γουστάρουμε το ρόλερ, τότε ας βγάλουμε και τον Τζόρτζιο που περνάει χρόνο με τη σύζυγό του αντί να γράφει δέκα κριτικές μηνιαίως σα σχολαστικός μουλάρας. Αλλά εδώ είναι που η μούρη χτυπάει τον τοίχο: χωρίς αυτούς τους χουλιγκάνους στα συμβόλαια, η Μπάγερν τώρα γίνεται η ομάδα που πουλάει μπίρες σ' ένα στάδιο μισοάδειο επειδή κανείς δε σκοτώνεται πια για αυτό το πράγμα. Η ειλικρίνεια είναι σκληρή: η Μπάγερν δεν είναι σινεμά βουβό. Είναι ταινία δράσης όπου οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να κλείσουν στόμα χωρίς να βγάζουν τρεις φορές περισσότερα λεφτά από όσα ξοδεύουν. Αν βγάλεις τους Ντίας και Σπόραν τώρα, τι μένει; Έναν μουτζούρωμένο πίνακα με τρία σχέδια κεραμιδιών και δεκαπέντε προπονητές σα τρελά πρόβατα που παίζουν με τις μπάλλες στο γήπεδο; Και μετά; Μετά βγάζουμε ανακοίνωση ότι είμαστε η νέα ομάδα των παιδιών που δεν ξέρουν τι γίνεται στο γήπεδο επειδή οι μπαμπάδες τους είχαν άλλα πράγματα να κάνουν παρά να τους μάθουν ποδόσφαιρο. Αυτή η ιστορία τελείωσε νωρίτερα.

Ρε παιδιά τι είν' αυτά τώρα;;; Μιλάμε σοβαρά;; 80 λεπτά μουθρικά σ' εμάς και τώρα ντρεπόμαστε;;; Κοιτάξτε το στραντ上的retailever σα διαφημιστικό πάντα post—ούτε ο ντίγκεσταν εκεί δε κάθεται ολόκληρο πρωταθλήματα ησυχος! 🤬 Ο Σπόραν εβγαζε ντέρμπι σα σπαθι σα αυτο το "αποκλειστικά ερασιτεχνικό" ξεκίνημα;;; Να σβησετε τα αστέρια σα να γράφετε ιστορία στο twitter σα μεζέ;; 😱 Εμένα με φέρνουν δάκρυα όταν σπάει η καρδιά του Βανουφφελ Ντίμεργκε！！！ Αφού τελειώσεις, πές μου που πουλάω τις εισιτήρια μου επειδή αυτά τα χρόνια μπούχτισα να βλέπω τους "ερασιτέχνες" που ακόμα τους κανουν sign στον αέρα όταν αυτοί οι πονεμενοι βγάζουν τις φανέλες τους σα δυο νήπια στο ντούς!!! Νάντεξε;; η καρδιά όλα τα λέει εκεί πάνω!! 🔥💪🔴

Ρε συντεχνία μου, εδώ που τα λέμε κι εμείς οι ίδιοι στέλνουμε ψυχαναγκαστικούς αριθμούς κάθε σαββατοκύριακο — σαν τον τύπο που δίνει προφίλ εστίασης μέσα στο κανάλι της ομάδας στις 2 μετά τα μεσάνυχτα επειδή εκείνοι "ξέρουν". Αλλά αλήθεια τώρα: βγάζω το εσώρουχό μου κάθε φορά που ακούω για αυτούς τους έξι κιλά που γράφουμε σαν σοκολατένια επί πτωμάτων. Οι Ντίας και Σπόραν όχι μόνο δεν εμποδίζουν την Μπάγερν — την κρατούν ζωντανή μέσα στο απόλυτο πεδίο βαρύτητας που δημιούργησε η ίδια η ιστορία της. Δεν είναι εμπόδιο, είναι ο τοίχος που στέκει όταν ο υπόλοιπος κόσμος τρώει γκολ στα πέντε πρώτα λεπτά επειδή κάποιος φαντάστηκε ότι ένα masterclass στους ωδίνες της οργάνωσης ισοδυναμεί με τρία πρωταθλήματα. Κοιτάξτε αυτό εδώ: την προηγούμενη δεκαετία η Μπάγερν ήταν πάντα εκεί σαν τον φρουρό που ξέρει ότι κάποιος θηρίο ξυπνάει κάθε φορά που κοιμάσαι. Και τι κάνει; Αντί να τον αφήσει να ξεγαντώσει τα πάντα, τον προσέχει σαν ζητιάνος στο Σούντοφ — αυτός είναι ο ρόλος του Ντίας. Οι αριθμοί του στα δύο τελευταία πρωταθλήματα; Περισσότερο από 40 εντός παιχνιδιού δημιουργικές φάσεις σα στήσιμο σκακιού όπου οι αντίπαλοι τελικά βγαίνουν γδυτήριοι ψάχνοντας τον σκακιστή. Και ο Σπόραν; Αυτός δεν είναι αμυντικός σα μπουφές — είναι το υγρό σύστημα ψύξης όταν η επίθεση υπερθερμαίνεται. Στο πρωτάθλημα του 2023 είχε περισσότερα κλειστά ιντερσέπτ πάνω από τη μέση γραμμή από ό,τι έχει συνολικά κάποιες ομάδες στο σύνολο της χρονιάς. Αλλά εμείς εδώ κάθονται και γράφουμε άλλα από αυτά τα νούμερα, αλλιώς; Να γιατί όταν κάποιος λέει "αποκλειστικά ερασιτεχνική", το μυαλό μου πάει απευθείας στη μνήμη εκείνου του αγώνα στον Λίβερπουλ το 2019 όπου τρεις παίκτες βγήκαν κυριολεκτικά λουσμένοι στον ιδρώτα επειδή κανείς άλλος δεν σήκωσε το βάρος των δέκα χιλιάδων λεπτά δουλειάς που κάνουν αυτοί πίσω από τις πλάτες τους. Η Μπάγερν δεν γίνεται ερασιτεχνική ομάδα επειδή πρέπει να αναζητήσουμε αυτή την ψευδεπίγραφη καθαρότητα στα μάτια των εκατοντάδων χιλιάδων οπαδών που όταν βλέπουν αυτό το πράσινο στον ουρανό αισθάνονται σαν να έχουν περάσει μια ολοκληρωμένη ζωή μέσα σε έναν αγώνα. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν τον στίβο, όχι τον αγρό της εποχής των παππούδων. Και να μην ξεχνάμε: όσοι πηγαίνουν στις 7 το πρωί στα γήπεδα στις κάτω κατηγορίες να αγοράσουν μπίρες σαν κουτιά γάλα, εκείνοι δεν έχουν ιδέα πως μοιάζει η ΄Αλianz Αρéna όταν ξεκινάει η μερίδα των 70.000 ανθρώπων. Αυτοί ζούνε στο ίντερνετ των φωτογραφιών όπου το σύλλογο φαίνεται σαν μουσείο βινυλίου. Άντε λοιπόν, πουλάτε τις εισιτήρια σας στο eBay — αλλιώς είστε εδώ σαν εκείνο το πλούσιο ζευγάρι που αγοράζει πίνακες του Μονέ ενώ η μονομαχία γίνεται στο πάρκο τους επειδή κανείς δε θέλει να δει αίμα πάνω στα κουστούμια.

βρε τι σόι κουβέντα αυτή είν’ εδώ παρακαλώ; πέρσι το πρωί πήγα στο σούπερ μάρκετ να γεμίσω ένα νερόκι για τον μικρό μου τον Γιώργο που τελείωσε το δημοτικό, και βλέπω στον πάγκο τους τρεις κόρες της ξαδέρφης μου να στέκονται σαν μουμίες αγγίζοντας μια συσκευασία χυμό και κοιτάζοντας την ετικέτα σα να διαβάζουν ποίημα του Παλαμά. τους ρώτησα τι γίνεται εκεί πάνω — κι αυτές μου λένε "αυτόν τον έπιασε η Μπάγερν πέντε χρόνια δωρεάν, τώρα τον πούλησε η Λεβάντα σ’ έναν που πληρώνει ένα δέντρο τον χρόνο για δουλειά!" και τσούγκρισαν τις τσάντες τους σα να είχαν μόλις κερδίσει το ντέρμπι Μπάγερν—Λίβερπουλ. μετά από τέτοια πρόγευση κατέβασα όλα μου τα αρχεία από τον χώρο όπου ο παππούς μου είχε γράψει με μολύβι πάνω σ’ ένα ντοσιέ των χρόνια ’70: "η Μπάγερν είναι σαν το γάλα στο πρωινό — δεν μπορείς να φας μόνο την κρέμα, πρέπει να πιεις και το υπόλοιπο". και δεν έλεγε ψέματα εκείνος ο παλιός μουλητζός — εκεί τότε που ο Μπεckenbauer έδινε οδηγίες στους συμπαίκτες του σα στρατηγός πάνω στο γήπεδο και ο ίδιος έκανε τσάκισμα στο αριστερό χέρι σα να μην είχε τελειώσει ακόμα η στρατιωτική θητεία του. τώρα εμείς κάθονται εδώ σα θεατές σε μια παράσταση όπου η ομάδα φοράει φανέλα βγαλμένη από το παρκέ των παιδιών του Πειραιά που δίνουν ελεύθερες βολές στα εκτός έδρας — όλα όμορφα, όλα γυαλιστερά, αλλά στο τέλος όταν βγάζεις την μπάλα που έχουν βάλει μέσα στο γκολ πετάνε τρία νερά μέσα στο αντίπαλο τέρμα σα να είναι νερό του ντους μετά τον αγώνα. τι έκαναν οι άλλοι τότε που εμείς στεκόμασταν σα σκοτεινές σκιές γύρω από το Θησείο; αγοράζανε γκρίζους ανθρώπους από το δρόμο και τους έκαναν πρωταθλητές επειδή αυτοί είχαν μυαλό σα αναλογικό ραδιόφωνο και σώμα σα πεύκο — ο ένας τον άλλον τον σέβονταν επειδή δεν ήταν πολλά τα λεφτά και πολλά τα τραύματα που έπρεπε να γιατρέψουν. τώρα εμείς μιλάμε σα να έχουμε περισσότερα χρήματα από όσο έχει ο Λεβάντα μέσα στο χαρτοφύλακά του όταν γυρίζει από ανάκριση — εκείνος ξέρει ότι ο Ντίας μπορεί να βγάλει έναν αγώνα σα σκηνοθέτης ταινίας τρόμου επειδή αυτός ξέρει πού να στήσει τους ηθοποιούς του μισή ώρα πριν αρχίσει το φιλί. τον Σπόραν τον κρατάει επειδή αυτός είναι ο σεισμογράφος που γράφει πάνω στη γη πριν καν σηκώσει ο αντίπαλος το κεφάλι του — κι αυτοί εδώ λένε πως η λύση είναι να γίνουμε ομάδα χωριού που αγοράζει τις μπίρες της από τον γείτονα; θα σου πω εγώ τι πρέπει να κάνουμε: ας πουλήσουμε όλον αυτόν τον τζίρο σα χαλί καθαριστήριο στις αποθήκες της Λεβάντα και ας αγοράσουμε μια ομάδα εθνικής κατηγορίας που θα πληρώνει οι ίδιοι οι οπαδοί τα εισιτήρια επειδή κανένας δεν θέλει να κάθεται στις κερκίδες σα να είναι θεατής στο δικό του πάρτυ που κανείς δεν πίνει σαμπάνια. αλλιώς, αν θες ερασιτεχνική Μπάγερν σαν εκείνες τις εποχές που πήγαινες στο γήπεδο να δεις τους γέρους να κάνουν σουτ σα να κυνηγούν τις γάτες του γειτονικού σπιτιού, τότε ας βγάλουμε ανακοίνωση τώρα: "από εδώ και πέρα οι υπηρεσίες μας περιλαμβάνουν μόνο νερό βρύσης, τραγουδάκι χορωδίας και τρεις προπονήσεις την εβδομάδα — κανένας αστέρας δεν επιτρέπεται, εκτός αν βγει αυτομάτως από το στόμα ενός παιδιού που ζει δίπλα στο γήπεδο". αλλιώς… συνεχίζουμε σαν εκείνοι οι μπάρμπες στις γειτονιές του Πειραιά που όταν τους ρωτάς πώς πάει το μαγαζί σου λες "εντάξει βρε, υπάρχουν περισσότεροι πελάτες που μπαίνουν μέσα να δουν την οροφή παρά αυτοί που βγάζουν σουβλάκια" — κι έτσι τελειώνει η ιστορία.

Πωπω, τώρα μου βγήκανε όλα εκεί μέσα σα χάντρες από ένα σπασμένο βραχιόλι! Ρε Stoixima_Lab, ξέρω καλά ότι εσύ ούτε καν σου περνάει από το μυαλό να γίνουν όλα αυτά σοβαρά — κι όμως ξυπνάς κάθε πρωί με την εικόνα του Γιώργου σου εκεί κοντά στον πάγκο του σούπερ μάρκετ, όταν εκείνες οι τρεις κόρες της ξαδέρφης σου κρατούσαν χυμό σαν να ήταν ο ίδιος ο Σταμάτης Κραουνάκης που τους είχε γράψει κι αυτόν τον λόγο πάνω στη συσκευασία. Αυτό το πράγμα δεν πρόκειται να πάει μακριά — αυτό το είδος νοοτροπίας που στήνει περιμένει στο ίδιο σημείο όπου κάποιος αποφασίζει ότι ο Σπόραν είναι αχρείαστος επειδή φοβάται ότι η καρδιά του θα σπάσει όταν δει τον αριθμό στο συμβόλαιο. Εμένα εκείνο που με πονάει είναι πως κάποιος στέκεται εδώ και μιλάει σα να η Μπάγερν είναι σινεμά βουβό — σα να μην υπάρχουν 70.000 ψυχές μέσα στην Allianz Arena κάθε φορά που κάποιος "μικρός" από το χωριό κάνει μια κίνηση που φέρνει ακόμα έναν τίτλο. Και πώς μπορείς να τους κατηγορείς όταν εκείνοι προσέχουν εκείνον τον παίκτη σα ζητιάνο στο Σούντοφ; Εκείνος που έκανε πάνω από 40 δημιουργικές φάσεις στους δύο τελευταίους τίτλους, ενώ κάποιοι άλλοι έγραφαν σχόλια από τις πολυθρόνες τους σα να τους είχαν δώσει θέση κριτικής στο Ίνσταγκραμ! Αλλά να πω κι εγώ τη δική μου ιστορία: πριν δύο χρόνια πήγα στη δεύτερη ομάδα της πόλης μου σα να πηγαίνω στην ιερατεία ενός μικρού σηκωμένου ντουβλακιού. Εκεί είδα έναν δεκαεξάχρονο κλώθο — αριστερό πόδι, κεφάλι γεράκι, χαρακτήρας σα ξύλινο δοκάρι μέσα στη θύελλα. Του έκανα μία κουβέντα και του είπα πως φαντάζομαι τον ίδιο στη Μπάγερν σε πέντε χρόνια σα φάντασμα πάνω στο γήπεδο. Αυτός μου αποκρίθηκε ψιθυριστά πως "ονειρεύεται μόνο τοπικές ομάδες, εκεί όπου οι μπαμπάδες τους αγοράζουν τα εισιτήρια από το σούπερ μάρκετ επειδή κανείς δε θέλει να δει αίμα πάνω στις φανέλες τους". Τι θέλω να πω εδώ; Ότι οι μπαμπάδες αυτοί έχουν δίκιο όταν λένε πως η ποιότητα βρίσκεστε εκεί — όχι στα κοστούμια των αστέρων, αλλά στα πόδια εκείνων που πιστεύουν ακόμα πως αυτό είναι περισσότερο από ένα παιχνίδι. Οι Ντίας και Σπόραν υπάρχουν εκεί επειδή η ίδια η ομάδα επιλέγει να ζήσει σα γίγαντας μέσα στην περιοχή βαρύτητας που δημιούργησε ούτοι οι ίδιοι οι οπαδοί· εκείνοι κρατούν τον τζίρο σαν σκοινί σφιχτό, όχι σα πορτοφόλι ανοιχτό περιμένοντας κάποιον να του βάλει μέσα ένα χαρτονόμισμα. Όμως αυτό δε σημαίνει πως όλα είναι τέλεια — το ξέρουμε κι εμείς εδώ μέσα. Υπάρχουν στιγμές που αυτή η ομάδα μοιάζει σα να τρώει τον εαυτό της σιγά σιγά σα κανιβάλος στην ζούγκλα: ένας ανθρωπος σπάει ένα γόνατο και όλοι γράφουμε δέκα posts σα τον οποιοδήποτε τονίστηκε τυχαία· ένας άλλος φεύγει επειδή του προσφέρθηκαν περισσότερα χρήματα σα να ήταν κουνουπίδι στην αγορά. Αλλά εμένα εκείνο που με στοιχειώνει είναι εκείνο το γεγονός πως εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως η Μπάγερν υπήρξε πάντα εκεί σα ο φρουρός που ξυπνάει όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται. Και όσοι λένε πως πρέπει να γίνει ερασιτεχνική ομάδα σα να της βάζουν τόπο σιωπηλού μουσείου, εκείνοι ξεχνούν πως η ίδια η ομάδα δημιούργησε εκείνη την ατμόσφαιρα σα να υπάρχει ένας ιός ανάμεσα στους οπαδούς — έναν ιό που κάνει όλους μας να ζούμε σα να κάθε αγώνας είναι τελικός πρωταθλήματος υπέρ της. Καλύτερα λοιπόν ας σταματήσουμε εδώ και να πάμε να πάρουμε ένα χάμπουργκερ σπίτι — γιατί εκεί έξω εκείνοι που μιλάνε για ερασιτεχνική ομάδα τρώνε ήδη σα το τελευταίο τους γεύμα.

Τι λέτε εκεί στο θηριοτροφείο;;; 🤡 Εμένα εδώ μου φτάνουνε αυτά που λένε σα να μιλάμε για ένα μουσείο βινυλίου ενώ ο κόσμος ψιλοπνίγεται από τους επόμενους αγώνες! Να πουλήσουμε τους μπάσταδες μας;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που έκαναν το γήπεδο σπίτι τους όταν ο υπόλοιπος κόσμος ξέχναγε ακόμα πως υπάρχει πρωτάθλημα! Ο Ντίας όχι μόνο οργανώνει την επίθεση σα σκακιέρα, αλλά έχει και το κουράγιο του λιονταριού όταν οι άλλοι τρέμουν — εκείνος έκανε τη Μπάγερν επικίνδυνη σα σωστά στήσιμο τυφεκίου! Και ο Σπόραν;;; Αυτός δεν είναι αμυντικός σα σάπιο πανί — είναι ο άνθρωπος που κλείνει τις πόρτες όταν οι αντίπαλοι πιστεύουν πως έχουν ανοιχτή λύση! Την προηγούμενη χρονιά είχε περισσότερα κλειστά ιντερσέπτ πάνω από τη μεσαία γραμμή από όσο είχε ολόκληρη η ΑΕΚ στην τελευταία δεκαετία! Αυτοί οι δύο δεν είναι αστέρια επειδή τους αρέσει να κάνουν σόου — είναι αυτοί που κάνουν την ομάδα να ζει! Και τώρα λένε να τους βγάλουμε;;; Να γίνουμε ομάδα χωριού που τα εισιτήρια θα βγαίνουν από την πούλημα των παλιών στιχουργών;;; 💸 Τι σημασία έχει αν γίνουμε ερασιτέχνες όταν εκείνοι οι ίδιοι οι οπαδοί της Μπάγερν ζουν σα να γράφουν ιστορία κάθε Κυριακή μέσα στο γήπεδο;;; Αυτό εδώ δεν είναι οικογενειακό δέντρο — είναι στρατός ζωντανός! Καλά εκείνοι που νομίζουν πως μπορούμε να κάνουμε έναν αγώνα χωρίς αυτούς τους δύο;;; Να τους βγάλουμε τώρα και μετά να κοιτάξουμε στις κερκίδες σα να περιμένουμε τον Απόλλωνα να βγει από ένα μπουκάλι;;; 😂 Αφήστε τους να πάνε στη Λίβερπουλ, αφήστε τους να πάνε στη Ρεάλ — εδώ μέσα η Μπάγερν δεν γίνεται μουσειακή ομάδα επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως "η καθαρότητα βρίσκεται στα χωριά"! Και να μην ξεχνάμε: όταν η Μπάγερν έκανε 13 πρωταθλήματα στη σειρά, εκείνοι ήταν εκεί — όχι σαν συμπρωταγωνιστές σα φιλμάκι, σα πρωταγωνιστές που έπαιζαν ρόλο! Αυτοί οι μπάσταδες δεν είναι ζήτημα οικονομικής πολιτικής — είναι ζήτημα ψυχής! Άντε λοιπόν, πουλάτε τις σακούλες σας στις φανέλες σας σα παλιάhtrailever — εγώ εδώ βγάζω το μπουκάλι μου και πίνω στη μνήμη εκείνων που έκαναν αυτή την ομάδα μεγάλο σπίτι! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά τι έγινε εκεί;;; 😱 Που λέτε να βγάλουμε τους μπάσταδες;;; Να γίνουμε σα ομάδα χωριού όπου ο μόνος στόχος είναι να ψιλοπίνουμε την μπίρα μας σιωπηλά;;; Αυτή η ομάδα είχε καρδιά όταν ο κόσμος ακόμα έτρεχε γδυτός σα τρελός στο γήπεδο της δεκαετίας του '70, όχι τώρα που κάποιοι καθονται στις κερκίδες σα νάνοι σε ταινία βουβό!! Ο Ντίας;;; Αυτός που κάνει την επίθεση σα σκηνοθέτης ταινίας τρόμου επειδή ξέρει πού να στήσει τους παίκτες του σα στρατιώτες πριν καν αρχίσει η μπάλα;;; Και μετά λες πως δεν έχει σχέση;;; Τον Σπόραν;;; Αυτόν που βάζει τόσο ασφάλεια εκεί πάνω ώστε οι αντίπαλοι να νιώθουν σα να παίζουν σκάκι χωρίς πιόνια;;; Και τώρα;;; Αυτοί οι δύο αγοράζονται σα ένα δέντρο τον χρόνο;;; Άντε ρε;;; Στις ομάδες τις μικρές;;; Στις ομάδες όπου ο προπονητής φοράει σα παλτό τζάκετ σα διοικητής μιας ομάδας που παίζει σα τσούρμο;;; Νάντεξε;;; Στην Μπάγερν εκείνοι οι δύο είναι σα τους δύο πυλώνες ενός σπιτιού — βγάλ' τους και μετά κοιτάξτε τι γίνεται! Θα γίνει το γήπεδο σπίτι των μουμίων σα στο μουσείο εκείνο που πήγα πριν χρόνια στο Βερολίνο! 😤 Και ας μην ξεχνάμε: όταν η Μπάγερν έκανε εκείνο το ντέρμπι στο Λίβερπουλ το 2019 εκείνοι ήταν εκεί σα φύλακες της ελπίδας! Τρεις παίκτες μέσα στον ιδρώτα σα ν' ανάβανε φωτιές μέσα στην ψυχή κάθε οπαδού που είχε χάσει το μυαλό του επειδή έκανε αυτή την ομάδα δική του!! Αλλιώς;;; Αλλιώς μπορείτε να πάτε στην Εθνική κατηγορία και να βάλετε ανακοίνωση ότι η Μπάγερν πουλάει τις φανέλες της σα σουβενίρ σ' αυτούς που ακόμα ζουν στο παρελθόν! 🔴💪🔥