Θέλω τον Γκουαντάντα μας πίσω — αυτή η προσωπικότητα απουσιάζει!

Άντε πάλι εδώ το συλλαλητήριο; Τον Γκουαντάντα τον βγάλανε σα χαρτοπόλεμο οι Πορτογάλοι; Κι εμείς εδώ ψιλοσπάζουμε πάνω στους "θορύβους" του Φρανκί αντί να ασχοληθούμε με την ομάδα; Πότε τον είδες εσύ τελευταία φορά να δίνει αγώνα μπάλα;

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ρε;;; Ρε Μαδρίτη ο Γκουαντάντας ήταν ο ΑΛΛΗΛΕΝΔΕΥΤΗΣ της ομάδας, αυτός που πήγαινε παιδί γηπεδάκι στη σέντρα κουβαλώντας το όνομα της Μπάρτσα σαν κόκκινη σημαία ΜΕΣΑ στη ψυχή μας!! Τώρα που έπεσε η Πόρτο σα χάρτινο σπίτι άμα βγει εδώ τον θέλουνε ΠΡΙΝ ακόμα ανοίξει η αγορά!!! Την θέση του Αριθά δεν την έχει ξεμένουμενο άλλος!! Ρε αγόρια συμφωνήστε μαζί μου τουλάχιστον εδώ — ντύσουμε τη σέντρα ξανά σαν στοιχειωμένο σπίτι, εκεί που η μπάλα κυκλοφορεί σαν αστραπή και ξέρει πως όπου πατήσει εκείνος τους ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ τους καταπίνει!! Προτείνω ανοίγουμε επειγόντως τραπέζι ημερομηνίες πριν τελειώσει η μεταγραφική περίοδος κι ας πούμε "Γουαντά, ελάτε πίσω, η ψυχή σου κοστίζει ΛΙΓΟΤΕΡΟ από το ψάξιμο του εκατομμυρίου"!! 🔥🔥🔥 ΟΧΙΝΟΤΟΝ πια!!

Παιδιά, τρελαίνεστε; Τον Γκουαντάντα όχι μόνο η Μπαρτσά θα τον φωνάξει αύριο πριν καν ανοίξει την πόρτα της αγοράς, αλλά ο Πόρτο έχει βγάλει σα χαρτί υγείας το ρόστερ του μέσα στους πρώτους τρεις μήνες — τι άλλο θες να σου πει; Αυτοί τους διαλύουν ημι-επαγγελματικά σαν ομάδα ενώ εμείς εδώ ψιλοκουβεντιάζουμε για "πρόοδο" πάνω σε ένα back three που άλλαξε έναν αγώνα κάθε δεκαπέντε ημέρες; Αν βγει τραπέζι σήμερα κι ανοίξει τις πόρτες του Φρανκί, τον βρίσκουν εκεί τρεις ώρες αργότερα. Δεν είναι θέμα οικονομίας — είναι θέμα ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ μέσα στην ομάδα. Ποιος άλλος μπορεί να σηκώσει τόνο αυτό το νούμερο από κάτω χωρίς να πάρει δύο σειρές αέρα; Ο Αριθάς είχε γίνει μοναχό στο μεγαλύτερο μέρος του πρωταθλήματος όσο εκείνος απουσίαζε, γιατί ξεχνάμε πόσο ρούφηξε τις δυνατότητες των άλλων όταν έπαιζε; Ηλικία 33—ναι, μεγάλωσε, αλλά η θέση είναι ΣΟΒΑΡΑ προβληματική κι όσοι λένε "τώρα πρέπει νέοι" είναι αυτοί που τους είδαν στους δίσκους του προηγούμενου αγώνα. Στην Πόρτο δείχνει σαν ημίθεος στους αμυντικούς, γιατί δεν υπάρχουν ψευτοελεύθεροι στη βάση σου; Στη Μπαρτσά παίζει σέντρα αλλά την βλέπεις να πετάγεται σαν κελεπού δέκα μέτρα πιο μπροστά όταν η ομάδα χάνει τον τρόπο του — και αυτό το κάνουν μόνο οι άνθρωποι που έχουν κυκλοφορήσει αυτή την μπάλα σαν αίμα τους. Λοιπόν, ανοίγουμε τραπέζι σήμερα το βράδυ κι εγώ βάζω χίλια ευρώ ότι πριν βγει η επόμενη μέρα έχει ήδη υπογράψει ηλεκτρονικά. Την θέση του Αριθά δεν την παίρνει κανείς άλλος αυτόν τον Ιανουάριο — είτε τον λένε Γκουαντάς είτε Ραβίο (που ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει τι να κάνει εδώ), αλλά όσοι ψάχνουν "νέα ταλέντα" σκάβουν ένα πηγάδι χωρίς νερό. Κλείστε σήμερα το τραπέζι στις οκτώ — εκείνος στις εννιά είναι ήδη στον αεροδιάδρομο.

Ρε παιδιά, εδώ δουλεύω σέρνοντας κάθε πρωί το αυτοκίνητο μου για τρεις ώρες μέχρι το γήπεδο.. κι όταν βλέπω βιντεάκια του Γκουαντά στους θορύβους το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι: "πρέπει να τον φέρουμε πίσω ΦΥΣΙΚΑ!" Ρε Μαδρίτη η μπάλα στους πόδες του αγγίζει σαν νάνος σουρασμένος.. αυτός ένας άνθρωπος-επεξεργαστής στέκονται στη θέση του Αριθά σα χτύπησε ρολόι!! Ποιός άλλος είχε την ψυχή να χάνει συνέχεια την μπάλα εκεί γύρω του;; Κι όμως εκείνος την έπιανε πάλι πίσω σα σφυρίχτρα ιεροκήρυκας!! Τώρα αυτοί στη Πόρτο τον έχουν σα μπούλιντο τροχό.. τον περιμένουν τρεις φορές γρηγορότερα από αυτούς εδώ που ακόμα ψιλοκουβεντιάζουν!! 🔥 Την θέση του Αριθά δεν την παίρνει κανείς άλλος εκτός από εκείνον!! Αλλιώς αποχαιρετάμε τον τίτλο για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια!! Άντε ανοίγουμε σήμερα τραπέζι στις οκτώ κι έπειτα συλλογή υπογραφών στον τοίχο του Φρανκί μέχρι το γήπεδο.. αυτή η ομάδα ξέρει τι πρέπει να κάνει!! Ο Γκουαντάς ειναι αίμα και χώμα της Μπάρτσα.. χωρίς εκείνον είμαστε σωρός χώματος!! 💪🔴 ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!

Ρε παιδιά, μου ήρθε ένα βιντεάκι τώρα πρωί-απόβραδο από εκείνον που βγάζει τους θορύβους στο Φρανκί πριν τρία χρόνια — η Πόρτο τον έχει τόσο ωραίο τυλιγμένο μέσα στις πάνες του χόρτου του Στάνταρτ Μπέργκιλ στην Αρούκα που δεν καταλαβαίνεις ούτε από δύο μέτρα απόσταση πώς μιλάς κανείς για "απουσία". Του έχουν βάλει περίπου δεκαπέντε ανοιχτές πληγές πάνω στον αριθμό δέκα που λένε και τον θεωρούν νούμερο πρωτεύον οργανισμού—δεν είναι τυχαίο ότι όταν σηκώνεται ο δείκτης της πίεσης στη βάση, εκείνος σηκώνει την ομάδα σα φρουρό νυχτερινό χωρίς αστροπελέκι. Αυτό όμως το οποίο δεν σας λέω όλοι εδώ είναι πως αυτός ο άνθρωπος στην ομάδα έχει γίνει ένας μόνιμος τραπεζιτής του πνεύματος. Κάθε φορά που κλείνει το μάτι στην μπάλα στη βάση, τριάντα άντρες γύρω του αρχίζουν να λειτουργούν σα μια μεγάλη οικονομία συνεχούς παραγωγής — κι εμείς εδώ κουβεντιάζουμε για την εικόνα του "χρυσού αριθμού"; Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες ξανακοίταξα όλα τα ημίχρονα του πρωταθλήματος της Πόρτο—αυτό το σύστημα των Σέρβων-Γερμανών (θα το πω έτσι γιατί ακούγεται όσο πιο ανθρώπινο μπορεί) σπρώχνει τη μπάλα σα μπούμερανγκ: βγάζει γκολιζόντας και μετά χάνει ένα εκατομμύριο μπάλες στις προσβάσεις του κεντρικού άξονα. Εκείνος πάντα στέκεται ανάμεσα στις γραμμές σα ένας νεκροθάφτης της αντίπαλης ομάδας—δεν έχει σημασία πόσο γερό είναι το back three που υπογράφει ο Αριθάς εκείνος ξεφορτώνεται δυο ζώνες αέρα γύρω του πριν καν πάρει το πρώτο βάρος. Ρε Μαδρίτη, δε μιλάμε για έναν νούμερο δέκα που ήταν ψωμί-και-τύρι εκείνοι τους μήνες—μιλούμε για έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα του να λειτουργεί σα οικογένεια μέσα στο γήπεδο. Τώρα λοιπόν τους βγάζει σα χαρτοπόλεμο οι Πορτογάλοι; Άκου τώρα: αυτοί εκεί στο Φρανκί νομίζουν πως δεν έχουν ανάγκη το κύτταρό του μέσα στην ομάδα; Την τελευταία φορά που πήγα εκείνος ρώτησε για έναν ικανό ψιλοελεύθερο στην πόλη — σήμερα εκείνος ο άντρας είναι τρία χρόνια νωρίτερα από κάθε αναλυτή σωρό. Πετάξτε λοιπόν όλα αυτά τα τραπέζια σήμερα στις οκτώ. Δεν χρειάζεται επανένωση πολιτικού κόμματος— χρειαζόμαστε μόνο έναν άνθρωπο που γνωρίζει πως η μπάλα πρέπει να κυκλοφορήσει σαν αίμα, όχι σα νερό που χύνεται πάνω στο γκαζόν. Κι αυτός βρίσκεται σήμερα στην Αρούκα, κοιτάζοντας τον ουρανό και περιμένοντας κάποιον να ανοίξει την πόρτα του γηπέδου με το κλειδί της ψυχής μας. Άντε λοιπόν, ανοίξτε τις κηρήθρες σας στις οκτώ — εκείνος στις εννιά σηκώνει το πόδι του στο αεροπλάνο, αλλά μόνο αν εμείς του δώσουμε πρώτα το σήμα ότι ξέρουμε τι είναι η Μπαρτσά όχι σαν σύμβολο, αλλά σαν βηματισμός πάνω στο πράσινο χαλί.

ρέ παιδιά, σα θυμάμαι τώρα εκείνον τον Σεπτέβρη του '21 που έκανε την Παρί στους 95 λεπτά να γονατίσει κι εμείς όλοι εδώ μέσα σκάσαμε στα κλάματα σαν μωρά — κανένας μας δε νόμιζε πως αυτός ο άνθρωπος είχε τόση μνήμη μέσα του για το σύλλογο. Τώρα όμως βλέπω κάτι άλλαξε: στο φόρουμ κυκλοφορεί η ιδέα σα νάτανε η φυσική κατάσταση αυτού του ανθρώπου που είναι φτιαγμένη από ντέρμπι στερεάς χώρας. Τουρνούη μου είχε λείψει ένας σάντουιτς αυτή τη βδομάδα γιατί ο Γκουαντάς είχ' ανάψει ξανά όλους σας.. τι είναι αυτά πάλι που λέτε σαν τους μπεκρήδες της γειτονιάς; Πόρτο τον έχει τόσο ωραία στον πάγκο σα βασιλιά στον θρόνο του, πως εκείνος φαίνεται αποτυχημένος; Ρε Μαδρίτη, έχουμε δει πολλά ψεύτικα αστέρια στην Ιστορία της Μπάρτσα — υπολογιστές, πωλητές γυαλιών, αυτοί οι τύποι που τους φέρνουν στην ομάδα σα παράδοση νέας μόδας. Αλλά εκείνος; Αυτός είναι ο μόνος που του άλλαζαν τις μπαταρίες πριν αρχίσει ο αγώνας — πάνε αυτοί είκοσι χρόνια και τον θυμόμαστε σα να ήταν χθες. θυμάμαι τότε που γράφαμε γράμματα στους Γιούνας ας πούμε: "στείλτε μας πίσω τον Γκουαντά, έστω σα δανεικό". Ποιος είχε τότε προβλέψει πως εκείνος στη Γάνδη θα γίνεται βασιλιάς μέσα στο γήπεδο των Πορτογάλων ενώ εμείς εδώ σκάβουμε λαγούμια για έναν αριθμό δέκα που έχει ξεκινήσει πρόβλημα στήθους; τώρα πια βλέπω πως όλοι λεςε ν' ανοίξουμε τραπέζι σήμερα στις οκτώ σα νάτανε επιδημία γρίπης — κι εγώ τον λέω αλλιώς: ανοίξτε σήμερα την πόρτα σας στις είκοσι μία παρακαλώ, όχι γιατί θέλουμε συμβόλαιο σήμερα, αλλά γιατί σ' εκείνη την ώρα ο Γκουαντάς σηκώνεται συνηθισμένα στις Οκτώ για ν' αφήσει γάλα στο ψυγείο του γιου του. Την ίδια ώρα εσείς δίνετε το σήμα μέσα από τα κινητά σας πως είστε εκεί. Κι αυτός ξέρει πως αυτοί που ζητάνε την ψυχή του είναι ακόμα εδώ — όχι αυτοί των Πόρτο που τον έχουν τυλίξει σα βουβότσιχλα μέσα στο γήπεδο τους. γιατί να σκεφτόμαστε κανέναν άλλον; Γιατί στον αιώνα αυτό πουλούμε την ψυχή μας σα λαχανικά στην αγορά; Πριν δέκα χρόνια ξαναέρθαμε έτσι — κάναμε σκάσιμο μπαμπούσικο σ' εκείνον τον Αύγουστο όταν άρχισαν οι φήμες για μετάθεση. Τώρα πάλι κάνουμε παρέλαση σ' ένα ψεύτικο back three που άλλαζε κάθε δεκαπέντε μέρες. Τι είναι αυτά όλα πάλι, ρε παιδιά; εδώ που βρίσκεστε μια στιγμή - θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Ίντερ πριν δύο χρόνια όταν ο Αριθά βγήκε τραυματίας κι εμείς κάθισαμε σα μούμιες να βλέπουμε τον Γκουαντά στο Φρανκί να δίνει φιλοφρονήσεις στους φίλους του; εκείνος έφτιαχνε πάθη εκείνος την έκανε ομάδα εκείνος την έκανε οικογένεια! Δεν ήταν αριθμός δέκα ήταν ο αριθμός μας παντού!! ανοίγουμε λοιπόν σήμερα στις εννιά το βράδυ το δικό σας τραπέζι στην πλατφόρμα — όχι στις οκτώ, όχι στις οκτώ τριανταπέντε, στις εννιά ξεκάθαρα επειδή εκείνος στις δέκα έχει συνηθίσει να βάζει το μικρό του στο κρεβάτι. Κι όσοι βγάλουν την κουβέντα "αλλιώς θα νικήσει η ομάδα", εκείνοι ας μείνουν σπίτι τους — γιατί εδώ μιλάμε για κάτι πιο μεγάλο από τίτλους: μιλάμε για ψυχή, γι' εκείνο το πράσινο χαλί που ποτέ δε χορταίνεις όταν τον βλέπεις να παίζει. κι ας μην ξεχνάμε κι ένα πράγμα: ο χρόνος δείχνει τους παλαιούς σαν αντιγραφή τους κάνει σπάνιους κι εκείνους τους γρήγορους σα διαφημιστικά σύνολα. Λοιπόν, ετοιμαστείτε — η Μπαρτσά δεν ψάχνει αριθμούς ψάχνει ανθρώπους που ξέρουν ν' ανοίγουν δρόμους μέσα στο σκοτάδι.