Αυτή η μπάλα πάνω στη ράτσα, παίκτες σαν ήρωες κι εμείς σαν οικογένεια εκεί πάνω!

Ε, ξέρεις τι είναι που μου κόβει σήμερα ακόμα την ανάσα;;;; Βρισκόμουν εκεί στην πλατεία Καταλονίας εκείνο το βράδυ του 2015, πριν σκάσουν οι κάμερες, πριν ξεκινήσουν τα πυροτεχνήματα... κάθισα κάτω στο πάτωμα σα χαζός, σα ν' αγναντεύω τον ουρανό να μου δώσει ένα signes🔥 Και μόλις είδα εκείνον τον άνθρωπο (ναι, τον λένε ΜΕΣΙ σιγά σιγά😱) να σηκώνει εκείνο το τρόπαιο, έκλαψα σα παιδί! Σανι σα βγήκα εκεί έξω και κοίταξα γύρω μου—κι εσύ; εκείνος ο τύπος δίπλα μου, η γυναίκα με το baby в руках της, ο γέρος μπροστά μου με τη μπλούζα των '92... όλοι σαν τρελοί!! Κι όταν άρχισαν ν' αγκαλιάζονται όλες αυτές οι ψυχές διαφορετικές, με διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές κουλτούρες... ντύθηκαν όλα μπλε-γαλαζοκόκκινα εκείνη τη στιγμή💙🔴 Και ξέρεις τι έκανα εγώ;;; Κράτησα το κινητό μου ψηλά, κατέβασα βίντεο, αλλά δεν πρόλαβα να το δω κανονικά—μόνο έκλεινα τα μάτια και στεκόμουν εκεί σα νάταν η τελευταία φορά που μπορούσα ν' αγγίξω εκείνο το συναίσθημα... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΑΝΑΖΗΣΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! 🔥🔥🔥

ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ήταν χτες μωρέ... πήγα στο σπίτι του γέρου Αντώνη, του γείτονα εκεί πάνω στο Βόλο, εκείνου που κρατούσε μόνιμα μια μπλούζα της Μαγιόρκας επειδή 'ναι μιας άλλης εποχής ο τύπος. πίνουμε μια μπίρα κρύα, κοιτάμε τον αγώνα στα γηρατειά που είχε η πλαζιά, εκείνος μου λέει «βλέπεις εκείνον εκεί; εμένα μου θυμίζει τον Γκουαρδιόλα όταν ήτανε μικρός» κι εγώ του γέλασα «ρε Αντάνα αυτά τα λες και στον ύπνο σου». μέχρι που βγήκε ο Μέσι σα βασιλιάς μέσα στο κρύο εκείνο των Βρυξελλών... κι εκείνος σήκωσε το τρόπαιο σα να ήταν μια κουκλά του παιδιού του οπουδήποτε... σκύβω προς το μέρος του Αντώνη κι αρχίζουμε να φωνάζουμε σα τρελοί «Με-σίιι, Με-σίιι» σα δύο γεροντάκια που ξέχασαν ότι έχουν γεράσει. εκείνος γύρισε κατά πως έτυχε, κοίταξε εμάς πρώτα σα να ψάχνει τους δικούς του — κι εκείνος ο γέρος μου άρπαξε το χέρι και άρχισε να κλαίει σα μωρό «αυτός εδώ είναι δικός μας πλέον αγόρι μου, αυτός είναι η οικογένειά μας». τότε κατάλαβες πως δεν ήταν πια μόνο ένα τρόπαιο... ήταν σα να σήκωσε όλες εκείνες τις φωνές των παιδικών χρόνων μας που φώναζαν στις γειτονιές πως «εμείς είμαστε η Μπάρτσα» ενώ όλοι μας έλεγαν «τι είστε ρε παιδιά εκείνοι έχουν πολλά λεφτά». κι εμείς εδώ πάνω στους δρόμους σφίγγαμε τις γροθιές χωρίς λόγια—μόνο σιγουριά πως ποτέ δεν ήταν ντροπή να είσαι δικός τους... όσο φοράς αυτά τα χρώματα σα δεύτερη σάρκα.

Μετά από χρόνια βρήκα εκείνο το βίντεο που είχα πάρει εκείνο το βράδυ—ηταν στης κάρτας του κινητού μου που δεν είχε χώρο άλλα τώρα βρήκα την αγκαλιά μας μέσα από τις κηλίδες των δαχτύλων μου 😂📱 Και ξέρεις τι έκανα; Το έκανα ατομικό βίντεο-κούνιας για τον εαυτό μου με τίτλο «συναισθήματα 2015»... μόλις πάτησα play άρχισα να κλαίω ξανά σα παιδί🤣💙 Όταν τελείωσα η γυναίκα μου μού λέει «τι είναι αυτό ρε;» κι εγώ της λέω «αυτό είναι η ψυχή μου φιλόξενε!» εκείνη μου έκλεισε την οθόνη και έφυγε τρομαγμένη🏃‍♀️💨 Ε λοιπόν... το ίδιο συναίσθημα ήρθε πάλι σήμερα όταν είδα τον Γκάβι να σηκώνει αυτό το τόσο μεγάλο σήμα. Μας ξαναδένει η οικογένεια;;;; 🔥